LXVIII

A Nō ērubeſcāt ī me qͥ expecc tāt te dn̄e: dn̄ē v̓tutū. Nō cōfundant̉ ſuꝑ me: qui q̨̄rūt tede̓ꝰ iſrl̓. Qm̄ ꝓpter te ſuſtihnuiropprobriū: oꝑuit ꝯfuſiok faciē meā. Extraneꝰ factꝰ ſū

ifratribꝰ meis: ⁊ peregrinusin filijs matriſ meę. Qm̄ celusI domꝰ tuę cōmedit me: ⁊ qͦpprobria exprobrantium tibipͦ ceciderūt ſuper me. Eti ōperui in ieiunio animā meam:

a iſſō erubeſcāt ī me l. nō fruſtrent̉ in me moriēte ⁊ nontente. b ¶ Qui expectant te/ cum deſiderio: dn̄e:reſuc Qn̄e v̓tutū/ dator. Vel Uirtutū .i. angeloꝝ. Tūc enīerubeſcerēt ſi chriſtꝰ nō reſurgeret. Et ſic orat ꝓ ātiqͥs qͥ adhuc futurā incarnationē ⁊ paſſionē ⁊ reſurrectioneꝫ expectabāt. Cōſequent̉ auteꝫorat ꝓ modernis dicens: d ¶ Nō ꝯfudant̉ ſuꝑ me moriente: qd̓ qͥdē eēt ſi nōcito reſurgerem. eQui qͣrūt te bonisoꝑibꝰ ⁊ fide. f ¶ Dus iſrl̓. i. vidētiū deūꝑ fidē. Fideſ āt aufertꝯfuſionē: ſic̄ dic̄ apl̓s Roma. x. c. Oīſ qͥ credit ī eū nō ꝯfūdet̉.Et on̄dit ꝙ debet exaudiri/ dicēſ: g ¶ Qm̄ ꝓpter te ſuſtinui opprobriū. Propter te .i. ꝓpt̓ teſtimoniū tui. Et ī hͦon̄dit ſe fuiſſe paſſū nō tm̄ martyriū corꝑis ſꝫ ⁊ cordiſ­ cū dic̄:h Opprobriū. Sic̄ enī ꝟbera affligūt corpus: ita opprobria ꝟboꝝ affligūt cor. Et ipſe ſuſtinuit opprobria ꝟboꝝ: qn̄dicebāt ei Ioh̓. viij. .f. Nōne bn̄ dicimꝰ nos: qꝛ ſamaritanꝰ eset dęmoniū habes? Et Mat. xxvij. e. Uah qͥ deſtruis tēplūdei. Nechͦ tm̄: ſꝫ et i ¶ Cōfuſio oꝑuit faciē meaꝫ: ẜm illud Marci. xiiij. g. Cęper̄t qͥdā ꝯſpūere eū ⁊ velare faciē eiꝰ.Eſa. l. c. Faciem meā non auerti ab increpantibꝰ et ꝯſpuētibus ī me. Iob. xxx. b. Faciē meā ꝯſpuere nō verent̉. Et poſſet aliqͥs dicere: quare parētes eiꝰ ⁊ amici nō defendebāt eū?Ad hͦ ſoluit dicēs: k ¶ Extraneꝰ factꝰ ſū frībꝰ meis: id ēcognatꝭ ⁊ ꝯſanguineis: ẜm ꝙ dicit̉ Ioh̓. vij. a. Neqꝫ enī fratres eiꝰ credebāt ī eū. l¶ Et ꝑegrinꝰ filijs mr̄is meę/ ſys nagogę .i. iudęis: qꝛ ſic̄ ꝑegrini ſpoliant̉ ab hoſpitibꝰ ⁊ p̨̄donibꝰ: ſic chriſtꝰ nudus fuit poſitꝰ in cruce: ⁊ eo fuit grauiꝰ/ quoa filijs mr̄is ſuę hoc ei factū fuit. Cantꝭ. j. b. Filij mr̄is meępugnauerūt ꝯͣ me. Et