Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

FXXXIIII

a ipſius: vt inhabitet gloria inę te̓rra noſtra. Miſericordia8 e̓t veritasª obuiauerūt ſibi: iu̓ſticia ēt pax d̓ſcultę ſuntr.h Ue̓ritas de terra orta eſt:

ket iu̓ſticia de cęlo proſpelxit. Etenim dominus dabit rbenignitatē: et terra no­ qſtra dabit fructum ſuū. Iusſticia anter eum ambulabit:

L dictum eſt: Et ī terra pax hoībꝰ bonę volūtatꝭ. Tn̄ ſpālit̓ miſſus ē ad oues q̨̄ perier̄t domꝰ iſrl̓: vt ip̄e dic̄ Matth̓. xv. c. Etqd̓ p̨̄dixit: exp̄ſſiꝰ aꝑit ſb̓iūgit: a Ut inhabitet gloria.i. filiꝰ dei gl̓ioſus. b In terra nr̄a .i. in terra ꝓmiſſionis.Prouer. x. Gl̓ia pr̄is ē filius ſapiēs. cMiſericordiaet veritas ⁊cͣ. Hicdeterminat ꝓpheta qͦscomites habuit chriſtus: Et ſunt qͣttuor:duo ſunt miſericordiaet veritas: Vnde dic̄:Miſericordia etvitas obuiauerūtſibi/ ī chriſto. Miſericordia .ſ. euāgelij ī gētibꝰ/ q̨̄ longe erāt. Et veritas legis impleta in iudęis/ qui ꝓpe. Ioh̓. j. b. Lex moyſen dataeſt: gr̄a veritas ieſum chriſtū. Gr̄a eſt miſcd̓ia in dimittēdo pctā: veritas ī adīplēdo ꝓmiſſa. Hi duo comites qͣſi p̨̄cedunt dn̄m: ẜm in pſalmo d̓r: Miſcd̓ia veritas pręcedent faciē tuā. Alij duo ſequunt̉: de qͥbꝰ dic̄: e Iuſticiapax oſculatę ſūt .i. ꝯiūctę ſūt ī chriſto ſic̄ duo ī oſculo ꝯiūgunt̉. Chriſtꝰ enim iuſticiā fecit/ ſatiſfaciēdo pctīs nr̄is: etpacē recōciliādo nos pr̄i. ij. Corꝭ. v. d. Deꝰ erat ī chriſto recōciliās ſibi reputās illis delicta ip̄oꝝ. Et quō factaſūt: Per incarnationē filij dei: Un̄ ſb̓dit: h Ueritas .i.chriſtus: qui dicit Ioh̓. xiiij. a. Ego ſum via/ veritas vita.i De terrā orta ē .i. de btā v̓gine: q̨̄ d̓r terra ꝓpt̓ ſuā humilitatē. Terra enī ē humiliꝰ elemētū. Un̄ de ip̄a d̓r. Eſa. xlv. b.Aperiat̉ terra germīet ſaluatorē .i. appareat humilitas bta ꝟginis humilit̓ ꝯſentientꝭ v̓bis angelicꝭ dicētꝭ: Ecce ancilla dn̄i: fiat ẜm v̓bū tuū: et ſic ꝯcipiat ſaluatorē. Un̄ beatus Bern̄. qͣſi loquēs ei dic̄: Quid tardaſ? qͥd trepidas? ꝓferv̓bū ſuſcipe v̓bū. Deinde on̄dit ꝓph̓a q̨̄ ſecuta ſūt ex aduētu ſaluatoris. Primū eſt iuſtificatio: Un̄ dic̄: Et iuſticia de cęlo ꝓſpexit .