ibunt̉ a facie eiꝰ patris orphaknoꝝ ⁊ iudicis viduaꝝ. De̓lī loco ſancto ſuo: deꝰ qͥ inhaK bitare fac̄t vniꝰ moͣrꝭ ī domo.
a ¶ Cantate deo ⁊cͣ. Tripliciter aūt laudat̉ deꝰ .ſ. cantādo īeccleſia: ad litterā. Un̄ dicit: Cantate deo. Itē bn̄ oꝑando.An̄ ſequit̉: b ¶ Pſalmū dicite nomī eiꝰ .i. bn̄ oꝑamī adponorē noīs eius. Matth̓. v. b. Sic luceat lux vr̄a corā hoībꝰec. Itē p̨̄dicādo. Un̄ addit: c ¶ Iter facite ei .i. parate ei viāet aditū ad corda hominū. Un̄ dicit Gregoriꝰ. Iter ei facimuscū eius gloriā fidelibꝰē mētibꝰ p̨̄dicamꝰ. Hinciohāni dicit̉ Luc̄. j. g.Preibis em̄ ante faciēdn̄i parare vias eius.Et qͣre debeat fieri ſb̓iūgit .ſ. qꝛ a mortuis reſurrexit. Un̄ dic̄:d ¶ Qui aſcēdit reſurgēdo. e Suꝑ occaſū .i. ſuꝑ mortē.Un̄ Gregꝰ. Suꝑ occaſū dn̄s aſcēdit: qꝛ mortē quā ꝑtulit/ reſurgēdo calcauit. Sed qꝛ dixerat: Pſalmū dicitę noī eius:poſſet aliqͥs q̨̄rere: qd̓ eſt nomen eiꝰ? vel cui nomī? Plura em̄ſt eiꝰ noīa. Un̄ ſoluit/ dicēs: f ¶ Dn̄s nomē illi. Eſa. xlij. b.Ego dn̄s: hͦ ē nomē meū. Vel pōt ſic legi ⁊ iūgi: Qui aſcēdit ſuꝑ occaſū/ dn̄s nomē illi. q. d. ꝓpterea ꝙ mortē ꝑtulit ⁊ reſurgēdo calcauit/ meruit nomē qd̓ ē ſuꝑ oē nomē: ẜmqd̓ dr̄ Phil̓. ij. a. Factꝰ ē obediēs vſqꝫ ad mortē ⁊cͣ. Propterqd̓ ⁊ deꝰ exaltauit illū ⁊ donauit illi nomē qd̓ ē ſuꝑ oē nomē: vtin noīe eiꝰ om̄e genu flectat̉: hͦ eſt dn̄s. Tales aūt qͥ deo parātiter ꝑſequit̉ diabolꝰ ⁊ mūdus: qꝛ eis ꝯͣria eſt via eoꝝ: Un̄ ne ītribulatiōibꝰ cōtriſtati deficiāt/ hortat̉ eos/ dicēs: g ¶ Exultate in cōſpectu eiꝰ .ſ. tanti dn̄i. q. d. exultare debetis: quiagrati ⁊ accepti eſtis ī ꝯſpectu tanti dn̄i: qͥ nō ſolū vos remunerabit: ſed amatores mūdi qͥ vos cōturbāt/ cōturbabit. Un̄ addit: Turbabunt̉ a facie eius. Nec mirū: qꝛ i¶ Patrisorphanoꝝ ⁊ iudicis viduaꝝ. Orphani ſūt qͥ cōuerſi addn̄m/ iā nō habēt patrē mūdū vel diabolū: De qͦ in Psͣ. Audi filia ⁊ vide ⁊ īclina aurē tuā: ⁊ obliuiſcere ppl̓m tuū ⁊ domūpatris tui. De quibꝰ Ioh̓. viij .f. dicit̉: Vos ex patre diaboloeſtis. Nec habēt matrē/ cōcupiſcētiā: De qͥbꝰ .ſ. patre ⁊ matreEzech̓. xvj. a. Pat̉ tuus amorreꝰ ⁊ mat̓ tua cethea ⁊cͣ. Uiduęetia ſunt aīę: qͥbꝰ maritꝰ mūdus: ⁊ error ſpōſus mortui ſūt: dequo Ioh̓. iiij. c. Quīqꝫ viros habuiſti: ⁊ hūc quē habes nō eſtvir tuus. Et ꝓpter hoc dn̄s fit iudex haꝝ viduaꝝ: vt eas vindicet: ⁊ pat̓ orphanoꝝ/ vt eis hęreditatē cęleſtē donet. Vnde īPsͣ. Qm̄ pater meꝰ ⁊ mat̓ mea dereliq̄rūt me: dn̄s aūt aſſumpſit me .ſ. vt pr̄: ⁊ vt iudex. Cū gͦ in die iudicij hoīes mūdaniqui mō iſtos orphanos ⁊ viduas ꝑſequunt̉/ faciē dn̄i iudicātisvidebūt ſibi iratā: h ¶ Turbabūt̉ a facie eiꝰ .