Pſalmus
g ⁊ veritas dn̄i manet in ęt̓nū.Alleluia. ¶ CXVII.Cd ¶ Onfitēmī dn̄o qm̄ boe¶ c nus: qm̄ in ſęculū mif ſericordia eiuſ. Dicatg nūc iſrl̓ qm̄ bonꝰ: qm̄ in ſęcu-
h lū miſcd̓ia eius. Dica̓t nuncdomus aaron: quoniā in ſęculū miſcd̓ia eiꝰ. Dicāt nuncom̄s qui timent dn̄m: qm̄ inf ſęculū miſcd̓ia eius. De triin bulatiōe inu̓ocaui dominū:dei? Ad qd̓ reipondens eccleſia/ ſubditone inuocaui dn̄m: quando ſcꝫ m-
dedit: Auia a ¶ Et v̓itas dn̄i .i. chriſtꝰ filiꝰ dei: qͥ ē via vitas ⁊ vita: vt dr̄ Ioh̓. xiiij. a. bMManet ī ęternū cū pr̄e.Sic̄ em̄ nūqͣꝫ ſine filio fuit pr̄: ſic nec vnqͣꝫ ſine ꝟitate fuit.ω mors neqꝫ vita poſſet nos ſeꝑare a charitate chriſti: ſic̄ dic̄apl̓s/ Ro. viij. g. Sed ī hac fortitudine ab ip̄o accępta/ deuicimꝰ rabiē ⁊ potētiā tyrānorū: Sic̄ clamauitdacianꝰ ī paſſiōe beatiUincētij/ dicēs: Uincimur. Sed qͥd? Nūqͥd martyres ꝓ agonehabebūt p̨̄mia: ⁊ tyrāni ꝓ tyrannide ſupplig nicia? Ita: Quia/ aEveritas dn̄i/ qͣ victores martyres coronat: ⁊ deuictos tyrānos dānat: b MPanet ī ęternū: ⁊ ī ſeipſa: ⁊ ꝑ effectū ī ipſisſaluatꝭ ⁊ dānatis: qꝛ hi ibūt ī vitā eternā: illi ꝟo in ſuppliciū detrudent̉ ęternū: ſicut dicit dn̄s Matth̓. xxv. d.X ricordię dn̄i ē ꝙ nō ſumꝰ ꝯſūpti: qꝛ nō defecer̄t miſeratiōeseiꝰ. Psͣ. Miſcd̓ia dn̄i ab ęt̓no ⁊ vſqꝫ in ęternū ſuꝑ timētes eū.Hęc eſt magna miſericordia quā petebat ſupra ſe confirmariꝓph̓a dicēs: Miſerere mei deꝰ ẜm magnā miſcd̓iā tuā .ſ. ẜmillā q̨̄ ſꝑ durabit: non ẜm paruā q̨̄ cito trāſit: qͣ deꝰ dat tꝑaliaiſta q̄ deꝰ dat. Hāc tn̄ ml̓ti petūt ⁊ habēt: quibꝰ dr̄ Oſee. vj. b.Miſcd̓ia vr̄a qͣſi nubeſ matutīa: ⁊ ſic̄ ros māe ꝑtrāſiēſ. Nubesem̄ matutina ⁊ ros ꝯſumit̉ ⁊ euaneſcit adueniēte ſol̓ ardore: ſicdiuitię tꝑales adueniēte morte/ trāſeūt: licꝫ ml̓ti faciāt ac ſi putēt eaſ ſꝑ ꝑmāſuraſ. Et hāc tꝑalē miſcd̓iā ſuꝑ ſe ꝯfirmari nō dic̄ꝓpheta: ſic̄ ille qͥ dicebat/ Lucꝭ. xij. c. Aīa mea habes ml̓ta bona poſita ī ānos pl̓imos ⁊cͣ. Sꝫ dn̄s on̄dit ꝙ nō erat ꝯfirmataqͥ ei dixit: Stulte hac nocte repetent aīaꝫ tuā a te: ⁊ q̨̄ ꝑaſti cuiꝰerūt? Psͣ. Dormier̄t ſomnū ſuū ⁊ nihil īuenerūt omēs viri diuitiaꝝ ī manibꝰ ſuis. Propt̓ gͦ ꝑuā ⁊ īſtabilē miſcd̓iaꝫ amittūtmagnā ⁊ cōfirmatā ī ęt̓nū ſuꝑ eos qͥ paruā nō q̨̄rūt: Un̄ ſignāter dic̄: ſuꝑ nos. Sed addēs de ꝟitate ſimplicit̓ dicit: