g pſallā ⁊ intelligā ī via īmacuS lata qn̄ venieſ ad me. Pertͦ ambulabā in innocētia corgdis mei: in me̓dio domꝰ meę.h Non ꝓponebam ante ocui los meos remriniuſtā: facientes p̨̄uaricationesr odiui.
⁊ fugere a ventura ira ⁊cͣ. Et ꝑ ſeipſum. Matth̓. xxiiij. c. Tuncplāgēt oēs tribꝰ terrę: ⁊ videbūt filiū hoīs venientē in nubibꝰceli cū virtute magna ⁊ maieſtate: Et ꝑ totū vſqꝫ in finē capituli: et. xxv. ꝑ totū. a ¶ Pſallā in cruce. Hoc em̄ fuit pſalteriū ⁊ cithara nr̄i dauid. Un̄. ij. Regꝭ. vj. c. Dauid ꝑcutiebat īorganis armigatꝭ .i. ad armos ligatis .ſ. inaſſeribꝰ crucis: et ſaltabat totis viribꝰ antedn̄m. Et hͦ faciebat reducēs arcā .i. eccl̓iā īdomū ſuā ī hierl̓m cęleſtē. b EEt ītelligā ī via īmaculata: Ul̓ ẜm Hieronymū/ Erudiar ī viā ꝑfecta. q. d. ego innocēſ ⁊ īmaculatꝰ/ ꝑ ml̓ta flagella erudiar:vt ꝑ exꝑientiā ſciā infirmitatē ⁊ dolorem.Heb̓. v. c. Cū eſſet filiꝰ dei didicit ex hisq̄ paſſus ē obediētiā .ſ. vſqꝫ ad mortē. Eſa.liij. a. Deſiderauimꝰ eū virū doloꝝ ⁊ ſciētē infirmitatē. Et hͦ faciā: c Qn̄ veniēsad me ad iuuādum. Un̄ ſic dicit Glo. qͣſi ope tua/ pſallam etintelligam.X mulcet: ſecūdū t̓ret. Primū accēdit ꝑ amorē: ſecūdū hūiliat ꝑ timorē. Debet aūt hͦ cātare p̨̄dicator nō ſolū ore: ſꝫ corde ⁊ oꝑe. Mich̓. vj. c. Indicabo tibi o hō quid ſit bonū: vtiqꝫfacere iudiciū ⁊ diligere miſcd̓iā ⁊ ſollicite ābulare cū deo tuo.a ¶ Pſalla ⁊ intelligā ⁊cͣ. Hoc ſil̓r pōt legi de qͦlibet fideligeneralit̓: vel de p̨̄dicatore ſpecialit̓. Dic̄ gͦ qͥlibet fidel̓: Pſallā .i. bona oꝑa faciā/ ſperās miſcd̓iā ⁊ timēs iudiciū. Sed quianō placēt deo oꝑa de genere bonoꝝ/ niſi oīa mala opera relinquant̉: bn̄ ſubiungit: b ¶ Et intelligā in via īmaculataqn̄ venies ad me .i. īmaculatū me cuſtodiā: ⁊ ſollicite cōſiderabo aduentū tuū/ ſiue ad iudiciū/ ſiue in morte mea. Lucꝭ.xij. e. Et vos eſtote ꝑati .ſ. ab omī peccato mūdati: qꝛ qͣ horanō putatis filiꝰ hoīs veniet. Abacuk. ij. a. Suꝑ cuſtodiā meāſtabo ⁊ figā gradū ſuꝑ munitionē .ſ. cuſtodiēdo me a peccato:⁊ ꝯtēplabor vt videā qͥd dicat̉ mihi: ⁊ quid rn̄deā ad arguentēme. Vel p̨̄dicator dicit: Pſallā. q. d. cantabo miſcd̓iā ⁊ iudiciū p̨̄dicādo: ſed qd̓ p̨̄dicabo/ ī ꝯtēplatiōe hauriā: hoc ē: ꝑ ſallā orando: ⁊ intelligā ī via īmaculata .i. via immaculatadabit mihi intellectū magꝭ qͣꝫ ſtudiū: ẜm illud Ecc̄i .xxxvij. c.Aīa viri ſācti enūciat aliqn̄ vera/ qͣꝫ ſeptē circūſpectores ſedētes ī excelſo .