Pſalmus
gͦ ītrōibo ī īpotētias dn̄i: dn̄e̓c memorabor iuſticię tuę ſoliꝰ.ē Deus docuiſti mera iuuētuſꝫ te mea: ēt vſqꝫ nūc pronūcih abo mirabilia tua. Et vſqꝫi in ſene̓ctā ⁊ ſeniū:⁊ deus nek derelinqͣs me. Dōnec annūciē brachiū tuū generatikoni oīt q̨̄ ventura ē. Potē-o tiā tuā ⁊ iuſticiam tuā deus.
a ¶ Introibo ī potētias dn̄i: vt poſſim portare iugū dn̄i:Na lr̄alis ⁊ carnalis obſeruātię legꝭ onus nō p̄t hō portare:ẜm qd̓ dicit petrus Actꝭ. xv. c. Quid temptatꝭ deū īponereiugū ſuꝑ ceruicē diſcipuloꝝ: qd̓ neqꝫ pr̄es nr̄i neqꝫ nos portare potuimꝰ? Uidens gͦ ꝙ lex nō iuſtificat: dicit: b Dn̄ememorabor iuſticię tuę ſoliꝰ: nō iuſticię legꝭ: q̨̄ neminē ad ꝑfectā iuſtificationē adducit. Heb̓. vij. c. Nihil em̄ ad ꝑfectum adduxit lex. Ro. iij. d. Arbitramurhominē iuſtificari per fidem/ ſine operibus legis¶boiue/ ī potēiē. Et hͦ iō: noNimemoraboiuerit ſola qn̄ r̄habebit comitē miſericordiā:n̄ accępee ris tempus ⁊ iuſticias iuduādofiiudiciū duriſſimum in his quiSap̄. vj. a.aſſitrōibo ī potētias dn̄i .i. ī clactrohūiliabo me ſb̓ potēti manu dei: qd̓ nō facerē/ ſi lr̄atꝰ eſſē: qꝛpauci tales ibi volūt ītrare. Ioh̓. vij. g. Nūqͥd aliqͥs ex pͥncipibꝰ credidit ī eū/ aut ex phariſęis: ſed turba hęc q̨̄ nō nouitlegē maledicti ſūt. j. Corꝭ. j. d. Uidete vocationē vr̄aꝫ frēs:qꝛ nō multi ſapiētes ẜm carnē: nō ml̓ti potētes: nō multi nobiles: ſꝫ q̨̄ ſūt ſtulta mūdi elegit deꝰ/ vt ꝯfūdat ſapiētes.buiſſem p̄bēdas vl̓ parochias: ⁊ male regendo perijiſſē. Un̄dic̄ Augꝰ. Heu indocti cęlū rapiūt: ⁊ nos cū doctrinis nr̄isad inferna demergimur. Et maxime hoc ītelligit̉ de lr̄aturaaduocatoꝝ: q̨̄ ml̓tos retrahit ne ſaluent̉. Et ipſa ꝓprie dicit̉lr̄atura: Lr̄atura em̄ eſt cōgeries lr̄aꝝ .i. decretales. Iudicꝭ.j. c. Qui ꝑcuſſerit cariathſepher/ dabo illi axā filiā meā vxorē. Eſa. xxxiij. c. Ubi ē lr̄atꝰ: vbi eſt legꝭ v̓ba ponderās: vbieſt doctor ꝑuuloꝝ? ppl̓m īprudentē nō videbit/ ppl̓m alti ſermoniſ. Hęc lr̄atura n̄ placet dn̄o: qꝛ ē negociatoria. Un̄ aliaęditio hꝫ: Nō cogͦui negociatiōes. Oſee. xj. d. Circūdedit me ep̄hraim negociatiōe