LXXVI

a mēmor fui dei et delectatusſum: ⁊ r exercitatus ſum ⁊ deē fecit ſpiritꝰ meus. Anticipaf uerūt vigilias roculi mei: turgbatus ſum et noͣn ſum locu-

htus. Cogitaui dies antiqͦs:i ⁊ rannos ęternos ī mēte hakbui. Et mēditatꝰ ſum noctea cum corde meo: ret exercitaIbar et ſcopebā ſpiritū me̓ū.

cōfugimus ad tenendā ꝓpoſitā ſpem. Et vnde habuerit conſolationē aperit/ cū ſubiūgit: a MMemor fui dei: in cōtemplatiōe. b¶ Et delectatus ſu: in dei memoria. Quid mirū? Quia ſapida ē valde. Oſee. xiiij. d. Memoriale tuū ſicutvinū libani. Ecc̄i. xxiiij. c. Spiritꝰ meus ſuꝑ mel dulcis: ⁊ hęreditas mea ſuꝑ mel ⁊fauū: memoria mea ingeneratiōe ⁊ generationē. Ecc̄i. xlix. a. Memoria ioſię in cōpoſitione odoris. Ioſiasinterpretat̉/ in quo eſtſacrificiū: id ē chriſtꝰ.c ¶ Et exercitatusſum: in actione. q. d. de cōtemplationis arce deſcendi in agrūactionis: vt probationē dilectiōis oſtenderem: quia probatiodilectionis/ exhibitio eſt operis. Nec propter actionē penitus intermiſi cōtemplationē: Sed d ¶ Et defecit ſpiritusmeus/ prę nimia cōtemplatione ⁊ claritate ſolis iuſticię: ſicutoculi ſolem intuentes deficiunt. Eſa. xxxviij. c. Attenuati ſuntoculi mei ſuſpicientes in excelſū. Sic accidit diſcipulis in trāſfiguratione: Matth̓. xvij. a. Quia videntes claritatē ⁊ audientes dei vocē/ cecider̄t ī facies ſuas. Vel ſic: a Męmor fuidei ⁊ delectatus ſum: et ꝓpt̓ hoc exercitatus ſum adcōtemplationē. q. d. quia ibi inueni delectationē: ideo frequenter ad idem redij: ſicut leccator qui ſentit odorē coquinę nō libenter elōgat ſe ab ea. Itē ad hoc oportet ſe exercitare. Sicutpueri exercent ſe qn̄ incipiunt ire: ⁊ auiculę ad volandum: itaanimꝰ homīs debet ſe exercitare ad eundū ⁊ volandū in cęlūcogitatiōe ⁊ deſiderio/ quaſi duobus pedibꝰ vel duabus alis.Alia etiā lr̄a ẜm Augꝭ. notabilis: q̨̄ habet: Memor fui dei⁊ delectatꝰ ſū ⁊ garriui. Qui bn̄ memor eſſet dei ⁊ delectaret̉ in deo/ garriret: nō d̓ ſcurrilibꝰ et īutilibꝰ: ſꝫ de deo ī p̨̄dicatione ⁊ exhortatione/ ⁊ cū deo in oratione. Sicut ex nouitatetemporis garriunt aues/ et maxime philomena: ita homo qn̄renouatus eſt ſpiritu mētis ſuę/ debet eſſe philomena dei: ⁊ itagarrire ſꝑ laudes dei. Philomena dicit̉ a philos qd̓ ē amor:⁊ mene quod eſt defectus: quia ardēter amat: et p̨̄ amore deficit: Sic qui deum ardenter amat: deficit ſpiritus eius ꝙ nonpoteſt ſuſtinere delectationem et conſolationē quam infunditdeꝰ. Un̄ ſequit̉: d ¶ Et defecit ſpiritꝰ meus. Cantꝭ. v. b.Anima mea liquefacta eſt vt dilectus locutus eſt. Loquituranimę: quādo cōſolationē ⁊ delectationē infundit. Et ibidem:Nunciate dilecto: quia amore langueo. e ¶ Anticipauerunt vigilias ⁊cͣ. Secūda pars: vbi inuento deo/ deliberatan ſit eum deus reducturus. Hic autē primo exponit qd̓ pͥusdixerat: exercitatus ſū: qd̓ expoſitū eſt de exercitio in contemplatione: ⁊ de exercitio in actione. Et illa duo exercitia hicponit. q. d. exercitatus ſum ad cōtemplationem/ ſic anticipauerūt vigilias oculi mei: id eſt ante alios ſurrexiad orationē ⁊ cōtemplationē: vt melius paratus eſſem. Ecc̄i.xviij. c. Ante orationem prępara animā tuam. Ad actionemautem me exercitabam: quia f Turbatus ſum in diuerſisoccupatiōibus: ſicut Martha. Lucꝭ. x. g. Sollicita es ⁊ turbaris erga plurima. Sed licꝫ turbatus ſim in corde: non tamēprorumpo vſqꝫ in verba murmuris contra deum: vel contentionis cōtra proximū: Hoc eſt quod ſequit̉: g Et nō ſumlocutus. Iob. vj. c. Nec fortitudo lapidum fortitudo mea:nec caro mea ęnea. Lapis percuſſus non ſentit: ęs percuſſumreſonat. Eſt ergo ſenſus: Non ſum ſicut lapis: quia ſentio moieſtias ⁊ turbor: ſed tamē non ſum ęneus/ vt propter hoc remurmurem/ vel malum quid dicaꝫ. Hic notat̉ crux corporis/⁊ crux cordis. Corporis/ cum dicit: Anticipauerūt vigillas oculi mei. Ecc̄i. xxxj. a. Uigilia honeſtatis tabefacietcarnes. Crucem cordis/ cum dicit: Turbatus ſum et nonſum locutus. Hęc em̄ magna cruciatio eſt. Iob. iiij. a. Cōcęptum ſermonem tenere quis poterit? Et. xxxij. d. Plenusſum ſermonibus: et coartat me ſpiritus vteri mei: En ventermeus quaſi muſtum abſqꝫ ſpiraculo qd̓ lagunculas nouas dirupit: loquar et reſpirabo paululū. h ¶ Cogitaui ⁊cͣ. Qua-

