Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmus

Enitē exul (XCIIIIv temus dn̄o: iubile Imuſ deo ſalutari nof ſtro. Preoccupemꝰ faciemſꝫ eius in ꝯfeſſione: et in pſalmis iubilemꝰ rei. Quoniam

x deꝰ magnꝰ dn̄s: et rex magmnus ſuꝑ oēs deoſ: qu̓oniān non repellet dominus plęIbe̓m ſuam. Quia in manu eius ſūt oēs fines terrę: et al titudines montiū ipſiꝰ ſunt.

duli. Primo īcipit a fide: et hortat̉ eoſ ad fidē dicēſ: a Uenite/ paſſibꝰ fidei: qꝛ fidē appropīquat̉ chriſto: qꝛ fidē aſſimilam ei qd̓ ē appropinqͣre. Scd̓o: qꝛ chriſti aduētu p̨̄dicatiōe dolebāt. Inuitat eoſ ad exultationē ſpūalē/ cum dicit:b Exultemꝰ dn̄o/ chriſto: Cui exultauit īfans in vtero eiꝰ.Lucꝭ. j. e. Ut audiuitſalutationē marię heliſabet: exultauit īfansī vtero eiꝰ. Cui etiamexultauit abraā ſenex.Un̄ dic̄ dn̄ſ iudęisexultātibꝰ ſꝫ dolētibꝰ:Ioh̓. viij. z Abraā pr̄vr̄ exultauit vt videret diē meū: vidit gauiſus ē. Tertio īuitat eos ad laudē cordis/ q̨̄ ex exultatiōe ſeqͥtur: Un̄ dic̄: d ubilemꝰ deo/ Et merito: Quia e Salutari nr̄o: Un̄ vocatꝰ ē ieſus: dicēte āgelo/ Mat. j. d. Ip̄aūt ſaluū faciet ppl̓m ſuū a pctīs eoꝝ. Quid aūt ſit iubilus vl̓iubilare: ſatꝭ ſuꝑ habitū ē. Quarto īuitat ad laudē oris/ cumſubiūgit: f Pręoccupemꝰ faciē eiꝰ .i. p̨̄ueniamꝰ iudicaturū: g In ꝯfeſſiōe laudiſ pctōꝝ: illū laudātes/ noſaccuſātes: Quia vt dic̄ Glo. ꝯfeſſio pctī ad laudē ꝑtinet īnocētꝭ. Ioſue. vij. c. Da gloriā deo ꝯfitere. Has duas ꝯfeſſiones faciebāt iudęi: ſꝫ potiꝰ ſe laudabāt/ chriſtū accuſabātdicētes: Ioh̓. viij. e. Nos ex fornicatiōe ſumus nati: vnūpr̄eꝫ habemꝰ deū. Et pꝰ .ſ. Nōne bn̄ dicimꝰ nos: qꝛ ſamaritanus es dęmoniū habeſ? Quīto īuitat ad laudē opeꝝ/ addit: h Et ī pſalmis iubilemꝰ ei .i. in bonis oꝑbꝰ ſeruiamus ei ī lęticia exultatiōe mētꝭ: Licꝫ fecer̄t iudęi: Un̄dicebat eis dn̄s/ Ioh̓. viij. e. Si filij abraę eſtꝭ/ oꝑa abraę facite: Nūc aūt q̨̄ritꝭ me īterficere hoīeꝫ veritatē locutꝰ ſū vobis. i QQm̄ de ⁊cͣ. Hic on̄dit qͣre laudādus ē dn̄s. Etlaudādus ē: qꝛ ſūme bonꝰ: Un̄ dic̄: Qm̄ deꝰ. Scd̓o: qꝛ ſuūeſt dn̄iū: Vn̄ addit: Magnus dn̄s. ij. Paral̓. ij. b.Magnꝰ eſt dn̄s deꝰ nr̄ ſuꝑ oēs deos: quis poterit p̨̄ualerevt ędificet ei dignā domū? Tertio: qꝛ habet regiā ptātē: Un̄ſubdit: Et rex magnꝰ ſuꝑ oēs deos/ nūcupatiōis .i.ſuꝑ idola: etiā ſuꝑ deos adoptiōis .i. ſuꝑ ſctōs: ſuꝑ oēs deosp̨̄latiōis. Quarto: qꝛ benignꝰ: Un̄ dic̄: m Qm̄ non repellet dn̄s: immo ſuſcipiet ꝯſeruabit: n Plębē ſua:iudaicā: Hāc repulit dn̄s ex toto: Et ſi enī ramus fractusſit: Roma. xj. c. radix tn̄ manet: reliquię ſaluę fient ꝯuertent̉: vt d̓r Eſa. x. e. Roma. xj. a. repulit dn̄s plębē ſuamquā pręſciuit. Et nota ẜm vnā lr̄am eſt hęc clauſula:Qm̄ repellet dn̄ſ plebē ſuā: ẜm aliā ꝟo ē. Dicorepellet: ſꝫ ꝯſeruabit: o Quia ī manu eiꝰ ſūt oēs finesterrę: Ad lr̄am .i. in ſuſtētatiōe defenſiōe illius. Eſa. xl. c.Quis appendit tribus digitis molem terrę: librauit in pondere montes ⁊cͣ. Quinto: quia excelſus altus eſt: Unde dicit: p Et altitudines montium: id eſt angelorū: ipſius ſunt. Sexto: quia ipſe poſſidet vniuerſa: Vnde dicit:c Qm̄ ipſius eſt mareMMoralit̓ a enite: Inuitatoriū eſt. pōt aūt veredicere: venite/ niſi is iam viā intrauit mandatoꝝ: Alioqͥnmagꝭ debet dicere: Ite qͣꝫ venite. Qui aūt iam viā mādatoꝝdei incęperit currere: debet alios inuitare dicere: venite.Apocꝭ. vltꝭ. d. Qui audit dicat veni. Dicit̉ aūt iſte pſalmusin pͥncipio matutinarū/ q̨̄ de nocte cātādę ſūt: et tūc ſunt homines ſomnolēti pigri: quare dicit̉ eis venitę. q. d. dormite pigritemini. Iob. xxxviij. a. Ubi eras me laudarēt aſtra matutina iubilarēt oēs filij dei. q. d. tu dormiebastꝑe matutinarū vl̓ cor tuū erat alibi. Quidā etiā ſurgūt/ ſꝫtędio accidia: Un̄ ꝯͣ eos addit: b Exultemꝰ. Psͣ. Introite ī ꝯſpectu eiꝰ ī exultatiōe. Eccͣi. xxxv. b. In dato hilarē fac̄ vultū tuū: ī exultatiōe ſctīfica decimas tuaſ .i. qͥcqͥddeo reddiſ alij exultāt/ ſꝫ diſſoluta lęticia. Propt̓ qd̓ bn̄ additc Dn̄o. Psͣ. Lętamī in dn̄o exultate iuſti. Itē/ exultemus .i. extra ſaltemꝰ de lecto. Pͣsͣ. Mane aſtabo tibi. Iobviij. a. Si diluculo ꝯſurrexerꝭ ad deū: oīpotētē fuerꝭ dep̄catus ⁊cͣ. Augꝰ. Turpe ē chriſtiano ſi radiꝰ ſolis ī lecto īue-

