Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmus

ſꝫ florebūt de ciuitate ſicut terrę. Sit nomē eiꝰ be̓nedictū ī ſęcula: ante ſolē ꝑmanet nomē eius. Et bn̄dicent̉in ipſo oēs tribꝰ terrę: omnesgentes magnificabunt eum.R Be̓nedictꝰ dn̄s deus iſrael:

g qui facit mirabilia ſolus. Et bn̄dictū nomē maieſtatis eiꝰr ī ęternūt: rēplebit̉ maieſta te eius d̓īs terra/ fiat fiat.Defecer̄t laudes dauid filij¶¶ q bonus iſrael deꝰ:ieſſe: psͣ aſaph. LXXII

amatoribꝰ mūdi. Sed ſancti ſuꝑ hunc extollunt̉: qꝛ calcāttēnunt totū mūdi nitorē: ad ęt̓nā claritatē aſpirāt. Phil̓. iij.b. Oīa detrimentū feci arbitror vt ſtercora: vt chriſtū lucrifaciā. Septimo/ qꝛ inimici eiꝰ licꝫ aliqn̄ in p̨̄ſenti floreāt: tn̄ cito exareſcūt. Vn̄ addit: a Et florebūt de ciuitate ſicutfęnū terrę .i. illi ſūtde ciuitate mūdi babylonia: florebunt:in p̨̄ſenti: ſed fructūhabebit flos eoꝝ: quiaſicut fęnū terrę qd̓ſtatim areſcit. Un̄ dehis duobus/ videlicetde exaltatiōe bonorū: flore maloꝝ dic̄ Iacob̓. j. b. Gloriet̉ frat̓hūilis ī exaltatōe ſua:diues aūt in hūilitate ſua: qm̄ ſicut flos fęni tranſibit: exortꝰ ēſol ardore: arefecit fęnū: flos eiꝰ decidit: decor vultuseius deperijt: ita diues in itineribꝰ ſuis marceſcet.Nōne etiā ibi poteſt fieri bonus fructꝰ? Addit: a Et florebūt de ciuitate. Flos eſt bonū ꝓpoſitū: qd̓ plęriqꝫ cōcipiūtin ciuitate .i. in mundo: licꝫ ad clauſtrū vel ad heremū ſetrāſferāt: ſed viſa multoꝝ prauoꝝ turba corrūpunt̉ exemplo: flos facit fructū. Un̄ bn̄ dicit: b Sicut fęnū terrę qd̓cito areſcit: vt p̨̄dictū eſt: Un̄ ſignificāt̉ ſcirpū qui creſcitſupra montes: ſed in ceno: et qn̄qꝫ floret ſed facit fructum:de quo Iob. viij. c. adhuc ſit ī flore nec carpat̉ manu anteoēs herbas areſcit. Propt̓ iohānes baptiſta/ qn̄ de ciuitatehierl̓m veniebāt ad/ dicit eis: Matth̓. iij. b. Facite dignosfructꝰ pęnitētię. q. d. tm̄ florem.nec ſtabile firmamētū collocabūt: cōfringent̉ rami incōſūmati et fructꝰ eoꝝ inutiles acerbi ad māducādū .i. mūdana merces. Ezech̓. xviij. a. Pr̄es comeder̄t vuaꝫ aceruā ⁊cͣ. Matth̓.vj. a. Amē dico vob̓ recęper̄t mercedē ſuā. a Et florebūtciuitate .i. habētes ī mūdo