¶VIIIQVII

a In idumeā extēdā calciamēꝰ tū meū: mihir alienigenę amidci facti ſt̉. Quis deducet meē ī ciuitatē munitā qͥſ dēducetſꝫ me vſqꝫ ī idumeā? Nōne tudeꝰ qͥ rēpuliſti noͣſ: et n̄ rexibiſ

deꝰ in v̓tutibꝰ nr̄iſ. Da nob̓auxiliū d̓ tribulatiōe:⁊ qꝛ va ona ſalꝰ hoīſ. In deo faciemꝰv̓tutē: et ip̄e ad nihilū deducet inimicos noſtros. ¶ Infinem pſalmus dauid.

qꝛ ꝑillā decoctionē certiſſime expectauit gl̓iā reſurrectiōis. Etꝑ hͦ etiā expectabat fieri dilatationē eccl̓ię: Un̄ ſb̓dit: a¶ Inidumęā extēdā calciamētū meū. Idumęa interp̄tat̉ terrena vel ſāguinea: ⁊ ſignificat gētilitatē: q̨̄ erat t̓rena ꝑ t̓renoꝝamorē: et ſāguinea ꝑ crudelitatē. Vſqꝫ ī hāc extēdit chriſtꝰ calciamētū ſuū .i. fecit p̨̄dicari hūanitatē ⁊ īcarnationē ſuā. Caro enī eiuifuit qͣſi calciamentū tegēs diuinitatē ſuā ſic̄ pedē. Gregꝰ. Vēit ad noſcalciata diuinitas. Un̄dixit iohānes baptiſtaLucꝭ. iij. c. Venit fortiorme pꝰ me: cuiꝰ nō ſūdignꝰ ſoluere corrigiā calciamēti eiꝰ .i. myſteriū ⁊ rōnē īcarnatiōis eiꝰ exponere. Ip̄i ꝟo n̄ repuler̄t hͦ calciamētū: ſꝫ ſuſcęper̄tꝑ fidē: Un̄ ſeqͥt̉: b MPihi alienigenę amici facti ſt̓ .i. mͥꝑ fidē ⁊ amorē adhęſerūt gētileſ. Ex paſſiōe aūt ſuam̄ tm̄ fideſgētiū ſubſecuta ē: ſꝫ ⁊ liberatio electoꝝ: qͦꝝ aīę ī limbo tenebāt̉.Quoꝝ neutrū ꝑ hoīeꝫ potuit fieri: Un̄ de vtroqꝫ ſubdit q̨̄rēs:d Quis deducet me ī ciuitatē munitā: qͥs deducetme vſqꝫ ī idumęa? None tu deus ⁊cͣ. Ciuitas munitaē infernꝰ: q̨̄ munita erat a diabolo/ ita ꝙ nullꝰ poterat eā caꝑe ⁊captiuos liberare: ſed tādē venit fortior illo chriſtꝰ/ ⁊ vniuerſaarma eiꝰ diripuit ī qͥbꝰ ꝯfidebat: ⁊ ſpolia eiꝰ diſtribuit .i. aīas. q̨̄ ibi tenebāt̉: ⁊ ī domo pr̄is ſui in diuerſis māſionibꝰ ꝓut meruerāt collocauit. Hęc ē diſtributio ſpolioꝝ. Et ī hāc ciuitatēmunitā deduxit eū deꝰ .ſ. ꝟtꝰ diuinitatꝭ. Similiter et vſqꝫ inidumęā .i. in gētilitatē: vt dictū eſt: Un̄ dic̄: ſ¶ Nonne tudeꝰ .ſ. deduces me illuc? Ductor enī erꝭ meꝰ ſꝑ: licet videarꝭ īpaſſiōe me dereliqͥſſe. Hoc ē qd̓ ſubdit: g¶Qui repuliſti:id ē repellere viſus es: h ¶ Nos .