Pſalmus
s Uerūtn̄ vani filij hominū:cmendaces filij hominum ind ſtatherꝭ: vtr decipiāt ipſi detͦ vanitate in fidipſum. Nolis te ſperare in iniquitate: ⁊ rrapinas nolite concupiſcere:hͦ diu̓itię ſit affluāt/ nolite cor
apponere. Semel locutꝰ eſtn deus duo hęc audiui/ quian poteſtas dei ē/ ⁊ tibi dn̄ē mio ſericordia: qꝛ tu reddeſi vnipcuiqꝫ iuxta opera ſua.¶ Psͣ. dauid cū eſſet in deſerto idumęę: LXII.
ſDe cieritꝭ ⁊maxīe theologꝭAl̓. ⁊vnūcAl̓. irapine ve.ꝯcupiſcatꝭAl̓. Ffluāt neapponatꝭ cor
a ¶ Uerūtn̄ vani ⁊cͣ. Tertia pars: in qua errātes īcrepat⁊ monet/ vt in deo ꝯfidant/ nō in tranſitorijs caducis. Sic gͦꝯiunge: Deꝰ eſt adiutor noſter: ſed tn̄ hoīes mūdi nō cūrāt de ipſo: ſed vanitates ſequunt̉. Hoc eſt qd̓ dicit: Uerūtamē filij hoīm: adę .ſ. ⁊ euę: b ¶ Uani/ ſūt: ſequētes vanitatē tēporaliū. Hiere. ij. a. Ambulauer̄tpꝰ vanitatē: et vani facti ſunt. Uel filij hominū/ ſunt clerici/ ſpecialiter: qͥ prę alijs ſcientia ⁊ rōne vtētes debēt eſſe: ⁊ p̨̄cipue theologi. Sed de multise pōt dici ꝙ vani ſunt:ẜm illud Hiere. x. c.Stultꝰ factus eſt oīshō a ſciētia ſua: ꝯfuſus eſt om̄is artifex in ſculptili: qm̄ falſūeſt qd̓ ꝯflauit: ⁊ nō eſt ſpūs in eis: vana ſūt ⁊ opus riſu dignū. Ipſi em̄ de ſciētia faciūt qͣſi ſculptile ⁊ idolū: qꝛ eā exterius ornāt verbis rhetoricꝭ ⁊ exquiſitꝭ: ⁊ volūt ꝙ eoꝝ ſcientia qͣſi idolū adoret̉/ vel ipſi ꝓpter ſcientiā: Sꝫ tn̄ nō eſt in eaſpūs: qꝛ nō ſpūales fiūt ꝓpt̓ ſcientiā ſuā ſed magis carnales:⁊ ſic ſimulacra ſacrę ſcientię quā p̨̄tendūt/ vana ſunt ⁊ opusdignū riſu. Un̄ Sap̄. xiij. a. Uani ſūt oēs hoīes in qͥbꝰ nōſubeſt ſciētia dei: ⁊ de his q̨̄ vident̉ bona nō poterūt intelligere eū qui eſt: neqꝫ oꝑbus attēdētes agnouerūt qͥs eſſet artifex. Scd̓m hoc ergo vani/ ſunt/ filij hoīm/ in affectione.Sūt etiā vani in cogitatione. Psͣ. On̄s ſcit cogitatiōes hominū/ qm̄ vanę ſūt. Itē vani ſūt in locutiōe. Psͣ. Uana locuti ſūt/ vnuſqͥſqꝫ ad ꝓximū ſuū. Itē vani ſūt in oꝑatione.Eſa. lix. a. Telas araneę texuerūt. Ideo dicit Psͣ. Uniuerſa vanitas oīs homo viuēs. c Mēdaces filij hoīm inſtatherꝭ. Hoc rn̄det ꝟbo p̨̄miſſo: Quia em̄ filij adę vani ſt̓⁊ amantes vanitatē temporaliū: ideo q̨̄ nō poſſūt iuſte acqͥrere / ꝑ falſitatē nitunt̉ acqͥrere: Et ad litterā fiūt mēdaces ⁊falſi ī ſtatherꝭ ⁊ pōderibꝰ inęqͣlibꝰ: Cōtra illd̓ Deut̓. xxv. d.Pondꝰ habebis iuſtū ⁊ verū: ⁊ modiꝰ ęqͣlis ⁊ verꝰ erit tibi.Amos. viij. b. Imminuamꝰ mēſurā ⁊ augeamꝰ ſiclū/ ⁊ ſubijciamꝰ ſtathera doloſā: vt poſſideamꝰ in argēto egenos ⁊cͣ.Hoc etiā de clericꝭ legi poteſt: qꝛ em̄ vani ſūt in ſciētia ſua:ideo ſūt mēdaces ī ſtatheris: qꝛ aliter ponderāt qn̄ vendūt:⁊ aliter qn̄ emūt. Qn̄ p̨̄dicāt/ tūc qͣſi vendūt ⁊ vęnalia oſtendūt cęleſtia gaudia: ⁊ tūc ſatꝭ faciūt ea pōderare/ cōmēdādoea: Qn̄ aūt