XLVIII
reera. vellCeperotiq̓o ſoltar in.altar. aleor lxxo.nōones in eadē. Ul̓ altera .i. aliuritu ſeruate: vbi ad hocnairetis vt ad ritū chriſtianū ꝯuertat̉: et iā nō ſit altera: ſꝫmnā ꝑ fidei vnitatē. Vel ſic: Vt enarretꝭ in ꝓgenie altera .i. ita p̄dicate: vt doctrīa vr̄a ita radicet̉/ vt vſqꝫ ad poſteros queniat. Uel ẜmaliā lr̄am: Et diſtribuite gradꝰ eiuſ. i.A 10 9t09 N2856officia ꝑ pͥſbyteroſ idi docus none īęicinum et inaconos ⁊ hmōi: vt ſic e ſęculum ſęculi: et ipſetenarretis .i. enarraf Nin ſogilri faciatis/ ꝑ eos/ Inlō¶ Aºprogenie altera:1ſem̄ riſijs.ſcꝫ chriſtianis futul.ris: qͥ ſunt ꝓgenies alI110XLVIII.tera: id ē ſecūdus populꝰ a iudęis: qͦs primū elegit dn̄s. Quid aūt narrare debeāt/ ſb̓iūgit. a ¶ Qm̄hic: nō alius. Hic qui in terris digito monſtratus eſt: quin terris viſus eſt/ ⁊ cū hominibus ꝯuerſatꝰ eſt: Baruch. iij.d. Hic ergo .i. chrinꝰ b ¶ Eſt deus deꝰ noſter. Iteratio noīs eſt nota ꝯfirmatiols: ſicut dixit ioſeph Gen̄. xlj.o. Qd̓ aūt vidiſti ſecūdo/ ad eandē rē ꝑtinēs ſomniū/ firmiqus indiciu eſt. EEſtidicoideꝰ noſter: nō ad ip̄s ſicut homines: quos qͥdā deos dicebāt: Sed in ęternū. d ¶ Et:id eſt in ſęculū/ ꝯſecuturum ſęculi. e ¶ Et ipſe regēt̉nos: ne cadamꝰ. f¶ In ſęcula .i. ſine fine. Uel iſtę tresdeterminatiōes ſic pn̄t legi retrograde: f ¶ In ſęcula .i. ꝑſucceſſiōes tēpoꝝ. d ¶ Et in ſęculū ſęcli .i. ꝑpetuo. cIn ęternū .i. tēporaliter.X Matth̓. iij. b. Progenies viperaꝝ: qͥs demōſtrabit vol̓fugere a vētura ira? Prouerb̓. xxx. b. Generatio q̨̄ patri ſucaledicit: ⁊ matri ſuę nō bn̄dicit ⁊cͣ. a ¶ Qm̄ hic eſt deꝰdeus noſter. Deus: omniū. Deus noſter/ religioſoꝝꝓprie: quē tpſi emur ⁊ lucrant̉: om̄īa ꝓpt̓ eū relinquētes: ⁊ eūſequetes. Phil̓. iij. b. Omīa detrimētū feci ⁊ arbitcor vt ſtercora: vt chriſtū lucrifaciam. Nec amitti poterit: ſed erit noſter: c ¶ In ęternū ⁊cͣ. vt ſupra.is. vh alterā recipit/ adulteriū ſpūale cōmittit. Et illis debetp̄dicari: a ¶ Qm̄ hic eſt deꝰ deꝰ nr̄/ qͣſi infidelibꝰ: qꝛ ſiverā fidē haberēt/ nō ita ditari cuperēt. Hieroꝰ. Nō habetverā fidē de deo/ qͥ cupit in his miſerijs locupletari.MAdlt qf̄fitfe nuibebore psgauid EcpoUdite hec ⁊cͣ. ¶ Expoſitio Psͣ. XLVIII.ſitū ne exponas. Supra ęgit ꝓph̓a de ſpe: ibi: Lętetur monſion. ⁊ exultent filio iude Scrintū eſt qutē Deut̓.xxiiij. b. Nō accipies loco pignorꝭ ſuperiorē ⁊ inferiorē molā. Un̄ cōpetent̓ in hoc pſalmo agit de timore: q̄ eſt mola inferior: ſicut ſpes ſuperior. Incutit ergo timorē/ oſtendēs ꝙdn̄s dānabit amatores huiꝰ mūdi. ¶ Intētio eſt/ monere noaliqg 7yꝯc102 0t 1549 Nodꝰ 5. 