Pſalmus
a meoſ: ⁊ ꝯſide̓rabo mirabiliaꝰ d̓ lege tua. Incola ēgo ſū ind t̓ra: n̄ abſcōdaſ a me mādatae tua. Cōcupiuit aīa mea def ſiderare iuſtificatiōes tuas:ſꝫ in bͦī tꝑe. Increpaſti ſuꝑboſimaledicti qͥ dēclināt a mandatꝭ tuiſ. Aufer a me opprollt briū ⁊ ꝯtēmptū: qꝛ teſtionia1o tua exqͥſiui. Etēnī ſeder̄t pͥnpͦcipes ⁊ aduerſū me loq̄bāt̉:
puerū ⁊ oſcitauit puer ſepties: aperuitqꝫ oculos. Puer mortuuseſt pctōr: cui īcubat dn̄ſ vocādo ad pęnitētiā. Qui ſeptieſ oſcitat:cū ſanctiſpūs ſeptē dona recipit: et ſic illuminat̉ ꝑ gratiā. Dicit ergo: Reuela oculos meos. a ¶ Et/ illis reuelatꝭ/ cōſiderabo mirabilia de lege tua/ noua: in qͣ ſunt mirabilia: qꝛ ibi dat̉p̨̄cęptū de diligēdis inimicis: et de reddēdobono ꝓ malo: Matth̓. v. g. Et ꝯſiliū de oībus relinquēdis. Lucꝭ. xiiij. g. Oīs ex vobiſqͥ nō renūciauerit oībꝰ q̨̄ poſſidet nō poteſteſſe meꝰ diſcipulꝰ. Iſtud ꝯſiliū multis ē mirabile: lꝫ ip̄e deꝰ det tale ꝯſiliū. Eſa. xxviij. g.A dn̄o deo exercituū exiuit vt faceret mirabile ꝯſiliū. Nec ſolū eſt mirabile ſed terribilevidet̉ multis. Psͣ.ijs ⁊cͣQuarto ꝯtra incolatihuiꝰ miſtit ſenſum duīcedinis bonitatꝭ dei: ⁊b ¶ Incola .i. peregrinꝰ:terra. q. d. nō ſum de mūdo hͦ liim:nō quaſi ciuis ſed ſicut aduena ⁊ peregrinꝰ.Et ideo/ d Nō abſcōdas a me mādata tua: ſed mihi ea manifeſta/ vt in eis delecter: ⁊ reficiar dū ſum īhoc exilio ⁊ ad patriā tendo. Heb̓. xj. c. Nō acceptis repromiſſionibus: ſed a longe eaſ aſpiciētes ⁊ ſalutātes ⁊ ꝯfitentes: qꝛ peregrini ⁊ hoſpites ſunt ſuꝑ terrā. Psͣ. Heu mihi qꝛ incolatꝰ meꝰ ꝓlorgatus ē. Paulus autē nō tm̄ incola fuit in mūdo ſed ⁊ mortuus:ẜm ꝙ dicit Gal̓. vj. d. Mihi mūdus crucifixꝰ eſt ⁊ ego mūdo. Etqꝛ incola ſum in terra vilis ⁊ abiectꝰ a mūdo: non abſcōdas a metali/ mandata tua. Matth̓. xj. d. Abſcōdiſti hͨ a ſapiētibꝰ ⁊ reuelaſti ea paruul̓ .i. humilibꝰ ⁊ abiectꝭ. Et vt ex humilitate mereat̉ audiri: quinto inſufficientiā ſuam confitet̉/ dicens: e ¶ Concupiuit anima mea ⁊cͣ. q. d. non ſufficient̓ deſidero bona q̨̄ cognoſco: ſed tn̄ ꝯſiderare ꝯcupiſco. Et nota ꝙ ſunt qͥdam qͥ nec cognoſcunt nec deſiderāt: vt ſimplices ⁊ idiotę. Quidam cognoſcūt nectn̄ deſiderāt: vt infirmi. Sed horū qͥdam deſiderare nō volunt: ethͦ eſt malicia ⁊ quaſi deſperata infirmitas. Alij ꝯcupiſcūt deſiderare: et hoc ē ꝯualeſcētia. In hoc