ſ. me caput ⁊ martyres mēbra: dū nos paſſiōibꝰ expoſuiſti. ¶ Et nō exibis deꝰ ī virtutibꝰ nr̄is .i. nō on̄des nec māifeſtab̓ teip̄m dādo nob̓ fortitudinē corpoꝝ ad reſiſtēdū hoſtibꝰ: ſic̄ an̄ ꝯſueuiſti facere antiquo ppl̓o. Et hͦ legi pōt int̓rogatiue vl̓ remiſſiue: ⁊ in idē redit:ſcꝫ ꝙ nō faciet hͦ deꝰ. Martyres enī nō ſūt liberati ī corꝑe: ſꝫ ꝑpatiētiā vicerūt: Un̄ ſubdit chriſtꝰ/ lO Da nobis .ſ. mihi etmartyribꝰ meis: m ¶ Auxiliū d̓ tribulatiōe .i. auxiliatricētribulationē: vt ꝑ eam vincamꝰ tortores. Et neceſſe eſt ꝙ des:o ¶ Quia vana/ ē/ ſalꝰ hoīs/ ī ſe: qꝛ hō nō ſufficit ꝑ ſe. Psͣ.Nō ſaluat̉ rex ꝑ multā v̓tutē .ſ. ſuā. Sꝫ ī deo magna ē ⁊ firmaſalꝰ hoīſ: Un̄ addit: p ¶ In deo faciemꝰ ꝟtutē nō in nob̓.Uirtutē fecerūt chriſtꝰ ⁊ martyres: cū ꝑ patiētiā vicer̄t/ ⁊ aīasſuas īmaculatas cuſtodier̄t. Lucꝭ. xxj. d. Trademī a parētibꝰet frībꝰ ⁊ cognatꝭ ⁊ amicꝭ/ ⁊ morte afficiēt ex vob̓. Et ſeqͥt̉: Capillus d̓ capite vro non ꝑibit: in patiētia vr̄a poſſidebitꝭ aīasvr̄as. r ¶ Et ipſe/ tādē ad nihilū deducet īimicos noſtros ꝯdēnans eos in futuro iudicio.Et ipſa fuit lebes/ per luxuriam .ſ. intus ardēs ⁊ extra ſordēs.Sed de lebete facta eſt phiala: ẜm ꝙ dicitur Zach̓. vltꝭ. d.Erūt lebetes ī domo dn̄i qͣſi phialę corā altari. Vnde de ipſacātat̉ ī hymno: Poſt fluxę carnis ſcādala fit ex lebete phiala: īvas trāſlata gl̓ię de vaſe ꝯtumelię. Hoc īquā dic̄ chriſtꝰ/ ſpeimeę: qꝛ fac̄ ſꝑare. ī me. Quiſ enī nō ſꝑaret d̓ dei miſcd̓ia: qͥ videret tātā peccatricē recōciliatā deo ⁊ factā tātā amicā ipſiuſ?Oſee. ij. c. Dabo eis vallē achor ad aꝑiendā ſpē. Sꝫ qͥ ꝯſiderat ꝙ ip̄a ꝯſecuta eſt miſcd̓iā/ et ſic ſperat: debet etiā ꝯſiderareeiꝰ pęnitētiā vt ſimile faciat: Un̄ bn̄ ſb̓dit̉ ẜm vtrūqꝫ ſenſū quēī hͦ ꝟbo poſuimꝰ: a ¶ In īdumęā extēdā calciamētummeū. Per idumęā q̨̄ ſaguinea vel terrena interp̄tat̉/ intelligūtur pctōres: ad qͦs extēdit dn̄s calciamētū ſuū .i. exēpla ſctōꝝꝗ in ſacra ſcpͥtura habēt̉. Calciamentū enī fit de corio mortuiaīalis. Mortua aīalia ſūt ſctī: qͥ mortificauerūt corꝑa ſua. Etad lr̄am ẜm corpꝰ mortui ſūt: qͦrū coriū relictū eſt nob̓ ad facienda calciamēta .i. ꝯuerſatio relicta ē nob̓ ad exēplū qͦ muniredebemꝰ pedes nr̄oꝝ affectuū ꝯͣ frigꝰ pigritię/ ꝯͣ lapides duritię ꝯͣ ęſtū luxurię ꝯͣ ſpinas diuitiarū/ ⁊ hmōi. Propͥe etiā pęnitētia magdalenę/ d̓r calciamētū dn̄i: qꝛ qͣſi calciauit eū: qn̄ vtdr Lucꝭ. vij. f. Stās retro ſecꝰ pedes dn̄i/ lachrymis rigauit