ē ciuitas babylonię: de Oſee.xj. d. Ego ſāctꝰ ī medio tui ciuitatē īgrediar. Hiere. xlviij.b. Date florē moab: qꝛ florēſ egrediet̉. b Sic̄ fęnū t̓rę .i. citoareſcet flos. Eſa. xl. b. Oīs caro fęnū: oīſ gl̓ia eiꝰ qͣſi floſ agri:Exiccatū eſt fęnum/ cecidit flos: qꝛ ſpūs dn̄i ſufflauit in illo.c Sit nomē ⁊cͣ. Sexta ꝑs: vbi monet oēs ad laudādū tantūregē p̨̄dicta oꝑat̉. Vn̄ dic̄: Sit nomē eiꝰ .i. poteſtas bonitas ip̄e noīabilis ē. d. Bn̄dictū ad horā: ſꝫ e In ſęcula .i. ī ęt̓nū. Et merito: qꝛ ip̄e ē ęt̓nꝰ: qꝛ An̄ ſole .i. an̄qꝫfieret ſol. g Permanet/ firmū ſtabile: h Nomē eiꝰ.Psͣ. Tu fabricatꝰ es aurorā ſolē. Ex ſequit̉ an̄ ſolē erat/ex fec̄ ſolē. Ecc̄i. xxiiij. a. Ego feci vt ī cęlis oriret̉ lumē indeficiēs .i. ſol: dicit̉ indeficiēs ad differentiā lunę q̨̄ deficit decreſcit. Itē merito debemꝰ bn̄dicere: qꝛ ipſe ē munificꝰ rex.Un̄ ſeqͥt̉: i Et bn̄dicent̉ ī ipſo oēs tribꝰ terrę .i. munerabūt̉ chariſmatibꝰ donis gr̄ę. Bn̄dictio em̄ ſumit̉ munere: vt. j. Regꝭ. xxv. a. Miſit dauid nūcios ad nabal viꝝ ſtultūvt mitteret ei bn̄dictionē. Dn̄s nr̄ munificꝰ ē vt det oībꝰ munera. Un̄ Gen̄. xxij. d. In ſemīe tuo bn̄dicēt̉ oēs gētes. Etdicit: oēs tribꝰ iſrael tm̄: ſꝫ generalit̓: oēs tribꝰ terrę. Un̄ qꝛita munificꝰ eſt ad oēs: l ¶Oēs gētes magnificabūt.i. magnū p̨̄dicabūt. Et hoc iuſtū: ſic̄ dr̄ Eccͣi. lj. c. Dāti mihiſapiētiā dabo gl̓iā. Ul̓ de futuro: i Et bn̄dicent̉ illi qͥbꝰ dicet: Matth̓. xxv. c. Uenite bn̄dicti patris mei ꝑcipite regnū.Eph̓. j. a. O ī bn̄dictiōe ſpūali ī cęleſtibꝰ. k In ipſo chriſto.ſ. in corꝑe eiꝰ myſtico. kOēs tribꝰ terrę. Pͣsͣ. Illuc aſcēder̄t tribꝰ tribꝰ dn̄i teſtimoniū iſrl̓: ad ꝯfitēdū nomī dn̄i. Oēsgētes beatificabūt: ẜm aliā litterā: Iob. xxix. b. Aurisaudiēs btīficabat me: oculꝰ vidēſ teſtimoniū reddebat mihi.m BBn̄dictꝰ dn̄s ⁊cͣ. Septima ꝑs: vbi agit qd̓ alios hortabat̉ facere .ſ. deū laudat. Et pͥmo comēdat a potētia: dicit: Dn̄s. Iob. ix. b. Sub eo curuant̉ portāt orbē .i. pͥncipes potētes. Secūdo cōmēdat a bonitate/ dicit: Deꝰ.Ex bonitate em̄ magna eſt oīa fouet in eſſe conſeruādo: oīacōtēplat̉ regendo: oīa incēdit ad amorē inflāmando. Hęc oīa

