Pſalmus
a et ēmigrabit te d̓ tab̓naculoę tuo: et radicē tuā dē terra viuentiū. Uidebūt iuſti ⁊ timēbūt: et ſuꝑ eū ridebūt/ et dicent: ecce homo qͥ nō pōſuitf deū adiutorē ſuū. Sꝫ ſꝑauitī multitudīe diuitiarū ſuaꝝ:
in et pręualuit in vanitate ſua.Ego̓ aūt ſicut oliua fructifeh̓ ra ī do̓mo dei: ſꝑaui ī miſerir cordia dei ī ęternū ⁊ ī ſęcus lum ſęculi. Confitebor tibirin ſęculū quia feciſti: et exx pectabo nomen tuū: quoniā
a ¶ Et emigrabit/ inferēdo penā ⁊ miſeriā: b ¶ Et radicem tuā .i. mīſtros tuos. c ¶ De terrā viuētiū/ in qͣ nihil habebūt poſſeſſiōis. Vel d̓ oībꝰ malis qͥ antichriſtiani ſūtdicit̉: Propterea deus deſtruet te ī finem. Hic vt. sͣ.dictū eſt/ ponit pęnas maloꝝ. Prima pęna/ ęt̓na ē .ſ. infernal̓.De qͣ dic̄: Deuſ deſtruet te in fineꝫ .i.irrecuperabilit̓. Psͣ.Tanqͣꝫ vas figuli cōfringes eos. Eſa xxv.d. Triturabit̉ moabſub eo ſic̄ terunt̉ paleęī plauſtro. Scd̓o agitd̓ pęna temꝑali. Quęquadruplex eſt. Prima eſt amiſſio tꝑaliū:De qua ſb̓dit: Euellet te: de temꝑalibꝰ in qͥbus radicatꝰ eras: ſicut dicit Iob. v.a. Uidi ſtultū firma radice/ ⁊ maledixi pulchritudini eiꝰ ſtatī.Et Hiere. xij. a. Quare via impioꝝ ꝓſꝑat̉? Et poſt. Plātaſti eos ⁊ radicē miſerūt: ꝓficiūt ⁊ faciūt fructū. De his euellitur: qꝛ oīa oportet eū relinquere. Iob. xxvij. d. Diues cumdormierit nihil ſecū auferet ⁊cͣ. Scd̓a pęna ē amiſſio huiꝰ vitę. Un̄ dic̄: Et emigrabit te .i. emigrare faciet ab hac vita.Iob .xviij. c. Cōſumet brachia illiꝰ pͦgenita mors. Tertia ēamiſſio ſocietatꝭ ſctōꝝ. Un̄ adiūgit: De tabernaculo tuovel ſuo: id eſt de eccleſia militāte. Prouer xxvij. a. Sic̄ auiſtrāſmigrās de nido ſuo: ſic vir qui relinqͥt domū ſuā. Auis relinquēs nidū ſuū ꝑdit totā pęnā quā poſuerat in cōpoſitionenidi ſui: ſic hō moriēs. Iob. xviij. c. Auellat̉ de tab̓nacl̓o ſuofiducia eiꝰ. Quarta ē amiſſio vitę ęt̓nę. De qͣ addit: Et radicē tuā/ euellet: de terra viuentium: id eſt faciet ꝙ ibi nōmitteſ radicē. Iob. xv. d. Nō ditabit̉/ nec ꝑſeuerabit ſub̓a eiꝰ:nec mittet in terra radicē ſuā nec recedet a tenebris. Hic ponunt̉ qͣttuor q̨̄ pn̄t adaptari illis qͣttuor q̨̄ in hͦ ꝟſu dicūt̉. UelRadicē tua .i. cupiditatē. j. Timoth̓. vj. b. Radix oīm malorū eſt cupiditas. Vel radix ē mala volūtas vel ſuggeſtio diaboli. Eſa. xiiij. g. De radice colubri egrediet̉ regulꝰ.a ¶Et emigrabit te de tabernaculo tuo .i. de p̨̄lationetua. Eſa. xxij. f. Expellā te d̓ ſtatiōe tua. b ¶ Et radicē tua.i. nepotulos tuos. c ¶ De terra viuētiū .i. de eccl̓a in qͣſola viuētes debēt inſtitui. Psͣ. Plātaſti radices eiꝰ ⁊ impleuit terraꝫ. Iob. xviij. d. Deorſum ſiccent̉ radices eiꝰ. Hiere.j. b. Poſui te vt euellas: qd̓ male plantatū eſt: et deſtruaſ qd̓male ędificatū eſt: ⁊ diſꝑdaſ qd̓ male ꝯgregatū eſt: ⁊ diſſipeſqd̓ male incęptū