Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

¶VIII

in cor meū ꝯturbatū eſt ītran me. Sicut vmbra declio nat ablatus ſū: et excuſſus ſum ſicut locuſtę. Genuar mea infirmata ſūt a ieiunio:

me quātū ad diuinitatē quātū ad humanitatē: faciūt ſupradicta: Illi ꝟo qui credūt ipſū eſſe ęqualē patri/ verbūerat apud deū: detrahūt eiꝰ diuinitati/ detrahūt apud dominū. Et tm̄ iſtoꝝ: ſed a Et/ eoꝝ/ loquunt̉ malaaduerſus animā meā: detrahētes humanitati: ſic̄ apollinaris/ dixit̉ chriſtūeſſe αύχηγ .i. ſinemente/ ſine aīa: Sicut appelles dicebatipſū aſſūpſiſſe corpus verū: ſꝫ phātaſti. Itē aduerſus ani chriſti mala loquebant̉/ dicebāt inuitū tradidiſſe animā:bere poteſtatē reſurgendi:tra illud Ioh̓. x. d. Poteſtatē habeo ponēdi animā meā: etpoteſtatē habeo iterū ſumēdi.X om̄ia ſcit videt audit. Un̄ Sap̄. j. c. Aurꝭ c̨eli auditoīa: tumultꝰ murmurationū abſcōdet̉. Cuſtodite vosa murmuratiōibꝰ/ a detractiōe parcite linguę: qꝛ ſermo obſcurꝰ in vacuū ibit. a Et loquūt̉ mala aduerſꝰanimā meā. Hoc ꝓpriū ē dęmonū: Un̄ de diabolo dicit̉/Apocꝭ. xij. c. Proiectꝰ eſt accuſator fratrū nr̄oꝝ: accuſabat illos an̄ ꝯſpectū dei nr̄i die ac nocte. b Aduerſꝰ āni dicit: non aduerſus corpꝰ: quia ſic̄ dicit Gregꝰ: parū ſefeciſſe ęſtimat/ animā ſauciat.c Et tu dn̄e. Tertia pars: vbi chriſtꝰ petit liberationē apaſſiōe/ reſurrectionē: petit etiā ꝯfuſionē iudeoꝝ. Pręmittit orationē: on̄dit ſuā deuotionē. q. d. illi ita ꝯtra mefecerūt: Et tu dn̄e dn̄e. Bis dicit/ dn̄e: vt deuotionē exprimat. Itē vt oſtendat ſe ei ſubiectū in corꝑe aīa: intus etextra. Poſtea petit reſurrectionē/ dicēs: d Fac illud nobile opus reſurrectiōis meę: Et e Mecū: qꝛ indiuiſaſūt oꝑa trinitatꝭ: pater em̄ ſuſcitauit filiū: filiꝰ ſeipſū. Etita ītelligi debeat/ p̨̄poſita ꝯiūctio mōſtrat: em̄ dicit: tufac: ſed et tu fac̄. q. d. ego tu. Poſtea on̄dit cauſas finaleſreſurrectiōis. Prima eſt laus dei: Un̄ dicit: f Propternomē tuū .i. vt tuū nomen laudet̉. Secunda/ eſt diffuſioſuanitatis miſcd̓ię dei: Un̄ addit: g Quia ſuauis ēmiſericordia tua. q. d. ſuauis eſt in ſe: ſed vt alijs ipſa ſuauitas diffundat̉: hoc fac mecū: qꝛ hoc multi ſentiēt ſuauitatē miſericordię tuę: Sic̄ pͥmo illi quoꝝ corꝑa chriſto ſurrexerūt: diſcipuli/ quoꝝ fides ꝯfirmata fuit reſurrectionē: deinde oēs qui in crediderūt. Tertia cauſa/ fuit ipſius chriſti liberatio a morte: Un̄ ſubdit: h Liberame a paſſionis anguſtia/ a ſepulchro ab inferno. Et petit merito ſuę humilitatꝭ: Un̄ dicit: i Quia egenꝰ ſineamicꝭ: k Et pauꝑ/ ſine diuitijs: Ego pondere: ſum dn̄s oīm. ij. Corꝭ. viij. b. Scitꝭ gratiā dn̄i nr̄i ieſu chriſti: qm̄ eſſet diues/ factus eſt egenꝰ nobis. Et on̄ditdruplicē neceſſitatē ſuę reſurrectiōis. Prima ē turbatio ſuępaſſiōis: Un̄ dic̄: m Et cor meū ꝯturbatū eſt intrame. Sicut em̄ dicit Glo. potuit cor eiꝰ turbari: ſicut caro eiꝰcrucifigi. Cōturbatū erat cor eiꝰ: qn̄ dicebat/ Matth̓. xxvj.d. Triſtis eſt aīa mea vſqꝫ ad mortē. Cor tn̄ hic ſupponitſenſualitate. Scd̓a/ fuit velocitas ſuę mortꝭ: Un̄ dic̄: n Sicut vmbra declinat: cito trāſit/ ablatus ſū. Cito em̄ mortuus fuit chriſtꝰ. Un̄ Mar. xv. d. Mirabat̉ pilatus ſi obijſſet. Tertia fuit diſꝑſio apl̓oꝝ: Vnde addit:o Et excuſſus ſū: in membris meis apoſtolis: p Sicut locuſtę. Locuſtę veniūt abundant̉ flante auſtro: flante aquilone diſꝑgunt̉: Sic apl̓i qui an̄ paſſionē ꝯuenerāt addn̄m: in paſſione diſꝑſi ſūt. Zach̓. xiij. c. Percute paſtorē:diſꝑgent̉ oues. Uel ſicut exponit Glo. tūc excuſſus eſt dn̄sin mēbris ſuis ſicut locuſtę: qn̄ ad modū locuſtaꝝ loco adlocū ſalientiū fugiebant apl̓i martyres de ciuitate in ciuitatē. Et hoc de membris ſuis intelligi debeat/ aꝑtiꝰ demōſtrat pluraliter dicit: Sicut locuſtę: per hoc mēbrorūml̓titudinē on̄dēs. Quarta neceſſitas reſurrectiōis eiꝰ/ fuitīfirmitas fidei ī apl̓is: Un̄ dic̄: Genua mea .i. apl̓i: ī