importat hoc nomē deꝰ: qꝛ deus latine idē eſt qd̓ theos grece. Theos aūt dicit̉ a qd̓ eſt ardere: vel a 6ουμ qd̓ ēfouere: vl̓ a βοστη qd̓ ē ꝯtēplari vl̓ ꝯſiderare. Tertio cōmēdat a beniuolētia: dicit: Iſrl̓ .ſ. videntiū deū. Quarto amirabili illius oꝑatione: ſubiūgit: Qui facit mirabiliamagna. Quīto a ſingulari p̨̄rogatiua/ cumaddit: Solus. Notā dicit: Deꝰiſrl̓. .i. vidētiū deū/cęcoꝝ. ij. Corꝭ. iiij. a.Deus huiꝰ ſęculi excęcauit mētes infideliū.o Qui fac̄ mirabilia magna. Dn̄s fecit mirabilia magna .i.miracula ī t̓ra. Et hocp Solꝰ: qꝛ licꝫ ml̓ta miracula fecerint ml̓ti ſācti: tn̄ ꝓpͥavirtute vel aucͣte ſicut ipſe: ſua aucͣte faciebat: cuius auctealij faciebāt. Un̄ Ioh̓. xv. d. Si oꝑa feciſſem ī eis q̨̄ nemoalius fecit/ pctm̄ haberēt. Itē facit mirabilia ī cęlo: qꝛ ſctīin ipſo admirāt̉. Eſa. lx. a. Tūc videb̓ afflues mirabit̉ dilatabit̉ cor tuū. Iob. ix. b. Qui facit magna inſcrutabilia/ etmirabilia qͦrū ē numerꝰ. Solꝰ. Iob. ix. a. Qui extēditlos ſolus .i. ſāctos charitatē dilatat. Sꝫ qꝛ multi minꝰ venerant̉ bn̄factorē qͣꝫ vindicē: Ideo bn̄ ſequit̉: q Et bn̄dictūnomē maieſtatis eiꝰ/ ī iudicabit. Matth̓. xxiiij. c. Tūcvidebūt filiū homīs venientē in nubibꝰ cęli virtute multa maieſtate. Et ī hoc cōmēdat a poteſtate iudiciaria: quā īpͥncipio pſalmi petierat ei: in ęternū. Et replebit̉maieſtate eiꝰ oīs terra: qꝛ oībꝰ nota erit ſua maieſtas: qꝛſic̄ dicit̉ Matth̓. xxiiij. c. Sicut fulgur exit ab oriente apparet vſqꝫ in occidentē: ita erit aduētus filij hoīs. Uel ſic/ Replebit̉ maieſtate eiꝰ .i. gl̓ia. s Oīs terra .i. oēs ſācti qͦstūc ꝑfecta gl̓ia replebit. Nūc em̄ qͣſi ſemipleni ſunt: qꝛ habent niſi ſtolā aīę. Sed tūc replebunt̉: qn̄ ſuꝑaddet̉ ſtola corporis. In fine oſtēdit ꝓph̓a coactꝰ: ſed ſpontaneꝰ deuotꝰ iſta dixit: Un̄ illa adimpleri deſiderat/ dicēs: t FFiat.Et ad maiꝰ deſideriū expͥmēdū reduplicat/ addēs: v F Fiat.Notandū aūt in maieſtate multa cōueniūt q̨̄ poſſūt notarihis verſibꝰ: Gloria/ ſigna timor/ virtꝰ/ ꝑſona/ poteſtas. Magnū/ magnificū/ plębs/ honor arma/ cliens. Expoſitio Psͣ. IXXII. bonus ⁊c̄. Titulꝰ. Defecerūt laudes velq Ihymni dauid filij ieſſe/ pſalmꝰ aſaph. Laudesdauid filij ieſſe ſunt laudes qͣs faciebat vetꝰ ppl̓usbonis tꝑalibꝰ. Sed illa defecerūt eis/ iudęis .ſ. qꝛ amiſerūt lo gentē: Un̄ ꝯſequēs ille laudes defecerūt. Sed fideleſ deū quęrūt tꝑalia bona/ ſꝫ ęt̓na: ꝓpt̓ defectū tꝑaliūdimitttunt laudare deum. Un̄ addit: Pſalmꝰ aſaph. i. iſtepſamꝰ attribuit̉ ꝗſaph .i. fideli ſynagogę­ q̨̄ de iudęis ꝯuerſadeū laudat eternis. Et cōfitet̉ ſtatū ſuū pͥorē in incęꝑant̉laudes eiꝰ deficere: qꝛ deficiebāt bona tꝑalia. Et pōt ſic cotinuari ad p̨̄cedentē pſalmū. Si chriſtꝰ rex ē: vt ī p̨̄cedēti pſalmo dr̄: cur igit̉ boni affligunt̉: mali ꝓſꝑant̉? Sol̓o. qꝛ deꝰęt̓na p̨ͥmia reſeruat bonis ad quę recurrere monemur in hocpſalmo: et ideo remunerat eos in trāſitorijs. Itē ita largeſt etiā malis dat ſua trāſitoria. Et hoc vtriſqꝫ: qꝛ bonꝰ ilrtdeꝰ/ amicis vult mutare ęterna p̨̄mia in trāſitoria: inimicis amiſerūt ęterna: vult ſubtrahere tꝑalia. Intētioeſt monere nos vt ęt̓na amplectamur illis deū laudemꝰ: iſtis trāſitor ijs habēdis. Modꝰ. Quadriꝑtitꝰ ē pſalmꝰ.Primo deſcribit maloꝝ nequitiā/ dicēs ſe c̨elaſſe ꝓſperitatēeoꝝ: inde fuiſſe correctuꝫ: et ideo etiā alios corrigit. Scd̓oſuū alioꝝ errore m exponens/ dicit ſe inde reuerſum ad meilꝰ ꝯſiliū: ibi: ꝯuertet̉. Tertio aꝑit qͥd didicit ī ſanctuario dei: ibi: Uerū tn̄ ꝓpter dolos. Quarto comꝑat p̄ͥmitcęleſte t̓renę volūtati tuę/ ſe arguit: ibi: Quid em̄ mihi ēī cęlo. Dicit eccl̓ia fideliū vel qͥlibet fidelis. x Ꝙbonꝰid eſt valde bonꝰ iocūdꝰ ē. ¶Deꝰ iſrl̓. i. deꝰ vidētiū i. pal filius ſpūſſanctꝰ

88

Al̓. jgloriz Al̓. ret inim ſecAl. Iglori.

X 1

Sexta pars

Psͣ. 73.

Psͣ. 121.

Partitiopſalmi

Septima pars