Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmus

a Quia repellet dn̄ſ plębe̓ꝫſuā: et hęreditatē ſuā de̓ē relinquet. Quoaduſqꝫ iuſtificia ꝯuertat̉ in iudiciū: et quig riuxta illā oēſ recto ſūt corde. Qu̓is ꝯſurget mihi adt uerſus malignātes: aut quiſmſtabit me̓cū aduerſus oꝑan

ntes iniqͥtateꝫ? Niſi quia dn̄s8 adiuuit me: paulominꝰ rhabitaſſet ī īferno aīa mea. Sidice̓bā motꝰ ē pes meꝰ: miſes ricordia tua dn̄e adiuuabatt me. Scd̓m multitudinē doloꝝ meoꝝ ī corde meo: ꝯſolatiōes tuęˣ lętificauer̄t aīaꝫ

a Quia repellet dn̄ſiſꝫ amplectit̉ ſuſcipit: b Plę ſuā chriſtianā iuſtā. c Et hęreditatē ſuā .i. eccl̓iā:d derelinquet: Cui dixit ꝓmiſit/ Matth̓. vltꝭ. d.Ecce ego vobiſcū ſū oībꝰ diebꝰ vſqꝫ ad ꝯſūmationeꝫ ſęculi.Hoc eſt dicit: Non derelinquet quoāduſqꝫ iuſticia ꝯuertat̉ in iudiciū .i. vſqꝫ ī finē ſęculi in die iudicij: inq iuſticia iuſtoꝝ ꝑſecutionē patiunt̉ ꝓpterhriſtū/ ꝯuertet̉ in iudiciū: qꝛ iudicāet tur ꝯdēnant̉ iniuſte:tunc fiēt iudices alio. Lucꝭ. xj. c. Ip̄i iudices vr̄i erūt. Mat.xix. d. Sedebitꝭ ſuꝑ ſedes duodecim: iudicātes duodecim tribus iſrl̓ ⁊cͣ. Hic/ quoaduſqꝫ incluſiuū: qꝛ etiā tūc derelinquet: ſic̄ ſumit̉/ donec: ibi: Donec pona inimicos tuos ſcabellū pedū tuoꝝ. Eon̄dit ſūt iuſti: pͥmo q̨̄rēs/ poſtea ſoluēſ. Un̄ dic̄: f ¶Etiuxta illā iuſticiā ſupple ſūt vel viuūt? Rn̄det/ g Oēs.recto ſūt corde. Recto corde ſūt/ oīno volūtatē ſuā ſubijciūt volūtati diuinę: et ſi motꝰ ſenſualitatꝭ aliqn̄ occurrat: vttimor male humiliare volēs/ vel amor male incēdere ſatagēſ:repͥmūt ſubijciūt rōnē: exēplo dn̄i dixit/ Matth̓. xxvj. d. ſic̄ ego volo ſꝫ ſic̄ tu. Sic expoſita eſt littera huius partitionis breuiter ſatis moraliter.ſꝫ pānꝰ: qꝛ ꝓpt̓ vtilitatē ſuā/ ſꝫ ꝓpt̓ vrbanitatē ſęculi multadona elemoſynas dāt. Deīde addunt̉ cęrei lucide ardētes:ſed tn̄ lucēt mortuo. Hęc ē ſapīa ſęculi q̨̄ ſapiētes illuminat nec ꝓdeſt eis: De d̓r/ Lucꝭ. xvj. b. Filij huiꝰ ſęculiprudētiores ſūt filijs lucꝭ ī generatiōe ſua. Poſtea cantat̉ etPlacebo/ et dirige/ et exultabūt: qn̄ laudat̉ pctōr ī deſiderijsaīę ſuę: erigit̉ in ſuꝑbiā exultat īanit̓. Deīde