Pſalmus

a tationes tuę. Uirrinſipie̓nsnō cognoſcet: ⁊ ſtultꝰ nō inē telligetr hęc. Cumr exorti fuerint peccatores ſicūt fęnū:h et rapparuerint omnes qui

.xi. f.v1 8. jgᵐ ꝑ operant̉ iniquitatē. Ut intēultꝰ nō inreant in ſęculū ſęculi: tu aūtīrexorti fualtiſſimꝰ ī ęternūˣ domine.ſicūt fęnū: i Qm̄ ecce inimici tui dn̄e:omnes quiqm̄ ecce inimici tui peribūt:

tiquo cogitaſti redimere nos ꝑ ſāguinē tuū. Sꝫ a ¶ Uir īſipiēs iudęus: nō cognoſcet. c Et ſtultꝰ/ gentilis: qͣntū ad eos qͥ crucifixerūt chriſtū ad ſuggeſtionē iudęoꝝ: d̓¶ Nō ītelliget hęc: qꝛ ſi cognouiſſent: nūqͣꝫ dominū glorięcrucifixiſſent. jͣ. Corꝭ. ij. b.Uir īſipiēs n̄cogͦſcet: ⁊ ſtultꝰ n̄ˢ ītelliget hęc. Inſipiēs em̄ ⁊ ſtultꝰ/ eſt iuadęꝰ. Inſipiēſ ⁊ tūc pet̉ trus: Un̄ dixit ei dn̄ſ:Scādalū tu mihi es:it̓ qꝛ n̄ ſapis ea q̨̄ dei ſt̓.Ul̓ ẜm pͥmā expoſitionē: a Uir qͥcūqꝫ/ b ¶ Inſipiēs n̄ cognoſcet magnitudinē creat̉ ę/ qͣꝫtū ad materiā: ⁊ ſb̓tilitatē/ qͣꝫtū ad forma: qꝛetſi cogͦſcit res ip̄as: nō tn̄ ī rōne imaginis: Sic̄ dic̄ Augꝰ deſimia: etſi cogͦſcit imaginē ī ſpeculo: nō tn̄ cogͦſcit ī rōne imaginis. Tota iſta expoſitio eſt ſatꝭ moralisX a ¶ Uir īſipiēs n̄ cogͦſcet: ⁊ ſtultꝰ n̄ ītelliget hęc:nec etiā ſapiēs. Sꝫ bn̄ dic̄/ īſipiēs/ et/ ſtultꝰ: qꝛ oīs hō īſipiens ē ⁊ ſtultꝰ ad īueſtigādas cogitatiōes dei/ vel etiā ſeipſū.Eccͣj. .j. a. Sapiētiā dei p̨̄cedētē oīa qͥs īueſtigabit? Ro. xj.d. O altitudo ſapīę ⁊ ſciētię dei ⁊cͣ. Eccͣj. ix. a. Sūt iuſti atqꝫſapiētes: ⁊ oꝑa eoꝝ in manu dei: qͥ .ſ. ponderat ea: ⁊ tn̄ neſcithomo vtrū amore an odio dignus ſit: ſed om̄ia in futurumhoīs nō aſcēdit: quę p̨̄parauit deꝰ diligētibꝰ ſe. a ¶ Uir īſiſeruant̉ incerta.piēs: cui cęleſtia n̄ ſapiūt: nō cogͦſcet. c ¶ Et ſtultꝰ/ qͥterrena amat: d ¶ Nō ītelliget hęc. j. Corꝭ. ij. d. Aīalishō nō ꝑcipit ea q̨̄ ſpūs dei ſūt: ſtulticia em̄ ē illi ⁊ nō p̄t ītelligere. Deut̓. xxxij. d. Vtinā ſaperēt ⁊ ītelligerēt: ac nouiſſimaꝓuiderēt. e ¶ Cū exorti fuerīt. Scd̓a ꝑs vbi dic̄ malosperituros vt alij timeāt. Et pͥmo p̄t exponi allegorice de iudęis ſic: Vere iudęꝰ vir inſipiēs nō cognoſcet ⁊c̄. cū exortifuerint pctōres .i. ꝓſꝑati fuerint ipſi accuſatores chriſti.h ¶ Et apparuerint oēs qͥ oꝑant̉ iniqͥtatē .i. cū apparuerit ⁊ reuelauerit ſe iniqua cogitatio eoꝝ. q. d. duo excęcauerūt eos/ vt nō ītelligerēt neqꝫ cognoſcerent chriſtū deū .