eſt. d ¶ Uidebūt iuſti. Tertia pars vbioſtēdit̉ irriſio reproboꝝ q̨̄ fiet a ſctīs. Un̄ dic̄: Uidebūt iuſti ⁊ timebūt: ⁊ ſuꝑ eū ridebūt ⁊cͣ. q. d. mala impiorumerūt ad vtilitatē iuſtoꝝ multiplicē. Primo: qꝛ inde fiūt prudētiores. Qd̓ notat̉/ cū dic̄: Uidebūt. Prouer. xxj. b. Mulctato peſtilēte ſapiētior erit paruulus. Uidebūt/ dico damnationē antichriſti/ vel cuiuſlibet impij. Scd̓a vtilitaſ ē: quiainde fiūt cautiores. VUn̄ addit: e ¶ Et timebūt. Iob. xlj.c. Cū ſublatꝰ fuerit/ timebūt angeli ⁊ territi purgabūt̉. Poeta. Fęlix quem faciuūt aliena ꝑicula cautū. Tertia ē: qꝛ indeiudicat malos irriſiōe dignos. Un̄ ſubiūgit: f ¶ Et ſuꝑ eūridebūt. Psͣ. Qui habitat ī cęl̓ irridebit eoſ. Eccͣj .xxvij. d.Illuſio ⁊ īproꝑatio ſuꝑboꝝ ⁊ vindicta: ſic̄ leo inſidiabit̉ illi.Quō aūt ridebūt/ ſubiūgit: g ¶ Et dicēt: ecce hō .ſ. antichriſtꝰ/ qͥ nō deꝰ ſꝫ hō eſt/ licet deū ſe mētitꝰ fuerit. ij. Theſſal̓.ij. b. Extollit̉ ſupͣ oē qd̓ d̓r deꝰ: aūt qd̓ colit̉: ita vt ī tēplo dei ſedeat on̄dēs ſe tanqͣꝫ ſit deꝰ. k ¶ Qui nō pōſuit deū adiutorē ſuū: ſꝫ poſuit eū aduerſariū ſuū: ei .ſ. aduerſādo: Ur̄antichriſtꝰ vocat̉ .i. ꝯtrariꝰ chriſto. ij. Theſſal̓. ij. a. Hō pctīfiliꝰ ꝑditiōis qͥ aduerſat̉ ⁊ extollit̉ ⁊cͣ. Dico ꝙ nō poſuit ⁊cͣ.l ¶ Sed ſperauit ī multitudīe diuitiarū ſuarū/ qͣs habebat ⁊ ꝑ qͣs multos ad ſe trahebat. m ¶ Et p̨̄ualuit ī vanitate ſua .i. licꝫ vanꝰ eēt ⁊ vana p̨̄dicaret: tn̄ ꝑualuit ml̓tosad ſe trahēdo/ ſctōſ ꝑſequēdo: ⁊ etiā heliā et enoch occidēdo:ſic̄ hab et̉ Apocꝭ. xj. a. Vel/ Pręualuit ī vanitate ſua .i.
plus inuenit vanitatꝭ fideles decipiēdo. Vel d̓ qͥlibet impio. ⁊dicit̉: h ¶ Ecce qͣſi oībꝰ apparēs ad confuſiōis exaggerationē: i¶ Homo ab humo .i. terrenꝰ ⁊ carnalis. k ¶ Quinō poſuit deū adiutorē ſuū/ ſperando in eo: qͥ ſicut ſuꝑin Psͣ. d̓r: eſt ꝓtector oīm ſperantiū in ſe: l ¶ Sed ſꝑauit̉)ī multitudine diuitiarū ſuarū: eccedeꝰ auaroꝝ. Prouer.xj. d. Qui ꝯfidit ī diuitijs corruet. Ezech̓.vij. e. Et Soph̓. j. d.Argētum ⁊ aurū eoꝝnō poterūt eos liberare in die furoris dn̄i.m ¶ Et p̨̄ualuit invanitate ſua .i. ī acqͥrendo diuitias ⁊ trāſitoria amplectēdo: qd̓ vanū ⁊ ipſa vanitas ē. Un̄ Ecc̄s. ij. d.Peccatori dedit deus afflictionem ⁊ curam ſuꝑfluam vt addat ⁊ ꝯgreget ⁊ tradat ei qͥ deo placuerit: ſed ⁊ hoc vanitaſ etcaſſa ſollicitudo mētis. n ¶ Ego aūt. Quarta pars: vbi dicit quō boni ſe habeāt. q. d. dico ꝙ malus ſꝑauit in multitudine diuitiarū ſuarū: Ego autem/ dicit ꝓpha ī ꝑſona iuſtoꝝ:q ¶ Speraui ī miſcd̓ia dei/ nō in diuitijs vt doech. Miſericordia dico duratura: r ¶ In ęternū et in ſęculūꝯſecuturū/ ſęculi. Uel Speraui/ non temꝑalit̓ tm̄: ſedin ęternū. j. Corꝭ. xv. c. Si in hac vita tm̄ ſperātes ſumꝰ inchriſto: miſerabiliores ſumꝰ oībꝰ hoībꝰ. Vel Sꝑaui ī miſericordia