Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

L

Pſalmus dauid cum ve­ IeE mei ocusnit ad eum nathan prophe­ m̄agnā miſcd̓iā tita: quando intrauit ad ber­ Et ẜm multitudinē miſedonū tuaꝝ: dele iniqͥtatē nſabee.L.

Aſo. ꝯu mei dei. q: ẜmv magnā miſcd̓iā tuam.c Et ẜm multitudinē miſeratidonſ̄ tuaꝝ: dele iniqͥtatē meā.

.xiiio. Hoc faciūt illi qui auſteritatē ſcripturę cōparant ꝓpterqueſtū: Et ita ſunt cōtrarij dn̄o/ aquā ꝯuertit in vinū. Ioh̓.a h. Itē alia eſt ſuffocata ſeu meretricia .i. ornatu verboꝝ palllata. Prouer. vij. c. Intexui funibꝰ lectū meū: ſtraui tapētibꝰpictis ex ęgypto ⁊cͣ. id ē ornaui ſermonē meū ꝟbis rhetoricis ſophiſticis. Ezech̓.xxiij .ſ. Circūliniſti ſtibio ocl̓os tuos ornata es mūdo muliebri.Ecc̄i. iiij. d. abſcōdas ſapiētiā in decoreſuo. Itē alia eſt inimica .ſ. mouēs ad riſū/tn̄ potiꝰ deberet mouere ad fletū et gemitū. Cantꝭ. ij. c. Voxturturis audita eſt ī terra nr̄a. Ezech̓. xxxiij. g. Audiūt ſermones meos faciūt eos: qꝛ ī cāticū oris ſui vertūt illos. Itēalia ē ꝯtumelioſa .ſ. qn̄ alicui ꝯtumelia ī ſermōe irrogat̉. Iaco.iij. c. Nūqͥd fōs eodē foramīe emanat dulcē aquā amarā?Itē alia ē ſuꝑba. Gregꝰ. p̨̄dicāt vt velint ſapiētes efficere: ſꝫ ſapiētes quęrūt vt poſſint ſuā ſciētiā alijs oſtētare. Itēalia ē importuna. Ecc̄i. xx. c. Ex ore fatui reprobabit̉ parabola: qꝛ dic̄ ī tēpore ſuo. Per ꝯͣriū/ Prouer .xv. c. Sermooportunꝰ optimꝰ ē. Itē alia eſt ſuꝑflua. Ecc̄i. xx. a. Qui ml̓tisa. vtit̉ verb̓/ lędit aīaꝫ ſuā. Et in lege: Uir patiens fluxū ſeminisimmūdus iudicabit̉. Expoſitio Psͣ. L.Iſerere mei deus. Titulus. Pſalmus dauid venit ad eum nathan ꝓpheta/ qn̄ vel qͥmintrauit ad berſabee. Huiꝰ tituli talis eſt ſenſus.Pſalmꝰ iſte ꝯuenit dauid ꝓphetę agēs de pęnitētia hūilitate quā habuit dauid: venit ad nathā ꝓpheta ſimilitudinē ꝓpoſitā oue pauꝑis/ redarguēs de pctō qd̓fecit/ qn̄ ītrauit: vel redarguēs/ qm̄ intrauit ab berſabeę. Cuiꝰ facti hiſtoria plana ē: habet̉. ij. Regꝭ. xj. et. xij. Etbn̄ ponit̉ hic pſalmus iſte. In ſuꝑiori em̄ pſalmo ęgit de t̓roreiudicij: Hic agit de pęnitentia: vt ꝯͣ iudiciū agamꝰ penitentiā:qꝛ vt