ſ.ꝓſperitas ⁊ malitia. Sed hęc malitia ⁊ iniqͣ oꝑatio nō chriſto nocuit: Un̄ addit: k ¶ Ut/ cōſecutiue intereāt in ſęculū/ conſecutiuū/ ſęculi .i. nō tm̄ in p̨̄ſenti ꝑ captiuitatē:ſꝫ etiā in futuro ꝑ ęternā dānationē. l¶ Tu aūt altiſſimꝰin ęternū dn̄e/ chriſte: licet te ī momēto ꝯculcauerīt. Hoceſt qd̓ alibi dicit: Foderūt an̄ faciē meā foueā: ⁊ inciderūt ineā. q. d. voluerūt mihi nocere: ⁊ tm̄ ſibi nocuerūt. Qd̓ apertius adhuc declarās/ ſubiūgit: m ¶Qm̄ ecce inimici tui⁊cͣ. q. d. manifeſta erit vindicta de inimicis tuis iudęis. Etbis dicit inimici: qꝛ fuerūt ei inimici ⁊ ī vita ⁊ poſt mortē.x Et diſpergenture ¶ Cū exorti fuerit ⁊cͣ. Moralit̓ ẜm Glo. p̄t duobꝰ modiſ exponi ⁊ ꝯtinuari p̨̄cedēti ꝟſui. Vno mō ſic: a Uir īſipiēſ n̄ cogͦſcet: ⁊ ſtultꝰ n̄ ītelliget hęc/ q̄ p̨̄dixi/ ⁊ q̨̄ dicā.ſ. k ¶ Ut .i. qͣlit̓ pctōres: itereāt ī ſeculū ſęculi .i. ī ęternū: e ¶ Cū. i. poſtqͣꝫ: f ¶ Exorti fuerint .i. virere ⁊ florere cęperint: g SSic̄ fęnū: qd̓ cito areſcit: h ¶ Et apparuerint: qͣſi ſuꝑ alioſ exaltati: ſic̄ palea ſuꝑ granū ī area.Palea em̄ ibi apparet ſuꝑius: ⁊ granū occultat̉ inferiꝰ.Oēs qͥ oꝑant̉ iniqͥtatē. Hę ſūt paleę q̨̄ cōburent̉ igniīextinguibili: Matth̓. iij. c. Ul̓ ẜm ꝙ iacet lr̄a pōt legi ⁊ ꝯtinuari ſic: c. Stultꝰ n̄ ītelliget: qꝛ ꝓſꝑitas excęcat eū: ⁊ ſola vexatio dabit ītellectū auditui: vt dic̄ Eſa. xxviij. e. Hoceſt qd̓ dicit: Nō ītelliget. e ¶ Cū. i. eo ꝙ f ¶ Exorti fuerint pctōres .i. eis arriſerit mūdana ꝓſꝑitas: q̨̄ licet nūcſit delectabilis ⁊ florida: tn̄ cito ī nihilū rediget̉: Un̄ addit:¶ Sic̄ fęnū. Fęnū pulchre orit̉: ſꝫ pulchritudo eiꝰ perit cū ſeſil̓itudinē feni: de qͦ ita ſe habere nullꝰ dubitat: dicens:catū ſiccat̉. Eſa. xl. b. Gl̓ia eiꝰ qͣſi flos fęni. Et pꝰ. Vere fęnū eſt ppl̓us. Iacob̓. j. b. Sic̄ flos fęni trāſibit: exortꝰ eſt em̄ſol cū ardore ⁊ arefecit fęnū: ⁊ flos eiꝰ decidit: ⁊ decor vultꝰ