dei nō pro terrenis quęrēdis: ſꝫ pro illis q̨̄ ſuntin ęternū: Et in ſeculū ſęculi .i. ꝓęternis. n ¶ Ego aūtdico exiſtēs p ¶ In domo dei .i. in eccleſia: o ¶ Sicutoliua fructifera. q. d. ſpero ex meritis p̨̄cedētibꝰ videlicetex meritꝭ fidei: q̨̄ ꝑ oliuā ſemꝑ virētē intelligitur: ⁊ ex meritisboni oꝑis qd̓ ꝑ fructiferā notat̉. Bn̄ etiā cōꝑat̉ iuſtꝰ oliuę: qꝛoliua radicē habet amarā ⁊ fructū dulcē: ſic vir iuſtus qͥcqͥdde terra eſt ei ſapit amarū: qd̓ aūt de cęlo eſt dulce. Vnde debtō Augꝭ. cantat̉. Diſplicebat ei qͥcqͥd agebat ī ſęculo p̨̄ dulcedine dei ⁊ decore domꝰ eiꝰ quā dilexit. Similit̓ pęnitentiahabet radicē amarā .i. pͥncipiū/ ⁊ fructū dulcē: ſicut dicit apl̓sHeb̓ .xij. c. Oīs diſciplina in p̨̄ſenti qͥdem videt̉ nō eſſe gaudij ſꝫ męroris ecce radix: poſtea aūt fructū pacatiſſimū exercitatis ꝑ eam reddet iuſticię/ ecce fructū oliuę. Matth̓. iij. a.Pęnitentiā agite/ ecce radix: appropinqͣbit enī regnū cęloꝝecce fructꝰ. Hiere. xj. c. Oliuā vberē/ pulchrā/ fructiferā/ ſpecioſaꝫ vocauit dn̄ſ nomē tuū. Hic tāgit duplicē pulchritudinem ⁊ duplicē vbertatē ꝓpt̓ duplicē ſtolaꝫ. Hypocritę autēlicet videant̉ oliuę: non tn̄ ſunt oliuę ſed oleaſtri: habētes baccas amaras: quia non conſequent̉ dulcedinē vite ęternę: ſedamaritudinē gehennalis pęnę. Unde dicitur/ Matth̓. xxiij.c. Uę vobis ſcribę ⁊ phariſęi hypocritę: qui ſimiles eſtis ſepulchris dealbatis quę a foris parent hoībꝰ ſpecioſa: intꝰ autem plena ſūt oſſibꝰ mortuoꝝ ⁊ oī ſpurcitia ⁊cͣ. In fine ad remouendā arrogantiā oīa deo attribuit/ dicens: s ¶ Confitebor tibi ī ſęculū: id eſt laudabo te ſemper: t ¶ Quiafeciſti hęc omnia. Uel ſic/ Fęciſti/ non dicit qͥd. q. d. bonainnumerabilia. Lucꝭ. jͣ. e. Fecit mihi magna qͥ potens eſt. jͣ.Corꝭ. ij. c. Oculus nō vidit/ nec auris audiuit nec in cor hominis aſcendit quę pręꝑauit deus his qͥ diligūt eum. Et quopoſſet nūerari etiā bonū tꝑale qd̓ dn̄s fac̄ nobiſ? Quia vt habet̉ Eſa. xxvj. c. Oīa oꝑa nr̄a oꝑatꝰ es ī nob̓ dn̄e. Et Phil̓.ij. b. Ip̄e oꝑat̉ in nob̓ et velle ⁊ ꝑficere. Poſtea ꝓmittit ſe ꝑſeueraturū in bono. Un̄ addit: v ¶ Et expectabo nomentuū .i. rem noīs tui qd̓ eſt ieſus qͥ interp̄tat̉ ſaluator. q. d. expectabo ſalutē ⁊ ſaluationē tuā quā facies ī iudicio. Eſa. xxx.d. Deꝰ iudicij dn̄s: btī oēſ qͥ expectāt eū. Uel ſic: Expectabo nomē tuū: O deꝰ pater .i. filiū: qꝛ ſicut ꝑ nomē cogͦſcitqͥs: ſic per filiū pater. Hūc expectāt iuſti qͣſi mercedem ſua.Un̄ in Psͣ. Et nūc q̨̄ eſt expectatio mea? Nōne dn̄s? Gen̄.xlix. c. Salutare tuum expectabo dn̄e. Et quare expectabo:x ¶ Quoniam bonū eſt hoc nomen: id eſt dulce et ſuaue:conſpectu: id eſt
85
tPs.rj.
Psͣ .2.
Al̓toie
Quarta pari-
IuſtusIraturolius.
Moraliter X
Psͣ 79.
Tertia pars
Hypocrita cparat̉ olcaſtro.
Psͣ .2.
Psͣ .31.