ſ. chriſti pr̄isorphanoꝝ ⁊ iudicis viduaꝝ: ẜm qd̓ dicit̉ Sap̄. v. a. Vidētesturbabunt̉ timore horribili. Nec ſolū in hoc ꝯſolatio eoꝝ: ſꝫ ⁊in hoc ꝙ in p̨̄ſenti habitat dn̄s in ipſis ꝑ gratiā. Vnde addit:¶Deus/ ſupple eſt/ ī loco ſancto ſuo .i. ī eccl̓ia militāte: ⁊ īaīa fideli ⁊ hūili. Un̄ Eſa. vlt̓. a. ẜm aliā trāſlationē. Suꝑ quēreqͥeſcet ſpūs meꝰ niſi ſuꝑ hūilē ⁊ quietū ⁊cͣ. j. Corꝭ. iij. c. Neſcitis qꝛ templū dei eſtis ⁊ ſpūs dei habitat ī vobis? Sed quęvtilitas ē de habitatiōe huiꝰ hoſpitis? Magna: qꝛ facit pacē ⁊cōcordiā magnā vbi habitat. Un̄ addit: l ¶ Deꝰ/ dico/ qͥ habitare facit vnius moris: id eſt in vnitate fidei ⁊ etiā morum. n ¶ In domo: id eſt ī eccleſia. Vnde alibi in Psͣ. Indomo dei ambulauimꝰ cū ꝯſenſu. Act̉. iiij. ſ. Ul̓titudinis aūtcredētiū erat cor vnū ⁊ aīa vna .i. vnus ſenſus ⁊ vna volūtas.Et in hac cōcordia cōiunxit iudęos ⁊ gentiles. Vnde ſequit̉:Qui educit/F in lęticia/ nō ebrietate. Sicut quidā qui de hoc gaudentqͣſi de magno triumpho/ qn̄ alios poſſūt īebriare. Ecc̄i .xxxj.d. Uinū in iocūditate/ nō in ebrietate creatum eſt. Poſt prandiū aūt ⁊ epulationē debēt fieri q̨̄ ſequunt̉ .i. gratię reddi deo.An dicit: a ¶ Cātate deo reddēdo gratias. b ¶ Pſalmūdicite noī eiꝰ: ſic̄ religioſi dicūt/ Miſerere. c ¶ Iter facile el/ſeūtes ad eccleſiā. Et hͦ debemꝰ facere ꝓpter duo: videlicet: Primo vt on̄damꝰ nos in his carnalibꝰ epulis nō delectari: ſꝫ ad menſā cęleſtē anhelare. Un̄ addit: d ¶ Qui aſcēditſuꝑ occaſū. q. d. poſt eū aſcēdite/ mortalē carnē ꝯculcādo: ⁊ad cęleſtia aſpirate. Ad qd̓ monet apl̓s. j. Corꝭ. vj. c. Eſca vē-
tri ⁊ venter eſcis: deꝰ aūt ⁊ hūc ⁊ has deſtruet. Et poſt: Deꝰꝟo ⁊ dn̄m ſuſcitauit ⁊ nos ſuſcitabit ꝑ virtutē ſuam. Hoc eſt:Qui aſcēdit ſuꝑ occaſū. Secūdo vt nos oſtēdamꝰ nō īgratos eſſe de ſubſidio tꝑali .ſ. de cibo quē dedit dn̄s nobis.Un̄ addit: f ¶ Dn̄s nomē illi. q. d. cōfitemī eū dn̄m qͥ nosẜuos ſuos paſcere dignatur: etiam corꝑalicibo. Psͣ. Qui dateſcā oī carni/ cōfitem īdeo cęli. Et vt nō tm̄corpꝰ: ſed ⁊ ſpūs reficiat̉: g ¶ Exultate īcōſpectu eiꝰ .i. in cōſcīa/ vbi deꝰ videt. Hęc eſt em̄ refectio ſpūalis: qꝛ ſic̄ dr̄ Ecc̄i.xxx. c. Nō eſt oblectamentū ſuꝑ cordis gaudiū. Et Prouer.xv. b. Secura mēs qͣſi iuge ꝯuiuiū. Hoc autē p̨̄cipue in morte delectabile eſt ſāctis viris. Un̄ dicit Gregꝰ. ſuꝑ illud Iobv. d. Beſtias terrę nō formidabis. Initiū retributiōis eſt ip̄ain obitu ſecuritas mētis. Sed nō ſic imnij nō ſic. Un̄ de ipſisſequit̉: h¶ TTurbabunt̉ a facie eius/ qn̄ .ſ. vel ſtatim poſtmortē: vel in iudicio faciē eiꝰ iratā videbūt: irāqꝫ eius ſibi firmatā cognoſcent. Et p̨̄cipue/ turbabunt̉ illi qui eū in mēbris ſuis hic turbāt ⁊ ꝑſequunt̉. Un̄ ad hoc innuendū/ nō dicit ſimpliciter/ a facie eiꝰ: ſed addit i ¶ Patris orphanorū ⁊ iudicis viduarū. Et ſumi poſſunt viduę et orphaniad litterā. Uel ẜm qd̓ ſupra expoſitū ē quibꝰ mortuꝰ eſt pat̉mūdus ⁊ cōcupiſcētia mater. Ophanos aūt ⁊ viduas ad litterā ſolēt