Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmus

s Uerūtn̄ vani filij hominū:cmendaces filij hominum ind ſtatherꝭ: vtr decipiāt ipſi de vanitate in fidipſum. Nolis te ſperare in iniquitate: rrapinas nolite concupiſcere: diu̓itię ſit affluāt/ nolite cor

apponere. Semel locutꝰ eſtn deus duo hęc audiui/ quian poteſtas dei ē/ tibi dn̄ē mio ſericordia: qꝛ tu reddeſi vnipcuiqꝫ iuxta opera ſua. Psͣ. dauid eſſet in deſerto idumęę: LXII.

ſDe cieritꝭmaxīe theologꝭAl̓. ⁊vnūcAl̓. irapine ve.ꝯcupiſcatꝭAl̓. Ffluāt neapponatꝭ cor

a Uerūtn̄ vani ⁊cͣ. Tertia pars: in qua errātes īcrepat monet/ vt in deo ꝯfidant/ in tranſitorijs caducis. Sicꝯiunge: Deꝰ eſt adiutor noſter: ſed tn̄ hoīes mūdirāt de ipſo: ſed vanitates ſequunt̉. Hoc eſt qd̓ dicit: Uerūtamē filij hoīm: adę .ſ. euę: b Uani/ ſūt: ſequētes vanitatē tēporaliū. Hiere. ij. a. Ambulauer̄tpꝰ vanitatē: et vani facti ſunt. Uel filij hominū/ ſunt clerici/ ſpecialiter: prę alijs ſcientia rōne vtētes debēt eſſe: p̨̄cipue theologi. Sed de multise pōt dici vani ſunt:ẜm illud Hiere. x. c.Stultꝰ factus eſt oīs a ſciētia ſua: ꝯfuſus eſt om̄is artifex in ſculptili: qm̄ falſūeſt qd̓ ꝯflauit: eſt ſpūs in eis: vana ſūt opus riſu dig. Ipſi em̄ de ſciētia faciūt qͣſi ſculptile idolū: qꝛ exterius ornāt verbis rhetoricꝭ exquiſitꝭ: volūt eoꝝ ſcientia qͣſi idolū adoret̉/ vel ipſi ꝓpter ſcientiā: Sꝫ tn̄ eſt in eaſpūs: qꝛ ſpūales fiūt ꝓpt̓ ſcientiā ſuā ſed magis carnales: ſic ſimulacra ſacrę ſcientię quā p̨̄tendūt/ vana ſunt opusdignū riſu. Un̄ Sap̄. xiij. a. Uani ſūt oēs hoīes in qͥbꝰſubeſt ſciētia dei: de his q̨̄ vident̉ bona poterūt intelligere qui eſt: neqꝫ oꝑbus attēdētes agnouerūt qͥs eſſet artifex. Scd̓m hoc ergo vani/ ſunt/ filij hoīm/ in affectione.Sūt etiā vani in cogitatione. Psͣ. On̄s ſcit cogitatiōes hominū/ qm̄ vanę ſūt. Itē vani ſūt in locutiōe. Psͣ. Uana locuti ſūt/ vnuſqͥſqꝫ ad ꝓximū ſuū. Itē vani ſūt in oꝑatione.Eſa. lix. a. Telas araneę texuerūt. Ideo dicit Psͣ. Uniuerſa vanitas oīs homo viuēs. c Mēdaces filij hoīm inſtatherꝭ. Hoc rn̄det ꝟbo p̨̄miſſo: Quia em̄ filij adę vani ſt̓ amantes