a Etv̓itas dn̄i manet ī ęt̓nū: Nō dic̄ ſuꝑ nos: qꝛ ſuꝑ bonos ⁊malos manebit ꝟitas: dās bonis ęt̓na gaudia: ⁊ malis reddēsęt̓na ſupplicia: ſic̄ ſupͣ expoſitū eſt. ¶ Expo. Psͣ. CXVII.Onfitemī dn̄o. Titulꝰ. All̓a. Titulꝰ patet. In p̨̄cec Idēti pſalmo ęgit de ꝯfirmatiōe miſcd̓ię dei: ī iſto on̄ditꝑ qͥd fuerit ꝯfirmata: qꝛ ꝑ incarnationē: vn̄ iteꝝ hortat̉ꝓph̓a ad laudādū. Un̄? Propt̓ miſcd̓iā factā nob̓ ī pͥmo aduētu: de qͦ iſte pſalmꝰ qͥntꝰ ē. Primꝰ em̄ ē/ Cęli enarrāt. Secūdꝰ /Eructauit. Tertiꝰ/ Deꝰ nr̄ refugiū. Quartꝰ/ Qui regꝭ iſrl̓. Hicē qͥntꝰ/ ⁊ ē decoratꝰ ml̓tꝭ figuris: hn̄s qͦſdā ꝟſꝰ eiuſdē finis: alioseiuſdē pͥncipij: alios repetitos: ⁊ huiuſcemodi ornatus hꝫ. Iāpatet intentio. Modꝰ. Quadriꝑtitꝰ eſt pſalmꝰ. Primo monetlaudare ꝓpt̓ miſcd̓iā qͣ ī tribulatiōe exauditꝰ ē et adiutꝰ. Propt̓qd̓ ſecūdo dic̄ ꝯfidendū ī ſolo deo: tribulationē illā ⁊ qͣliter ſitadiutꝰ exponens: ibi: Bonū eſt ꝯfidere. Tertio qd̓ monetalios ſe facturū ꝓmittit .ſ. laudare cauſa ſalutꝭ: q̨̄ ꝑ quē ⁊ qͣꝫmirabilit̓ ſit facta/ adiūgit: ibi: Aꝑitę. Quarto gaudēs de aduētu chriſti idem qd̓ monuerat monet: ſꝫ addit ꝙ frequēter ⁊ ſolēniter ⁊ ī atrijs dn̄i fiat: ibi: Bn̄dictꝰ. Exponit̉ aūt allegoricede eccl̓ia. Moralit̓ de viro iuſto ſiue pęnitēte. Dicit gͦ ꝓph̓a inꝑſona eccl̓ię ad fideles filios eccl̓ię: c ¶ Cōfitemī dn̄o ꝯfeſſione fidei ⁊ laudis. Hiere. xxxiij. b. Adhuc audiet̉ in loco iſtoquē vos dicitis eſſe deſertū: vox dicētiū: cōfitemī dn̄o exercituū. Et hͦ facere debetis: d Qm̄ bonꝰ eſt in ſe: ſic̄ ipſe dicitLuc̄. xviij. d. Nemo bonꝰ niſi ſolꝰ deꝰ. Un̄ ⁊ laudādꝰ ē ab oībꝰ.Etiā ſi nll̓a ſpes retributiōiſ haberet̉: magꝭ tn̄ laudādꝰ ē: qꝛ ip̄ebonus in ſe ex natura: alios facit bonos ex gratia: Un̄ ſubdit:eQm̄ ī ſęculū miſcd̓ia eiꝰ .i. effeciꝰ miſcd̓ię: qͥ effectꝰ ꝓbatcauſā. Qd̓ videt̉ petere ſup cū dic̄: On̄de nobis dn̄e .ſ. ꝑ effectū miſcd̓iā tuā. Quō aūt laudādꝰ ē/ ⁊ qn̄/ ⁊ a qͥbꝰ/ ſb̓dit: f Dicat nūc domꝰ iſrl̓. q. d. dicēdo hͦ: g Qm̄ bonꝰ: qm̄ ī ſęculū miſcd̓ia eiꝰ/ vt expoſitū eſt: laudet eū/ iſrl̓. i. videnteseū ꝑ fidē. Et hͦ nō differat: ſed dicat nūc .i. ſtatī dū licet/ dūmereri poſſumꝰ eū landādo. Si aūt cōiter ppl̓us chriſtianꝰ hocdebet facere/ ml̓to fortiꝰ p̨̄lati ⁊ ſacerdotes eccl̓ię: Unde additſpecialit̓ de ipſis: h Dicat nūc domus aaron .i. p̨̄lati ⁊mīſtri eccl̓ię: qͥ officiū aaron ſuſcęperūt. Dicat/ inqͣꝫ qm̄ in