oꝑant̉/ tūc qͣſi emūt/ ⁊ tunc faciūt cęleſtia valdeparū pōderare: qꝛ aliqn̄ nūmus vl̓ delectatio trāſitoria magis trahit eos qͣꝫ bona cęleſtia. Talibꝰ dicit̉ Prouer. xx. d.Expecta dn̄m ⁊ liberabit te. q. d. noli iſta tranſitoria amplecti: ſed expecta dn̄m qͥ erit merces tua. Et ſtatim addit: Abominatio eſt apud deū pondus ⁊ pondus: ſtathera doloſa nōeſt bona. Itē de hypocritꝭ poteſt legi: qꝛ vani ſunt ⁊ mendaces in ſtatherꝭ: qꝛ oꝑa eoꝝ plus vident̉ qͣꝫ in veritate ponderent. Prouerb̓. xvj. a. Spirituū ponderator eſt dn̄s. Dan̄.v. g. Appēſus es ī ſtathera: ⁊ īuentꝰ es minꝰ habēs. Et ad qͥdſūt tā hi qͣꝫ illi mendaces ī ſtatherꝭ? d ¶ Ut decipiāt devanitate .i. vt occultēt vanitatē ſuā. e ¶ In idipſū .i. ineo ꝙ mentiunt̉ ſe habere ęquā ſtatherā. Tales ergo dehortat̉/ dicēs: f ¶ Nolite ſperare ī iniqͥtate .i. in diuitijs:q̨̄ dicunt̉ iniquitas: qꝛ faciūt iniqͦs: aut qꝛ male acqͥrunt̉: autqꝛ male poſſident̉: aut qꝛ male expendunt̉. Un̄ dicit̉ Lucꝭ.xvj. c. Facite vobis amicos de māmona iniqͥtatis. Et ī haciniquitate nō eſt ſperandū: qꝛ nō habet euentꝰ/ ſordida pręda bonos. Prouerb̓. xij. a. Nō roborabit̉ hō ex impietate.Propt̓ hoc dicit apl̓us. j. Timoth̓. vj. d. Diuitibꝰ huiꝰ ſęculi ꝑcipe nō ſublime ſapere: nec ſperare in incerto diuitiaꝝ.Sꝫ qꝛ ſūt multi qͥ diuitias nō habēt nec tn̄ ſine culpa diuitiarū ſunt: qꝛ eas nimis appetūt: adiūgit: g ¶ Et rapinasnolite cōcupiſcere. Ecce nō tm̄ cohibet manū a rapinaſed ⁊ animū cū dicit: Nolite cōcupiſcere. Prouer. xxj.b. Rapinę impioꝝ detrahēt eos. Et. xxiiij. a. Ne ęmuleris
viros malos: qꝛ rapinas meditat̉ mens eoꝝ. Dicunt̉ aūt rapinę nō ſolū diuitię q̨̄ rapiunt̉ .i. q̨̄ ꝑ rapinā acqͥrunt̉: ſꝫ ⁊ omnes diuitię/ q̨̄ rapiūt mentē hoīs. Matth̓. vj. c. Ubi ē theſaurus tuꝰ: ibi eſt ⁊ cor tuū. Iob xx. a. Idcirco cogitatiōesmeę varię ſuccedūt ſibi: ⁊ mens in diuerſa rapit̉. Sed ſūt qͥdā qͥ rapinas nō ꝯcupiſcunt: ſed ſi ꝯtingateos habere aliqͣs diuitias/ nimis diligunteas: propterea hͦ etiāꝓhibet cū ſubiungih ¶ Diuitię ſi affluant/ nolite cor apponere. Cor apponit diuitijſ/ qͥ illis peramorē inhęret. Psͣ.Adhęſit pauimentoaīa mea. Et qͣſi aliqͥs q̨̄reret: Quare ita hortarꝭ ne rapiamꝰvel diuitias diligamꝰ: ſubiungit cauſā: qꝛ .ſ. deus iuſtus eſt⁊ miſericors ⁊ ita bonis bona ⁊ malis mala reddet. Hoc eſtquod ſequit̉: i ¶ Semel .i. immutabiliter: k¶ Locutꝰeſt deus: per ꝓph̓as: ꝑ filiū: ꝑ apl̓os. Et in locutione illa:l¶ Duo hęc audiui: q̄ ſequunt̉: m ¶ Quia poteſtasdei eſt ad puniendū: n ¶ Et tibi dn̄e miſcd̓ia ad remunerādū ſupͣ merita. Hęc duo manifeſta erūt ī te: o ¶ Quiatu reddes vnicuiqꝫ: tā bonis qͣꝫ mal̓: p ¶ Iuxta oꝑaſua: ⁊ ideo bonū eſt rapinas nō ꝯcupiſcere: ⁊ in diuitijs cornō apponere. Et dicit ꝙ duo hęc audiuit in locutiōe dei peꝓph̓as ⁊ apl̓os: qꝛ oēs creat̉ę ꝑtinēt ad hͦ duo: nā ad dei miſericordiā vel iuſticiā reducunt̉. Un̄ ī Psͣ. Uniuerſę vię domini miſcd̓ia ⁊ veritas reqͥrentibꝰ teſtamentū eiꝰ ⁊ teſtimonia eiꝰ. q. d. ſi reqͥras ꝑ totū vetꝰ ⁊ nouū teſtamētū: qͥcqͥd īuenies/ totū ad miſcd̓iaꝫ vl̓ ꝟitatē dei ꝑtinebit. Itē ī ſacra ſcriptura ſemel loquit̉ deus: qꝛ ibi ē vox ſimplex ſiue ꝟbū: ⁊ tn̄duo audiunt̉ .