Pſalmus

altitudine diei timēbo: egof v̓o ī terſꝑabo. In deo laudainbo ẜmōes meos rī de̓o ſꝑaui:n nō timebo qͥd faciat mihirca

enix: qualia fullo ſuper terrā nō poteſt candida facere. Quę aūtſit iſta cōculcatio/ aperit dicēs: a ¶ Tota die impugnās:id eſt toto tēpore vitę meę: c ¶ Tribulauit me. Psͣ. Sępeexpugnauerūt me a iuuētute mea.peccatorē hoc mō. Primo inſilit in eum ꝑ prauā ſuggeſtionē.Secundo arripit eū ꝑdelectationeꝫ. Tertiodeijcit eū ꝑ cōſenſumin oꝑationē. Quartocōculcat eū ꝑ p̨̄ſumptionem ⁊ iterationem.Daniel̓. vij. b. Reliqͣpedibus ſuis cōculcabat. Hęc autē cōculcadua eſt. Undie .i. cōtinue: b ¶ Iignās .i. ꝓc ¶ Tribulauit me..xx. c. Quimiūt. Gregꝰ. Aſſidue pulſat/ vt ſaltē tędiojciat. Itē cōcat̉ hō iuſtꝰ vt oliua. Mich̓. vj. d. Tu calcabis oliuā ⁊ nō vr̄geris oleo. Item vt lutū. Naū. iij. c. Intra in lutū ⁊ calca ⁊ tenens ſubige laterem.xerit? Abacuk. j. a. Quare reſpicis ꝯtemptores ⁊ taces imꝑiocōculcāte iuſtiorē ſe .i. chriſtū ī hoſpitio ſuo ſuſcęptū? a Tota die impugnās tribulauit me: cantans miſſas ꝓ obolis/ ⁊ ſacramenta miniſtrās ꝓ denarijs.a ¶ Tota die impugnās tribulauit me. Ad lr̄aꝫ em̄ qn̄deberēt orare/ aut p̨̄dicare/ aut cōfeſſare: pugnant armis vel litigāt in cauſis. Eſa. xxij. b. Nolite incūbere vt cōſolemini meſuꝑ vaſtitate filię ppl̓i mei: Dies em̄ interfectiōis ⁊ cōculcationis ⁊ fletuū a dn̄o deo exercituū in valle viſiōis.temptibilē reddit ſacrā ſcripturā. Hęc eſt em̄ mulier fornicariaẜm opinionē hominū: de qua dr̄ Ecc̄i. ix. b. Mulier fornicaria quaſi ſtercus in via ab omnibꝰ p̨̄tereuntibus conculcabit̉.a ¶ Tota die impugnās tribulauit me legendo/ diſputando p̨̄dicando. Psͣ. Qui tribulant me inimici mei: ipſi infirmati ſunt ⁊ ceciderūt. Et qꝛ in ſingulari dixerat: homo conculcauit: poſſet aliqͥs credere ꝙ eccleſia vnum ſolū hominēvel dęmonē cōculcatorem haberet: et defacili poſſet reſiſtere:qd̓ remouet cū ſubiūgit pluraliter: d ¶ Cōculcauerūt meinimici mei. Et hoc e Tota d̓ię .i. ꝯtinue: ſicut ſupͣ dictūeſt. Et bn̄ dico ī plurali/ Cōculcauerūt inimici: f ¶ Qm̄multi: non tm̄ vnus/ ſunt g ¶ Bellātes aduerſum metam homīes qͣꝫ dęmones/ tam p̨̄lati qͣꝫ ſubditi/ tā aduocati qͣꝫhęretici. Vnde Hiere. xij. c. Paſtores multi / a paſcēdo dictidemoliti ſunt vineā meā: ⁊ deſeruerūt portionē meā .i. deſertāfecerūt. Quia ergo aſſidue impugnāt: ⁊ quia multi ſunt: nō eſtmirū ſi clamo ad te dn̄e. Sunt etiā potētes: vnde magis timēdi: Hoc eſt qd̓ ſequit̉: h ¶ Ab altitudine diei .i. a fortitudine ꝓſperitatis ⁊ magnitudine: iEEgo/ timebo ſaltē ẜm ſenſualitatē. Vel īterrogatiue ſic: Ab altitudine/ eorū quę tm̄diei eſt: ⁊ parū durat: timebo? q. d. nō: quia cito trāſit. Ecc̄i.x. b. Omnis potentatꝰ breuis vita. k.¶ Ego v̓o in te ſperabo: O domine: qd̓ ad vtrūqꝫ modū legēdi pōt aptari. q. d.ſi timebo ẜm ſenſualitatē: tamē ſperabo ẜm rationē. Vel ſecūdo modo ſic: Nō timebo: licꝫ multi potētes ſint: ſed ſpęrabo in te dn̄e. ij. Paral̓. xiiij. c. Domine nō eſt apud te vlla diſtantia/ vtrū in paucis auxilieris an in pluribꝰ. Et. xxv. c. eiuſdē. Si putas ī robore exercitus bella cōſiſtere/ ſuꝑari te facietdominꝰ ab hoſtibꝰ. Vel ſic pōt legi: Ab altitudine diei .i.ꝓſperitatꝭ meę: timebo/ dic̄ eccleſia vl̓ anima: Scd̓m qd̓ dic̄Gregꝰ. Cū vtraqꝫ fortuna ſit timēda: magis timēda ē ꝓſperaqͣꝫ aduerſa. Psͣ. Veni ī altitudinē marꝭ ⁊ tempeſtas demerſime. Quid ſit aūt tempeſtas iſta/ docet Gregꝰ. dicens: Quid ēpoteſtas culminis niſi tēpeſtas mētis? Uel Ab altitudinediei .i. a ꝓfunditate ſciētię: qꝛ ſicut dicit Gregꝰ. vbi maius eſtdonū ſcientię: ibi trāſgreſſor maiori ſubiacet culpę. Ecc̄s. j. d.Qui addit ſcientiā addit ⁊ dolorē. Uel hoc: Ab altitudinedięi timebo eſt vox eccleſię pͥmitiuę cōquerētis ꝙ in diebꝰfeſtiuis ſtrages martyrū fiebāt: ſicut Ioh̓es decollatus fuit indie natalis herodis: Marci. vj. c. Et. ij. Machab̓. vj. b. Ducebant̉ cū amara neceſſitate ī die natalis regꝭ ad ſacrificia. Et

