LXXXII.
2Eus quis ſimiliſ erit27d ¶ d tibi: ne taceas neqꝫcompeſcaris deus.Quoniam ecce inimici tui
ſꝫ ſo̓nuerūt: et qui oderunt teextuler̄t caput. Sūꝑ ppl̓ml tuū malignauerūt conſiliū:in e̓t cogitauer̄t aduerſus ſan-
elus in qua veniet. Vnde admirādo dicit: a ¶ Deus chriſte: b ¶ Quis ſimilis erit tibi/ quādo .ſ. venies ad iudiciūin ptāte ⁊ claritate magna? Si hęc ſimilitudo ad diuinitatemrefert̉: nihil magnū dicit̉: nec dici deberet/ erit/ ſed eſt: Nullꝰenī vnquā comparandū diuinitati hominē iudicauit: chriſtꝰautem in ſimilitudinēhominū factus eſt/ ꝓpter qd̓ inter iniquosdeputatus eſt: quareputabat̉ hoībus comparandus vel hoībuſetiam minus dignus.Ergo hęc ſimilitudode qua hic loquit̉ ad formam ſerui referēda eſt: in qua ⁊ ſimilis fuit hoībus vt iudicaret̉: ſed quādo iudicabit/ in eadeꝫ forma/ diſſimilis apparebit. Oſtenſa pͥmo eius dignitate: Secūdo petit ꝓmulgationē ſentētię ꝯtra malos. Un̄ dic̄/ c ¶ Netaceas/ ſicut in pͥmo aduentu tacuiſti coram iudicantibꝰ te.Eſa. liij. c. Sicut agnus coram tondēte ſe obmuteſcet: et nōaperuit os ſuū. Sꝫ in ſecūdo aduentu non tacebit. Eſa. xlij.b. Dn̄s ſicut fortis egrediet̉: ſicut vir p̨̄liator ſuſcitabit c̨elū:vociferabit̉ ⁊ clamabit: ſuꝑ īimicos ſuoſ ꝯfortabit̉: tacui: ſemper ſilui: patiēs fui: quaſi parturiēs loquar. Tertio petit executionē iudicij/ cum ſubdit: d ¶ Neqꝫ compeſcaris deus/ a pęna aduerſarijs inferēda: poſt ꝓlationeꝫ ſentētię. Sꝫne videatur eſſe crudelis hęc petendo: oſtēdit ꝙ peccata eoꝝhͦ exigūt dicēs: e ¶ Qm̄ ecce īimici tui ſonuerūt ⁊c̄.Et oſtēdit h̓ plura pctā. Primū eſt malę volūtatꝭ: qd̓ notat̉/cū dic̄ f ¶ Inimici. Inimicꝰ enī principalit̓ fit mala volūtate/ ſicut amicus bona. Secūdū eſt peccatum locutiōis: qd̓notat̉/ cū dicit: gͦ. ¶ Sonuerūt/ murmurādo/ ꝯtradicendo.Tertiū eſt odij. Un̄ dic̄: h ¶ Et qͥ oderūt te/ iam diu nonnouit̉. Quartū eſt ſuꝑbię: De qͦ dic̄. ¶ Extuler̄t caput.Hęc de tꝑe antichriſti intelligēda ſūt: quādo īimici dn̄i .ſ. antichriſtiani: quę nūc metu ab ipſis comprimunt̉/ libera voceſonabūt: q̨̄ vox qm̄ irrōnabil̓ erit: magꝭ ſonitꝰ qͣꝫ locutio dicitur: Un̄ alia littera habet Tumultuati ſunt. Eſa .xxv.b. Tumultū alienoꝝ humiliabis. Iſti efferent ⁊ exaltabūt caput ſuū antichriſtū: De quo. ij. Theſſal̓. ij. a. Extollit̉ ſupraomne qd̓ dicit̉ aut qd̓ colitur deꝰ: ita vt in templo dei ſedeatoſtendēs ſe tanqͣꝫ ſit deus. Et vt illū exaltent mēbra ſua/ populum depͥment chriſtianū. Vnde addit: k ¶ Suꝑ populū tuū/ chriſtianū: l¶ Malignauerūt .i. malicioſe tractauerūt/ conſilium. Et in hoc notatur quintū pctm̄ eorumſcꝫ malitia: quā aggrauat: pͥmo a dignitate eoꝝ contra quosexercuerūt eam/ cum dicit: Suꝑ poꝑulū tuū. Sextū eſtſtudium nocendi. Vnde addit: in ¶ Et cogitauerūt aduerſus