¶VIII
in ⁊ cor meū ꝯturbatū eſt ītran me. Sicut vmbra cū declio nat ablatus ſū: et excuſſush̓ ſum ſicut locuſtę. Genuar mea infirmata ſūt a ieiunio:
me quātū ad diuinitatē ⁊ quātū ad humanitatē: faciūt ſupradicta: Illi ꝟo qui nō credūt ipſū eſſe ęqualē patri/ ⁊ ꝙ verbūerat apud deū: detrahūt eiꝰ diuinitati/ ⁊ detrahūt apud dominū. Et nō tm̄ iſtoꝝ: ſed a ¶ Et/ eoꝝ/ qͥ loquunt̉ malaaduerſus animā meā: detrahētes humanitati: ſic̄ apollinaris/ qͥ dixit̉ chriſtūeſſe αύχηγ .i. ſinemente/ ſine aīa: Sicut ⁊ appelles dicebatipſū nō aſſūpſiſſe corpus verū: ſꝫ phātaſticū. Itē aduerſus anin̄ mā chriſti mala loquebant̉/ qͥ dicebāt eū inuitū tradidiſſe animā: ⁊bere poteſtatē reſurgendi: cōtra illud Ioh̓. x. d. Poteſtatē habeo ponēdi animā meā: etpoteſtatē habeo iterū ſumēdi eā.X om̄ia ſcit ⁊ videt ⁊ audit. Un̄ Sap̄. j. c. Aurꝭ c̨eli auditoīa: ⁊ tumultꝰ murmurationū nō abſcōdet̉. Cuſtodite gͦ vosa murmuratiōibꝰ/ ⁊ a detractiōe parcite linguę: qꝛ ſermo obſcurꝰ in vacuū nō ibit. a ¶ Et qͥ loquūt̉ mala aduerſꝰanimā meā. Hoc ꝓpriū ē dęmonū: Un̄ de diabolo dicit̉/Apocꝭ. xij. c. Proiectꝰ eſt accuſator fratrū nr̄oꝝ: qͥ accuſabat illos an̄ ꝯſpectū dei nr̄i die ac nocte. b ¶ Aduerſꝰ ānimā dicit: non aduerſus corpꝰ: quia ſic̄ dicit Gregꝰ: parū ſefeciſſe ęſtimat/ cū animā nō ſauciat.c ¶ Et tu dn̄e. Tertia pars: vbi chriſtꝰ petit liberationē apaſſiōe/ ꝑ reſurrectionē: ⁊ petit etiā ꝯfuſionē iudeoꝝ. Pręmittit gͦ orationē: ⁊ on̄dit ſuā deuotionē. q. d. illi ita ꝯtra mefecerūt: Et tu dn̄e dn̄e. Bis dicit/ dn̄e: vt deuotionē exprimat. Itē vt oſtendat ſe ei ſubiectū in corꝑe ⁊ aīa: intus etextra. Poſtea petit reſurrectionē/ dicēs: d ¶ Fac illud nobile opus reſurrectiōis meę: Et hͦ e ¶ Mecū: qꝛ indiuiſaſūt oꝑa trinitatꝭ: pater em̄ ſuſcitauit filiū: ⁊ filiꝰ ſeipſū. Et ꝙita ītelligi debeat/ p̨̄poſita ꝯiūctio mōſtrat: Nō em̄ dicit: tufac: ſed et tu fac̄. q. d. ego ⁊ tu. Poſtea on̄dit cauſas finaleſreſurrectiōis. Prima eſt laus dei: Un̄ dicit: f ¶ Propternomē tuū .i. vt tuū nomen laudet̉. Secunda/ eſt diffuſioſuanitatis ⁊ miſcd̓ię dei: Un̄ addit: g ¶ Quia ſuauis ēmiſericordia tua. q. d. ſuauis eſt in ſe: ſed vt alijs ipſa ſuauitas diffundat̉: hoc fac mecū: qꝛ ꝑ hoc multi ſentiēt ſuauitatē miſericordię tuę: Sic̄ pͥmo illi quoꝝ corꝑa cū chriſto ſurrexerūt: ⁊ diſcipuli/ quoꝝ fides ꝯfirmata fuit ꝑ reſurrectionē: ⁊ deinde oēs qui in eū crediderūt. Tertia cauſa/ fuit ipſius chriſti liberatio a morte: Un̄ ſubdit: h ¶ Liberame a paſſionis anguſtia/ a ſepulchro ab inferno. Et hͦ petit merito ſuę humilitatꝭ: Un̄ dicit: i ¶ Quia egenꝰ ſineamicꝭ: k ¶ Et pauꝑ/ ſine diuitijs: l¶ Ego cū pondere:qͥ ſum dn̄s oīm. ij. Corꝭ. viij. b. Scitꝭ gratiā dn̄i nr̄i