Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

LXXXVIII

a cornu eiꝰ. Et ponā ī mari ma eiꝰ: ī flu̓mibꝰ dexterā eiꝰ.Ipſe̓rīuocabit me pāter meꝰes tu: dēꝰ meꝰ ſū̓ſcęptor ſalutis meę. Et ego pͥmogenitūk ponāt illū: excelſūt p̨̄ regibꝰ

i t̓rę. In ęternū ẜuabo illi miin ſericordiā meā: teſtamentūmeū fide̓le ipſi. Et pōnā ī ſę culū ſęculi ſemē eiꝰ: thronūr eiꝰ ſic̄ dies cęli. Si aūt deres liquerint filij eius legē meā:

aEt ponā ī mari manū eiꝰ .i. oꝑationē eiꝰ ī mūdo: ſubijciā dn̄atiōi eiꝰ. b Et ī flumībꝰ .i. ī fluidis hoībꝰ: cDexterā eiꝰ .i. oꝑationē eiꝰ ad dexterā collocabunt̉. Nonocōmēdat ab ęt̓na natiuitate/ dicēs: d. Ipſe īuocabit/ vl̓uit me ⁊cͣ. q. d. p̨̄dicta poterit facere: qꝛ potēſ ē: qꝛ filiꝰ dei: qd̓ipſe ꝯfitebit̉/ dicēs: ePPat̉ meꝰ es tu: ẜmqd̓ deꝰ ſū. eꝰ meꝰẜm qd̓ ſū. g Etſuſcęptor: qꝛ ſurſumcapiēs: qd̓ fuit in aſcēſiōe. Suſcęptor dico. h. Salutꝭ meevt .ſ. ſalues me.. Tuaūt dn̄e ſuſcęptor mees: gl̓ia mea exaltās caput meū. Decimo cōmēdat a iurepͥmogeniturę/ dicēs: i Et ego pͥmogenitū ponā .i. cōſtit tuā illū. Matth̓. j. d. Donec peꝑit filiū ſuū pͥmogenitū. Ecc̄ixxiiij. a. Ego ex ore altiſſimi ꝓdij: pͥmogenita an̄ omnē creatu. Col̓. j. c. Qui ē pͥncipiū pͥmogenitꝰ ex mortuis: vt ſit ī oībꝰip̄e pͥmatū tenēſ: Qui ē imago dei īuiſibil̓ pͥmogenitꝰ oīs creaturę. Ro. viij. f. Vt ſit ipſe pͥmogenitꝰ ī ml̓tis fratribꝰ. Apoc̄.j. b. Qui teſtis fidelis pͥmogenitꝰ mortuoꝝ pͥnceps regū t̓rę.Ius pͥmogeniturę erat maiorē ꝑtem habebat pͥmogenitꝰ inhęreditate: et alij fratres ſerui illiꝰ erāt: ſicut Gen̄. xxvij. f. dicitiſaac ad eſau de iacob: Dn̄m tuū illū cōſtitui. Hanc dignitatēaꝑit/ cum ſubiūgit: k Excelſū p̨̄ regibꝰ terrę: ſupple ponā: quia dignior fuit chriſtꝰ qͣꝫ omēs reges t̓rę. Undecimomēdat a diuturnitate regni/ dicēſ: In ęternū ſeruaboilli miſericordiā meā. debuit dicere/ regnū dixit miſericordiā: qꝛ qͥcqͥd habuit/ miſericordię fuit: q̨̄ fuit in aſſumptiōe. Duodecimo ab īpletiōe ꝓmiſſoꝝ dicēs: m Et teſtāmentū meū fidele/ faciā ipſi: id eſt ad honorē ipſiꝰ. Ad honorē em̄ chriſti fecit deꝰ pat̓ fidele teſtamētū ſuū .i. ꝓmiſſiōesimpleuit in illo. Tertiodecimo cōmēdat a ſucceſſiōe prolisſpūalis/ ſubiūgit: o Et ponā in ſęculū ſęculi .i. in ęter. p. Semē eiꝰ/ ſpūale .