119r592l. ſūt partitiōes. Primo attētos facit ad noua ⁊ miracula qͣ dicruriio ¶ Eod̓ o īcinit ea ſogCōAynsꝫ ꝙ chri4ꝰ nā yodimet impios: ibi: Cur timebo. Tertio dicit q̄ īpijs ⁊ q̨̄ iuſtis reddēda ſint: ibi: Sicut oueſ. Quarto monet ne timeant̉ potentes: ibi: Ne timuerꝭ ⁊c̄. Dicit gͦ. g ¶ Auditehęc: q̄ dicturꝰ ſū O vos/ h ¶ Oēs gētes .i. getilit̓ viuētes. i ¶ Et auribꝰ/ cordis: k ¶ Percipite oēs qͥ habiatlorbē .i. o vos iuſti/ qͦs mūdus nō poſſidet: nec habitatdn̄ando vobis: ſed vos habitatꝭ eū/ dominādo ei. ¶ Notandū eſt gͦ ꝙ gentes duobꝰ modis accipiunt. An̄qꝫ em gētes/vlcunt̉ ſoli gentiles: qꝛ manent tales ques ſut geniti: ⁊ nuliocis ſacramētoꝝ remedio ſubuenit. An̄qꝫ aut dicunt̉ gētes.oēs iniqui/ gentiliter viuentes: Et ẜm hoc ſumit̉ hic: vt expoſitū eſt. Audite hęc oēs gētes auribꝰ ꝑcipite .i. ꝑfecte capite .ſ. intꝰ ⁊ extra. q. d. nō ſolū audiatꝭ qͥd vox ſonetauribꝰ: ſed qͥd ītellectui ⁊ affectui inſpiret ſpūs. Sile Eſa. jͣ.a. Audite cęli: ⁊ auribꝰ ꝑcipe terrā. l¶ Qui habitatꝭ orſt oe. Nota ꝙ habitare multꝭ modis accipit̉. An̄qꝫ em̄ ſumitꝓ mora facere. Un̄ Gen̄. xiij. c. Abraā habitauit ī terra cha
Udite̓ hęc oēs genh N1C Ailειa. QNhlc ¶ſl OCc docio noſtor. ꝯtornſim et in iia Tntes: auribus ꝑcipiteē ſeculum ſeculi: et ipſe regetToēs qͥ habitatꝭ orbē.f nos in ſęcula.¶ Quiqꝫ terrigenę ⁊ filij hofiodaibaiᵏ¶ In finem filijs chore pſal d minū: ſimui in vnū diues etp pauper. Os meum loquePſalmus XLVIII. atur ſapientiam: ⁊ meditatio
tenes in eadē. Ul̓ altera .i. aliū ritu ſeruāte: vbi ad hocmera: vtupener al idē .i. alier in altera: ⁊ alter in altera:nairetis vt ad ritū chriſtianū ꝯuertat̉: et iā nō ſit altera: ſꝫmnā ꝑ fidei vnitatē. Vel ſic: Vt enarretꝭ in ꝓgenie alteta .i. ita p̄dicate: vt doctrīa vr̄a ita radicet̉/ vt vſqꝫ ad poſteros queniat. Uel ẜmaliā lr̄am: Et diſtribuite gradꝰ eiuſ. i.officia ꝑp̄ſbyteroſi diaconos/ ⁊ hmōi: vt ſicenarretis .i. enarrari faciatis/ ꝑ eos/ Inprogenie altera:ſcꝫ chriſtianis futuris: qͥ ſunt ꝓgenies altera: id ē ſecūdus populꝰ a iudęis: qͦs primū elegit dn̄s. Quid aūt narrare debeāt/ ſb̓iūgit. a ¶ Qm̄hic: nō alius. Hic qui in terris digito monſtratus eſt: quin terris viſus eſt/ ⁊ cū hominibus ꝯuerſatꝰ eſt: Baruch. iij.d. Hic ergo .i. chrinꝰ b ¶ Eſt deus deꝰ noſter. Iteratio noīs eſt nota ꝯfirmatiols: ſicut dixit ioſeph Gen̄. xlj.o. Qd̓ aūt vidiſti ſecūdo/ ad eandē rē ꝑtinēs ſomniū/ firmiqus indiciu eſt. EEſtidicoideꝰ noſter: nō ad ip̄s ſicut homines: quos qͥdā deos dicebāt: Sed in ęternū. d ¶ Et:id eſt in ſęculū/ ꝯſecuturum ſęculi. e ¶ Et ipſe regēt̉nos: ne cadamꝰ. f¶ In ſęcula .i. ſine fine. Uel iſtę tresdeterminatiōes ſic pn̄t legi retrograde: f ¶ In ſęcula .i. ꝑſucceſſiōes tēpoꝝ. d ¶ Et in ſęculū ſęcli .i. ꝑpetuo. cIn ęternū .i. tēporaliter.X Matth̓. iij. b. Progenies viperaꝝ: qͥs demōſtrabit vol̓fugere a vētura ira? Prouerb̓. xxx. b. Generatio q̨̄ patri ſucaledicit: ⁊ matri ſuę nō bn̄dicit ⁊cͣ. a ¶ Qm̄ hic eſt deꝰdeus noſter. Deus: omniū. Deus noſter/ religioſoꝝꝓprie: quē tpſi emur ⁊ lucrant̉: om̄īa ꝓpt̓ eū relinquētes: ⁊ eūſequetes. Phil̓. iij. b. Omīa detrimētū feci ⁊ arbitcor vt ſtercora: vt chriſtū lucrifaciam. Nec amitti poterit: ſed erit noſter: c ¶ In ęternū ⁊cͣ. vt ſupra.is. vh alterā recipit/ adulteriū ſpūale cōmittit. Et illis debetp̄dicari: a ¶ Qm̄ hic eſt deꝰ deꝰ nr̄/ qͣſi infidelibꝰ: qꝛ ſiverā fidē haberēt/ nō ita ditari cuperēt. Hieroꝰ. Nō habetverā fidē de deo/ qͥ cupit in his miſerijs locupletari.MAdlt qf̄fitfe nuibebore psgauid EcpoUdite hec ⁊cͣ. ¶ Expoſitio Psͣ. XLVIII.ſitū ne exponas. Supra ęgit ꝓph̓a de ſpe: ibi: Lętetur mons ſion ⁊ exultent filię iudę. Scriptū eſt autē Deūt̓.xxiiij. b. Nō accipies loco pignorꝭ ſuperiorē ⁊ inferiorē molā. Un̄ cōpetent̓ in hoc pſalmo agit de timore: q̄ eſt mola inferior: ſicut ſpes ſuperior. Incutit ergo timorē/ oſtendēs ꝙdn̄s dānabit amatores huiꝰ mūdi. ¶ Intētio eſt/ monere noaliqͥs appreciet̉ elatos ī mūdo. Modꝰ talis eſt: Quattuorla. ſūt partitiōes. Primo attētos facit ad noua ⁊ miracula qͣ dicturus eſt. Scd̓o īcipit ea ꝑſequi/ oſtēdens ꝙ chriſtꝰ nō redimet impios: ibi: Cur timebo. Tertio dicit q̄ īpijs ⁊ q̨̄ iuſtis reddēda ſint: ibi: Sicut oueſ. Quarto monet ne timeant̉ potentes: ibi: Ne timuerꝭ ⁊c̄. Dicit gͦ. g ¶ Auditehęc: q̄ dicturꝰ ſū O vos/ h ¶ Oēs gētes .i. getilit̓ viuētes. i ¶ Et auribꝰ/ cordis: k ¶ Percipite oēs qͥ habiatlorbē .i. o vos iuſti/ qͦs mūdus nō poſſidet: nec habitatdn̄ando vobis: ſed vos habitatꝭ eū/ dominādo ei. ¶ Notandū eſt gͦ ꝙ gentes duobꝰ modis accipiunt. An̄qꝫ em gētes/vlcunt̉ ſoli gentiles: qꝛ manent tales ques ſut geniti: ⁊ nuliocis ſacramētoꝝ remedio ſubuenit. An̄qꝫ aut dicunt̉ gētes.oēs iniqui/ gentiliter viuentes: Et ẜm hoc ſumit̉ hic: vt expoſitū eſt. Audite hęc oēs gētes auribꝰ ꝑcipite .i. ꝑfecte capite .ſ. intꝰ ⁊ extra. q. d. nō ſolū audiatꝭ qͥd vox ſonetauribꝰ: ſed qͥd ītellectui ⁊ affectui inſpiret ſpūs. Sile Eſa. jͣ.a. Audite cęli: ⁊ auribꝰ ꝑcipe terrā. l¶ Qui habitatꝭ orpͣit oe. Nota ꝙ hobitare multꝭ modis ⁊cipit̉. Qn̄qꝫ em̄ ſumꝓ mora facere. Un̄ Gen̄. xiij. c. Abraā habitauit ī terra cha