ꝑturbare bedelli: et etiā ipſi ſacerdotes ⁊ decani/ quieos defenſare deberēt: Nā quicqͥd habuit pater defunctꝰ/ volūt eis auferre. Sꝫ tales tandē/ turbabunt̉ a facie patrisorphanoꝝ ⁊ iudicis viduarū: qꝛ iſti orphani/ ⁊ iſtę viduę patri ⁊ iudici ſuo cōquerent̉. Prouerb̓. xxiij. b. Ne attingas termīos paruuloꝝ ⁊ agrū pupilloꝝ nō ītroeas: Propinquus em̄ illoꝝ fortis ē: ⁊ iudicabit cōtra te cauſas illoꝝ: Sicutdicit̉ Ecc̄i. xxxv. c. Non deſpiciet p̄ces pupilli: nec viduam ſieffundat loquelā gemitꝰ. Et ne qͥs eoꝝ quātūcūqꝫ malꝰ deſperet/ adiūgit: k ¶ Deꝰ ī loco ſancto ſuo. Locus dei ꝓpriꝰeſt miſcd̓ia: in quo ipſe ē ⁊ erit vſqꝫ in diē iudicij. Sꝫ tūc egrediet̉ de loco iſto: ẜm qd̓ dicit̉ Eſa .xxvj. d. Ecce egrediet̉ dn̄sde loco ſancto ſuo vt viſiter iniqͥtatē habitatoris terrę contraeū ⁊cͣ. Idē dicit̉ Mich̓. j. a. Et ne adhuc dubitet aliquis: ponit exēplū. lHeꝰ dico/ qui inhabitare facit vniꝰ moris in domo .i. in eccleſia. q. d. in hoc poteſtis videre ꝙ deeſt miſericors: qꝛ multos peccatores diuerſos ⁊ ꝑuerſos pͥusſocietati ſanctoꝝ adiūxit: ſic̄ paulū/ matthęū ⁊ magdalenā: ⁊multos alios. O ſee. ij. c. Dabo eis vallē achor ad aperiendāſpem. Achor interpretat̉ ꝑturbatio/ vel ꝑuertens/ aut peruerſor: et ſignificat iſtos magnos peccatores qͥ ⁊ alios fideles ꝑuertere ſatagebant: ⁊ quos ꝑuertere non poterant ꝑturbabāt.Iſtos ergo dat nobis dominus ad aperiendā ſpem: quia reſpicientes ꝙ poſt tantas offenſas miſericordiā conſecuti ſunt:de dei miſericordia ſperamus. Vnde cantat eccleſia dominica prima quadrageſimę in perſona pęnitentiū: Tribularerſi neſcirē miſericordias tuas domine: Tu dixiſti: Nolo mortem peccatoris: ſed vt cōuertat̉ ⁊ viuat: qui chananeā ⁊ publicanum vocaſti ad pęnitentiā: ⁊ petrum lachrymantē ſuſcępiſti miſericors dn̄e. Itē de religiōe poteſt dici: k¶ Deus inloco ſancto ſuo. Religio em̄ dicit̉ locus/ qͣꝫtum ad votumcontinentię: Locus enim/ cōtinens dicit̉. Sanctus quoqꝫ dicit̉ iſte locus/ qͣꝫtum ad votū paupertatis. Sanctus em̄ idemeſt qd̓ ſine terra. Suus .i. dn̄i ꝓprius dicit̉/ qͣꝫtū ad votū obedientię. l¶ Deus qui inhabitare facit. Hoc contra religioſos vagos ⁊ cōtra apoſtatas. m ¶ Unius moris/ cōtraſingulares. n ¶ In domo: nō dicit in domibꝰ: ſed ſingularite/ in domo: vt excludat cupiditatem ⁊ inconſtantiā. Auari enim multas domos volunt habere. Eſaię. v. c. Uę qui cōiungitis domum ad domum: ⁊ agrum agro copulatis. Itemincōſtantes de domo ad domū diſcurrunt. Ecc̄i. xxix. d. Vita nequam hoſpitandi de domo in domum. In hoc autemapparet dei maxima miſericoridia ꝙ non tm̄ reuertentes adſe recipit: ſed eos qui nō cogitant redire reducit: Unde dicit:
yute cx
e
iē
Psͣ .135.Al̓. PDn̄s24. q. ī. c. oībꝰAl̓. ⁊ vnanimes
Nsͣ .1.
Psͣ. 44.
Psͣ. 26.
Ezech̓ 33. c.
Bs. 54
Aliter dereligione