ſ. chriſtianos. Et thronū eiꝰſicut dies cęli .i. in ęternū: ſicut ecōtrario thronū regis t̓rę:ſicut dies terrę/ cito trāſeūt. Et qꝛ ꝓmiſerat ſic de filijs eiꝰ:poſſet aliquis credere filij poſſēt peccare: vel qui ſemelpeccaſſent ad numerū filiorum redire poſſent: Cui opinioni contradicens/ ſubdit: r Si autem dereliquerint ⁊cͣ.vſqꝫ ibi: Uiſitabo in virga ⁊cͣ. Et eſt hic conculcatio verboꝝ ad maiorē exp̄ſſionē. Uel poſſunt ſic diuerſificari verba:Si aūt dereliq̄rint filij eiꝰ/ chriſtiani: s Legem meādecalogi vel euangelij. Dereliquerint .ſ. male cogitando.Et in iudicijs meisX xxxiiij. e. Cornibꝰ veſtris vētilabatis oīa infirma pecora.Diabolꝰ autē pōt dicere ecōtrario de multis: Et falſitas mea crudelitas mea ipſo: ī nomīe meo exaltabit̉ cornu eius.Et ponā ī mari manū eiꝰ: ī flumībꝰ dexterā eiꝰ.Per mare intelligit̉ ſollicitudo ſęculi: q̨̄ in motu amaritudineſemꝑ ē. Per flumīa q̨̄ habēt aqͣs pacificas dulces intelligūt̉ſpūales refectiōes dulcedines. Quia aūt hic loquit̉ de manuindiſtincte: et addit de dextera: per manum intelligit̉ ſiinſtra. aūt melius expeditiꝰ oꝑat̉ dextera qͣꝫ ſiniſtra: eſtſenſus: Et ponā ī mari manū eiꝰ ⁊cͣ. .i. faciā vt vir iuſtꝰlatus ad ſęcularia oꝑa ſit debilis inſuetꝰ: ad ſpūalia ꝟo fortis exercitatꝰ: de ſequit̉ dulcedo pax. Eſa. xlviij. d. Utinā at̄tediſſes mādata mea/ facta fuiſſet qͣſi fluuiꝰ pax tua. Qui autēiſta dulcedinē guſtat ardēter petit a dn̄o: Vnde bn̄ ſequit̉:d pſe inuocauit me. Hoc ē ꝓprie officiū ſacerdotū p̨̄latoꝝ. Heb̓. v. a. Oīs pontifex ex hoībꝰ aſſumptꝰ hoībꝰſtituit̉ in his q̨̄ ſūt ad deū: vt offerat dona ſacrificia peccatis vt cōdolere poſſit his ignorāt errāt. Iohel̓. ij. d. Intertemplū altare plorabūt ſacerdotes dicēt: Parce dn̄e parceꝓpto tuo: ne des hęreditatē tuā in opprobriū vt dn̄ent̉ eisnatiōes. Sed oportet inuocare vult/ poſſit dicere hęc triaeat̓ meꝰ es tu: deꝰ meꝰ ſuſcęptor ſalutꝭ meę. Patifici poſſunt dicere: pater meus es tu. Matth̓. v. a. Bea-