ſęculū miſcd̓ia eiꝰ/ vt expoſitū ē. In his aūt duobꝰ ꝟſibꝰponit̉ domꝰ ꝓ familia: ſic̄ ⁊ ī Exo .xij. g. dr̄ ꝙ agnꝰ comedebat̉ in vna domo. Et qꝛ. sͣ. dixit: Dicat nūc domꝰ iſrl̓ ⁊cͣ.ne ꝓpterea ꝙ ꝑ iſrl̓ frequēt̉ ītelligūt̉ iudęi/ putaret̉ tm̄ a iudeis laudādꝰ aꝑte de oībꝰ ſb̓dit: i Dicat nūc oēs qͥ timetdn̄m/ ſiue d̓ iudęis ſiue de gentibꝰ ſint. kQm̄ ī ſęcl̓m miẜicordia eiꝰ: Ecce hiqͣttuor ꝟſus eūdē finēhn̄t .ſ. qm̄ in ſęculūmiſericordia eiuſ.Et poſſet aliqͥſ q̨̄rere:Quō ſcis hͦ d̓ miſcd̓ia49x roeccleſia/ ſubdit: l¶ De tribulatione inuocati dn̄m: quando ſoꝫmattrres tribulabanur.xEt exaudiuit me¶Moralit̓ monet ad pęnitētiā: c ¶ Cōfitemī pctā/ dn̄oqͥ iā ea nouit. Cōfeſſio aūt ē media int̓ ꝯtritionē ⁊ ſatiſfactiōꝫ.Un̄ ꝑ mediū dant̉ extrema ītelligi. Nec valet illa ꝯfeſſio q̄ nōꝓgredit̉ ex corde ꝯtrito vl̓ ſaltē attrito ⁊ dolēte de pctō: ⁊ iterū cū ꝓpoſito ſatiſfaciendi: iteꝝ dꝫ hō ꝯfiteri in ſpe venię: Un̄bn̄ dicit: Cōfitemī dn̄o qm̄ bonꝰ .i. benignꝰ ad remittēdūpctm̄ ⁊ gr̄aꝫ ꝯferēdā. Ro. xj. c. Uide bonitatē ⁊ ſeueritatē dei:ī eos qͥdē qͥ cecider̄t ſeueritatē: ī te aūt bonitatē. Propt̓ hācbonitatē dꝫ hō ſecure ꝯfiteri. Sꝫ ml̓ti nolūt/ ſꝫ ꝯtēnūt eiꝰ bonitatē. Un̄ Ro. ij. a. An diuitias bonitatis eiꝰ ⁊ patiētię ⁊ lōganimitatꝭ ꝯtēnis? Ignoras qm̄ benignitas dei ad pnīaꝫ te adduc̄: ẜm aūt duritiā tuā ⁊ īpęnitēſ cor theſauricas tibi irā ī dieirę ⁊cͣ. Qui em̄ nūc nō vult ad bonitatē dei ꝯuerti: tūc nō īueniet miſcd̓iā/ ſꝫ irā. Qd̓ etiā videt̉ dicere/ cū ſb̓iūgit: e¶ Qm̄ī ſęculū .ſ. p̨̄ſens miſcd̓ia eiꝰ: in futuro aūt iuſticia eiꝰ. Un̄sͣ. Cū acceꝑo tp̄s ego iuſticias iudicabo. Soph̓. ij. a. Quęritemāſuetū ſi qͦ mō abſcōdamī ī die furorꝭ dn̄i. Eſa. lv. b. Quęritedn̄m dū īueniri pōt: īuocate eū dū ꝓpe ē. Qui aūt debeāt ꝯfiteri/ ſb̓iūgit: ſ¶ Dicat nūc iſrl̓ .ſ. pctā ſua ī ꝯfeſſiōe. Hic ponittres ꝟſus de ꝯfeſſiōe triū .