LXVI
a Ad ipſuꝫ ore meo clamaui:betrexultaui ſub lingua mea.c Iniquitatē ſit aſpexi ī cordemeo: non exaudiet dominꝰ.ꝰ Propterea exaudiuit: deꝰ: ⁊f fattēdit voci dep̄catiōiſ meę.ſꝫ Bn̄dictꝰ de̓ꝰt: qͥ nō a̓mouit
i for̄onem meā ⁊ miſericordiākſuam a me.¶ In finē in hymnis pſalmꝰcātici dauid. LXVI.Eus miſereat̉ nr̄i ⁊ bn̄d dicatr nobis: illuminetvultum ſuū ſuper nos
Primū eſt gr̄a orādi/ vn̄ dicit: a ¶ Ad ipſū ore meo clamaui. Et notant̉ hic tria. Primū eſt ꝙ or̄o eſt recta/ cū dic̄:Ad ipſū. Propͥa cū dic̄: Ore meo. Deuota/ cū dic̄: Clamaui. Indirecta em̄ eſt oro q̨̄ ad deū nō dirigit̉. Vnde. iiij.Regꝭ .j. a. increpat̉ ochocias/ eo ꝙ in infirmitate ſua cōſuluitheelcebub. Itē ml̓ti ſt̓ qͥ nō ꝓpriā orationē faciūt: qꝛ bn̄ volūtvt alij orēt ꝓ ipſis: ſꝫ ipſi nolūt orare. Sed h̓ dic̄: ore meo.Ioh̓. ix. d. Etatē hꝫ ꝓ ſe loqͣt̉. De illis pōt dici: Os habēt etnō loquēt̉. Itē clamor dr̄ deuotio. Un̄ ꝟſus: Nō vox ſꝫ votūclamat ī aure dei. Exo. xiiij. d. dixit dn̄s ad moyſen: Quid clamaſ ad me? Et tn̄ nō legit̉ ibi ꝙ moyſes aliqͥd dixiſſet dn̄o. Un̄dat̉ intelligi ꝙ qͥdā tacēt ⁊ clamāt: vt moyſes. Quidā ꝟo ecōuerſo clamāt ⁊ tacent. Un̄ ſupra: Qm̄ tacui inueterauerūt oſſamea dū clamarē tota die. Et notandū ꝙ quidā clamāt ad dominū: vt oratores. Quidā ꝓ dn̄o: vt p̨̄dicatores. Quidā ꝯtradominū: vt pſeudo expoſitores ⁊ hęretici. Quidā ab ipſo: vtꝯfitētes. Secūdū qd̓ dic̄ ſibi deū feciſſe/ eſt: qꝛ dedit illi lęticiāſpūalē q̨̄ ex oratiōe ſequit̉. Un̄ dicit: b ¶ Et exultaui ſublingua mea .i. in corde. Cantꝭ. iiij. c. Mel et lac ſub linguatua .i. dulcedo d̓ diuinitate/ q̨̄ ꝑ mel d̓ ſurſū deſcēdēs ītelligit̉:⁊ dulcedo de hūanitate/ q̨̄ ꝑ lac d̓ carne veniēs deſignat̉. Tertiū eſt pctī odiū. Un̄ ſeqͥt̉: c ¶ Iniqͥtatē ſi aſpexi ī cordemeo nō exaudiet dn̄s. q. d. ſciebā ꝙ pctōres non exauditdn̄s: ſicut dicitur Ioh̓. ix. .ſ. Et ideo vt exaudirer peccatū/ nōaſpexi .i. multū odiui. Qd̓ em̄ multū odio habet hō nō poteſtaſpicere. Iniqͥtatē ī corde ſuo aſpicit: qͥ ī delectationē ꝯſentit.Matth̓. v. d. Qui viderit mulierē ad ꝯcupiſcēdū eā: iā męchatus eſt eā in corde ſuo. Itē illā aſpicit: qͥ deū ꝓ iniqͥtate petit:ſicut fur vl̓ adulter petit/ vt peccatū ſuū adimplere poſſit. Itēiniquitatem in corde aſpicit: qui deum pro temporalibus habēdis poſcit: Quę dicunt̉ iniquitas/ Lucꝭ. xvj. c. Facite vob̓amicos de mammona iniquitatis. Talesnon exaudit domili nus: quia non petuntad ſalutem. Vnde iſterelinquens ex pręmiſſis ꝙ talis nō eſt/ concludit: d ¶ Propteit rea ꝙ non aſpexi iniuitatē in corde meo:e ¶ Exaudiuit deꝰNō dicit exaudiet: ſedponit pręteritum/ exaudiuit: quia vt habetur Eſaię. lxv. d.Anteqͣꝫ clament/ ego exaudiā. Psͣ. Dum clamarē ad eum exaudiuit me. Exaudiuit/ in bonis obtinēdis. f ¶ Et attendit voci dep̄cationis meę/ in malis amouendis. Hiere.xviij. d. Attēde domine ad me: ⁊ audi voces aduerſarioꝝ meorū. Et ꝓ his omnibꝰ gratias agens/ cōcludit: g ¶ Benedictus deus. Et ponit duas cauſas. Prima: qꝛ facit nos ꝑſeuerare ī oratiōe. Un̄ dic̄/ h ¶ Qui nō amouit orationemeā. Amouet̉ oratio/ quę nō ꝑſeuerat: quę autē ꝑſeuerat nonamouet̉. Secūda cauſa eſt: qꝛ qd̓ ſuggerit vt petamus/ largit̉petētibus. Vnde addit: i ¶ Et mīſericordiā ſuam. Hocem̄ petendū eſt .ſ. miſericordia dei. Si nos pͥmū amoueamꝰ .ſ.orationē: timere poſſumꝰ ne deus amoueat miſericordiā. Eſa.lvij. c. Uiā manus tuę inueniſti: ꝓpterea nō rogaſti. Et ſequit̉Ego annūciabo iuſticiā tuā: ⁊ opera tua non ꝓderunt tibi: cūclamaueris liberent te cōgregati tui. k A me. Hoc eſt contra multos ſacerdotes/ quorū oratio nō amouet̉ ab alijs: quiaorant pro alijs: et etiā dei miſericordia non amouet̉ ſed impetratur alijs per orationem ſacerdotū: eo ꝙ fundūt orationemin perſona eccleſię. Sed a ſeipſis amouet̉ oratio ſua ⁊ dei miſericordia: quia nec habent vtilitatem orationis: nec dei miſericordiā ſibi impetrāt. Heb̓. v. a. Debet quēadmodum ⁊ propopulo: ita etiā pro ſemetipſo offerre ꝓ pctīs. Notandū aūtꝙ ſicut miles dum eſt in bello non debet amouere ſcutum: itahomo dum eſt in hac vita quę militia eſt: vt dicit̉ Iob. vij. a.non debet amouere orationeꝫ a ſe. Oratio enim eſt ſcutū: ẜmqd̓ dicit̉ Sap̄. xviij. d. Protulit ſeruitutis ſuę ſcutū orationē.
Propterea dicit apoſtolꝰ. j. Theſſal̓. v. d. Sine ītermiſſioneorante. Et nota ꝙ multipliciter amouet̉ oratio videlicetInterdictū generale. j. Machab̓. ij. a. Templū eiusſicut homo ignobilis.Interdictum particulare .i. ſuſpenſionē. j. Eſdre. ij. d.Eiecti ſunt de ſacerdotio.Interdictum dei. Hiere. vij. d. Noli orare ꝓ populo iſto: nec aſſumas ꝓ eis laudē.Prohibitionē eccleſię vel pręlati. j. Ioh̓. v. d. Nō ꝓeo dico vt oret quis.Negligentiā. Lucꝭ. xj. b. Erat ieſus eijciens dęmoCuram ſuperfluā. Eccͣs. x. a. Muſcę morientes perniū: ⁊ illud erat mutū.dunt ſuauitatem vnguenti.Idoli venerationem. Eſa. xlv. d. Rogant deum nonſaluatorem.Deſperationē: ſicut cain ⁊ iudas. Amos. vj. d. Tace⁊ ne recorderis nominis dn̄i.Indeuotionem. Psͣ. Tacui dum