ſ. gr̄ę infuſionē: ſicut ſol nos reſpicere d̓r/ qn̄ radios ſuos ad noſ dirigit. Psͣ. Reſpice dn̄e ī ſeruos tuos: ī oꝑa tua dirige filios eoꝝ. Secūdū eſt pctōrūremiſſio: Un̄ dic̄: l Etenī dn̄s dabit benignitatē .ſ.benigniſſime nob̓ ꝯdonādo pctā nr̄a. Et eſt emphatica locutio. Tertiū eſt bonoꝝ operū multiplicatio: Un̄ dic̄: Etterra nr̄a dabit fructū ſuū. Terra .ſ. liberi arbitrij: fruc bonoꝝ opeꝝ. De his habet̉ Oſee. vj. b. Qūaſi diluculūp̨̄paratꝰ ē egreſſus eiꝰ. Hoc quātū ad duo prima pōt dici .ſ.quātū ad infuſionē gr̄ę/ dimiſſionē pctōꝝ: Diluculū enī radios lucꝭ emittit/ tenebras fugat .ſ. aduētꝰ chriſti/ egreſſuseiꝰ a pr̄e/ et de vētre ꝟginis radios gr̄ę emiſit/ tenebraſ peccatoꝝ fugauit. Quātū aūt ad tertiū .ſ. ad multiplicationē bonoꝝ opeꝝ/ addit: Et veniet nob̓ qͣſi imber tēporaneꝰ ſerotinus terrę. Imber tꝑaneꝰ .i. primi tꝑis/ fac̄ ſegetes germīare:ſerotinꝰ facit grana ingroſſari matureſcere: Sic aduētꝰ dn̄iī nob̓ gr̄am ꝑueniētē fac̄ in nob̓ ſemina boni ꝓpoſiti germinare: et gr̄aꝫ ſequētē bona oꝑa matureſcere. Et hęc duo notant̉ ẜm diuerſas lr̄as: Quia Hieroꝰ dicit ſic: Terra noſtra dabit germē ſuū. Lr̄a aūt nr̄a habet: fructū ſuū.Sꝫ qꝛ tāti dn̄i vtilis aduētꝰ ſiue p̨̄cone fuit nec eſſe debuit: bn̄ de eo ſb̓iungit: Iuſticia an̄ ambulabit:id ē iohannes baptiſta p̄curſor erit chriſti: De Lucꝭ.. g.dixit pr̄ eiꝰ: Tu puer ꝓph̓a altiſſimi vocaberꝭ: p̨̄ibis enī an̄ faciē dn̄i ꝑare vias eiꝰ .ſ. viā baptiſmi viā pęnitētię. Et bn̄ d̓riohannes/ iuſticia: quia iuſtiſſimus fuit: teſte domino: qui dixit Matth̓. xj. b. Non ſurrexit inter natos mulierum maioriohanne baptiſta. Iuſticia etiā fuit: ẜm vulgariter dicitur:id eſt iuſticiator auſteriſſimꝰ carnis ſuę: ẜm deſcribitur auſteritas vitę eiꝰ Matth̓. iij. a. Vnde bene ſubdit̉ hic de ipſo:Et ponet in via greſſus/ dum tn̄ timeat deū vt debet/ in ſtatu ſaluandi ē: et dn̄s ē eo. Actꝭ. x. e. In ꝟitate cōperi qm̄ eſt ꝑſonarū accęptor deꝰ: ſed ī gēte timet deū oꝑat̉ iuſticiā accęptꝰ ē illi.Psͣ. Proꝑe ē dn̄s oībus īuocātibꝰ ī veritate. Ita ꝓpe ē:a At inhabitet gl̓ia ī terra nr̄a .i. gl̓ioſa trinitas ī cordi-