ſ. in cathedra. Psͣ. A mādatis tuis intellexi. Caſſianꝰ. Impoſſibile ē aīaꝫ q̨̄ mūdanis diſtēſiōibꝰ vel tenuit̓ occupat̉ donū ſcīę ꝓmereri/ vel generatricē ſpūaliū ſenſuum/ vl̓tenacē fieri ſacraꝝ lectionū: Et hͦ tā p̨̄dicare qͣꝫ pſallere ⁊ intelligere tūc bene faciā ⁊ nō an̄ c ¶ Qn̄ veniēs ad me ꝑ gr̄aꝫ.Ioh̓. xv. a. Sine me nihil poteſtis facere. Lucꝭ. xxiiij. g. Sedete ī ciuitate quouſqꝫ induamī virtute ex alto. d ¶ Peram/bulabā. Secūda ꝑs: in qͣ exponit ꝑ partes q̨̄ ſit via īmaculata. Sed pͥus de chriſto exponamꝰ/ vt dicat: Perambulabā vel deambulabā. Deambulatio eiꝰ fuit paſſio: vbi deambulauit d̓ flagellis ad illuſiōes: d̓ illuſiōibꝰ ad ſputa: de ſputis ad colaphos: de colaphis ad crucē: de cruce in mortē. Hęcdeambulatio habet̉/ Matth̓. xxvij. Hęc eſt deambulatio iſaac: de qͦ dr̄ Gen̄. xxiiij. g. ꝙ eo tꝑe deambulabat ꝑ viā q̨̄ ducitad puteū: cuiꝰ nomē eſt viuētꝭ ⁊ vidētis. Hęc ē paſſio chriſti:q̄ ducit ad puteū altū ad fontē vitę ęternę ⁊ ꝑfectę viſiōis: vbiviuemꝰ ſine fine: ⁊ videbimꝰ deū facie ad faciē. Et per aliā viānō venit̉ ad hūc fontē: qꝛ Act̉. xiiij. d. Per ml̓tas tribulatiōesoportet nos ītrare ī regnū dei. Sꝫ ⁊ Lucꝭ. xxiiij. d. Sic oportuit pati chriſtū: ⁊ ita intrare ī gloriā ſuā. Paſſionē aūt eiꝰ aggrauat ꝙ ſine culpa ſua paſſus ē. Un̄ addit e ¶ In īnocētia:nō tm̄ oꝑis: ſed et f ¶ Cordis mei. j. Pet̓. ij. d. Qui pctm̄ nōfecit nec inuētꝰ ē dolꝰ ī ore eiꝰ. Itē ꝙ nō int̓ ignotos: ſꝫ int̓ notos paſſus ē: Un̄ dicit: g ¶ In medio domꝰ meę .i. cognatiōis meę. Zach̓. xiij. c. dicit ei: Quid ſt̓ plagę iſtę ī medio manuū tuaꝝ? Et dicet: His plagatꝰ ſum ī domo eoꝝ qͥ diligebātme. Tertio aggrauat eiꝰ paſſionē: ⁊ eiꝰ bonitatē cōmendat: ꝙcum malediceret̉ nō maledicebat: cū pateret̉ nō cōminabat̉. jͣ.Bet̄. ij. d. Un̄ dicit: h Nō ꝓponebā an̄ oculos meosre lniuſtā .i. nō curaba me vindicare de iniuria: īmo potiꝰ ꝓip̄ſis orabā. Luc̄. xxiij. e. Pater dimitte illis: non em̄ ſciūt qͥdfaciūt. Licꝫ aūt vindictā nō vellet: nō tn̄ peccatū eoꝝ amabat:
Un̄ ſubdit: ¶ Faciētes p̨ͣuaricatiōes odiui: inquātūtales .i. phariſęos. Matth̓. xv. a. Irritū feciſtis mādatū deiꝓpt̓ traditionē veſtrā. Psͣ. Iniqͦs odio habui: ⁊ legē tuā dilexi. Et poſſet aliqͥs īſtātiā ponere de iuda quē videbat̉ amare: qꝛ cū eo erat ⁊ māducabat: Un̄ de ipſo ſpecialit̓ ſb̓iungit:Nō adhęſit:Moraliter: d Perambulabā ī innocētia cordis mei. Suꝑ dixerat/ inviā īmaculata: et qͣſi qͥs q̨̄reret/ q̨̄ ē viaīmaculata: Rn̄det: ꝙ in īnocētia ꝑambulabā .i. ꝑfecte ambulabā. Uel deambulaba: qͣſi in ſpacioſa via: in innocetia. Hęc ē via aſcēdēdi ad cęlū. Psͣ. Nōpͥuabit bonis eos qͥ ambulabāt ī īnocētia.Iob. xxij. d. Saluabit̉ īnocēs: ſaluabit̉ aūtmūdicia manuū ſuaꝝ. Psͣ. Quiſ aſcēdet īmōtē dn̄i/ aut qͥs ſtabit ī loco ſctō eiꝰ? Innocēs manibꝰ ⁊ mūdo corde. q. d. hęc duo neceſſaria ſt̓ .