Act. xij. a. Volebat herodes in tꝑe paſchę interficere petrū.t ſil̓r chriſtus fuit crucifixus in die feſto: licꝫ iudęi dixiſſentPatth̓ .xxvj. a. Nō in die feſto. Eſt etiā vox chriſti cōqueentis de pctīs: q̨̄ mō frequētiꝰ perpetrant̉ in feſtis qͣꝫ in ꝓfeſtis diebꝰ. Unde dicit: Ab altitudine diei timebo: qꝛ tūciterum crucifigunt mepeccatores. Et quātodies altior: tanto crudelius eum ꝑſequunt̉.Un̄ Eſa. j. d. Calēdaſveſtras et ſolennitatesvr̄as odiuit aīa mea:facta ſt̓ mihi moleſta.ſubiūgit: Quare: Laboraui ſuſtinēs. q. d. iterū me facitisiti ꝑ veſtra pctā. Un̄ addit: Cū multiplicaueritis orationēexaudiā: manus em̄ veſtrę ſanguine plenę ſunt. Vel Abtitudine diei .i. a die iudicij: quę eſt alta dies/ ī qua om̄esgregant̉ audire ſententiā: timebo. Iob xxvj. c. Colūnęli cōtremiſcūt ⁊ pauent ad nutū eius. Soph̓. j. d. Vox dieimara: tribulabit̉ ibi fortis. Ego v̓o in te ſperabo/ non inomīe. Hiere. xvij. a. Maledictus qͥ cōfidit in homīe. ItemIb altitudine diei/ paſchę: qui eſt altus dies: in quo dn̄sēs paſcit corꝑe ſuo/ ⁊ potat ſanguine ſuo: timebo/ ne in cōiuio dn̄i ſtulte aut male habeā corā tot ⁊ tantis cōuiuis ⁊ tāobilibꝰ ſeruitoribꝰ/ angel̓ dico. Ecc̄i. xiiij. b. Nō defrauderꝭ aie bono: ⁊ particula .i. hoſtia/ diei bonę nō te p̨̄tereat. Ecc̄s.vij. b. In die bona fruere bonis: ⁊ malā diē p̄caue .i. ne ſit tibimala dies illa. Et qͣꝫuis ſit mala nō deſꝑabo. Ego v̓o in teſperabo: qꝛ ſpes fac̄ p̨̄cauere mala. l ¶ In deo laudaboſermōēs meos. q. d. qꝛ ſperabo ī deo: loqͣr de eo ẜm qd̓pſe dederit mihi. Nec qd̓ loqͣr mihi aſcribā. Hoc ē laudareſermōes ſuos .i. laudabiles oſtēdere ī deo nō in alio. Notādūem̄ ꝙ qͥdā laudāt ſermones ſuos in nitore ꝟborū: Cōtra illudExo. xx. d. Nō ędificabitꝭ mihi altare d̓ ſectꝭ lapidibꝰ. Ecc̄i.iiij. d. Nō abſcōdas ſapiētiā ī decore eiꝰ. Alij laudāt eos ī obſcuritate: Cōtra illd̓ ī Eccleſiaſtico. xxiiij. c. Qui elucidāt me:vitā ęt̓nā habebūt. Prouer. xj. d. Qui abſcōdit frumēta maledicet̉ in ppl̓is. Itē alij in ſuꝑuacua ſubtilitate. Ecc̄i. iij. c. Inſuꝑuacuis rebus noli eſſe ſollicitꝰ. Per ꝯtrariū: Eſa. ij. b. Cōflabūt gladios ſuos in vomeres. Itē