vanitatē temporaliū: ideo q̨̄ poſſūt iuſte acqͥrere / falſitatē nitunt̉ acqͥrere: Et ad litterā fiūt mēdacesfalſi ī ſtatherꝭ pōderibꝰ inęqͣlibꝰ: Cōtra illd̓ Deut̓. xxv. d.Pondꝰ habebis iuſtū verū: modiꝰ ęqͣlis verꝰ erit tibi.Amos. viij. b. Imminuamꝰ mēſurā augeamꝰ ſiclū/ ſubijciamꝰ ſtathera doloſā: vt poſſideamꝰ in argēto egenos ⁊cͣ.Hoc etiā de clericꝭ legi poteſt: qꝛ em̄ vani ſūt in ſciētia ſua:ideo ſūt mēdaces ī ſtatheris: qꝛ aliter ponderāt qn̄ vendūt: aliter qn̄ emūt. Qn̄ p̨̄dicāt/ tūc qͣſi vendūt vęnalia oſtendūt cęleſtia gaudia: tūc ſatꝭ faciūt ea pōderare/ cōmēdādoea: Qn̄ aūt oꝑant̉/ tūc qͣſi emūt/ tunc faciūt cęleſtia valdeparū pōderare: qꝛ aliqn̄ nūmus vl̓ delectatio trāſitoria magis trahit eos qͣꝫ bona cęleſtia. Talibꝰ dicit̉ Prouer. xx. d.Expecta dn̄m liberabit te. q. d. noli iſta tranſitoria amplecti: ſed expecta dn̄m erit merces tua. Et ſtatim addit: Abominatio eſt apud deū pondus pondus: ſtathera doloſaeſt bona. Itē de hypocritꝭ poteſt legi: qꝛ vani ſunt mendaces in ſtatherꝭ: qꝛ oꝑa eoꝝ plus vident̉ qͣꝫ in veritate ponderent. Prouerb̓. xvj. a. Spirituū ponderator eſt dn̄s. Dan̄.v. g. Appēſus es ī ſtathera: īuentꝰ es minꝰ habēs. Et ad qͥdſūt hi qͣꝫ illi mendaces ī ſtatherꝭ? d Ut decipiāt devanitate .i. vt occultēt vanitatē ſuā. e In idipſū .i. ineo mentiunt̉ ſe habere ęquā ſtatherā. Tales ergo dehortat̉/ dicēs: f Nolite ſperare ī iniqͥtate .i. in diuitijs:q̨̄ dicunt̉ iniquitas: qꝛ faciūt iniqͦs: aut qꝛ male acqͥrunt̉: autqꝛ male poſſident̉: aut qꝛ male expendunt̉. Un̄ dicit̉ Lucꝭ.xvj. c. Facite vobis amicos de māmona iniqͥtatis. Et ī haciniquitate eſt ſperandū: qꝛ habet euentꝰ/ ſordida pręda bonos. Prouerb̓. xij. a. roborabit̉ ex impietate.Propt̓ hoc dicit apl̓us. j. Timoth̓. vj. d. Diuitibꝰ huiꝰ ſęculi ꝑcipe ſublime ſapere: nec ſperare in incerto diuitiaꝝ.Sꝫ qꝛ ſūt multi diuitias habēt nec tn̄ ſine culpa diuitiarū ſunt: qꝛ eas nimis appetūt: adiūgit: g Et rapinasnolite cōcupiſcere. Ecce tm̄ cohibet manū a rapinaſed animū dicit: Nolite cōcupiſcere. Prouer. xxj.b. Rapinę impioꝝ detrahēt eos. Et. xxiiij. a. Ne ęmuleris