ſ. lr̄a ⁊ ſpūs: ẜm qd̓ exponit̉ verſus iſte in qͣdāGlo. ſuper Leuitꝭ. xij. vbi dicit̉: Spiritum audit moyſes/ vtſublimior: aaron litterā / vt inferior. Sic eſt mō de chriſtiano⁊ iudęo: Et hęc duo oſtendunt: quia poteſtas dei eſt: ⁊tibi dn̄e miſcd̓ia. Lr̄a em̄ p̨̄cipit difficilia: ⁊ nō facientespunit: ⁊ hoc ꝑtinet ad dei poteſtatē. Spūs aūt ſuauia ꝯſulit:⁊ facientibꝰ ęterna ꝓmittit: qd̓ ad miſcd̓iaꝫ ꝑtinet. Uel ſic.i ¶ Semel locutꝰ eſt deꝰ .i. verbū genuit. De qͦ Ioh̓. j. a.In pͥncipio erat verbū. Et in ꝟbo illo l ¶ Duo hęc audiui .ſ. trinitatē ⁊ vnitatē: vl̓ diuinitatē ⁊ hūanitatē. Et ẜmhͦ vltimū bn̄ pōt dici: Duo hęc audiui: m ¶ Quia poteſtas dei ē: Ecce diuinitas notat̉: n ¶ Et tibi dn̄e miſericordia: q̨̄ te fecit hoīeꝫ ⁊ ſaluatorē nr̄m ꝑ crucē. Titū.iij. b. Apparuit benignitas ⁊ humanitas ſaluatoris nr̄i dei:nō ex oꝑibꝰ iuſticię q̨̄ fecimꝰ nos: ſed ẜm ſuā miſericordiā ſaluos nos fecit. Et hęc duo .ſ. poteſtas ⁊ miſcd̓ia apparebūt indie iudicij: qn̄ eadē facies chriſti malis apparebit potēs ⁊ crudelis: ⁊ bonis māſueta ⁊ dulcꝭ. Un̄ bn̄ addit: o Quia tureddes vnicuiqꝫ iuxta opera ſua: malos de poteſtatedānās: ⁊ bonos de miſcd̓ia ſaluās. De hac redditione Eſa.iij. b. Dicite iuſto qm̄ bn̄: qm̄ fructū adinuētionū ſuaꝝ comedet: Uę impio ī malū/ retributio manuū eiꝰ fiet ei. ij. Corꝭ.v. b. Oēs nos manifeſtari oportet an̄ tribunal iudicꝭ: vt referat vnuſquiſqꝫ ꝓpria corꝑis ꝓut geſſit/ ſiue bonū ſiue malū.¶ Eus deꝰ meꝰ ⁊cͣ. ¶ Expoſitio Psͣ. LXII.d ¶ Titulꝰ. Psͣ. dauid cū eſſet ī deſerto idumęę.In p̨̄cedenti pſalmo ęgit de trāſiliēte caduca ⁊ traſitoria huiꝰ mūdi: Sꝫ qꝛ nō p̄t hō ſubito oīa trāſilire: ſꝫ oportet ꝙ diu qn̄qꝫ moret̉ īter malos: qꝛ incolatꝰ eius ꝓlongat̉:ideo agit hic de viatore: quē in deſerto huius mūdi oportet̉multas penurias ⁊ auguſtias ſuſtinere an̄qͣꝫ ad patriā poſſitꝑuenire. Eſt gͦ ſenſus tituli. Psͣ. iſte: eſt dauid .i. cuiuſſibetfidelis: agens de hͦ qd̓ ſuſtinet/ cū eſſet .i. cū morat̉: in deſerto idumęę .i. in hoc mūdo deſerto a deo: ⁊ ſanguinoleto ꝑ pctm̄: Idumęa em̄/ ſanguinea īterp̄tat̉: ⁊ in hoc mūdoſanguis ſanguinē tetigit: ſic̄ dicit̉ Oſee. iiij. a. Quia ome qd̓eſt in mundo
02maxīe theologꝭ
maxīe theologꝭAl̓. ⁊vnūAl̓. frapinā neꝯcupiſcatꝭAl̓. Ffluāt neapponatꝭ cor
Al̓. y ſingulẜm opera ec-
Mr.uii. 1.
Psͣ .93.Psͣ .11.
Ps. 24.
Psͣ .38.
De clęricis
Aliter
De hypocritꝭ