alij ī nociua ſubtilitate.rouer. xxv. d. Perſcrutator maieſtatis opprimet̉ a gloria.Itē alij in hūana ſapiētia: Cōtra illud. j. Corꝭ. ij. a. Nō in ꝑſuaſibilibꝰ hūanę ſapiētię verbis: ſed in oſtēſiōe ſpūs ⁊ virtutis. j. Corꝭ. j. c. Miſit me deꝰ euāgelizare: nō ī ſapiētia verbivt non euacuet̉ crux chriſti. Item alij in falſitatis admixtiōe.Hiere. xxiij. e. Qui habet ſermones meos loquat̉ ſermonesmeos vere. Sic non laudat vir iuſtus: ſꝫ in deo/ oſtendens ꝑſermonis ſimplicitatem ⁊ feruorem/ ꝙ ſermo eſt dei. j. Pet.iiij. c. Si qͥs loquit̉ qͣſi ſermōes dei. Et poſſet aliqͥs dicere ei:tu nō audebis loqui eoꝝ timore ꝑterritus. Propt̓ hoc bn̄ ſublugit: m ¶ In deo ſperaui/ nō iā in futuro dicit/ ſperabo:ſed in p̨̄terito/ ſperaui. Et ideo: n Nō timebo qͥd faciatmihi caro .i. hoīes carnales. Sic petrꝰ ⁊ ioh̓es iā ſperātes īdn̄o/ fiducialit̓ dixer̄t iudęis qui denūciabāt eis ne oīno loq̄rent̉/ neqꝫ docerēt ī noīe ieſu: Nō poſſumꝰ īquiūt q̨̄ vidimꝰ etaudiuimꝰ nō loqui. Notandū aūt ꝙ caro multiplicit̓ accipit̉.Hō em̄ fragilis dr̄ caro. Ioh̓. jͣ. b. Verbū caro factū ē. Eſa.xl. b. Uidebit oīs caro ſalutare dei. Itē mulier dr̄ caro. Ioh̓.jͣ. b. Neqꝫ ex volūtate carnis .i. mulieris: neqꝫ ex volūtate viri. Itē om̄e viuēs. Psͣ. Qui dat eſcā oī carni. Itē cognati ⁊parētes. Eſa. lviij. c. Carnē tuā ne deſpexerꝭ. Ibi dicūt Septuaginta: Domeſticos ſemīs tui ne deſpexerꝭ. Itē ſenſualias. Gal̓. v. c. Caro cōcupiſcit aduerſꝰ ſpm̄. Itē carnalis ītelgētia. Matth̓ .xvj. c. Caro ⁊ ſanguis nō reuelauit tibi. Itērn̄alia deſideria. Iob. xix. d. Et carnibꝰ meis ſaturami. Itēirnale opꝰ. Gen̄. ij. d. Erūt duo ī carne vna. Itē fragilitas.Sen̄. vj. a. Nō ꝑmanebit ſpūs meꝰ ī hoīe: qꝛ caro ē. Itē molcies cordis. Ezech̓. xxxvj .ſ. Dabo vobis cor carneū. Itemctm̄. j. Corꝭ. xv .ſ. Caro ⁊ ſanguis regnū dei nō poſſidebūt.Et de his oībꝰ generalit̓ debet dicere iuſtꝰ: Nō timebo dͥdfaciat mihi caro.

Psͣ .128.

S

Al̓. Pbellans

Al̓. Iperaui.Al̓. jtota diedn̄o ſperabAl̓. Hhomo

Xj

X

1B

Pulei priciter laudāt ſemones ſuos

Psͣ .26.

Actꝭ 4.d.

Caro multipliciter accipiturLucꝭ. 3 .a.

Psͣ .135.

Psͣ .58.