pedes eiꝰ ⁊ capillis terſit: ⁊ oſculata ē ⁊ vnguēto vnxit. Exemplo aūt eiꝰ ⁊ alioꝝ ſctōꝝ multi ad pnīaꝫ ſūt ꝯuerſi: Un̄ ſubditchriſtus: b¶ Mihi alienigenę .i. peccatores filij diaboli:c ¶ Amici facti ſūt .i. filij dilecti ⁊ me diligēteſ ex toto corde.Ul̓ ẜm cōmunē vſū dicēdi: Amici facti ſt̓ .i. recōciliati qͥ pͥerāt inimici. Scd̓m quēmodū loq̄ndi d̓r Lucꝭ.xxiij. b. Facti ſūt amiciherodes ⁊ pilatꝰ in ipſadie: nam antea inimicierāt ad īuicē. Sic ad exemplū magdalenę ⁊ alioꝝ ſctōꝝ ātiqͥꝝ cōuerſiſūt pctōres. Sꝫ qꝛ iampauci ſūt qͥ talia dēt exempla: ⁊ pauci etiā ſūt qͥ ꝯuertāt̉: q̨̄rit dn̄s: d ¶ Quiſ deducet me ī ciuitatē munitā .i. ī cor vallatū multꝭ vitijſ: ⁊ ī mētē pctōrꝭ obſtinatam? Aut/ e ¶ Quis deducet me vſqꝫ inidumgā .i. ī mētē t̓renā ⁊ t̓rena amātē ⁊ ſāguīe pctī cruētatā?q. d. nullꝰ vl̓ pauci hͦ faciūt. Iohānes p̨̄curſor dn̄i mortuꝰ eſt/ qͥviā dn̄o p̨̄ꝑauit ī heremo. Multi enī etiā ex his qͥ ſe baptiſtasdicūt: mō potiꝰ deū abducūt ⁊ effugāt ab idumęa/ qͣꝫ adducūteū ibi. Sic̄ d̓ filijs heli d̓r. j. Regꝭ. ij. d. ꝙ erat pctm̄ eoꝝ grādenimiſ corā dn̄o: qꝛ detrahebāt hoīeſ a ſacrificio dei. Sꝫ vir iuſtuſ ⁊ pęnitēs d̓ ſe n̄ p̨̄ſumēſ ⁊ pctōribꝰ cōpatiēs dicat qd̓ ſeqͥt̉:f ¶ Nonę tu deꝰ. q. d. nos n̄ ſumꝰ idonei neqꝫ digni vt deducamꝰ te ī ciuitatē munitā ⁊ ī idumęā: ſed tu qͥ nō indiges hūano auxilio: nunqͥd ꝓpt̓ hͦ dimittes idumęā vt n̄ eas ī eā? Nōne tu deꝰ/ qͥ ꝑ te poteſ qͥcqͥd vis deduces teip̄m vt capiaſ eā?q. d. ſic facieſ. Eſa .xxvij. b. Gradiar ſuꝑ eā: ſuccendā eā parit̓.g ¶ Qui repuliſti nos: qͣſi nō egēs nr̄o auxilio. i Et noexibis deꝰ ad capiēdā eā: ¶ In v̓tūtibꝰ nr̄is: neqꝫ capieſea ꝑ fortitudinē nr̄aꝫ/ ſꝫ ꝑ tuā. Psͣ. Saluauit ſibi dextera eiuſ.Eſa. xliij. d. Ego ſū ego ſū qͥ deleo iniqͥtates tuaſ ꝓpt̓ me. Noſꝟo potiꝰ īdigemꝰ tuo auxilio: Un̄. Da nobis auxiliū/ n̄a ꝓſꝑitate mūdi q̨̄ nociua ē: ſꝫ n ¶ De tribulatiōe/ q̄ iuuat:qꝛ retrahit hoīeꝫ a pctō ⁊ ad deū redire cōpellit. Psͣ. Et adiuuit pauꝑeꝫ d̓ inopia. Dico ꝙ d̓ tribulatiōe ⁊ nō d̓ ꝓſꝑitate:o ¶ Quia vana ſalꝰ hoīs .