on̄dit cauſam qͣre talia ſuſtinebat: videlicet ꝓpt̓ eccleſiā dei ꝯſtruēdā. Un̄ dic̄: m ¶ Qm̄ celꝰ domus tuę .i. amor de domo tua .i. eccl̓ia ędificāda: n ¶ Comedit me .i. totū me ſibi vendicauit ⁊ abſorbuit: Vel Comedit me .i. fuit cā mortꝭ meę. o ¶ Et opprobria exprobrātiū tibi ceciderūt ſuꝑ me. q. d. nō ſufficit eis occidere ⁊ crucifigere me: ſꝫ crucifixo mihi opprobria ⁊ tibi ī medixerūt Matth̓ .xxvij. e. Si filiꝰ dei es deſcēde de cruce. Etpoſtea: Cōfidit ī deo: liberet nūc eū ſi vult: Dixit enī: quia filius dei ſū. Hoc aūt fecerūt: qꝛ neſciuerūt: cū eē deū .j. Corꝭ.ij. b. Si enī cognouiſſent/ nunqͣꝫ dn̄m glorię crucifixiſſent.Quia ponit cuſtodes ſpōſę. Cantꝭ. v. b. Inuenerūt me cuſtoQuia reſpicit per foramina. (des qͥ circūierūt ciuitateꝫ ⁊cͣ.Cantꝭ. ij. c. Reſpicēs ꝑ feneſtras ꝓſpiciēs ꝑ cancellos.Quia venit improuiſus. Lucꝭ. xij. f. Ueniet dn̄s ſerui illiꝰ inQuia habitū mutat. Eſa. lix. d. Oꝑtꝰ ē (die qͣ nō ſperet ⁊cͣ.dn̄s quaſi pallio c̨eli ⁊cͣ.Quia aufert ſpōſę adulterę veſtes. Ezech̓ .xvj. d. Auferā iuAuia nō parcit adulterę. Prouer. vj. d. (ſtificationē tuā.Zelus et furor viri non parcet in die vindictę.Quia valde iraſcitur nocentibus ſponſę. Zach̓. j. c. Zelatusſum hieruſalem ⁊cͣ.y ¶ Et oꝑui ī ieiunio aīaꝫ meā .i. potētiā. Chriſtꝰ enī ſitlens ⁊ eſuriēs ſalutē hūani generꝭ ī cruce ieiunauit: qꝛ nō ibiniſi vnū latronē comedit. Et ī iſto ieiunio oꝑuit aīam ſuā: qꝛpotētiā nō exercuit ſe vīdicādo: nec ſe deū eē on̄dit: vn̄ eū ſic̄purū hoīem dānatūUnde addit: a ¶ Non erubeſcant in me ⁊cͣ. Hoc p̄cipue debet orare ⁊ q̨̄rere qͥlibet iuſtꝰ ⁊ religioſus: vt ita ſe habeat ꝙ nō faciat dedecus religioni ſuę ⁊ frībꝰ ſuis: Cū enī vnusſe male gerit: alij erubeſcūt in eo: ſicut paulus dicit/ Gal̓. iiij.c. Confundor in vobis. Daniel̓. xiij. c. Poſtqͣꝫ locuti ſunt ſeſies ꝯtra ſuſannā: erubuerunt ſerui vehement̓: qꝛ nunqͣꝫ dictꝰſuerat ſermo huiuſcemodi de ſuſanna: quę interp̄tat̉ liliū: ⁊ ſignificat īnocētiā religiōis ſiue cuiuſlibet religioſi. b Quiexpectat te dn̄e. Boni religioſi expectāt dn̄ꝫ: ſicut p̄ͥmiū