Requiē:qn̄ ſuggerit̉ ei vt reqͥeſcat in fęcibꝰ ſuis: vt non laboret ma.. Tandē luctu triſticia defert̉ detrudit̉ in foueam inferni: vt ſupͣ dictū eſt/ mīſterio dęmonū: et ibi claudit̉: vt d̓rEſa. xxiiij. d. Cōgregabunt̉ in ꝯgregatiōe vniꝰ facꝭ in lacū: etclaudent̉ ibi ī carcere. Hoc dictū eſt malis. Sꝫ ſic bonis: a Quia repellet dn̄s plębē ſuā. Sꝫ nōne alibi d̓r: Deꝰ repuliſti nos? Sol̓. repellit ab vtilibꝰ ſꝫ anoxijs: ſic̄ mat̓ filiū ab igne vel ab aqͣ vel fouea repellit/ ſꝫ nona regno vl̓ dignitate. Lucꝭ. xij. d. Nolite timere puſillꝰ grex:qꝛ cōplacuit pr̄i vr̄o dare vob̓ regnū. b Plębē: non ait diuites nobiles. Lucꝭ. j. e. Diuites dimiſit inanes. Psͣ. Exaltaui electū plębe mea. c Et hęreditatē ſuā .i. iuſtoſ:d derelinquet. Psͣ. vidi iuſtū derelictū. Heb̓.xiij. a. te deſera neqꝫ derelinquā. Ioſue. j. a. dimit neqꝫ derelinquā te. e Quoaduſqꝫ iuſticia ꝯuertat̉ī iudiciū. Hoc.. expoſitū eſt iuſticia hoīs: nūc exponamus iuſticia dei: q̨̄ nūc ꝯuerſa ē ad miſcd̓iaꝫ: et tota ꝯuertit̉ qͥſ pęnitet. Anſelmꝰ in monologion. Vere dn̄e idcirco esmiſericorſ qꝛ ſūme iuſtꝰ es. Tādē aūt iuſticia eiꝰ ꝯuertet̉ in iudiciū: vt iuſte iudicet cogͦſcet̉ dn̄s iudicia faciēſ/ cogͦſcitur īiurias patiēs. f Et iuxta illā .i. erūt aſſeſſores iuſticię dei iuſti iudicꝭ. g eſ recto ſūt corde .i. terrena cōtemnūt ꝓpt̓ deſideriū ęt̓noꝝ. Matth̓. xix. d. Vosreliqͥſtꝭ oīa ſecuti eſtis me: ſedebitꝭ ſuꝑ ſedes ⁊cͣ.s h Quis ꝯſurget ⁊cͣ. Tertia ꝑs: in on̄dit iuſti ab iniqͥs paſſi oppreſſi fluctuāt: qͥbꝰ ē refugiū deꝰ ē futuruꝫvindex iudex peccātiū. Proph̓a vidēs malos opprimerebonos: ī ꝑſona eoꝝ exclamat ad dn̄m petit auxiliū/ dicens:Quis ꝯſurget mihi/ in auxiliū: i Aduerſus malignateſ vt vinca eos? k Aut ſi poſſū vineere: Quisſtabit/ ꝑſeuerant̉: m M Hecū aduerſus oꝑantes iniqͥtatē: vt vincar ab iniqͥtate eoꝝ: q. d. nullꝰ pręt̓ dn̄ꝫ. Probatio. n Niſi enī: qꝛ dn̄ſ adiuuit me: paulominꝰ .i. fere: pMabitaſſet ī inferno aīa mea .i. ī fouea pctōꝝ. q.d. fere ꝯſēſiſſē iniqͥtati iniqͦꝝ niſi dn̄ſ adiuuiſſet me. Psͣ. Dn̄smihi adiutor eſt: non timebo qͥd faciat mihi homo. Oſtendit