bus noſtris. Ioh̓. xiiij. c. Si quis diligit me ſermonē meumſeruabit. Et pꝰ: Ad veniemꝰ māſionē apud faciemꝰ.iij. Regꝭ. viij. b. Impleuit gl̓ia dn̄i domū dn̄i. Uel ſic: Utinhabitet gl̓ia ī terra nr̄a .i. bonū teſtīoniū in ꝯſcīa nr̄a.ij. Corꝭ j. c. Gl̓ia nr̄a ē: teſtimoniū ꝯſcīę nr̄ę. Roma. viij. cIp̄e ſpūs reddit teſtimoniū ſpūi nr̄o ſumus filij dei. Hoc teſtimoniū ꝯſcīę/ vt dic̄btūs Bern̄. in tribusconſiſtit. Neceſſe eſtenim oīm credereremiſſionē pctōꝝ hrenon poſſis niſi per indulgētiā dei: deinde nil boni oꝑis hr̄e poſſiſ niſi dederit ipſe: poſtremo vitā ęternā nullis poſſis oꝑbꝰ ꝓmereri. Etpoſtea dic̄ btūs Bern̄. Hęc velut quoddā fūdamētum fideiſūt hn̄da. Et quō hr̄i poſſit acqͥri gloria iſta: oſtendit btūsBern̄. textū ſeq̄ntē/ dicēſ ſic: Habitat gl̓ia ī terra nr̄a: ſi miſericordia ꝟitaſ obuiēt ſibi: iuſticia pax oſculēt̉. Hoc ē qd̓ſeqͥt̉: Miſcd̓ia ꝟitas obuiauer̄t ſibi: iuſticia paxoſculatę ſūt. Et p̄t ꝯſequēs eiꝰ qd̓ p̨̄dicit ſic: Vt īhabitet gloriā ī terra nr̄a: Miſcd̓ia v̓itas obuiauer̄t ſibi ⁊cͣ. cMMiſcd̓ia/ dei remittētꝭ pctm̄. d Et ꝟitas/hoīs accuſantꝭ ſeip̄m. Hęc duo ſibi obuiāt ꝯcurrūt in veraꝯfeſſiōe: ẜm d̓r.. in pſalmo: Dixi ꝯfitebor aduerſū me īiuſticiā meā dn̄o et tu ⁊cͣ. e Iuſticia hoīs ſatiſfaciētꝭ de ſeip̄o iuſticiā faciētꝭ deo. f Et pax/ dei recipiētꝭ ad pęnitētiam: g Oſculatę ſūt: ẜm d̓r Lucꝭ. xv. d. de filio ꝓdigoreuertēte ad pr̄em: adhuc longe eēt/ vidit illū pr̄ eiꝰ miſcd̓ia motꝰ ē/ et accurrēs cecidit ſuꝑ collū eiꝰ oſculatꝰ ē eum.Eſa. xxxij. d. Erit opꝰ iuſticię pax. Btūs Bern̄. Ubi cōpūgit̉ qͥs tunc miſd̓ia p̨̄uenit: ſed nequaqͣꝫ egrediet̉ donecꝟitas ꝯfeſſiōis occurrat. Miſericordia v̓itas ⁊cͣ. Beatus Bern̄. Videre videor qͣttuor his ꝟtutibꝰ amictū hominē pͥmū ab ip̄o ſuę creatiōis exordio. Miſericordia/ cuſtodiebat: Ueritas/ docebat: Iuſticia/ regebat: Pax/ fouebat.Sꝫ miſer deſcēdit hieruſalē in hiericho īcidit ī latrōeſj ſpoliauer̄t: nec poterat ablata reciꝑe veſtimēta: niſi chriſtus amitteret ſua. Et.. Grauis int̓ ꝟtuteſ ꝯtētio: ꝟitas iuſticia miſeꝝ affligebāt: pax miſcd̓ia iudicabāt ei parcēdū:Iudex ait: Inhoneſta ē ꝟtutū ꝯtētio: fuit mors bona: et habet vtraqꝫ qd̓ petit. Vel oīa iſta dicant̉ hoīe: vt dicat̉: Miſericordia ꝟitas obuiauer̄t ſibi/ ī hoīe: Iuſticia etpax/ in eodem/ oſculatę ſūt. Miſericordia in ꝯcupiſcibili:Ueritas ī rōnabili: Iuſticia ī iraſcibili: Pax ī ſenſu carnali.Prima duo ſibi obuiāt: alia duo oſculāt̉ ſe poſt bellū: DeGal̓. v. c. Caro ꝯcupiſcit aduerſus ſpm̄: ſpūs aduerſus car. Scd̓m aūt pͥmū ſenſū ꝓcedamꝰ. h Ueritas terraorta ē. q. d. t̓ra nr̄a germīat nob̓ ſatꝭ ſpinaſ tribulos. Gen̄.iij. c. quos ſarculo verę ꝯfeſſiōis reſcīdere eradicare oportet. vt dic̄.. Ioh̓. j. d. Si dixerimꝰ qm̄ pctm̄ habemꝰnoſip̄os ſeducimꝰ ꝟitas ī nob̓ eſt. k Et iuſticialo ꝓſꝑexit .i. ꝓcul aſpexit ad futuros pctōres terrendos.Iuſticia enī ī cęlo vl̓ cęlo orta ē: qn̄ lucifer peccāſ ꝓiectꝰ ē.Sꝫ cęlo ad hoīes ꝓſpexit: vt exēplo illiꝰ hoīes corrigant̉.Pet̓. ij. a. Si enī deꝰ angel̓ peccatibꝰ peꝑcit: ſꝫ rudētibus inferni detractos ī tartarū tradidit cruciandos ī iudiciūreſeruari ſupple nec hoībꝰ parcet. Et poſſet aliqͥs q̨̄rere: Poſſem ne facere iuſticiā? Et rn̄det: Ita. Etenī dn̄s dabitbenignitatē .i. ex benignitate ſua dabit tp̄s pęnitētię vt fiat iuſticiā ī terra nr̄a. Roma. ij. a. Igras qm̄ benignitas deiad pęnitētiā te adducit. mi Et facta eſt iuſticia in terra nr̄a.n Terra nr̄a .ſ. t̓ra corꝑiſ: terra liberi arbitrij: o Dabitvolūtarie: p FFructū ſuū .ſ. fructū pęnitētię. Mat. iij. b.Facite dignos fructꝰ pęnitētię. Et ita fecerit: hēbit qd̓ ſupͣdictū eſt: quia deus habitabit in eo. Hoc eſt quod ſequitur:q Iuſticia/ quā fecit homo de ſeipſo. Ante eum: ideſt ante deums Ambulabit. q. d. ſi pręcedat iuſticia/ ſtatim ſequet̉ deꝰ. Psͣ. Iuſticia iudiciū pręparatio ſedis tuę.

Al̓ yſuauitatē

os habuccurrerūtAl̓ſſe5. q. 10. c. i.De pe. diſ. i.c. gratia dei

Al̓ ream preibit

Ps .88.

Psͣ. 31.

Lucꝭ .1.d.

Psͣ. .89.

Lucꝭ. 10. e.

baptiicia

oraliter X

Psͣ .144.

Psͣ .88.