ſ. iſrl̓ aaron ⁊ oīm timētiū. Per iſrl̓ītelligūt̉ clerici: ꝑ aarō p̨̄lati: ꝑ alios/ ppl̓i ſb̓diti. Et tā hi qͣꝫ illineceſſe hn̄t ꝯfiteri. Et pͥmo ponit clericos: ſecūdo p̨̄latos: tertio ſb̓ditos. An̄ em̄ debet monere ad ꝯfeſſionē maiores pctōres ⁊ generaliores. Pręlati aūt ⁊ clerici magꝭ peccāt qͣꝫ ſb̓diti: ẜm qd̓ dr̄. j. Eſdre. ix. a. Manꝰ pͥncipū ⁊ magiſtratuū fuitī trāſgreſſiōe hac pͥma. De clericꝭ aūt pͥmo ponit ꝓpt̓ generalitatē: qꝛ oēs p̨̄lati ſūt clerici: ⁊ nō ecōuerſo: Pl̓ti em̄ ſt̓ clericimediocres qͥ nō ſt̓ p̨̄lati. De oībꝰ gͦ tā maioribꝰ qͣꝫ minoribꝰ qͣetiā mediocribꝰ/ dic̄/ ꝙ i Dicāt/ ī cōfeſſiōe pctā ſua/ nūc .i. īp̨̄ſenti/ dū ꝯfeſſio valet ad pnīaꝫ īpetrādā. Eſa. xxxviij. d. Uiuēs viuēs ipſe ꝯfitebit̉ tibi. Tūc em̄ in futuro ꝯfitebunt̉ pctāſua: nō ad vtilitatē/ ſꝫ ad ꝯfuſionē ęt̓nā. Sap̄. v. a. Ergo errauimus a via ꝟitatis. Oībꝰ aūt neceſſaria ē ꝯfeſſio: qꝛ nullꝰ ē ſinepctō. Ro. iij. c. Oēs em̄ peccauer̄t et egēt gl̓ia dei. Un̄ ⁊ ipſeioh̓es ꝟgo ⁊ deo familiarit̓ dilectꝰ/ dic̄. j. Ioh̓. j. d. Si dixerimꝰ qm̄ pctm̄ nō habemꝰ: ipſi nos ſeducimꝰ: ⁊ ꝟitas ī nob̓ nōeſt. Et ſtatī de ꝯfeſſiōe ſubdit: Si ꝯfiteamur pctā nr̄a/ fidelis⁊ iuſtꝰ ē deꝰ vt remittat nob̓ pctā nr̄a. Dicāt gͦ tā hi qͣꝫ illi peccata ſua: qm̄ bonꝰ ē dn̄s .i. ſuauis ⁊ mitis ad remittēdū. sͣ.Dixi ꝯfitebor aduerſū me iniuſticiā meā dn̄o: ⁊ tu remiſiſti īpietatē pctī mei. Dic tu pͥor iniqͥtates tuas vt iuſtificerꝭ. q. d.an̄ dicas pct̄ā tua ī ꝯfeſſiōe: qͣꝫ deꝰ illa reuelet ī iudicio futuro:⁊ hͦ vt iuſtificeris. Tūc aūt ſi expectes nō iuſtificaberis ī reuelatiōe iudicij: ſꝫ ꝯdēnaberis. Propt̓ hͦ dr̄ vl̓ dictū ē nūc .ſ. dūtp̄us ē pnīę: qm̄ ī ſęculū miſcd̓ia eiꝰ: et poſt hͦ ſęculū iuſticia. Sꝫ qꝛ ꝯfeſſio: vt iā dictū ē: nō ſufficit ſine ꝯtritiōe: Un̄ꝯfeſſionē ſeqͥt̉ vox pęnitētꝭ/ dicētꝭ: ¶ De tribulatiōe .ſ. cordis .i. de corde tribulato: m ¶ Inuocaui dn̄m: petes ab eoveniā ⁊ gratiā. sͣ. Sacrificiū deo ſpiritꝰ cōtribulatꝰ cor cōtritū ⁊ humiliatū deus nō deſpicies. In tali fiducia videt̉ alibipetere/ dicēs: Tribulatiōes cordis mei multiplicatę ſunt .ſ. ꝑcontritionē: ideo de neceſſitatibꝰ meis erue me. i. a pęnis quęexigūt peccata: vel ab ipſis peccatis q̨̄ ꝑ prauam cōſuetudinein neceſſitates vertunt̉/ vt qͣſi de neceſſitate peccet̉. Sed necꝯtritio nec ꝯfeſſio ſufficiūt/ niſi ſequat̉ ſatiſfactio/ ſi ſpaciū vitęeat̉: Un̄ addit:
Z
Aliter in ꝑſona martyrū
Al̓. IIn
MoraliterPsͣ. 102.
Moraliterviro iuſtopęnitente
Pāͣ .50.
Pā. .75.
Psͣ .74.
Psͣ. 18.Psͣ .44.Psͣ .45.Psͣ. 79.Partitio
Partitiopſaimi
Allegoricede eccleſia
Psͣ. 31.
Psͣ .84.
Psͣ .50.Psͣ .24.