eiꝰ deperijt. h ¶ Et eo ꝙ apparuerint .i. in qͣdā apparētia ⁊ qͣſi qͥddā phātaſma fuerint. i ¶ Oēs qͥ oꝑant̉ iniqͥtatē. Psͣ. Vidi īpiū ſuꝑexaltatū ⁊ eleuatū ſic̄ cedros libani: ⁊ trāſiui ⁊ ecce n̄ erat ⁊cͣ. Ecce apparētia phātaſtica. Hūcſuū errorē ⁊ hāc phātaſticā illuſionē recogͦſcēt ī fine/ ⁊ dicēt vtdr̄ Sap̄. v. b. Laſſatiſumꝰ ī via iniqͥtatꝭ ⁊ ꝑditionis: ⁊ ābulauimvias difficiles: viā aūtdn̄i ignorauimꝰ/ Ecceꝙ ſtultꝰ nō ītelligit hͨ.Quid nob̓ ꝓfuit ſuꝑbia: aut diuitiaꝝ iactātia qͥd contulit nobis?Trāſier̄t oīa illa tāqͣꝫ vmbra ⁊cͣ. Ecce trāſitꝰ breuis florꝭ feni⁊ apparētię phātaſticę. Adhuc aūt tolerabile eſſet ſi nihil plꝰmali haberet mūdi gl̓ia/ niſi ꝙ cito trāſit: ſed qd̓ peiꝰ ⁊ intolerabiliꝰ eſt: ducit ad ꝯfuſionē ⁊ mortē ęternā: Vnde addit:k ¶ Ut ītereāt ī ſęculū ſęculi .i. in ęternū. Et dicit: Ut:Ergo ne ideo oriunt̉ vt ītereāt poteſt dici/ vt conſecutiuū:ſic̄ Ro. v. d. Lex ſubintrauit vt abūdaret delictū. Psͣ. Deieciſti eos dū alleuarent̉. Vel/ Ut/ oſtēſiuū. q. d. p̨̄cedēs ſignū eſt ſubſeq̄ntꝭ: ẜm qd̓ dicit Gregꝰ: cōtinuus ſucceſſus tꝑaliū: ęternę retributiōis eſt indiciū. Vel etiā/ Ut/ cauſatiuū:ſic̄ d̓r Iob. xiiij. d. Roboraſti eū paululū: vt ī ꝑpetuū trāſiret. Iob. xxiiij. d. Eleuati ſūt ad modicū: ⁊ nō ſubſiſtēt. Illidico īteribūt: l¶ Tu aūt altiſſimꝰ es ī ęternū dn̄e. q̄d. tu nō corrues ī mortē cū eis: Ergo qͥ nō vult ī mortē ęt̓nācorruere: tibi adhęreat: tibi appropinquet. Adhęreat/ ꝑ charitatē: appropinq̄t/ ꝑ humilitatē. Altiſſimo em̄ nō appropinquat hō niſi ꝑ humilitatē. Et qͣnto magꝭ ſe in hoc mūdo exaltat: tāto magꝭ ſe a deo altiſſimo elōgat. Lucꝭ. xvj. d. Quiaqd̓ hoībꝰ altū eſt: abominatio eſt apud deū. Psͣ. Alta a longe cognoſcit. Ul̓ alit̓: partim de pn̄ti: ꝑtim de futuro p̄t legi:c ¶ Stultꝰ n̄ ītelliget hęc .