ti pacifici qm̄ filij dei vocabunt̉. Cultores ꝟo poſſunt dicere:deus meꝰ. Flagellati ꝟo/ ſuſcęptor ſalutis meę. Heb̓.xij. b. Flagellat oēm filiū quē recipit. Et in eſt ſalꝰ aīę. Ecc̄i.xxx. c. Salꝰ aīę in ſanctitate iuſticię. Et fruſtra inuocabit:qꝛ iEt ego pͥmogenitū ponā illū: dando ei ius pͥmogeniturę in hęreditatecęleſti. Exo. iiij. f. Filius meꝰ pͥmogenitusiſrl̓. k Excelſū pręregibꝰ trę: qꝛ minor regno cęleſti/ excelſior ē oībꝰ regibꝰ t̓renis.Matt. xj. b. Qui aūtminor eſt ī regno cęlo maior ē eo. Et notā ſūt tria genera pͥmogenitoꝝ .ſ. ęgyptioꝝ/ iſraelitaꝝ/ leuitarū. Primi interficiunt̉: ſecūdi redimunt̉: tertij ſanctificant̉.Primi ſunt pctōres: ſecūdi pęnitētes: tertij innocētes. Sedde pͥmogenito iſrl̓ fit qn̄qꝫ pͥmogenitus ęgypti. Gen̄. xlix. a.Rubē pͥmogenitꝰ meꝰ ⁊cͣ. Et ſeqͥt̉: Effuſus es ſic̄ aqͣ: creſcas. Iſte etiā verſus pōt exponi de p̨̄lato. i Et ego pͥmogenitū ponā illū: ẜm illud Gen̄. xlix. a. Rubē pͥmogenitꝰmeꝰ pͥor ī donis/ maior ī imꝑio. k Excelſū p̨̄ regibꝰ t̓rę.Hoc patet ad litterā de ipſo: Eſa. lx. c. Edificabūt filij pͥmogenitoꝝ muros tuos: reges eoꝝ mīſtrabūt tibi. An ęter ſeruabo illi miſcd̓iā ⁊cͣ. Vtinā de qͦlibet p̨̄lato poſſetiſtud exponi vere. Sꝫ timeo de paucis ſit ꝟa expoſitio. Siaūt volūt inuenire dei miſcd̓iā eſt eoꝝ p̨̄latꝰ: ſint ipſi miſericordes ſuis ſb̓ditis. Dic̄ em̄ Iaco. ij. c. Iudiciū ſine miſericordia fiet ei facit miſcd̓iā. Et Sap̄. vj. a. Exiguo cōcedit̉ miſcd̓ia: potētes aūt potēter tormēta patient̉. De exiguo pauꝑe ꝓprie intelligit̉ qd̓ dic̄: In ęternū ſeruabo illimiſcd̓ia meā. Hic ē em̄ p̨̄miſerat: Ego pͥmogenitūponā illū. Primogenitis aūt ſuis qͥbꝰ reſeruat dn̄s hęreditatē dat in p̨̄ſenti miſcd̓iā: ſed eos flagellat et corripit vt inęternū miſericordiā ꝯſequāt̉ quā reſeruat eis. Ecōtrario aūtē de diuitibꝰ potētibꝰ: qꝛ hic fac̄ eis dn̄s miſericordiā dādotꝑalia: qͥbꝰ dicit̉ Oſee. vj. b. Miſericordia vr̄a qͣſi nubes matutina: qͣſi ros mane ꝑtrāſiens. Ipſi tn̄ de hoc gaudēt nolūt ſeruet̉ eis in ęternū: ſed qͣſi leccatores feſtinant in p̨̄ſenti acciꝑe: cōſumūt in breui: ſicut fecit filiꝰ ꝓdigꝰ: noluitexpectare: ſed dixit pr̄i ſuo: Luc̄. xv. c. Da mihi portionē ſubſtātię q̨̄ me ꝯtingit. m Et teſtamētū meū: dixi: Beati miſericordes: qm̄ ip̄i miſcd̓iā ꝯſequēt̉. n Fidele/ eſt/ ipſi:q. d. ſoluā qd̓ ꝓmiſi. Eſa. lv. a. Feriā vobiſcū pactū ſempit̓nūmiſericordias dauid fidel̓. Hęc aūt miſericordia licꝫ miſcd̓iaſit dicat̉: tamē dabit̉ ſine aliquo merito p̨̄cedēte. Un̄ bn̄ſequit̉: o Et ponā in ſeculū ſeculi .i. in ſempiternū:ſic̄ habet alia littera: p Semē eius .i. opera quę hic ſeminauit faciā fructificare afferre fructū ſempiternū. Ecc̄i. xliiij.b. Illi ſt̓ viri miſericordię .i. illi miſericordiā cōſequent̉: quoꝝpietates defuerūt: ſemīe ipſorū ꝑſeuerauit bona hęreditas. tm̄ aūt erūt hęredes: ſꝫ reges: Un̄ addit: q Etthronū eiꝰ ponā ſicut dies cęli. Dies cęli ſt̓ lōgi/ clarirotūdi. Thronꝰ ſiue regnū mundi ſępe hꝫ dies tedioſos ſꝑbreues: noctes habet meticuloſas: qꝛ vt dr̄ Ecc̄i. x. b. Oīspotētatꝰ breuis vita. O ſtēſo aūt ſeruabit illis miſericordiāin ęt̓nū/ ne nimis ſint delicati: volētes etiā hic habere miſericordiā: ẜm qd̓ dicit Hieronymꝰ: Delicatꝰ ē miles vult hicgaudere mūdo: ī futuro regnare chriſto: cōſequēt̉ on̄dit habebūt hic miſericordiā: ſꝫ ſi peccauerint arguent̉flagellabūt̉. Vn̄ ſubdit: Si aūt dereliquerint filij eiꝰlegē meā ⁊cͣ. viſitabo in virga ⁊cͣ. Hic autē primo ẜmlr̄aꝫ eſt argumētū merito patrū remittunt̉ pctā filiorū: ẜmqd̓ dicit̉. iij. Regū. xj .f. Ducē ponā cunctis diebꝰ vitę ſuęꝓpt̓ dauid ſeruū meū. Notāt̉ aūt qͣttuor neceſſaria q̨̄ ſt̄dimittēda. Primū ē ſuſcipere legē decalogi: qd̓ notat̉ dicit: Si aūt dereliquerīt filij eius legē meā. Prouer.j. a. Audi fili diſciplinā patris tui: et ne dimittas legē matristuę: vt addat̉ gr̄a capiti tuo: torques collo tuo. Secūdū eſtX ꝓficere in oꝑibus

locauit

At. reūud regesPsͣ. 3.

De pe. diſ. 4. c.hāc ſocietatē. §. autemTria generaprimogenitoꝝ

cuaiſtus dicit̉ppepilus

Alit̓ deprelato

Matth̓. 5. a.

paliter

Quattuor neceſſaria nonſūt dimittēda

L 4