habet̉ Ecc̄i. j. c. Timor dn̄i expellit peccatū. Et vt exēplo dauid ſperemꝰ veniā peccatoꝝ: ẜm qd̓ dicit̉ Zach̓. xij. c.Erit offēderit ex eis in illa die ſicut dauid. Et qd̓ habet̉ ibiij. Regꝭ. xij. d. multū nos ꝓuocare debet ad ſperandū ſi hūiliter velimꝰ pęnitere: quia qͣꝫ cito dixit dauid: Peccaui: rn̄ditnathan: Dn̄s trāſtulit a te peccatū tuū. Sed qͣre ponit̉ ibipſalmꝰ iſte? Sol̓. Quia allegorice ibi de chriſto exponit̉: pęnitētia aūt chriſto cōuenit. Itē bn̄ ponit̉ hic palmꝰ iſte vt ſitquīquageſimꝰ: vt notet̉ ſicut ī anno qͥnquageſimo iubileꝰdicebat̉/ remittebant̉ oīa debita: ita pęnitētiā hūilitatē de hic agit̉/ impetrat̉ a dn̄o plena remiſſio pctōꝝ. Un̄ intētio ēmonere ad pęnitētiā. Modꝰ. Quīqꝫ ſt̓ ꝑtitiōes. Prima ē dep̄catio. Secūdo cōfidentia indulgētię ablutiōis oſtēdit̉ ibi:Incerta occulta. Tertio ex cōfidētia ſecurꝰ petit deletionē oīm pctōꝝ plenā reſtitutionē: ibi: Auerte faciē tuā.Quarto qͥd reſtitutꝰ ꝑſoluat/ oſtēdit ibi: Docebo. Quīto deędificatiōe hierl̓m ꝓphetat: ibi: Benigne fac̄. Dauidnites publice ꝯfitens in ꝑſona ſua cuiuſlibet pęnitētis: autetiā totiꝰ eccl̓ię militātis/ dicit: a iſęrerę. Tria pͥncipalit̓obiecta ſūt peccatori ī p̨̄cedēti pſalmo .ſ. furtū/ adulteriū/ doloſitaſ: dictū ē: Si videbas furē currebas eo: Et adulteris portionē tuā ponebas: Os tuū abūdauit malicia lingua tua ꝯcinnabat dolos. Dauid iſtoꝝ ꝯſcius hic reſpōdet:a Miſerere mei deꝰ. q. d. qui fur ſū vicino ouiculā rapiēs:adult̓ ſū berſabee illicite cognoſcēs: doloſus ſū/ vriā īnocentēmorti exponēs. Et ſequūt̉ tria ꝟba his tribꝰ rn̄dentia .ſ. Deleiniqͥtate meā: qd̓ ad doloſitateꝫ referri pōt. Laua me abiniqͥtatę mea: qͣꝫtū ad homicidiū. Et a ꝑctō meo munda me: qͣꝫtum ad adulteriū. Duplicē aūt ꝯfeſſionē facit ꝓph̓ahic̄. Primo cōfitet̉ ſe miſerū/ dicit: Miſerere: qꝛ vt habet̉ Prouer. xiiij. d. Miſeros facit ppl̓os peccatū. Sil̓r dicatquibet veniā miſericordiā ſperās exēplo dauid: Exaudi dn̄ovocē meā clamaui ad te miſerere mei exaudi me. Zach̓.xij. c. Proteget dn̄s hierl̓m: erit qui offenderit ex eis in dieuia ſicut dauid: domus dauid ſicut dei: ſicut angelꝰ in con-