ſua: ⁊ ī dolo domꝰ iſrl̓. Eccͣj.xxvj. d. Difficile exuit̉ negociās a negligētia: ⁊ n̄ iuſtificabit̉caupo a pctīs labiorū. Prouerb̓. vltꝭ. c. Guſtauit ⁊ vidit qꝛbona eſt negociatio. Eſa. xxiij. d. Et erunt negociatiōes eiꝰ ⁊merces eius ſctīficatę dn̄o: vt manducēt ī ſaturitatē ⁊ veſtiant̉ vſqꝫ ad vetuſtatē. a ¶ Introibo gͦ in potētias dn̄icęleſtes: qꝛ illitteratꝰ ⁊ idiota/ potētias terrenas nō ambiuiſed deſpexi. Quare? Quia b ¶ Dn̄e/ terribilis/ memorabor iuſticię tuę: qͣ lucifero ambitioſo nō peꝑciſti: qͥ adamde paradiſo eieciſti: qͣ ꝓ parua delectatiōe ęterno deputasincēdio. c ¶ Soliꝰ .i. excęptę actiōiſ: qꝛ oēs iuſticię nr̄ę ī reſpectu iuſticię ſuę/ ſūt qͣſi pannꝰ mēſtruatę: ſic̄ dic̄ Eſa. lxiiij.b. Ul̓. Soliꝰ: qꝛ nō iudicat ẜm allegata: ſꝫ ẜm corda/ q̨̄ ſolvidet. iij. Regꝭ. viij. d. Tu ſolus noſti cor oīm filioꝝ hoīm.Apocl̓. xx. d. Libri aꝑti ſūt/ ⁊ aliꝰ liber aꝑtꝰ eſt: qͥ ē liber vitę⁊ iudicati ſūt mortui ex his q̨̄ ſcripta erāt ī libris .i. ī cōſciētiis. Tales aūt etſi nō ſint lr̄ati nō tn̄ īdocti: ſed a deo edocti:vt iuſticiā eiꝰ ſciāt ⁊ cogitēt. Un̄ ſubiūgit: d ¶ Deꝰ docuiſti me: inſpirādo ⁊ flagellādo vt puerū. e ¶ A iuuētutemęa: ad lr̄am: vel ab initio fidei qͣ me innouaſti. Oſee. x. d.Tpūs reqͥrendi dn̄m dū venerit: qͥ docebit vos iuſticiā/ nonſophiſticā. Ioh̓. xiiij. d. Ille vos docebit oīa .j. Ioh̓. ij. d.Unctio eiꝰ docebit vos de oībꝰ. Nec poſtqͣꝫ cępiſti me docere/ deſijſti: ſed docuiſti me f ¶ Et vſqꝫ nunc. Eſa. xxx.ę. Nō faciet auolare a te vltra doctorē tuū. Iohel̓. ij. f. Dedit vob̓ doctorē iuſticię: ⁊ deſcēdere faciet ad vos imbrē matutinū ⁊ ſerotinū/ Ecce/ a iuuētute ⁊ vſqꝫ nunc. Et qꝛ ate edoctꝰ ſū nō abſcōdā talentū tuū: ſꝫ g ¶ Pronūciaboalijs/ mirabilia tua .ſ. ꝙ voluiſti naſci ⁊ pati: ⁊ ꝯtēnētes teexpectas ⁊ reuocas ad pęnitētiā ⁊ hmōi. Et hͨ debeo ꝓnūciare: qꝛ tu ea me docuiſti: ẜm illud Matth̓. x. a. Gratꝭ accępiſtꝭ/ gratꝭ date. Gal̓. j. b. Notū vob̓ facio frēs euāgeliū qd̓euāgelizatū ē a me: qꝛ n̄ ē ẜm hoīeꝫ: neqꝫ em̄ ego ab hoīe accępi illud/ neqꝫ didici/ ſꝫ ꝑ reuelationē ieſu chriſti. In iſto ꝟſu