autem quos iuuat dn̄s: ſcilicet eos qui ſe debiles indigentes auxilio ꝯfitentur: Vnde dicit. q Si dicebā motus ēpes meus: id eſt qui ſtabat in cęlo/ lapſus eſt: vel cito lapſurus ī lutū. sMiſericordia tua dn̄e adiuuabat me:pedē erigebat ꝯfirmabat: tn̄ ī hiſ ē magnꝰ dolor labor .ſ. reſiſtere īimicꝭ tot aduerſa ſuſtinere. Sed odn̄e deficio: Quiat Scd̓m multitudinē ⁊c̄. ij. Corꝭ. j. b.Sicut ſocij paſſionūeſtis: ſic eritiſ ꝯſolationis. Et ſupͣ. a. Sic̄abūdāt paſſiōes chriſti in nob̓: ita chriſtum abūdat ꝯſolationr̄a. Ita me ꝯſolarꝭ:equūt̉/ huiꝰ ꝯſolatiōis ſūt ꝑticipeſ: QuiaMoralit̓ h Quis ꝯſurget mihi aduerſus maligNunqͥd adhęret tibinātes. Vox pōt chriſti vel cuiuſlibet celatoris quęritauxiliū ꝯͣ dęmones malignātes: aīaſ chriſti ſanguīe redem/ptas maligne ſeducūt ꝑdūt. Sic dixit moyſes/ Exo. xxxij.f. Si qͥs ē dn̄i iūgat̉. Sed qꝛ pauci tales ſūt: quęrūt quęſūt ieſu chriſti: notabilit̓ dic̄: Si qͥs: Et interrogatiue: qͥsꝯſurget? q. d. pauci vel nulli: nec etiā pręlati aīas tuēdasſuſcęperūt. Un̄ dic̄ btūs Bern̄. Quē dab̓ mihi numero p̨̄latoꝝ magꝭ inuigilet marſupijs euacuādis qͣꝫ moribusinformādis? Phil̓. ij. c. Oēs q̨̄ ſua ſūt q̨̄rūt: quę ieſu chriſti. Ezech̓. xiij. a. aſcēdiſtꝭ ex aduerſo nec oppoſuiſtꝭ vosmurū domo iſrl̓. kAut qͥs ſtabit mecū aduerſusoꝑantes iniqͥtatē. Aliqͥ inſurgūt qn̄qꝫ ꝯͣ dęmones malionātes: videlicet tēptatos ꝯfortare monere incipiūt: ſed ſtāt ꝯͣ iam oꝑantes iniqͥtatē: qꝛ vidēt eoꝝ maliciā p̨̄ualere intātū traxerint hoīem ad pctm̄/ qͣſi victi fracti diſſimulāt negligūt qn̄ fortiꝰ ſtare inſtare deberēt: vt aīas deore leonis eriꝑent. Amos. iij. d. Hęc dicit dn̄s: quō ſi eruatpaſtor de ore leonis duo crura aut extremū auriculę: ſic eruent̉ filij iſrl̓ habitāt ī ſamaria .i. fideleſ ſūt ī eccleſia. Sꝫ qꝛ vix ē eruat: cogit̉ eccl̓ia clamare ad dn̄ꝫ/ in Psͣ. Cōplaceat tibi dn̄e vt eruaſ me: dn̄e ad adiuuādū me reſpice. Un̄ inꝑſona cuiuſlibet fidelis bn̄ hic ſubdit̉: n Niſi qꝛ dn̄s ⁊cͣ.q. d. eſt pręlatꝰ ꝯſurgat/ ſtet ad eruendū. Et/ niſi quiadn̄s/ ſolus o Adiuuit me: paulominꝰ habitaſſet ininferno aīa mea. q. d. ſi mortuꝰ fuiſſem ī pctō: aīa iuiſſet īinfernū: qꝛ erat me a pctō eriꝑet niſi deꝰ ſua miſcd̓ia meadiuuans ad exeundū de peccato. Thren̄. iij. c. Miſericordię dn̄i quia non ſumus conſumpti. Quomodo autem exithomo de peccato? Per ꝯfeſſionē. Un̄ ſubiungitur: q Sidicebam/ confitendo: r Motus eſt ꝑes meus: ideſt lapſus ſum in peccatū: Miſericordia tua domine adiuuabat me peccatū dimittēs vitam reſtituens.Psͣ. Dixi confitebor aduerſum me iniuſticiā meā dn̄o: et turemiſiſti impietatē peccati mei. Pes meꝰ. Pes animę eſtamor vel affectus: qui mouet̉ quando derelicto veteri amicochriſto: nouus amatur: id eſt mūdus. Ecc̄j. ix. c. Non derelinquas amicū antiquū: nouus enī non erit ſimilis illi. Et qꝛpharao ꝯtēptus ſurgit in ſcādala. Et recedētē a ſeruitute diaboli accedentē ad ſeruitutē dei: ſtare oportet in iuſticia:parare animā ſuā ad temptationē: Ecc̄ͣj. ij. a. Ex qͥbus teptationibꝰ multū moleſtat̉ affligit̉ aīa. Un̄ de ꝯſolatiōe ſubiugit: t Scd̓m multitudinē doloꝝ meorū in cordemeo: ꝯſolatiōes tuę lętificauer̄t aīaꝫ meā. Si enī adſuā cuſtodiā vigilet aīa: dn̄s ꝯſolationem īmittet. Eſa. lj. a.Cōſolabit̉ dn̄s ſion ꝯſolabit̉ oēſ ruinas eiꝰ. j. Corꝭ. x. c. Fldelis deꝰ patiet̉ vos tēptari ſupͣ id qd̓ poteſtꝭ: ſed faciet tēptatiōe etiā ꝓuētū vt poſſitꝭ ſuſtinere. Tob̓. iij. d. Poſttēpeſtatē trāquillū facꝭ: et poſt lachrymationē fletū exultationē infundis. Sꝫ qꝛ ſupͣ quęſiuit: Quis ꝯſurget ⁊cͣ. autqͥs ſtabit mecū ⁊cͣ. Poſſent forte rn̄dere multi vel omēsp̨̄lati: nos ſtamꝰ dn̄o. Un̄ ꝓbat ꝯſeq̄nt̉: eſt verū/ diceſ:Nunqͥd adhęret

3

Al̓ f Qm̄

FAl̓ NQuouſqꝫ

Al̓ r inhablꝰuerat

Al̓fhabēt eaꝫ

5y 20Al̓ exurget

Al̓ tꝯſiſtetᶠ

Al̓ Dn̄eAl̓ rexhortaAl̓ iocun: dauerunt

Psͣ. .109.

Moraliter X

Psͣ .9.

Psͣ .39.

Psͣ. 88Dsͣ .36.

Psͣ. 31.

Tertia pars

Psͣ. 117.