ergo ꝙ dicit: ꝯcupiuit deſiderare/ ſimul notat ⁊ humilitatē ⁊ deſideriū licꝫ imꝑfectū. Quęduo oportet habere eū qui vult impetrare a dn̄o. Ecc̄i. xxxv. d.Oratio humiliātis ſe nubes penetrabit/ ecce humilitas: Et d̓ deſiderio ſb̓dit: Et donec appropinquet. Glo. ad deū: nō ꝯſolabit̉: ⁊nō diſcedit donec aſpiciat altiſſimꝰ. Hic etiā allegat ꝓ eo qd̓. sͣ. petierat: Non abſcondaſ a me mādata tua. Et nō debes abſcōdere:ſed eoꝝ ſenſum ⁊ dulcedinē mihi aperire: quia ꝯcupiuit anima mea ⁊cͣ. Dixiſti enī Mat. xiij. b. Qui habet dabit̉ ei. GloQui habet amorē ꝟbi: dabit̉ ei ſenſus intelligēdi. Et nota differēā inter deſideriū ⁊ ꝯcupiſcentiā. Cōcupiſcit̉ enī ⁊ qd̓ habet̉ ⁊ qd̓non habet̉: deſiderat̉ autē tm̄ id qd̓ non habet̉. Sed qꝛ ſunt quidam inſtabiles: qͥ modo feruēt/ modo tepent: Bn̄ ſubdit: g ¶ Inomni tempore. Lucꝭ. xj. b. Si ꝑſeuerauerit pulſans. ⁊cͣ proter improbitatē eiꝰ ſurget ⁊cͣ. Sꝫ qͥd ꝯcupiſcit deſiderare? f ¶ Itſtificationes tuas .i. opera iuſticię: non mūdi vanitateſ: Debus Prouerb̓. xxj. d. Deſideria occidunt pigrum. Et poſtea ſeqͥtur: Tota die ꝯcupiſcit ⁊ deſiderat. Ecc̄j. xxiij. a. Aufer a me ventris ꝯcupiſcētias. Sed qͥd eſt qd̓ dicit: anima mea? Contrariūenī videt̉ haberi Eccͣj .xviij. d. Si p̨̄ſtes animę tuę ꝯcupiſcētiasillius/ faciet te ī gaudiū inimicis tuis. Sol̓. Ibi ſumit̉ aīa ꝓ aīalitate: h̓ ꝟo ꝓ ſynderiſi. Eſa .xxvj. b. Aīa mea deſiderabit te ī nocte.ſ. aduerſitatꝭ: nō tm̄ ī die ꝓſꝑitatꝭ: Iō dic̄ h̓: In oī tꝑe. h ¶ Increpaſti ſuꝑbos. Suꝑ ꝯfeſſus ē inſufficiētiā ſuā cū dixit: Concupiuit ⁊cͣ. hic ꝯſequent̓ oſtēdit cauſaꝫ hmōi inſufficiētię .ſ. peccatū pͥmoꝝ parentū dicēs: Increpaſti. q. d. hͦ ē pęna pctī pͥmorū parentū: qͥ ꝑ ſuꝑbiā peccauerūt ſuggerēte diabolo: Eritꝭ ſicutdij: Gen̄. iij. a. Quos increpauit dn̄s dicēs: Adā vbi es .i. ī quantā miſeriā deueniſti. Et poſt increpationē/ addidit pęnā: cuiꝰ nosomēs participes ſumꝰ: et adhuc eam ſentit ꝓgenies/ vt a peccatoſuperbię caueat. Et hͦ eſt increpare ſuꝑboſ. Zach̓. iij. a. Increpetin te dn̄s ſathan ⁊cͣ. Qd̓ ad litterā exponi poteſt de diabolo: ſic .i.puniat te ꝓ ſuperbia tua. Uel de quolibet hoīe peccatore: qͥ eſt ſathan: id eſt aduerſariꝰ ieſu chriſti per ſuperbiā. Iaco. iiij. b. Et. j.Pet̓. v. b. Deus ſuꝑbis reſiſtit. Iob. xl. b. Diſperge ſuꝑbos in furore tuo: ⁊ omnē arrogantē humilia: reſpice cunctos ſuperbos etconfunde eoſ. Et vt ſciatur qui ſint ſuperbi: ⁊ quę eſt increpatio:
apertius ſubdit dicens: i¶ Maledicti/ maledictiōe culpę ⁊ penę: ecce increpatio. k ¶ Qui declinant a mandatis tuis.ecce ſuperbia/ nolle obedire mādatis diuiniſ. Deūt̓. xxvij. d. Moledictus qͥ non ꝑmanſerit in ſermonibꝰ legis huius. Primi auteꝫdeclinātes ſunt pręlati: et poſt eos declināt ſubditi. Hiere. vj. gͦ.Omnes iſti pͥncipes declinantiū: id eſt ſūt denumero declinantiū .j. Eſdrę. ix. a. Manꝰ pͥncipum ⁊ magiſtratuū fuit in trāſgreſſione hacprima. Oſee. v. a. Uictimas declinaſtꝭ in ꝓfūdum: id ſubditos quos deo offerre debuiſtis.Et notandū ꝙ per omnes caſus flectit̉ declinatio eorum. Declināt enī per noīatiuū per ſuperbiam/ volentes ſibi facere nomen: ſicut ioſephꝰ et azarias. .j. Machab̓. v. g. Psͣ. Vocauer̄t noīa ſua in terris ſuis. Declināt ⁊ ꝑ genitiuū per luxuriā ad litterā generādo filios etfilias: et etiam nimis carnalit̓ diligēdo ꝯſanguineos. Oſeę. iiij. d. Sicut vacca laſciuiēs declinauit iſrael: id eſt clerus. Declinant ⁊ per datiuum: res pauperū male expendēdo ⁊ munerarecipiendo. De primo Hieroꝰ. Hiſtrionibꝰ dare eſt dęmonibusſacrificare. De ſecundo. Eſa. j. f. Principes tui infideles ſocij furum: omnes diligūt munera/ ſequunt̉ retributiōes. Item per accuſatiuū: iniuſte accuſando. Mich̓. iij. b. Si quis non dederit inore eorū quippiaꝫ/ ſanctificāt ſuper eum pręlium. Item per vocatiuū/ eo ꝙ vocāt ad lites. Actꝭ. xxiiij. a. Citato paulo: cępit accuſare tertullus. Ul̓ per accuſatiuū declinant detrahēdo: Per vocatiuum adulando. Item per ablatiuū rapiendo a ſubditis bona eorum. Michęę. iij. a. Qui violenter tollitis pelles eorum deſupereos. l ¶ Aufer a me. Supra ꝯtra multiplicē defectū multiplexremediū petijt: Sed duplex eſt defectꝰ ſiue miſeria: videlicet interior: ad quā omnia ſupra dicta pertinēt: et exterior de qua hic incipit agere: quę eſt ꝑſecutio hoſtium ⁊ ꝯtemptꝰ: Et hāc petit auferri a ſe: non quia non ſit paratus ſuſtinere: ſed ne peccatū hoſtium augeatur. Et poteſt hoc legi allegorice in perſona martyrū:vel moraliter in ꝑſona generalis iuſti eodē mō. Un̄ dic̄: l Aufer a me opprobriū / oris. m ¶ Et ꝯtemptū/ cordis habitūpropt̓ hoc: n ¶ Quia teſtimonia tua exquiſiui: id eſt martyria tua. Quia enī martyreſ toto