laboris ſui: ⁊ ſicut portionē hęreditariā: iō nolunt hͦ remunerari: nec volūt aliqͥd ī terra poſſidere: vt eū tandē poſſideāt īęt̓nū. Eſa. xxx. d. Btī oēs qͥ expectāt eū. Lucꝭ. xij. e. Et vosſimiles hoībꝰ expectātibꝰ dn̄ꝫ ſuū. Eſa. lxiiij. b. Oculꝰ nō vidit deꝰ abſqꝫ te q̨̄ pręꝑaſti expectātibꝰ te. Sꝫ ſūt multi qͥ nolūt expectare: ſꝫ h̓ volūt ſumere hęreditatētrāſitoriā: Et ſignificāt̉ tales ꝑ tribū rubē⁊ gad ⁊ dimidiā tribūmanaſſe quę noluerūtexpectare ꝙ hr̄ent ſortē ſuā in terra ꝓmiſſionis/ ſꝫ exͣ citra iordanēaccęperūt terrā aꝑtaꝫad alenda pecora: Nume. xxxij. c. et Ioſue. j. a. c ¶ Dn̄evirtutum/ dator: vt tui ſint forteſ ad expectandū. Supra:Ipſe dabit virtutem ⁊ fortitudinē plębi ſuę. Et vt deſiderijſui intentionē oſtendat: ⁊ qd̓ petit citius impetret idem iteꝝpetit/ cū ſubiūgit: d ¶ Nō cōfundant̉ ſuꝑ me qͦ quęrūt te deꝰ iſrael. Sꝫ cū ſuꝑͣ dixiſſet: Qui expectant te:Hic repetens dicit: Qui quęrunt te: quia non ſufficit expectare niſi diligenter quęratur bene operando. Unde dicitſupra: Expecta dn̄m viriliter age. q. d. expectando non ſisocioſus. Poſtqͣꝫ aūt ſe accuſauit/ ⁊ ꝓ ſuo defectu ne noceretalijs exorauit: vt magꝭ ędificent̉ alij/ et vt gratꝰ appareat: incipit poſtmodū bona ſua explicare dicēs: g ¶ Qm̄ propter te ſuſtinui opprobriū ⁊cͣ. Et enumerat hͦ ml̓ta q̨̄ neceſſaria ſunt p̨̄cipue religioſis viris. Primū eſt patiētia ī aduerſis. Quędā aūt aduerſitas fit ꝑ verba: quędā ꝑ facta. Depͥma dic̄: Propter te ſuſtinui opprobriū. Et dic̄: Propter te/ nō dic̄ ꝓpt̓ meritū meū. j. Pet̓. iiij. d. Nemo vr̄m patiat̉ vt homicida aut fur. De ſcd̓a addit: i ¶ Oꝑuit cōfuſio faciē meā. Nō enī tm̄ debet ſuſtinere opprobriū: ſꝫ ⁊ ꝙī maxilla ꝑcutiat̉. Matth̓. v.ſ. Si qͥs ꝑcuſſerit te ī dexterammaxillā: prębe ei ⁊ alterā. Et de his duobꝰ ſimul ibidem. a.Btī eritꝭ cū maledixerint vob̓ hoīeſ ⁊ ꝑſecuti vos fuerint ⁊cͣ.Secūdū qd̓ ē neceſſariū/ eſt abiectio carnalis affectiōis. Unde dicit: k ¶ Extraneꝰ factꝰ ſū frībꝰ meis et ꝑegrinꝰfilijs mr̄is meę. Et repetēdū eſt qd̓ ſuꝑͣ dictū eſt: Propter te: qui dixiſti: Matth̓. x. d. Veni ſeꝑare hoīeꝫ aquerſuspatrem ſuū: ⁊ filiaꝫ aduerſus matrem ſuam: et nurum aduerſus ſocrum ſuaꝫ ⁊cͣ. Deūt̓. xxxiij. a. Qui dixit patri ſuo ⁊ matri ſuę/ neſcio voſ: et fratribus ſuis ignoro illos: ⁊ neſcierūt filios ſuos. Ibi Gregꝰ. Debemus copulā terrenę cognatiōisagnoſcere: ſed ſi curſum vię dei prępedit/ ignorare. Tertiumqd̓ neceſſarium eſt: eſt c̨elus animarū in quolibet: ⁊ ī religioſo celus ordinis. Vnde dicit: m ¶ Quoniam celus domus tuę: eccleſię: n ¶ Comedit me: id eſt attenuauitper ſollicitudinem. ij. Corꝭ. xj. ſ. Pręter illa quę extrinſecſunt inſtantia mea quotidiana ſollicitudo omniū eccleſiarū:Quis infirmat̉ et ego non infirmor? quis ſcandalicat̉ ⁊ egonō vror? iij. Regꝭ. xix. b. Zelo celatꝰ ſū ꝓ dn̄o deo exercituū:qꝛ dereliq̄rūt pactū dn̄i filij iſrl̓. Iā aūt nō eſt qͥ c̨elet domūdei: poſſumꝰ dicere ꝙ celꝰ domus dei comedit oēs c̨elatoresſuos: qꝛ iā nullꝰ ſuꝑeſt: omēs enī q̨̄ ſua ſunt q̨̄rūt ⁊ domꝰ ſuęc̨elū hn̄t/ nō domꝰ dei. Un̄ Aggęi. j. c. Dicit dn̄s exercituū:Domꝰ mea deſerta ē ⁊ vos feſtinatꝭ vnuſqͥſqꝫ ī domū ſuā ⁊cͣ.Quartū eſt feruor ad deū. Vn̄ ſequit̉: o ¶ Et opprobriaexprobrātiū tibi ceciderūt ſuꝑ me/ qͣſi lapis grādis lędenſ .i. reputaui ea mͥ dicta vel facta. Hoc nō pn̄t dicere multi: qͥ opprobria ſibi dicta conant̉ modiſ oībꝰ improbare: ⁊ īiurias ſibi factas totꝭ niſibꝰ vindicare: ſꝫ de opprobrijs q̨̄ dicūtꝯͣ deū hęretici ⁊ d̓ īiurijs qͣs ei faciūt falſi chriſtiani nō curāt.Hiere. xv. c. Oēs maledicūt mͥ. Quītū eſt carniſ maceratio:Quę ī duobꝰ ꝯſiſtit/ ī ſb̓tractiōe delectabiliū/ ⁊ appoſitiōe aſperoꝝ. De pͦ dic̄: p ¶ Et oꝑui ī ieiunio aīaꝫ meā .i. abſtinui a delectatiōibꝰ. Et ꝑ hͦ oꝑui aīaꝫ meā/ qͣſi ſcuto ꝯͣ tēptationes carnales. Un̄ dic̄ Hieroꝰ. Ieiunio ſanāt̉ peſtes corꝑis.Uel operui ī ieiunio ꝯͣ frigꝰ ⁊ calorē inferni. Iob. xxiiij. c.Trāſibūt ab aqͥs

LV

Al̓ hoſpes

1nourtant ſ

ſvtretpis.piſctialenus

Al̓ fco operui

Psͣ. .67.

Psͣ .26.

Nec eſſaria multa religioſiſ virꝭ

libus

Phil̓. 2. c.

liter