ſ. ꝓſꝑitas hūana ⁊ auxiliū hūanū inutilia ſūt. Un̄ dic̄ Baſiliꝰ: Nō q̨̄ramꝰ auxiliū a corꝑis robore: nec a lęticia carnis: q̨̄ ab hoībꝰ gl̓ioſa dicūt̉/ ſꝫ a tribulation: ſic̄ fecit paulꝰ qͥ dic̄: Cū infirmor tūc potēs ſum. ij. Corꝭ.xij. d. Quia tribulatio patiētiā oꝑat̉: patiētia ꝓbationē: ꝓbatio ꝟo ſpē: Ro. v. a. Et dicit ꝯſeq̄nt̓: Ęger es/ ęqͣnimit̉ tolera:qꝛ quē diligit dn̄ſ caſtigat. Pauꝑ es lętare: qꝛ manet te hęreditas lazari. Ita dei nob̓ ſperemꝰ auxiliū/ ſi hūana velut nihilꝰꝓfutura ꝯtēnamꝰ. Hiere. xvij. a. Maledictꝰ qui ꝯfidit ī hoīe.Sic ꝟo adiuti a deo: p ¶ In deo: nō in nr̄a potētia vl̓ ſapīa:q Faciemꝰ ꝟtutē .i. v̓tuoſā oꝑationē: Quā in eo dicim̄ facere: qꝛ ip̄e potiꝰ eā fec̄ qͣꝫ noſ. Un̄ dic̄ apl̓s/ Col̓. j. d. Laboro certando ẜm oꝑationē eiꝰ quā oꝑat̉ ī me ī ꝟtute. Nec timere nosoportet īpedimētū diaboli vl̓ maloꝝ hoīm: Quia r¶ Et ip̄ead nihilū deducet īimicoſ nr̄os .ſ. dęmōes vl̓ malos homineſ vl̓ prauoſmotꝰ. Qui nūc ad nihilū deducūt̉: cū fortit̉ reſiſtēdo vīcunt̉ ⁊ ꝯtēnunt̉. Iudicꝭ. v. c. Cōculca aīa mea robuſtos. Gen̄. iij. c. Inimicitiaſ ponā int̓ te ⁊ mulierē: ip̄a ꝯteret caput tuū. Deducēt̉ etiam īimici ad nihilū: qn̄ ꝯdēnabūt̉: qꝛ tūcmallēt nō eē qͣꝫ eē qn̄ fiēt mali ſocij eiꝰ qͥ nō ē. Ezech̓ .xxviij. e.Nihili factꝰ es ⁊ n̄ erꝭ ī ꝑpetuū. Uel ī bono ad nihilū deducitdn̄s pctōres: cū eos humiliat vt ſe nihil reputēt. ij. Corꝭ. xij. d̓Tāet ſi nihil ſū. Eſa. xl. d. Oēs gētes qͣſi nō ſint: ſic ſt̓ corā eo.Eus laudē meā ⁊cͣ. Titulꝰ. ¶ Expo. Psͣ. CVIIId ¶ In finē pſalmꝰ dauid. Titulꝰ ſatꝭ. sͣ. expoſitꝰ eſt.In p̨̄cedēti pſalmo ęgit d̓ reſurrectiōe ⁊ aſcēſiōe dn̄i:Hic agit d̓ cā meritoria iſtoꝝ .ſ. d̓ paſſiōe ⁊ patiētia eiꝰ. In qͦ etiam ꝯtinet̉ increpatio iudę ⁊ iudęoꝝ: et agit̉ d̓ pęna iudę: et ꝑ hͦd̓ pęna maloꝝ. Subdit etiā d̓ reſurrectiōe dn̄i ⁊ ꝑ hͦ d̓ btītudinebonoꝝ. Intētio ē monere nos vt iudę maliciā declinemꝰ ⁊ chriſti humilitatē ⁊ patientiā imitem̄. Modꝰ. Tres ſunt ꝑtitiōes.In pͥma īcipit ab or̄one: et poſtea īcrepat iudęoſ qͥ reddūt maijla ꝓ bonis. In ſcd̓a ē execratio iudę: d̓ qͦ tn̄ ſolo nō oīa q̨̄ ibi dicunt̉ accipi pn̄t: ſꝫ ſicut petrus

x

23. q. 3. c. ſexAl̓r et

abſ

Al ⁊ aut

Al̓ ⁊ tribulātes nos

xedie

Iucꝭ. 11. c. ca

Ih̓. 14. a. ḡ

Psͣ.97.

Psͣ. .106.

Psͣ .32.

Heb̓. 12. b.

ſvalit X

Iob .18. c.

ler idumeāturtores

Partitiopſalmi