ſctōs tuoſ. Hęc oīa quę in p̨̄terito dicit/ de futurointelligēda ſūt: ſic̄ ⁊ alię ꝓphetię multę. Septimū eſt ſollicitatio: Unde dicitQuę ſupͣ quaſi anagogice de futuro expoſuimus: de p̨̄ſentimoralit̓ exponēdo trāſcurramꝰ. a ¶ Deus quis ſimiliserit tibi. Ita pōt q̨̄rere vir iuſtꝰ ſciens ꝙ hō factꝰ ē ad imagine ⁊ ſimilitudinē dei: quātū ad bona naturalia ⁊ gratuita: Sꝫdeſcendēs a hieruſalē in hiericho .i. a ꝯtēplatione ⁊ deſideriocęleſtiū/ ad amorē terrenoꝝ vt luna deficiētiū/ incidit ī latrones .i. in manu dęmonū ⁊ vitioꝝ: qͥ expoliauerūt eum gratuitis/ ⁊ vulnerauerūt in naturalibꝰ: vnde iam ſimilitudineꝫ deinon habet q̨̄ in gratuitis ꝯſiſtebat: licet imaginē non penitusamiſerit q̨̄ in naturalibꝰ attēdit̉. Propt̓ hͦ in p̨̄cedēti pſalmoarguit hoīes d̓ hͦ ꝙ ſimilitudinē dei deponētes/ ſuꝑinduūt ſimilitudinē dęmonū ⁊ vitioꝝ dicēs: Uſqꝫ quo iudicatis iniqͥtatem ⁊ facies pctōꝝ ſumitis? Uir gͦ iuſtꝰ multos vidēs facieſpctōꝝ ſumētes: bn̄ pōt dicere: Deꝰ qͥs ſimilis erit tibi. q.d. cito veniet tp̄s ꝙ nō inueniet̉ aliqͥs qͥ non aſſūpſerit faciespctōꝝ. Iohel̓. ij. b. Oēs vultꝰ redigent̉ in ollā. ij. Paral̓. vj.c. On̄e deꝰ iſrl̓ nō eſt ſimilis tui deꝰ in cęlo ⁊ in terra .i. nulluſeſt in eccleſia etiam p̨̄latꝰ ſimilis tibi. Michael interp̄tat̉ qͥsvt deꝰ: cuiꝰ officiū eſt coercere illos qͥ diuinitatē ſibi vſurpāt:Id eſt dignitatē eccleſiaſticā: ſic̄ lucifer. Eſa. xiiij. d. Aſcēdā in
cęlū ⁊ ero ſimil̓ altiſſimo. Michael eſt p̨̄poſitꝰ paradiſi: ideoſignificat p̨̄latū eccleſię: cuiꝰ officiū eſt coercere ambitioſos.Apocꝭ. xij. b. Factū eſt p̨̄liū magnū in cęlo: michael ⁊ angelieiꝰ p̨̄liabant̉ cū dracone: ⁊ draco pugnabat ⁊ angeli eiꝰ ⁊ nonvaluerūt: neqꝫ inuentꝰ eſt locꝰ eoꝝ ampliꝰ in cęlo. Sꝫ qꝛ pręlati oēſ illud officiū nōexercent/ ſꝫ potiꝰ econtrario iuuant ambitioſos ⁊ ꝓmouēt: Ideodicit ꝓph̓a: Deꝰ qͦsſimil̓ erit tibi? Exo.xv. b. Quis ſimiliſ tuiī fortibꝰ dn̄e: qͥs ſimilis tui magnificꝰ in ſctītate: terribil̓ atqꝫ laudabil̓ ⁊ faciēs mirabilia? Micheę. vij. d. Quis deꝰ ſimilis tui qͥ aufers iniqͥtatem ⁊ trāſfers pctm̄ reliqͥarū hęreditatꝭ tuę? Hiere. x. a. Nōeſt ſimiliſ tui dn̄e: magnꝰ tu ⁊ magnū nomē tuū in fortitudīe:qͥs nō timebit te o rex gentiū. Talis deberet eſſe p̨̄latꝰ vt ſolo noīe timeret̉. Sꝫ d̓r Iob .xxxvj. c. Nullus ē ſimilis ī legiſlatoribꝰ. Vt autē illi qͥ ſūt adhuc tibi ſimiles ſimilitudinē ſciant ⁊ velint ſeruare: et illi qͥ iam eam amiſerūt reformari curent: c ¶ Ne taceas qͥn eos doceas exteriꝰ ꝑ p̨̄dicationeꝫet interiꝰ ꝑ inſpirationē d ¶ Neqꝫ cōpeſcaris deus/ qͥneos flagelles amore pr̄no. De pͥ/ Psͣ. Ne ſileas a me. Et alibi. Doce me facere voluntatē tuā qꝛ deꝰ meꝰ es tu. De ſecundo/ Heh̓. xij. b. Flagellat oēm filium quē recipit. Propt̓ hocpetebat