ſpectu dei. Secūdo confitet̉ deū miſericordē/ cum dicit: bScd̓m magnā miſericordiā tuā: non ſicut cain/ dixitGen̄. iiij. b. Maior eſt iniqͥtas mea qͣꝫ vt veniā merear. Iteꝫin hoc pͥmo ꝟſu notant̉ qͣttuor: Grauis miſeria difficilis offenſa/ dei omnipotētia/ eiuſdē miſericordia. Primū notat̉/ dic̄: Miſerere: qꝛvbi ē magna miſerianeceſſaria ē magna miſericordia. CaſſiodorꝰMagna eſt miſericordia/ q̨̄ formā ſerui īpoſuit dn̄o mūdi: vt panis eſuriret/ fons ſitiret virtꝰ infirmaret̉ vita moreret̉/ redēptor venderet̉. Ecc̄i.xxxv. d. Specioſa eſt miſericordia in tꝑe tribulatiōis. Secū notat̉/ dicit: Mei. Pro graui em̄ offenſa cuiꝰ cōſciusſibi erat/ tacet ꝓpriū nomē qd̓ odioſū erat: ꝓponit ꝓnomēqd̓ ſignificat mere ſubſtantiam. Si em̄ diceret: Miſerere meidauid vel regis: poſſet ei dn̄s rn̄dere: Nonne tu es dauid illequē ego elegi ẜm cor meū: et quē ego regē iſrael feci/ de poſtfętantes accipiēs eum: Quō ergo auſus fuiſti offendere mePro nomīe odioſo/ ꝓnomen ponit: qd̓ ſignificat mere ſubſtātiā quā dn̄s fecit. Et eſt deo odioſa: qꝛ deꝰ nihil oditeoꝝ q̨̄ fecit: ſicut dicit̉ Sap̄. xj. d. Tertiū .ſ. potētia notat̉ ibi:Deus/ potēs: cui tamē ꝓpriū ē miſereri: videns culpā videns pęnitentiā. Quartū ibi: Scd̓m magnā miſericordiā tuā. Psͣ. Quia magna ē miſericordia tua ſuꝑ me eruiſti aīaꝫ meā ex inferno inferiori. Et dicit beatꝰ Bern̄. ſicutſūt peccata minima/ mediocria maxima: ita miſericordiaParua em̄ eſt miſericordia dare tēporalia: mediocris expectare ad penitētiā: magna indignū coronare: et gloriā dei reſtituere. Magno igit̉ pctōri neceſſaria magna ē miſcd̓ia. Ro.v. d. Ubi abūdauit delictū/ ſuꝑabundauit gratia. Et ideo intꝑe in quo maxime abūdauit iniquitas/ datus eſt chriſtꝰ: magna .ſ. elemoſyna. In pͥmis aūt temporibus/ parua: qꝛ abraāmoyſes ⁊cͣ. c Et ẜm multitudinē ⁊cͣ. q. d. in generequātitatis .ſ. in cōtinuo diſcreto magna ē eiꝰ miſcd̓ia. Differunt tn̄ miſericordia miſeratio: qꝛ miſericordia dicit habitūvirtutis: miſeratio auteꝫ dicit actum. Psͣ. Miſeratiōes eiusſuꝑ omnia opera eius .j. Paral̓. xxj. b. Miſeratiōes eiꝰ mul ſunt. Psͣ. In multitudine miſericordię tuę exaudi me. ItēPsͣ. Laudate eum ẜm multitudinē magnitudinis eiꝰ. Multitudo miſcd̓ię dei attendit̉ ẜm multitudinem offenſionū/ velfrequētiam dimiſſionū: vel ẜm multitudinē offendentiū .i. qꝛml̓ta dimittit/ multotiēs/ et multꝭ: Magnitudo ꝟo attendit̉iuxta magnitudinem miſerētis/ vel peccatorū: id eſt quia magnus eſt qui dimittit: magna q̨̄ dimittit. Eſa. lxiij. b. Miſerationū dn̄i recordabor/ laudē domini ſuꝑ omnibꝰ quę reddidit nobis dn̄s et ſuꝑ multitudinē bonorū domus iſrael­ q̨̄largitus eſt eis ẜm indulgentiā ſuam/ ẜm multitudinē miſericordiaꝝ ſuarū. Sed quo petit multas/ qui paucas facit miſericordias? Eccͣi. xxviij. a. In hoīem ſimilē ſibi hꝫ miſericordiā de pctīs ſuis dep̄cabit̉? Eccͣi. v. b. Ne adijcias peccatū ſuꝑ peccatū: et ne dicas: miſeratio dei magna ē: ml̓titudinis peccatorū meorū miſerebit̉. Miſericordia em̄ ira abillo cito ꝓximant. Et notatur hic vnitas eſſentię/ cum dicit:magna. Et trinitas ꝑſonarū/ cum dicit: multitudinem.Et ita efficaciter miſerearis vt peccatū tollas. Et hoc eſt qd̓ſequit̉: d Dele iniqͥtatē meā in ꝓximū cōmiſſā. Deleſic̄ tu ipſe dicis/ Eſa. xliij. d. Ego ſū ego ſū/ deleo iniqͥtatestuas ꝓpter me. Et. xliiij. d. Deleui vt nubē iniqͥtates tuas/qͣſi nebulā peccata tua. Nubes dicit peccata mortalia: nebu venialia. Et ideo/ dele: qꝛ ſcpͥta ē. Diabolꝰ em̄ ſcribit peccata. Hiere. xvij. a. Peccatū iuda ſcriptū eſt ſtilo ferreo ī vngue adamātino. Hanc ſcripturā delet dn̄s. Col̓. ij. c. Delensqd̓ aduerſus nos erat chirographū decreti. Qd̓ manifeſtū ēin theophilo. Dele/ inqͣꝫ de anima maculā: de libro memoriam: de conſcientia remordentē vermem: de affectu appetitum: de geſtu errorem. Et quia quandoqꝫ deletur aliquid ettamen ibi adhuc apparet aliquod veſtigiuꝫ: Ideo adiungit:

Quattuor notant̉ in hoc ꝟſuDe pe. diſ. 3. c.totam

Psͣ. 77.

Lilij. 15. a.

Psͣ .85.

Differētia intermiſericordiā etmiſerationemPsͣ. 144.Psͣ. 68.Psͣ .150.

ſeſtr̓

it

lt. 16.