viros malos: qꝛ rapinas meditat̉ mens eoꝝ. Dicunt̉ aūt rapinę ſolū diuitię q̨̄ rapiunt̉ .i. q̨̄ rapinā acqͥrunt̉: ſꝫ omnes diuitię/ q̨̄ rapiūt mentē hoīs. Matth̓. vj. c. Ubi ē theſaurus tuꝰ: ibi eſt cor tuū. Iob xx. a. Idcirco cogitatiōesmeę varię ſuccedūt ſibi: mens in diuerſa rapit̉. Sed ſūt rapinas ꝯcupiſcunt: ſed ſi ꝯtingateos habere aliqͣs diuitias/ nimis diligunteas: propterea etiāꝓhibet ſubiungih Diuitię ſi affluant/ nolite cor apponere. Cor apponit diuitijſ/ illis peramorē inhęret. Psͣ.Adhęſit pauimentoaīa mea. Et qͣſi aliqͥs q̨̄reret: Quare ita hortarꝭ ne rapiamꝰvel diuitias diligamꝰ: ſubiungit cauſā: qꝛ .ſ. deus iuſtus eſt miſericors ita bonis bona malis mala reddet. Hoc eſtquod ſequit̉: i Semel .i. immutabiliter: Locutꝰeſt deus: per ꝓph̓as: filiū: apl̓os. Et in locutione illa: Duo hęc audiui: ſequunt̉: m Quia poteſtasdei eſt ad puniendū: n Et tibi dn̄e miſcd̓ia ad remunerādū ſupͣ merita. Hęc duo manifeſta erūt ī te: o Quiatu reddes vnicuiqꝫ: bonis qͣꝫ mal̓: p Iuxta oꝑaſua: ideo bonū eſt rapinas ꝯcupiſcere: in diuitijs cor apponere. Et dicit duo hęc audiuit in locutiōe dei peꝓph̓as apl̓os: qꝛ oēs creat̉ę ꝑtinēt ad duo: ad dei miſericordiā vel iuſticiā reducunt̉. Un̄ ī Psͣ. Uniuerſę vię domini miſcd̓ia veritas reqͥrentibꝰ teſtamentū eiꝰ teſtimonia eiꝰ. q. d. ſi reqͥras totū vetꝰ nouū teſtamētū: qͥcqͥd īuenies/ totū ad miſcd̓iaꝫ vl̓ ꝟitatē dei ꝑtinebit. Itē ī ſacra ſcriptura ſemel loquit̉ deus: qꝛ ibi ē vox ſimplex ſiue ꝟbū: tn̄duo audiunt̉ .ſ. lr̄a ſpūs: ẜm qd̓ exponit̉ verſus iſte in qͣdāGlo. ſuper Leuitꝭ. xij. vbi dicit̉: Spiritum audit moyſes/ vtſublimior: aaron litterā / vt inferior. Sic eſt de chriſtiano iudęo: Et hęc duo oſtendunt: quia poteſtas dei eſt:tibi dn̄e miſcd̓ia. Lr̄a em̄ p̨̄cipit difficilia: facientespunit: hoc ꝑtinet ad dei poteſtatē. Spūs aūt ſuauia ꝯſulit: facientibꝰ ęterna ꝓmittit: qd̓ ad miſcd̓iaꝫ ꝑtinet. Uel ſic.i Semel locutꝰ eſt deꝰ .i. verbū genuit. De Ioh̓. j. a.In pͥncipio erat verbū. Et in ꝟbo illo l Duo hęc audiui .ſ. trinitatē vnitatē: vl̓ diuinitatē hūanitatē. Et ẜm vltimū bn̄ pōt dici: Duo hęc audiui: m Quia poteſtas dei ē: Ecce diuinitas notat̉: n Et tibi dn̄e miſericordia: q̨̄ te fecit hoīeꝫ ſaluatorē nr̄m crucē. Titū.iij. b. Apparuit benignitas humanitas ſaluatoris nr̄i dei: ex oꝑibꝰ iuſticię q̨̄ fecimꝰ nos: ſed ẜm ſuā miſericordiā ſaluos nos fecit. Et hęc duo .ſ. poteſtas miſcd̓ia apparebūt indie iudicij: qn̄ eadē facies chriſti malis apparebit potēs crudelis: bonis māſueta dulcꝭ. Un̄ bn̄ addit: o Quia tureddes vnicuiqꝫ iuxta opera ſua: malos de poteſtatedānās: bonos de miſcd̓ia ſaluās. De hac redditione Eſa.iij. b. Dicite iuſto qm̄ bn̄: qm̄ fructū adinuētionū ſuaꝝ comedet: impio ī malū/ retributio manuū eiꝰ fiet ei. ij. Corꝭ.v. b. Oēs nos manifeſtari oportet an̄ tribunal iudicꝭ: vt referat vnuſquiſqꝫ ꝓpria corꝑis ꝓut geſſit/ ſiue bonū ſiue malū. Eus deꝰ meꝰ ⁊cͣ. Expoſitio Psͣ. LXII.d Titulꝰ. Psͣ. dauid eſſet ī deſerto idumęę.In p̨̄cedenti pſalmo ęgit de trāſiliēte caduca traſitoria huiꝰ mūdi: Sꝫ qꝛ p̄t ſubito oīa trāſilire: ſꝫ oportet diu qn̄qꝫ moret̉ īter malos: qꝛ incolatꝰ eius ꝓlongat̉:ideo agit hic de viatore: quē in deſerto huius mūdi oportet̉multas penurias auguſtias ſuſtinere an̄qͣꝫ ad patriā poſſitꝑuenire. Eſt ſenſus tituli. Psͣ. iſte: eſt dauid .i. cuiuſſibetfidelis: agens de qd̓ ſuſtinet/ eſſet .i. morat̉: in deſerto idumęę .i. in hoc mūdo deſerto a deo: ſanguinoleto pctm̄: Idumęa em̄/ ſanguinea īterp̄tat̉: in hoc mūdoſanguis ſanguinē tetigit: ſic̄ dicit̉ Oſee. iiij. a. Quia ome qd̓eſt in mundo

02maxīe theologꝭ

maxīe theologꝭAl̓. ⁊vnūAl̓. frapinā neꝯcupiſcatꝭAl̓. Ffluāt neapponatꝭ cor

Al̓. y ſingulẜm opera ec-

Mr.uii. 1.

Psͣ .93.Psͣ .11.

Ps. 24.

Psͣ .38.

De clęricis

Aliter

De hypocritꝭ