ſi quis quęreret: quando anticipans vigilias ſurrexeras/ quidfeciſti? Reſpondet: Cogitaui dies antiquos. Vel ſic cōtinua: vt poſſem duos prędictos cruciatus ſuſtinere: ſcꝫ corporis et cordis: cogitaui dies antiquos: in quibus pręmiū recipiam. Et vocat dies antiquos dies qui ſemper durabunt. Vnde ſubiungit: i ¶ Et annosęternos in mentehabui. Psͣ. Quiamelior eſt dies vna inatrijs tuis ſuꝑ milia:elegi abiectus eſſe indomo dei mei. Ecceꝙ cogitare hoc facitpęnitentiam et laborem ſuſtinere. Gen̄. xlix. c. Iſachar aſinus fortis: vidit requiem ꝙ eſſet bona: et terram ꝙ optima: etſuppoſuit humerum ſuum ad portandum: factuſqꝫ eſt tributis ſeruiens. ij. Corinth̓. iiij. d. Id enim quod in p̨̄ſenti eſt momentaneū ⁊ leue tribulationis noſtrę/ ſupra modū in ſublimitate ęternum glorię pondus operabit̉ in nobis. Vel per diesantiquos poſſumus intelligere ſtatum adę ante peccatū: perannos ęt̓nos/ ſtatū futurę glorię. Prima cogitatio facit luctūet gemitum: ſecunda conſolationem. Vel per dies antiquos:dies in quibus peccat homo: in quibus ipſe antiquatur ⁊ veteraſcit: Baruch. iij. b. Inueteraſti ī terra aliena: coinquinatus es cum mortuis. Per annos ęternos/ ęternitatē pęnę. Etvtrūqꝫ debet homo cogitare: ſcꝫ qͣꝫ breues ſunt dies temporales/ ⁊ trāſitoria delectatio peccati: et qͣꝫ longi ſunt anni ęterni pęnę interminabilis. Vnde Gregorius. Momentaneū eſtquod delectat: ęternum eſt quod cruciat. Pro diebus enimantiquis: īmo pro momentis antiquis in peccato/ debent̉ anni ęterni in ſupplicio: ẜm qd̓ dicit̉ Numeri. xiiij. f. Annus ꝓdie imputabit̉. Qui autem vult bn̄ et diligenter cogitare/ tumultū debet vitare: ⁊ ſecretum tempus ⁊ locum quęrere. Un̄ſubiūgit: k ¶ Et meditatus ſum nocte: Ecce tempꝰ ſilentij ⁊ quietis. ¶ ¶ Cum corde meo: Ecce locus aptus admeditādum. Eſaię. xlvj. c. Redite p̨̄uaricatores ad cor: ⁊ recordamini prioris ſęculi: id eſt cogitate dies antiquos. Et addit: Quoniā ego ſum deus ⁊ nō eſt vltra me deus. q. d. ānosęternos qui ſunt in dextera mea/ in mente habete. Notabiliter autem dicit non in corde: ſed cum corde meo: Multi enim meditant̉ inania in corde ſuo: non tamē cum corde: qꝛcor non diſcernit nec aduertit quid cogitat. Iſti ſunt ſine corde ⁊ vęcordes. Hiere. v. e. Popule ſtulte qui non habes cor.Oſee. vij. c. Ephraim quaſi colūba ſeducta non habens cor.Eccͣi. vj. c. Non permanebit in ea excors: ſupple in ſapientiacōtemplatiōis. Ideo bene dicit: Meditatus ſum cumcorde meo: id eſt diſcrete ⁊ ſapiēter. Et quia vt dicit̉ Sap̄.ix. c. corpus quod corrumpit̉ aggrauat animā: ⁊ terrena inhabitatio deprimit ſenſum multa cogitantem: neceſſe eſt vtfrequēter refurgat hō: ⁊ iterū ad cogitationē ſuā redeat. Un̄bene addit: m ¶ Et exercitabar/ frequēter ad meditationem rediens: ⁊ ad cor reuertens. De hoc poteſt cōgrue exponi illud Prouerb̓. xxiiij. b. Septies cadit iuſtus ab arce contemplatiōis/ ⁊ reſurget Ecce exercitiū. n ¶ Et ſcopebamſpiritum meū: id eſt purgabam ab omni carnali et terrenacogitatione ⁊ affectione. Scopere enim ꝓprie eſt/ vt diciturcarnem de extalibus animaliū ſeparare ⁊ abradere. Hoc petebat dauid in ſe fieri/ cum dicebat: Cor mūdum crea in medeus: ⁊ ſpm̄ rectū innoua in viſceribꝰ meis. Vel ſic: m ¶ Exercitabar: vt ſupra dictū eſt/ ī actiua: quod bene ſequit̉ poſtmeditationē: vt ſemꝑ ſimul veniant duę ſorores lia ⁊ rachel:martha ⁊ maria. De qua exercitatione. j. Timoth̓. iiij. c. Exerce teipſū ad pietatē. n ¶ Et ſcopebam vel ſcoꝑabam/ꝑ cōfeſſionē: o ¶ Spiritum meū ab immūdicijs peccatorūvenialium quas cōtrahit ſpiritꝰ. Venialiū dico: quia in iuſtoet trāſiliente/ mortale nō cadit. Et de mortalibus non diceretſcoꝑebam vel ſcoꝑabā: quia nō ſcopat̉ lutum de claocisvel foſſis: ſed tenuis puluis de pauimēto. Lucꝭ. xj. d. Inuenitdomū ſcopis mūdatā ⁊ ornatā. Mūdatā ſcopis qͦtidianaꝝōfeſſionū/ ⁊c

prl

Psͣ .83.Al̓. rānoꝝ eternorū memor fuiAl̓. Igarriebāet ſcrutabar

Aliter

Scopere qͥd ſitN sͣ. 50.