ſ. e ¶ Cū exorti fuerīt pctōres ſic fęnū: in p̨̄ſenti oīno: ſic̄ p̨̄lectū eſt: h ¶ Et apparuerint: in iudicio futuro: oēs qͥ oꝑant̉ iniqͥtatē. Ad hͦdico: apparuerīt k ¶ Ut itereat ī ſęculū ſęcl̓i: ſic̄ boni apparebūt vt viuāt ī ſęculū ſęculi. Tūc pͥmo apparebit demalis qͥd erūt: ſic̄ de ſctīs d̓r. j. Ioh̓. iij. a. Nōdū apparet qͥderimus. De hac etiā apparitione. ij. Corꝭ. v. b. Om̄es nosmanifeſtari oportet ante tribunal iudicis: vt recipiat vnuſqͥſqꝫ ꝓpria corꝑis ꝓut geſſit ſiue bonū ſiue malū .ſ. mali malū: ⁊ boni bonū. Un̄ poſt dānationē maloꝝ/ ꝓpt̓ bonos ſubdit: l ¶ Tu aūt altiſſimꝰ ī ęternū dn̄e: Et boni ſil̓r: qꝛdr̄. j. Ioh̓. iij. a. Nōdū apparet qͥd erimꝰ: ſcimus aūt qm̄ cūapparuerit/ ſil̓es ei erimꝰ. Et ꝓbat ꝯſeq̄nt̉ ꝙ mali īteribūt/ dicēs: m ¶ Qm̄ ecce: in ꝓximo ⁊ in euidenti: inimici tuidn̄e: qm̄ ecce inimici tui peribūt. Bis dic̄ inimiciꝓpt̓ duplices inimicos: om̄is em̄ peccator inimicꝰ eſt: ſed qͥpeccāt ꝯtra naturā/ duplicit̓ ſt̓ inimici: qꝛ duplici legi dei cōtradicūt: poſitiue .ſ. ⁊ naturali: Tales oēs ꝑibūt: vt dicit̉. jͣ.Corꝭ. vj. b. Nolite errare/ neqꝫ fornicarij/ neqꝫ idolis ſeruiētes/ neqꝫ adult̓i/ neqꝫ molles/ neqꝫ maſculoꝝ ꝯcubitores regnū dei poſſidebūt. Itē diuerſa genera pctōꝝ dicūt̉ inimici:Mūdani. Iacob̓. iiij. a. Amicicia huiꝰ mūdi inimica ēSuꝑbi. Psͣ. Suꝑbia eoꝝ qͥ te oder̄t aſcēdit ſꝑ. (deo.OAuari. Amos. v. d. Hoſtes iuſti accipiētes munus.Luxurioſi ⁊ guloſi. Phil̓. iij. d. Inimicoſ crucꝭ chriſti:Perſecutores ſctōꝝ. Exo. xxiij. c. (qͦꝝ deꝰ venter eſt.UiInimicꝰ ero inimicꝭ tuis. Eſa. lxiij. c. Afflixerūt ſpidelicetIdolatrię. Eſa. lxiiij. a. Vtinā dirūperes cęlos ⁊ deſcēritū ſancti eiꝰ: ⁊ ꝯuerſus eſt eis in inimicū.deres. Et pꝰ: Vt notū fieret nomē tuū inimicꝭ tuis.Quicūqꝫ pctōres. Ro. v. b. Cū inimici eſſemus: recōciliati ſumus deo.X Et diſpergent̉ .i.Ul̓ de pn̄ti p̄t legi totū ab illo loco: m QQm̄ ecce inimici tui dn̄e: qm̄ ecce inimici tui ꝑibūt. Pereūt em̄ peccatores: qꝛ a ꝟo eē recedūt: ⁊ fiūt ſocij eiꝰ qͥ n̄ ē: Iob .xviij. c.Et diſpergent̉

Allegorice.

Bsͣ .36.

Alit̓ ẜm Glo.Al̓. ⁊īprudēs

Al̓. reaAl̓. ⁊ exorient̉

Al̓. ⁊ ꝓſpexerīt

Moraliter

Psͣ. 72.

SAliter moraliter

Allegorice

Psͣ. 157.

Psͣ. .56.

Moraliter

Psͣ. 73.

Alit