Iob. vj. b. vt non cōpeſceret̉ deꝰ a flagello dicens:Soluat manū ſuā ⁊ ſuccidat me: et hęc mͥ ſit ꝯſolatio vt affligens me dolore nō parcat. Et ſubtilit̓ tāgit h̓ duoſ modos faciēdi ⁊ reformādi ī hoīe ſimilitudinē dei. Quędā enī imagines ⁊ ſimilit̓ vaſa fiūt fuſilia: q̨̄dā ductilia. Quātū ad primūdic̄: Ne taceaſ. Verbū enim dei p̨̄dicatū ⁊ inſpiratū/ igniſeſt/ et calefacit aīaꝫ vt fundat̉ ⁊ ſimilitudinē dei recipiat. Un̄ſponſa dic̄/ Cantꝭ. v. b. Aīa mea liq̄facta ē vt dilectꝰ locutꝰ eſt.Quātū ad ſecūdū dic̄: Neqꝫ cōpeſcarꝭ/ qͥn .ſ. multis tunſionibꝰ ⁊ malleatiōibꝰ tribulationū reducas aīaꝫ ad debitamformā .ſ. ad ſimilitudinē tuā. Et hͦ neceſſe ē. e ¶ Qm̄ eccein aꝑto ē f ¶ Inimici tui .i. amatores mūdi. g Sonuerūt / monentes alios vt facies pctōꝝ ſumāt/ et ꝯforment̉ mundo ꝯͣ doctrinā apl̓i. Roma. xij. a. Nolite ꝯformari huic ſęcl̓oſꝫ reformamini ī nouitate ſenſus vr̄i. Eſa. xvij. d. Uę multitudini ppl̓oꝝ multoꝝ vt multitudo marꝭ ſonātꝭ: ⁊ tumultꝰ turbarū ſic̄ ſonitꝰ aqͣrū. h ¶ Et qͥ oderūt te .ſ. ſuꝑbi: i ¶ Extulerūt caput. Psͣ. Suꝑbia eoꝝ qͥ te oderūt aſcēdit ſemꝑ:Hoc ē efferre caput .i. creſcere. Extollūt etiā caput .i. mētē ꝑelationem. Et caput: ad litteram: quia incedunt erectis ceruicibus. Iob. xv. c. Cucurrit aduerſus deum erecto collo.Eſa. iij. c. Eleuatę ſunt filię ſion et ambulauerunt collo extento. Nec tm̄ ſonuerunt/ vt eos attraherent vt ſirenę: Sedet k ¶ Super populum tuum malignauerunt conſilium et cogitauerunt aduerſus ſanctos tuos.X Dixerūt venite ⁊cͣ.Uel d̓ ipſis dęmonibus poteſt dici: e ¶ Quoniam ecceinimici tui dęmones g ¶ Sonuerunt/ in cordibus hominū ſuggerendo. h Et ipſi qui oderūt te extulerūtcaput. Caput ē initiū ſuggeſtiōis: quā tūc extollūt ⁊ eleuāt:cū eā ad delectationē ⁊ ꝯſenſū ꝑducunt. Sed mulier bona .i.ſctā aīa/ debet hͦ caput ꝯterere ne extollat̉ ita: Gen̄. iij. c. Ip̄aꝯteret caput tuū. Et vt faciliꝰ poſſint totū ppl̓m ſeducere: primo nitunt̉ clericos ⁊ ſacerdotes corrūpere: Un̄ bene ſequit̉:k ¶ Suꝑ ppl̓m tuū malignauer̄t ꝯſiliū. Cōſiliū ppl̓i qd̓etiā eſt ſuꝑ ppl̓m: ſūt clerici ⁊ ſacerdotes. Hoc ꝯſiliū quondaꝫfuit bonū ſꝫ mō ip̄m dęmones malignauerunt: quia multi exeis ſunt praui ꝯſiliarij. Eſa. xix. b. Sapiētes ꝯſiliarij pharaonis dederūt ꝯſiliū inſipiēs. Nūc oportet facere illud qd̓ qͣſiironice d̓r Eccͣi .xxxvij. b. Cū viro irreligioſo tracta d̓ ſctītate et cū iniuſto d̓ iuſticia. Nec tm̄ malignauerunt ꝯſiliū.ſ. ſacerdotes: ⁊ ꝑ eos ppl̓m ſeduxerūt: ſed m Et cogitauerunt aduerſus ſctos tuos .i. aduerſus religioſos qͥ ſuntſctī dei: ſine terra tꝑaliū diuitiarū aut curarū. Nō enī ſufficitω diabolo niſi etiā cū
Al̓ ⁊ ſonauerūtAl̓ In plebemtuam aſtute cōgitauerunt
Psͣ. .27.Psͣ .142.
Psͣ .73.
Ooraliter
Gen̄. I.
Aliter
lucꝭ. 10. e.