LVII
ēc ſunManꝰ vr̄ę ꝯcinnat .i. cōnꝰ ad lr̄aꝫ. Uel manꝰ eoꝝ dicūpͥncipeeſtates eoꝝ: qͥ iniqͥtates ꝯcinnabāt ī ꝯcilijs ſuis. Ioh̓. xjllegerūt pōtifices ⁊ phariſęi ꝯciliū aduerſꝰ ieſū ⁊cͣ. Et quōEcce: g ¶ Alienati ſūt pctōres a vulua .i. p̄ſciti ſūt afore pctōres an̄qͣꝫ naſcerēt̉. i. Errauerūt ab vtero .i.ti ſunt erraturi/ cum adhuc eſſent in vtero. Vel ſic poſſentre: Nos iuſti ſumꝰ: qꝛ ſumꝰ filij abraę ⁊ ſanctoꝝ patriarcharū. Propteriuſto iudicio. q. d. non tm̄ in ore habeatis iuſticiā: ſed inNotandū ē aūt ꝙ ad recte iudicandū multa ſūt neceſſariacōcurrere debent in iudicibus noſtris.Primo vt qd̓ p̨̄cipiūt/ ipſi faciāt .j. Pet̓. iiij. d.Iuſtū ē vt iudiciū incipiat a domo dn̄i. Nōſic̄ multi faciūt: de qͥbꝰ Matth̓. xxiij. a. Quialligāt onera gͣuia ⁊ importabilia ⁊ imponūtſuꝑ humeros hoīm: digito aūt ſuo nolunt eamouere. Oportet etiā ꝙ ex charitate faciantiuſticiā. Sap̄. j. a. Diligite iuſticiā.Secūdo vt ordinē iuris nō p̨̄termittāt. Deut̓.xvij. d. Poſtqͣꝫ ſederit ī ſolio regni ſui / deſcribet ſibi deuteronomiū legis. Et poſt ſequit̉:Ut nō declinet in partē dexterā vel ſiniſtrā.Tertio vt veritatē cauſę plene inueſtigēt. Un̄Iob. xxix. c. Cām quā neſciebā diligēter inueQuarto vt ꝑſonā nō accipiāt. Pro/ (ſtigabā.uer. 28. c. Qui cogͦſcit ī iudicio faciē n̄ bn̄ fac̄.Quīto vt nō cedāt fauori vel clamori multoꝝ.Exo. xxiij. a. Ne ſequaris turbā ad faciendūmalū: nec in iudicio plurimoꝝ acqͥeſces ſentētię vt a vero deuies.Sexto vt ꝓpter timorē nō declinēt a rectitudine iudicij. Ecc̄i. vij. a. Noli q̨̄rere fieri iudexniſi virtute valeas irrūpere iniqͥtates/ ne forte extimeſcas faciē potentis.Septimo vt non plus debito cōpatiant̉. Exo.xxiij. a. Pauꝑis nō miſereberis in iudicio.Octauo vt munera non accipiāt. Exo. xxiij. a.Ne accipias munera q̨̄ etiā excęcāt prudētesNono vt nll̓as p̄ces (⁊ ſubuertūt v̓ba iuſtoꝝ.duerſę ꝑtis admittāt. Un̄ beatꝰ Bern̄. Cōſilio nōidū ē: vbi aūt nō licet facere qd̓ volo: qͥs locꝰ rogādi?nullꝰ. Hęc gͦ nouē neceſſaria ſūt ad recte iudicādū: Ergocte iudicate. Sed nōne pr̄ om̄e iudiciū dedit filio? Ioh̓Ita. Sꝫ iudices ⁊ p̨̄lati ſunt vicarij chriſti: Un̄ neceſſe eſtvt reiudicēt ⁊ caute/ cū tāti ⁊ tā iuſti iudicꝭ vices gerāt.Paix. b. Uidete qͥd faciatis: Non em̄ homīs exercetisſciūed dei: ⁊ qd̓cūqꝫ iudicaueritis/ in vos redundabit.Negligētia. Hiere. xlviij. b. Maledictꝰ qui opusdei facit n̄ egligenter.Ignorātia. Hiere. ij. b. Tenētes legē neſcier̄t