argui pn̄t tria gęnera hoīm. Ꝙ em̄ dic̄. Deꝰ docuiſti me ⁊a iuuētute mea: eſt ꝯtra illos qͦs vſqꝫ ad canos docet Iu hſtinianꝰ vl̓ Galienꝰ vel Ariſtoteles. Matth̓. xxiij. a. Unꝰ eſtmagiſter vr̄ chriſtꝰ. Ꝙ aūt dic̄ Uſqꝫ nūc: eſt ꝯͣ eos qͥ nūponūt finē ſtudio ſuo: ſꝫ ſic̄ dr̄. ij. Timoth̓. iij. b. Sꝑ diſcēteſi⁊ nūqͣꝫ ad ſcīaꝫ veritatꝭ ꝑueniētes. Sꝫ ip̄ideberēt ponere finē ſtudio ſuo: ⁊ aliqn̄ inciꝑe p̨̄dicare. Hoc etiā innuit Poeta/ dicēs: Sēꝑ ego auditor tm̄: nūqͣꝫ ne reponā? Ꝙ aūt dicit: Pronūciabo mirabilia tua: eſt ꝯtra eos qͥ trufas ⁊ fabulaſdicūt in ſermonibꝰ. j. Pet̓. ij. b. Uos eſtgenꝰ electū/ gens ſctā ppl̓us acqͥſitiōiſ: vtvirtutes eiꝰ annūcietꝭ. Psͣ. Narrauerūtmihi iniqͥ fabulatiōes: ſꝫ nō vt lex tua. Etqꝛ ānūciabo h ¶ Et vſqꝫ ī ſenectā ⁊ſeniū: Ad lr̄aꝫ .i. vſqꝫ ad mortē. 1Peꝰne derelinqͣſ me: ſic̄ ꝓmiſiſti/ Matth̓.vltꝭ. d. dicens: Euntes docete oēs gētes⁊cͣ. Et poſt: Et ecce ego vobiſcū ſū oībꝰdiebꝰ/ vſqꝫ ad ꝯſūmationē ſęcl̓i. Ne derelinqͣs me dico:k ¶ Donec annūciē brachiū tuū .i. amore qͦ nos āplexarꝭ multꝭ bn̄ficijs nos fouēdo. Can̄. ij. b. Lęua eiꝰ ſub capite meo: ⁊ dextera illiꝰ amplexabit̉ me. Oſee. xj. a. Ego qͣſinutriciꝰ ep̄hraim ī brachijs meis portabo eū. Eſa. xl. c. Inbrachio ſuo ꝯgregabit agnos: ⁊ in ſinu ſuo portabit. Et eſtdonec incluſiuū: ſic̄ ibi: Donec ponā inimicos tuos ſcabellū pedū tuoꝝ. Et cui ānūciab̓? l¶ Generatiōi oī: Oībꝰem̄ debemꝰ annūciare dei amorē: qꝛ ad oēs ſe extēdit. Psͣ.Nec ē qͥ ſe abſcōdat a calore eiꝰ. Sap̄. xj. d. Diligis oīa q̨̄ſūt: ⁊ nihil odiſti eoꝝ q̨̄ feciſti. m ¶Quę vētura ē. q. d. noſolū p̨̄ſentibꝰ/ ſꝫ etiā futurꝭ. Sctī em̄ pꝰ mortē ſuā/ exēplo recordatiōis ⁊ ſcpͥtis ſuis q̨̄ ī eccl̓ijs recitant̉ docēt. Psͣ. Scribant̉ hęc ī generatiōe altera/ ⁊ ppl̓s qͥ creabit̉ laudabit dn̄m.Eſa. liij. a. Brachiū dn̄i cui reuelatum eſt? q. d. paucꝭ. Eſa.xlviij. c. Faciet volūtatē ſuā ī babylone: ⁊ brachiū ſuū ī chaldęis .i. in pctōribꝰ/ ꝓ qͥbꝰ mortuꝰ eſt ī cruce. Et nō ſolū brachiū: ſꝫ ⁊ n ¶ Potētiā tuā: qͣ oīa regꝭ/ ordinas: ⁊ iuſto moderamine