corde quęrebāt pro teſtimoniochriſti pati/ ⁊ adhuc iuſti idem cupiūt: ideo opprobrio ⁊ ꝯtemptuierant ⁊ ſunt ſuperbis cōtemnētibꝰ crucem dn̄i/ ⁊ totam chriſtianam humilitatē: per quam ſolā ſanat̉ ſuꝑbia. Ꝙ aūt dixit opprobrium ſibi eſſe/ probat dicens: o ¶ Etenim ſederūt principes/ tanqͣꝫ ex mora machinātes ⁊ more iudiciario vtēteſ. p ¶ Etaduerſum me loquebant̉/ ijdem iudices qui accuſatores: qd̓grauius eſt. Iſte verſus de ſancto ſtephano cantat̉: quia ei ꝓprieconuenit: de quo dicitur Actꝭ. vj. d. Intuētes eū oēs qͥ ſedebantī ꝯcilio viderunt faciem eius tanqͣꝫ faciem angeli. Et eodē. c. Suirexerunt autem quidam de ſynagoga ⁊cͣ. et aduerſus eum loquebantur. Eodem. d. Statuerūt falſos teſtes qͥ dicerēt: Hic homonon ceſſat loqͥ verbaMMoralit̓ ī ꝑſona general̓ iuſti ſic legit̉: ¶ AAufera me opprobriū ⁊cͣ. Hoc enī dicit incola ad patriā ſuſpirās vbi nō erit īopprobriū/ ſꝫ in honore. Eſt autē triplex opprobriū .ſ. ignominięculpę/ ⁊ pęnę. De pͦ. Psͣ. Facti ſumꝰ opprobriū vicinis nr̄is. Deſcd̓o Eccͣj. xx. d. Opprobriū nequā in hoīe mēdacium. De tertio.Hiere. xxiij. g. Dabo vos ī opprobriū ſempit̓nū ⁊cͣ. Et ī quolibetiſtoꝝ ꝯcomitat̉ ꝯtemptꝰ. Primū ꝯtemptꝰ ab hoībꝰ. Secūdū/ cōtemptꝰ ab angelis. Tertiū ꝯtemptꝰ ab oībꝰ. Aufer gͦ a me dicincola: opprobriū ⁊ ꝯtēptū/ reducēdo me ad patriaꝫ: vbi erithonor perpetuꝰ. Psͣ. Gloria ⁊ honore coronaſti eū. Cantꝭ. vlij.a. Deoſculer te ⁊ iam me nemo deſpiciat. Et q̨̄renti qͣre hͦ ſibi fieridebeat: duabꝰ rationibꝰ reſpōdet. Una: quia ī lege dei meditat̉:Unde dicit: n ¶ Quia teſtimonia tua exqͥſiui. Sup̄. Beati qui ſcrutantur teſtimonia eius. Ecc̄j. xxiiij. c. Qui elucidat mevitam ęternā hab̓ebūt: Sꝫ qui exquirūt eam .ſ. ſapientiam/ elucidant eam. Iob. xxviij. c. Sapiētia trahitur de occultis. Alia fatio eſt: quia ꝑſecutionē patitur propter deū: Un̄ dicit: o ¶ Etenim ſederunt principeſ ⁊ aduerſum me loquebant̉: qd̓non tm̄ de principibꝰ hoībus: ſed de dęmonibꝰ verum eſt: qui ſedent ⁊ obſident viros iuſtos: et aduerſus eos loquunt̉ per diuerſas temptationes ſuggerentes peccata. Eph̓. vj. b. Non eſt nob̓
Al̓ Inqͥ-linus
¶ PrelatiUclipae oēs caſuc-Psͣ .48.
PPsͣ. .65.
Psͣ. 109.
Duplex defectus
Allegorioin perſonamartyrum
Differentiainter deſideriū ⁊ cōcupiſcentiam
Moralit̓ ſꝑſona iuſtiTriplex opPsͣ. 78.
Psͣ.8.
Psͣ .118.