me.Timore pellis vel poſſeſſiōis vel infamię vl̓ parētū. Ecc̄i. vij. a. Noli quęrere fieri iudex niſi virtute valeas irrumpere iniquitates.Amore. Act̉. xxiiij. g. Volēs autē fęlix p̨̄ſtare gratiā iudeis: reliquit paulū vinctū.Odio. Act̉. xxiij. a. Tu ſedēs iudi cās me ẜm legē⁊ cōtra legē iubes me percuti.Munere. Mich̓. iij. d. Principes eius in muneribus iudicabant.Inuidia. iij. Regꝭ. xxj. c. Facite naboth ſedere int̓Perſonaꝝ accęptiōe. Ecc̄i. xx. c. Eſt qͥ (pͥmos ⁊cͣ.ꝑ cōfuſiōe ꝑdet animā ſuā. Et alibi. Prudentiaꝑſonę ꝑdet eā: ꝑſonę aūt accęptiōe perdet ſe.Mora. Abacuk. j. b. Non ꝑuenit ad finē iudiciū/idcirco egredit̉ iudiciū ꝑuerſum.ſomnibꝰ dicit̉ Eſa. x. a. Uę qui cōdunt leges iniquas. Et
Etēnim ī corde iniquitātesoꝑamini ī terra: ⁊ iniu̓ſticiasmanꝰ vr̄ę ꝯcinnāt. Alie̓natiſͦ ſunt pctōres a vulua: erra-
poſſent dicere ad qͥd mones nos? Nōne recte iudicamus? Etrn̄det: Nō. a ¶ Etenī in corde iniqͥtates oꝑamini ⁊cͣ.q. d. iniquę ſūt veſtrę cogitatiōes ⁊ iniuſte oꝑatiōes. Vel ſicIniqͥ iudices eſtꝭ ī deliberādo: ⁊ īiuſti ī exequēdo. Hoc ē qd̓dic̄: Etenī in corde oꝑamī .i. cogitatꝭ. Cordis em̄ oꝑationihil alid̓ ē qͣꝫ cogitatio vl̓ affectio. c ¶ Iniqͥtates .i. iniqͣ iudiciavl̓ pctā. Et hͦ d ¶ Interra .ſ. cor habētes īterra: Nam ſi in cęloeſſet conuerſatio veſtra: nihil iniquū cogitaret: Nec etiam ſi in inferno eſſet: quia ibi non fit niſiiuſticia. De talibꝰ iudicibꝰ dicit̉ Daniel̓. xiij. d. Venerūt duop̄ſbyteri pleni iniqͣ cogitatiōe aduerſus ſuſannā vt int̓ficerēteā. Suſanna q̨̄ bona mulier erat: q̨̄ etiā interp̄tat̉ liliū vel gr̄avel obtinuit gratiā: ſignificat iuſtos ⁊ innocētes. Aduerſꝰ qͦspraui iudices iniqua cogitāt: Et qd̓ iniq̄ cogitant/ ad effectūꝑducūt: Un̄ dic̄: e ¶ Iniuſticias .i. īiuſta munera. f Manus vr̄ę cōcinnāt .i. cōgregant. Psͣ. Oextera eoꝝ repletaē muneribꝰ. Daniel̓. xiij. a. Egreſſa eſt iniqͥtas de babylone: aſenioribꝰ iudicibus qͥ videbant̉ regere ppl̓m. Poteſt etiā fieriſermo nō tm̄ ad p̨̄latos: ſed ad oēs hoīes: qꝛ qͥlibet ſeipſum etfacta ſua debet iudicare nō ficte: ſed recte.De fide. j. Corꝭ. xiiij .ſ. Cęteri dijudicent.De mūdo j. Corꝭ. vj. a. Sancti de hoc mūdoiudicabunt.