qͥbus prius ſtabā: r Infirmata ſūt a ieiunio .i. a defectu fidei: q̨̄ eſt cibus ꝯfortās animā. Un̄ dicit Augꝰ: Crede māducaſti. j. Pet̓. v. c. Reſiſtite fortes in fide. Oſtenſa neceſſitate chriſtꝰ debuit ſuſcitari: ipſe ſciēs ſuā orationem repellendā eſſe: quaſi optādo iam qd̓ petierat dicit: Et caroMoraliter: c Ettu dn̄e dn̄e fac me ꝓpt̓ nomē tuum. Hoc debet eſſeoro chriſtiani: vt petat ꝓpt̓ nomē dei: nonꝓpt̓ ſua merita. Psͣ.Propitiꝰ eſto pctīsnr̄is ꝓpt̓ nomē tuū. Et alibi: Propt̓ nomē tuū deduces me enutries me. Deduces .ſ. vias rectas: Et enutries/ ꝯſolatiōibꝰ doctrinis. Sꝫ dꝫ dicere: c. Dn̄e/ dn̄ę: ſemel:ſed bis: vt ore ꝯfiteat̉: opere exhibeat ſe ſeruū dei: ſicut dauid: Ego ſeruꝰ tuus ſū: filiꝰ ancillę tuę. Itē vt dn̄s intusextra dominet̉ ī eo. Itē vt ſit dn̄s ad ꝓhibitiōes p̨̄cępta.Un̄. j. Regꝭ. iij. b. bis dixit dn̄s: Samuel: ſamuel. Et ait ſamuel: Loq̄re dn̄e: qꝛ audit ſeruus tuus. Et qͥd debet orare?d Fac mecū. q. d. oꝑare ī me: ego oꝑabor tecū: qꝛ ſinete poſſū bn̄facere. Quia dicit apl̓s. j. Corꝭ. iij. b. Dei adiutores ſumꝰ. Sꝫ multi nolūt ipſū iuuare: ſꝫ volūt ipſe ſolus faciat. Sꝫ ſapiētes dicūt: Fac mecū: ſolus. Et nondicit/ fac hoc vl̓ illud: ſed ſimplicit̓/ fac̄: In notat tm̄vnū vel duo poſſumꝰ ſine ipſo: ſꝫ oīno nihil. Ioh̓. xv. a. Sine me nihil poteſtꝭ facere. Eſa. xxvj. c. Om̄ia oꝑa nr̄a oꝑatus es ī nobis dn̄e. Itē oportet determinet qͥd petit fieri: qꝛ om̄ibus debet notū eſſe: in Psͣ. expͥmit̉: Deꝰ autērex nr̄ an̄ ſęcl̓a oꝑatꝰ ē ſalutē ī medio terrę. Hoc debemꝰ petere: vt ī nob̓ faciat ſalutē aīę nr̄ę. Et dic̄: e M Pecū: vt ipſūiuuemꝰ cooꝑemur: ſic̄ dic̄ apl̓s. Phil̓. ij. b. metu tremore vr̄aꝫ ſalutē oꝑamī. Hāc faciet libēt̓: ſ Propt̓ nomētuū: qd̓ ē ieſus .i. ſaluator: vt accipiaſ ī vanū iſtud nomē.Et qꝛ poſſet aliqͥs putare licet ſine deo poſſet ſaluari: tn̄deꝰ teneret̉ ipſū ſaluare ꝓpt̓ merita ſua. Sꝫ ſtultꝰ eēt tal̓: Un̄vir tuſtꝰ ſuā iuſticiā/ ſꝫ dei miſcd̓iaꝫ allegās/ ſubiūgit: ę Quia