clamarē tota die.Conſcientiam criminis. Psͣ. Peccatori autem dixitdeus: quare tu enarras iuſticias meas ⁊cͣ. Thren̄.iij. e. Oppoſuiſti nubē ne trāſiret oratio.Morbum vel captiuitatē. Psͣ. Quomō cantabimꝰcanticū domini in terra aliena.Delictum plębis pro qua orat̉. Hiere. xiiij. b. Cumieiunauerint nō exaudiā p̄ces eoꝝ.Inordinationē. Matth̓. xx. c. Neſcitis qͥd petatis.Ignorantiā. ij. Corinth̓. xij. c. Ter dominū rogauivt diſcederet a me ⁊cͣ.mperſeuerantiā. Lucꝭ. xj. b. Si ꝑſeuerauerit pulExpoſitioPs. LXVI.an̄s ⁊cͣEus miſereD al̓ ⁊c̄. TitulꝰIn fineꝫ inhymnis pſalmuscatici dauid. In p̨̄cedēti pſalmo īuitauitꝓph̓a ad iubilādū proſpe reſurrectiōis. Sedqꝛ nec iubilare/ nec ꝑuenire ad gloriā reſurrectiōis poſſumꝰ ſinediuina gr̄a: Iō in hocpſalmo petit bn̄dictionē gr̄ę ad vtrūqꝫ. Un̄ is ē ſenſus tituli.Pſalmꝰ iſte qͥ ē cātici: qꝛ h̓ ē exultatio de bn̄dictiōe mittēsnos infinē chriſtū: eſt/ in hymnis .i. in laudibꝰ exhibēdis:dauid .i. chriſto. Intentio eſt monere nos ad laudē. Modꝰ.Tripertitꝰ ē pſalmꝰ. Primo petit bn̄dictionē vt habeat noticiā dei. Secūdo hortat̉ ꝯfiteri ꝓ directiōe ⁊ iudicio: ibi: Cōfiteant̉. Tertio monet iſtud idē: ſed tn̄ ꝓ alia cā videlicet ꝓfructu terrę dato: ibi: Cōfiteant̉. Dicit ergo in ꝑſona eccl̓ię.l¶ Deꝰ miſereat̉ nr̄i/ in pęnitētibꝰ. m Et bn̄dicat nobis/ in ꝓficiētibꝰ. n ¶ AIllumīet vultū ſuū ſuꝑ nos/ in ꝑueniētibꝰ ⁊ ꝑfectisl ¶ Deus miſereat̉ ⁊cͣ. In ꝑſona viri iuſti vel religioſi. Inhoc verſu qͣttuor confitet̉: ⁊ qͣttuor petit. Prima cōfeſſio eſtmiſerię/ contra quā petit miſericordiā cū dicit: Miſęreat̉.Iob. xiiij. a. Homo natus de muliere breui viuēs tꝑe replet̓multis miſerijs. Secūda ꝯfeſſio eſt maledictiōis: ꝯͣ quā petitbn̄dictionē/ cuꝫ dicit: m ¶ Et bn̄dicat nobis. De maledictiōe habet̉ Gen̄. iij. c. Maledicta terra in opere tuo. Tertiacōfeſſio ē tenebraꝝ .ſ. culpę ⁊ ignorātię: ꝯtra quā petit illuminationē/ cū dic̄: n¶ IIllumīet vultū ſuū ſuꝑ nos. Lucꝭ. j.g. Uiſitauit nos oriēs ex alto: illumīare his qͥ in tenebris ⁊ inX vmbra mortism ¶ Deus miſereat̉ nr̄i ⁊cͣ. De futuro pōt legi anagogice/ ſic: Deꝰ miſereat̉ nr̄i/ liberans nos ab omī miſeria ⁊ pęna. m ¶ Et bn̄dicat̉ nobis/ dans nobis omnē fęlicitate.Matth̓ .xxv. c. Uenite bn̄dicti pr̄is mei ⁊cͣ. n ¶ Illuminetvultū ſuū ſuꝑ nos/ dans aīę plenā cognitionem: ⁊ corꝑit ſolis claritatē.
js. 11j.I
psͣ. 31.nat
De
Psͣ. 31.Psͣ .49.
Psͣ .136.
al̓. ⁊ dep̄cationē
mipexi
Al̓. rmendit
Al̓. rnos
Psͣ. 21.
Partitiopſalmi
Moraliter.
Anagogice