coerces. Sap̄. xj. d. Oīa in mēſura ⁊ nūero ⁊ pōdere diſpoſuiſti: Ul̓tū em̄ valere tibi ſoli ſuꝑerat ſꝑ: ⁊ v̓tutibrachij tui qͥs reſiſtet? In nūero/ cuilibet rei ꝓpriā ſpeciē tribuēdo ⁊ ml̓tiplicādo. Pōdere/ vnicuiqꝫ rei ꝓpriū īpetū tribuēdo. Mēſura/ vnicuiqꝫ ꝓpriā potētiā diffinitā ⁊ det̓mīatātribuēdo. Nec tm̄ brachiū amorꝭ ⁊ potētiā fortitudīs: Sedo ¶ Et iuſticiā tuā deꝰ: qͣ puniſ malos ⁊ remūeras bonos.x Eſa. lxj. a.Uel d̓ aduētu chriſti legi p̄t ab illo loco: ¶Donec ānūcie: dic̄ eccl̓ia. O deꝰ ne derelinqͣs me donec anūciēbrachiū tuū .i. filiū tuū vētuꝝ. De qͦ Eſa. liij. a. Brachiūdn̄i cui reuelatū ē? Et. xl. c. In brachio ſuo cōgregabit agnos: ⁊ ī ſinu ſuo leuabit: qꝛ pr̄ ꝑ chriſtū īnocētes ꝯgregauit:⁊ ī reqͥe ęt̓na ad ſe leuauit: l ¶ Generatiōi oī: nō tm̄ iudęiſ:ſꝫ oī generi hoīm/ hęreticꝭ/ excōicatꝭ/ ſchiſmaticꝭ homicidiſ.m ¶Quę vētura ē: nō tm̄ ei q̨̄ pn̄s ē. Mar. vltꝭ. d. Eūtesin mūdū vniuerſū: p̨̄dicate euāgeliū oī creaturę. Psͣ. Scribāt̉ hͨͦ ī generatiōe alt̓a: ⁊ ppl̓s qͥ creabit̉ laudabit dn̄m. ItēNe derelinqͣſ me donec ānūciē potētiā tuā: qͣ poteſſuſcitare d̓ lapidibꝰ filios abraę: Matth̓. iij. b. i. d̓ induratꝭ īpctō facere filios gr̄ę. Et hęc eſt magna potentia: qꝛ vt aliAugꝰ: Maius eſt iuſtificare impiū/ qͣꝫ creare cęlum et terram: o ¶ Et iuſticiā tuā deus: qua punis corrigendo.X De his duobusItē hic pōt notari btā trinitas. Per brachiū/ qͦ fit aplexſpūſctūs ītelligit̉: Per potētiā/ pater: Per iuſticiā/ filiꝰiudex iuſtꝰ. Un̄ ſenſus ē O1 i ¶ Deꝰ dicit eccl̓ia: ne derelinquas me donec annūciē brachiū tuū .i. ſpmſctm̄: qui eſt nexus patris ⁊ filij: ſicut brachium nectit corpus ⁊ manū: aut duo corpora cōplectit̉. Et n ¶ Potētiatuā i. patrē. o ¶ Et iuſticiā tuā .i. filiū iudicem. Vel ſic:n ¶Potentiā tuā/ o pr̄: o uſticiā tuā/ o fili iudex iuſte.R Magnalia quę
2
Al̓. Ppotētiā
Al̓. rex
Uox electiin prelatumAl̓. ⁊ dn̄e
¶ Al. ſinidi
HPs. i1t.
PPsͣ. 74.Al̓. ⁊ ſuꝑuēture
Uox ſim Xplicis clerici intrātis clauſtrū
Uox ſim Splicis laici
Ps. .105.
Psͣ .18.
Psͣ. 101.
De aduētuchriſti
Psͣ. 101.
De beatatrinitate