ſ. innocētia oꝑis ⁊ cordis: qꝛ Prouer. xj. c. Manꝰ ī manu nō erit innocēs malꝰ. Un̄ h̓ dic̄. In īnocētia cordis mei: q̄ radix ē⁊ an̄cedēs ad īnocētiā manuū. Si em̄ ē innocēs corde ē ⁊ manu. Nō aūt ecōuerſo: qꝛ qn̄qꝫ quis non nocet manu: et tn̄ cōtra aduerſantes ſibi tractat ſanguinea bella ⁊ homicidia ⁊ ſacrilegia ⁊ multa alia mala. Ecc̄i. xx. c. Eſt qui vetat̉ p̨̄ inopiapeccare. Et hoc faciebā: gͦ An medio domꝰ meę .i. ꝯſcīę:q̨̄ tūc hꝫ mediū latū ⁊ ſpacioſū cū ibi eſt innocētia. Et poſteainnocētiā ꝑ ꝑtes exponit. h Nō ꝓponebā an̄ oculosmeos rē iniuſtā .i. res iniuſta nō placuit mihi: nec ꝓpoſuifacere eā. Et ita legit̉: an̄ oculos cordis. Vel etiaꝫ pōt legiante oculos corꝑis: qͥ p̨̄cedūt oculos cordis: qꝛ multotiēsintrat mors ꝑ feneſtras: ⁊ illicite cōcupiſcit̉ qd̓ incaute reſpicit̉. Propt̓ qd̓ dicebat/ Iob. xxxj. a. Pepigi fędus cū oculismeis: vt ne cogitarem quidē de ꝟgine. Nō dicit ꝙ nō cogitauerit de ꝟgine: ſed qd̓ noluerit cogitare. Et hͦ eſt qd̓ dicit: Nōꝓponebā ⁊cͣ .ſ. vt facerē: qꝛ ſic ꝓponere criminoſū eſt. Sedponere ad deteſtandū bonū eſt: alioquin quō diceret Psͣ.Peccatū meū corā me eſt ſemꝑ. Itē rem iniuſtā ante oculosſuos ꝓponit/ qui memor eſt iniuriaꝝ. Leuitꝭ. xix. d. Nō quęras vltionē/ nec memor eris iniurię ciuiū tuoꝝ. Sūt aūt multi qui ī ſe nolūt malū facere: ſed nō curāt ſi alij faciūt: qd̓ nonfacit vir iuſtus. Ideo addit: i ¶ Faciētes p̨̄uaricatiōesodiui. Pluraliter dicit: qꝛ multę ſunt p̨̄uaricatiōes. Eſt em̄Corde. Eſa. xlvj. c. Redite p̨̄uaricatores ad cor.Ore. Hiere. xxix. g. PreuaricationēNatura/ locutus eſt aduerſus dn̄m.lis q̨̄ fit Oꝑe. Gal̓. ij. d. Si q̨̄ deſtruxi hͨ iteꝝreędifico: p̨̄uaricatorē me cōſtituo.Cōſuetudine. Eſa. xxiiij. c. Uę mihi:p̄uaricātes p̨̄uaricati ſūt.Diſciplinę. j. Timoth̓. ij. d. Mulier ſeducta in p̨̄uaricationē fuit.Uniuerſal̓. Ezech̓. xiiij. d. Terra cū pecMo) cauerit vt p̨̄uaricet̉ p̨̄uaricās extēdā maſaicę Particularis. Hiere. iij. c. Ui (nū meā.dit p̨̄uaricatrix ſoror eius iuda.Angelicę. Heb̓. ij. a. Qui ꝑ angelos dictꝰ eſt ſermo: factꝰ eſt firmꝰ ⁊ oīs p̨̄uaricatio ⁊ ī obediētia accępit iuſtā mercedis retributionē.Euāgelicę. Act̉. j. d. Acciꝑe locū mīſterij huiꝰ etapl̓atus: de qͦ p̨̄uaricatꝰ eſt iudas. Roma. ij. d.Per p̨̄uaricationē legis deū inhonoras.De mutuo. Ecc̄i. vij. b. Noli p̨̄uaricariin amicū pecuniā differenti.Hūa/ De lege ſeruitutꝭ. iiij. Regꝭ. j. a. Preuaricatꝰ eſt moab in iſrael.De fędere. Ezech̓. xvij. ſ. Fędꝰ qd̓ p̨̄uaricatus eſt ponā in caput eius.Diabolicę. j. Machab̓. xj. g. Pręuaricati ſt̓ pͥncipes demetrij in cades quę eſt in galilea. Poſſet aūt aliquisdicere: Tu odis facientes pręuaricationes: ſed illis faues quilicet nō faciāt
188
Psͣ .118.
Moraliter
pepaſ
At. Imalāpodio habul
Psͣ .83.Psͣ .23.
Horaliter
Psͣ. .50.
3Psͣ .118.
ſegprice
1. Corꝭ. 13. d.
Preuaritio legis