niat ocioſū. Itē qͥdā ſūt veniūt ad matutinaſ: ſꝫ ibi cātātvel ſi cātāt/ vanitas magꝭ mouet eos qͣꝫ deuotio: Cōtra qͦsaddit: d Iubilemꝰ deo/ dic̄ / dn̄o/ qͣſi metuēdo: ſeddeo ſuꝑ oīa diligēdo: Un̄ addit: e ¶alutari nr̄o. Sꝫ qꝛvt d̓r ī Psͣ. Pctōri dixit deꝰ: quare tu enarras iuſticiā meā?Et Ecc̄j. xv. c. ēſpecioſa lauſ ī ore peccatorꝭ: Bn̄ ſeqͥt̉datiōe q̨̄ fit ꝯfeſſio: Un̄ dic̄: f Pręoccupemꝰ faciemeiꝰ ī ꝯfeſſiōe. Et dic̄p̨̄occupemꝰ: qꝛ facieseius irata ī iudicio ocī Psͣ. d̓r: Vultꝰ dn̄i ſuꝑ faciētes mala vt diſꝑdat t̓ra memocupabit pctōres: Sic̄riā eoꝝ. Et ita occupabit: poter̄t effugere nec latere. Un̄Apocꝭ. vj. d. Dicēt mōtibꝰ petris: cadite ſuꝑ nos: abſcōdite nos a facie ſedētꝭ ſuꝑ thronū ab ira agni: qm̄ venit dieſmagnꝰ irę ipſoꝝ: et qͥs poterit ſtare? Hec aūt facies pōtp̨̄occupari pacificari ī ꝯfeſſiōe pctōꝝ. Un̄ Prouer. xxviij.b. Qui abſcōdit ſcelera ſua diriget̉: aūt ꝯfeſſus fuerit reliq̄rit ea miſcd̓iaꝫ ꝯſequet̉. Hoc ſignificatū fuit/ Gen̄. xxxij. evbi d̓r iacob timēs occurſū eſau: p̨̄miſit ei munera: videlicet capras/ hircos/ oues/ arietes/ camelos ⁊cͣ: Dixit enim:Placabo illū muneribꝰ q̨̄ p̨̄cedūt: poſtea videbo: forſitāꝓpitiabit̉. Per capras hircos intelligit̉ ꝯfeſſio pctōꝝ fetentiū in ꝯſpectu dn̄i āgeloꝝ. Per oues ſimplicitas ꝯfitentiū. Per arieteſ camelos fortitudo obediētia ſatiſfaciētiū.Quę ſatiſfactio ī tribꝰ ꝯſiſtit .ſ. ī ieiunio/ et elemoſyna/ et or̄one: Un̄ addit: h. Et ī pſalmiſ iubilemꝰ ei. In pſalmiſ.i. ī bonis oꝑibꝰ quātū ad ieiuniū elemoſynā. Iubilemꝰ:quātū ad or̄onē. Itē/ pręoccupemꝰ faciē eiꝰ/ ne nos p̄occupet mors. Sap̄. xvij. c. Frequent̓ enī p̨̄occupāt peſſima redarguēte ꝯſcīa. Propt̓ cātat eccl̓ia ī pͥncipio qͣdrageſimę:Emēdemꝰ ī meliꝰ qd̓ ignorant̉ peccauimꝰ: ne ſubito poccupati die mortꝭ/ q̨̄ramꝰ ſpaciū pęnitētię īuenire poſſimꝰ.Rn̄dēt etiā tria .ſ. p̨̄occupatio/ ꝯfeſſio/ pſalmodia: tribus ſuperioribꝰ .