ieſu chriſti: qm̄ cū eſſet diues/ factus eſt egenꝰ ꝓ nobis. Et on̄dit qͣdruplicē neceſſitatē ſuę reſurrectiōis. Prima ē turbatio ſuępaſſiōis: Un̄ dic̄: m ¶ Et cor meū ꝯturbatū eſt intrame. Sicut em̄ dicit Glo. potuit cor eiꝰ turbari: ſicut caro eiꝰcrucifigi. Cōturbatū erat cor eiꝰ: qn̄ dicebat/ Matth̓. xxvj.d. Triſtis eſt aīa mea vſqꝫ ad mortē. Cor tn̄ hic ſupponit ꝓſenſualitate. Scd̓a/ fuit velocitas ſuę mortꝭ: Un̄ dic̄: n ¶ Sicut vmbra cū declinat: q̄ cito trāſit/ ablatus ſū. Cito em̄ mortuus fuit chriſtꝰ. Un̄ Mar. xv. d. Mirabat̉ pilatus ſi iā obijſſet. Tertia cā fuit diſꝑſio apl̓oꝝ: Vnde addit:o Et excuſſus ſū: in membris meis apoſtolis: p ¶ Sicut locuſtę. Locuſtę veniūt abundant̉ flante auſtro: ⁊ flante aquilone diſꝑgunt̉: Sic apl̓i qui an̄ paſſionē ꝯuenerāt addn̄m: in paſſione diſꝑſi ſūt. Zach̓. xiij. c. Percute paſtorē: ⁊diſꝑgent̉ oues. Uel ſicut exponit Glo. tūc excuſſus eſt dn̄sin mēbris ſuis ſicut locuſtę: qn̄ ad modū locuſtaꝝ d̓ loco adlocū ſalientiū fugiebant apl̓i ⁊ martyres de ciuitate in ciuitatē. Et ꝙ hoc de membris ſuis intelligi debeat/ aꝑtiꝰ demōſtrat cū pluraliter dicit: Sicut locuſtę: per hoc mēbrorūml̓titudinē on̄dēs. Quarta neceſſitas reſurrectiōis eiꝰ/ fuitīfirmitas fidei ī apl̓is: Un̄ dic̄: q¶ Genua mea .i. apl̓i: ī
qͥbus prius ſtabā: r ¶ Infirmata ſūt a ieiunio .i. a defectu fidei: q̨̄ eſt cibus ꝯfortās animā. Un̄ dicit Augꝰ: Crede ⁊ māducaſti. j. Pet̓. v. c. Reſiſtite fortes in fide. Oſtenſa neceſſitate qͣ chriſtꝰ debuit ſuſcitari: ipſe ſciēs ſuā orationem nō repellendā eſſe: quaſi optādo iam qd̓ petierat dicit:☞ Et caroMoraliter: c ¶ Ettu dn̄e dn̄e fac mecū ꝓpt̓ nomē tuum. Hoc debet eſſeoro chriſtiani: vt petat ꝓpt̓ nomē dei: nonꝓpt̓ ſua merita. Psͣ.Propitiꝰ eſto pctīsnr̄is ꝓpt̓ nomē tuū. Et alibi: Propt̓ nomē tuū deduces me⁊ enutries me. Deduces .ſ. ꝑ vias rectas: Et enutries/ ꝯſolatiōibꝰ ⁊ doctrinis. Sꝫ dꝫ dicere: c. Dn̄e/ dn̄ę: nō ſemel:ſed bis: vt ore ꝯfiteat̉: ⁊ opere exhibeat ſe ſeruū dei: ſicut dauid: Ego ſeruꝰ tuus ſū: ⁊ filiꝰ ancillę tuę. Itē vt dn̄s intus ⁊extra dominet̉ ī eo. Itē vt ſit dn̄s qͦ ad ꝓhibitiōes ⁊ p̨̄cępta.Un̄. j. Regꝭ. iij. b. bis dixit dn̄s: Samuel: ſamuel. Et ait ſamuel: Loq̄re dn̄e: qꝛ audit ſeruus tuus. Et qͥd debet orare?d ¶ Fac mecū. q. d. oꝑare ī me: ⁊ ego oꝑabor tecū: qꝛ ſinete nō poſſū bn̄facere. Quia dicit apl̓s. j. Corꝭ. iij. b. Dei adiutores ſumꝰ. Sꝫ multi nolūt ipſū iuuare: ſꝫ volūt ꝙ ipſe ſolus faciat. Sꝫ ſapiētes dicūt: Fac mecū: nō ſolus. Et nondicit/ fac hoc vl̓ illud: ſed ſimplicit̓/ fac̄: In qͦ notat ꝙ nō tm̄vnū vel duo poſſumꝰ ſine ipſo: ſꝫ oīno nihil. Ioh̓. xv. a. Sine me nihil poteſtꝭ facere. Eſa. xxvj. c. Om̄ia oꝑa nr̄a oꝑatus es