¶ De diabolo. j. Corꝭ. vj. a. Angelos iudicabimꝰ.De nobiſipſis. j. Corꝭ. xj. g. Si noſipſoſ dijudiNetiē iū De deo. Mich̓. vj. c. Cū iſrl̓ iudicabit̉. (caremꝰdicateDe die. Ro. xiiij. a. Aliꝰ iudicat inter diē ⁊ diē.De lite. Prouerb̓. xxvj. b. Iudiciū determinatcauſas.De tꝑe. Hiere. viij. c. Turtur ⁊ hirundo ⁊cͣ.ODe morte. Ecc̄i. xlj. a. O mors bonū eſt iudiciūDe mortuo. Ecc̄i. xxxviij. c. Memor (tuū.eſto iudicij mei: ſic em̄ erit ⁊ tuū. Mihi heri ⁊ tibi hodie. Deoībꝰ iſtis dic̄: Recte iudicate filij hoīm. Sꝫ ml̓ti nō recteiudicāt: ſꝫ ī corde iniqͥtates oꝑant̉. In corde em̄ hoīs ē cōflictus: ⁊ qͣſi cōſiſtoriū inter caſtitatē ⁊ luxuriā ſobrietatē ⁊ crapulā/ pauꝑtatē ⁊ ambitionē/ laborē ⁊ ociū: ⁊ ſic de alijs. Sedſępe dat̉ iniqͣ ſentētia ꝓ vitio ꝯͣ virtutē .ſ. qn̄ virtus expellit̉ ⁊vitiū eligit̉. Ezech̓. xxj .ſ. Iniquitatē/ iniquitatē/ iniqͥtatē ponā eam. Mich̓. ij. a. Uę qui cogitatis inutile ⁊ oꝑamini malūin cubilibus veſtris: in luce matutina faciūt illud qm̄ contradeū eſt manus eoꝝ. Hoc ē qd̓ hic ſequit̉: Iniuſticias manus vr̄ę cōcinnāt .i. cōgregant. g ¶ Alienati ſunt. Deplatis pͥmo pōt legi. Quia poſſet aliqͥs dicere: qͣre p̨̄dicta dicunt̉ de p̨̄latis noſtris? Ipſi ita ſancti homīes videbāt̉ an̄qͣꝫꝓmouerēt̉. Et reſpōdet ad hoc: Alienati ſunt a vulua:q. d. hypocritę erāt: ⁊ cum eſſent in vulua .i. in matrice eccleſię qͣſi infantes: etiaꝫ tunc alieni erāt a deo: licꝫ ꝑ hypocriſimoſtēderent ſe eſſe familiares deo: vt poſſent ꝓdire ad lucem ⁊naſci ad p̨̄lationē/ quaſi aſſumpti de latere dei. De quibꝰ tn̄dicit per Oſee. viij. a. Ipſi regnauerūt ⁊ non ex me: pͥncipesextiterunt ⁊ nō cognoui/ per approbationem. Alienati ſuntergo ꝑ pctm̄. h ¶ A vulua .i. an̄qꝫ fierent pręlati. i ErraX uerunt ꝑ diſtortāCōmuniter aūt de oībꝰ poteſt dici: g Alienati ſunt peccatores a vulua ⁊cͣ .i. ab īfātia cępert peccare. iErraωk uerūt ab vtero.Poſſūt etiā hic diſtingui ⁊ notari diuerſa peccata. Peccatūluxurię: ibi: g ¶ Alienati ſunt pctōres a vulua .i. alienia deo facti ſūt ꝓpter peccatū vuluę. Ecc̄i. xix. a. Uinū ⁊ ml̓ieres apoſtatare faciūt ſapiētes. Vel Alięnati ſūt .i. inſaniūtex libidine ꝯͣ naturā: q̨̄ alienat a vulua: et errare facit ab vtero. Iſtud em̄ peccatū ꝑ oībꝰ alijs vſum rōnis aufert. Ezech̓.xxiij. a. Fornicata eſt oolla ⁊ inſaniuit in amatores ſuos. Etpoſt: Tradidi eam in manꝰ amatorū ſuorū ſuꝑ quorum inſanuit libidine. Oſee. iiij. c. Vinum et mulieres auferunt cor.8 Errauerūt ab vtero
Al̓. FiniqͥtatesAl̓. cōnectūt
liter Ade pralatis ot
Psͣ .25.
Psͣ .25.Moraliterde omnibus
Ad recte iudicandū ſūt/neceſſariaiudicibus
950dicate
De pręlatis
liciūviolatur
Hozaliterde omnibus
Hozaliterde omnibusAliter de di-
Aliter de diuerſis pctīs
His omnibꝰ