ſuauis ē miſcd̓ia tua. Sup: Qm̄ tu dn̄e ſuauiſmitꝭ ⁊cͣ. Sap̄. xij. a. O qͣꝫ bonꝰ ſuauis ē dn̄e ſpūs tuꝰ in nobis. Nec ſolū dei miſericordiā: ſed ꝓpriā miſeriā debet allegare/ ſaltē vult īpetrare: Un̄ ſubdit: h Libera me ab malo: i Quia egenꝰ pauꝑ ſū ego. Egenꝰ/ multis egēs. k Et pauꝑ nihil habēs. Hęc ſt̓ exteriꝰ interiꝰ. Un̄ addit: m Et cor meū ꝯturbatū eſt ītra me.q. d. ī meipſo īuenio cauſā ꝑturbatiōis .ſ. fomitē pctī: actuale pctm̄. Psͣ. Ad meipſū aīa mea ꝯturbata eſt. Et allegat/ poteſt exaudiri: quia ſic̄ dicit̉ in Psͣ. Propt̓ miſeriā inopū gemitū pauperū: nūc exurgā dic̄ dn̄s. Et alibi: Corꝯtritū humiliatū deꝰ deſpicies. his allegare debetbreuitatē vitę: tēptationū inſultꝰ. De pͥmo dicit: n Sic̄vmbra declinat ablatꝰ ſū. q. d. ſū in occaſu: incertus ſū de hora mortꝭ: Et qͣꝫto diutiꝰ viuo: tāto magꝭ admortē accedo: ſic̄ vmbra qn̄ declinat/ longior fit. Hiere. vj.a. mihi: qꝛ factę ſūt longiores vmbrę veſꝑi: Et qͣꝫto longior efficit̉/ tēdit ad finē ſui. Supͣ. Dies mei ſic̄ vmbra declinauerūt. Iob. vij. b. Dies mei velociꝰ trāſierūt qͣꝫ a texētetela ſuccidit̉. De ſcd̓o .ſ. de tēptationū īſultū: addit: o Etexcuſſus ſū ſic̄ locuſtę: .ſ. de arboribꝰ excutiūt̉: defacili cadūt: Ita diabolꝰ excutit hoīeꝫ vt a ſtatu iuſticię adima deijciat. Lucꝭ. xxij. c. Simō ecce ſathan expetiuit vosvt cribraret ſic̄ triticū. Et defacili cadit niſi dn̄s ipſū iuuet: Un̄ ibi addit dn̄s: Ego aūt rogaui te: vt deficiatfides tua. Naū. iij. c. Omnes munitiones tuę qͣſi ficusgroſſis ſuis: q̨̄ ſi ꝯcuſſę fuerint: cadēt ī os comedētꝭ. Apoc̄.vj. d. Stellę ceciderūt ſuꝑ terrā ſic̄ ficꝰ emittit groſſos ſuos.Poſtqͣꝫ aūt allegauit miſeriā ſuā/ defectū/ ꝑiculūptationū: p̄t etiā aliqͣ cōmemorare de bonis q̨̄ fecit: vt fiducialit̓ magꝭ petat: Un̄ addit: q Genua mea īfirmataT 2

x

cteſ

Moxallter

al. mmlſcd̓laꝫ

al̓. rqm̄

Psͣ. 78.Psͣ. 30.

ꝑpalteſ

Psͣ .115.

ꝑlegorice

Psͣ. .73.

Psͣ. .85.

Psͣ. .41.Psͣ .11.Psͣ .50.

Quadruplextas renis

Psͣ. .101.