ī nobis dn̄e. Itē nō oportet ꝙ determinet qͥd petit fieri: qꝛ om̄ibus debet notū eſſe: ⁊ in Psͣ. expͥmit̉: Deꝰ autērex nr̄ an̄ ſęcl̓a oꝑatꝰ ē ſalutē ī medio terrę. Hoc debemꝰ petere: vt ī nob̓ faciat ſalutē aīę nr̄ę. Et dic̄: e M Pecū: vt ipſūiuuemꝰ ⁊ cooꝑemur: ſic̄ dic̄ apl̓s. Phil̓. ij. b. Cū metu ⁊ tremore vr̄aꝫ ſalutē oꝑamī. Hāc faciet libēt̓: ſ Propt̓ nomētuū: qd̓ ē ieſus .i. ſaluator: vt nō accipiaſ ī vanū iſtud nomē.Et qꝛ poſſet aliqͥs putare ꝙ licet ſine deo n̄ poſſet ſaluari: tn̄deꝰ teneret̉ ipſū ſaluare ꝓpt̓ merita ſua. Sꝫ ſtultꝰ eēt tal̓: Un̄vir tuſtꝰ nō ſuā iuſticiā/ ſꝫ dei miſcd̓iaꝫ allegās/ ſubiūgit: ę¶ Quia ſuauis ē miſcd̓ia tua. Sup: Qm̄ tu dn̄e ſuauiſ ⁊mitꝭ ⁊cͣ. Sap̄. xij. a. O qͣꝫ bonꝰ ⁊ ſuauis ē dn̄e ſpūs tuꝰ in nobis. Nec ſolū dei miſericordiā: ſed ꝓpriā miſeriā debet allegare/ qͥ ſaltē vult īpetrare: Un̄ ſubdit: h ¶ Libera me aboī malo: i ¶ Quia egenꝰ ⁊ pauꝑ ſū ego. Egenꝰ/ multis egēs. k ¶ Et pauꝑ nihil habēs. Hęc ſt̓ exteriꝰ ⁊ interiꝰ. Un̄ addit: m ¶ Et cor meū ꝯturbatū eſt ītra me.q. d. ī meipſo īuenio cauſā ꝑturbatiōis .ſ. fomitē pctī: ⁊ actuale pctm̄. Psͣ. Ad meipſū aīa mea ꝯturbata eſt. Et qͥ hͦ allegat/ poteſt exaudiri: quia ſic̄ dicit̉ in Psͣ. Propt̓ miſeriā inopū ⁊ gemitū pauperū: nūc exurgā dic̄ dn̄s. Et alibi: Corꝯtritū ⁊ humiliatū deꝰ nō deſpicies. Cū his allegare debetbreuitatē vitę: ⁊ tēptationū inſultꝰ. De pͥmo dicit: n ¶ Sic̄vmbra cū declinat ablatꝰ ſū. q. d. iā ſū in occaſu: ⁊ incertus ſū de hora mortꝭ: Et qͣꝫto diutiꝰ viuo: tāto magꝭ admortē accedo: ſic̄ vmbra qn̄ declinat/ longior fit. Hiere. vj.a. Uę mihi: qꝛ factę ſūt longiores vmbrę veſꝑi: Et qͣꝫto longior efficit̉/ tēdit ad finē ſui. Supͣ. Dies mei ſic̄ vmbra declinauerūt. Iob. vij. b. Dies mei velociꝰ trāſierūt qͣꝫ a texētetela ſuccidit̉. De ſcd̓o .ſ. de tēptationū īſultū: addit: o ¶ Etexcuſſus ſū ſic̄ locuſtę: q̄ .ſ. de arboribꝰ excutiūt̉: ⁊ defacili cadūt: Ita diabolꝰ excutit hoīeꝫ vt a ſtatu iuſticię eū adima deijciat. Lucꝭ. xxij. c. Simō ecce ſathan expetiuit vosvt cribraret ſic̄ triticū. Et hō defacili cadit niſi dn̄s ipſū iuuet: Un̄ ibi addit dn̄s: Ego aūt rogaui ꝓ te: vt nō deficiatfides tua. Naū. iij. c. Omnes munitiones tuę qͣſi ficus cūgroſſis ſuis: q̨̄ ſi ꝯcuſſę fuerint: cadēt ī os comedētꝭ. Apoc̄.vj. d. Stellę ceciderūt ſuꝑ terrā ſic̄ ficꝰ emittit groſſos ſuos.Poſtqͣꝫ aūt hō allegauit miſeriā ſuā/ ⁊ defectū/ ⁊ ꝑiculū tēptationū: p̄t etiā aliqͣ cōmemorare de bonis q̨̄ fecit: vt fiducialit̓ magꝭ petat: Un̄ ⁊ addit: q Genua mea īfirmataT 2
x
cteſ
Moxallter
al. mmlſcd̓laꝫ
al̓. rqm̄
Psͣ. 78.Psͣ. 30.
ꝑpalteſ
Psͣ .115.
ꝑlegorice
Psͣ. .73.
Psͣ. .85.
Psͣ. .41.Psͣ .11.Psͣ .50.
Quadruplextas renis
Psͣ. .101.