ſ. venite/ exultemus/ iubilemꝰ: ẜm tres ſtatꝰ: incipientiū/ ꝓficiētiū/ ꝑueniētiū. Debemꝰ aūt ei ꝯfiteri ſatiſfacere. i Qm̄ ipſe ē/ deꝰ oīa pctā nr̄a ſcit. Un̄ qd̓ iam ſcit eiꝯfiteri eſt dubitādū. RMagnꝰ dn̄s/ pōt vlciſci ſeīimicꝭ ſuis. Et rex magnꝰ ſuꝑ oēs deos: ſibi ſeruiētes militātes magnis ſtipedijs pōt remunerare. Si ſeruꝰes vel miles: tibi dn̄ꝫ vel regē vis eligere: elige iſtū magnūet munificū: Cui ſic̄ dic̄ Boeciꝰ: Seruire regnare ē: cuiꝰ agifręnis ſūma lib̓tas ē. Et poſſet dicere pctōr: Veꝝ eſt magnus ē dn̄s rex magnꝰ: ſed ideo ſuꝑbꝰ indignās: Un̄offenderim auderē ad eum reſpicere: Propter hoc addit:m ¶Qm̄ repellet dn̄s ꝑlębē ſuā chriſtianā quā ſibiemit ſuo p̄cioſo ſanguīe. Bern̄. Tāti emit vt amittere velit.Ueniētē. Ioh̓. vj. d. venit ad me eijciāNon) Orātē. Psͣ. Dep̄cationē eoꝝ exaudiet (foras.repellet) Quęrētē. Eſa. xxx. e. Statī vt audierit rn̄debitPulſantē. Lucꝭ. xj. b. Pulſate aꝑietur (tibi.vob̓. Poſſet adhuc aliqͥs dicere: Timeo ad ip̄m redire: qꝛ licꝫme recipiat ad miſcd̓iā: tn̄ dimittet me mori fame. Contra qd̓bn̄ ſequit̉: o Quia ī māu eiꝰ ſūt oēs fines terrę. q. d.ne timeas ei ſeruire: qꝛ ip̄e hꝫ multas p̨̄bēdas vacātes. Psͣ.Dn̄i ē terra plenitudo eiꝰ. Nec tm̄ p̨̄bēdas: ſꝫ etiā p̨̄latiōes:Quia/ p Et altitudīes mōtiū .i. dignitates pręlatoꝝpͥncipū: q Ipſiꝰ ſūt. Prouer. viij. b. Per me regeſ regūt legū ꝯditōreſ iuſta decernūt: me pͥncipes īperāt ⁊cͣ. Dan̄.iiij. e. dixit balthaſar ad nabuchodonoſor: Septē tꝑa mutabūt̉ ſuꝑ te donec ſcias dn̄et̉ excelſus ſuꝑ regnū hoīm: cuicūqꝫ voluerit det illud. Uel ſic p̄t legi. o In māu eiꝰ ſuioēs fines t̓re .i. mortes hoīm: Un̄ pōt eos facere morivult. Dan̄. v.f. Habet flatū tuū ī māu ſua. p Et altitudīeſmōtiū .i. p̄rogatiuę ſctōꝝ vel p̨̄mia q̨̄ eis ī cęlo pręparauit: Ipſiꝰ ſūt: Un̄ nec meritꝭ ſuis debēt arrogātes: necde p̨ͥmijs debēt p̨̄ſumere: ſꝫ vtraqꝫ dn̄o attribuere. Ioh̓. .. b.k De plenitudine eiꝰ

Allegorice. x

H3 .53.

Al tuorbu -

Al̓ PreueniamusAl̓ illi

P8 33.

Moraliter

Ps .13.

Psͣ .99.

Psͣ. 31.Psͣ .5.