naan ⁊cͣ. Qn̄qꝫ ꝓ delectationē habere: Vt ī Psͣ. Ecce qͣꝫ bonū ⁊ qͣꝫ iocundū habitare fratres in vnū. Qn̄qꝫ ꝓ dominiūhabere: vt hic: Et. iiij. Regꝭ. iiij. c. In medio ppl̓i mei habito/ Dixit mulier ſunamitꝭ ad heliſęū. m ¶ Quiqꝫ terrigenę: ſupple eſtis. n¶ Et filij hominū. Hic eſt antitheſis.Terrigenę ꝯtra gētes: Filij hoīm/ cōhabitatiorbe? ertra hͦ qd̓ dicit: Quirigene ergo ſūt mali amatores terrenorū: qꝛ naturaliter qͥſqꝫſuā amat originem: ⁊ad eā trahit̉ cor eius.ij. Regꝭ. xiiij. d. Oēsnos qͣſi aque dilabimur ī terrā. Filij hominū/ ſūt boni rōnales diſcreti ⁊ māſueti. Un̄ freq̄nt̓ dictūeſt Ezechieli: Fili hoīs. Poſtea idē repetit: o ¶ Simul īvnū diues ⁊ pauper. q. d. O tu diueſ qͥ terrigena es: ⁊ opauꝑ ſpū/ qͥ es filiꝰ hoīs: qͥ eſtꝭ ī vnū ſimul .i. loco ⁊ pceptiōe ſacramētoꝝ/ audite. Ul̓ in vnū. i. ad idē facti. Uelſic: Audite ī vnū .i. vna ītentiōe. Hic gͦ ſūt tres cōbinationes: ī qͣꝝ qͣlibet alloquit̉ bonos ⁊ malos: ⁊ monet ad audiendū. Debēt em̄ tā boni qͣꝫ mali audire legem dei. Mali/ vtꝯuertant̉. Psͣ. Lex dn̄i īmaculata ꝯuertēs aīas. Boni īcipientes debēt eā audire: vt ī bono īcępto poſſint ꝑſeuerare.Psͣ. Niſi qꝛ lex tua meditatio mea ē: tūc forte periſſē ī hūilitate mea. Itē ꝓficiētes/ vt īcitent̉. Eccͣs. vltꝭ. d. Verba ſapiētū qͣſi ſtimuli. Itē ꝑfecti/ vt delectent̉. Psͣ. Ꝙ dulcia faucibꝰ meis eloqͥa tua: ſuꝑ mel ori meo. Nota ꝙ ē ml̓tiplex vnitas.Indifferētię: de qͣ hic: ⁊ refert̉ ad locū.Naturę. Ioh̓. .x. f. Ego ⁊ pater vnū ſumus.Eſt em̄) Malicię. Psͣ. Principes ꝯuenerūt in vnū aduervnitas Gratię. Psͣ. Ecce qͣꝫ bonū ⁊(ſus dn̄m ⁊cͣ.qͣꝫ iocundū: habitare fratres in vnum.¶Gl̓ię. Ioh̓. xvij. d. Vt ſint vnū ſicut ⁊ nos ſumus.Poſſūt aūt qͣttuor genera pctōꝝ notari: qͦs ꝓph̓a ad audiendū verbū dei inuitat. Primi ſūt luxurioſi/ deſignati ꝑ gētes: q̨̄ a genio dicunt̉: qͥ eſt deus naturę. j. Corꝭ. v. a. Audit̉inter vos fornicatio: qͣlis nec inter gentes. Secūdi ſūt auari: deſignati ꝑ hoc qd̓ dicit̉: Qui habitatꝭ orbē. Apocl̓.viij. d. Uę/ vę vę/ habitātibꝰ in terra. Tertij ſūt ſuꝑbi: deſignati ꝑ hoc qd̓ dicit̉: Quiqꝫ terrigenę. Terrigene em̄dicunt̉ gigātes: qͥ vbiqꝫ ſignificāt ſuꝑbos. Ecc̄j .xvj. a. Nōexorauerūt ꝓ pctīs ſuis antiqui gigātes. Quarti ſunt inobedientes: deſignati ꝑ filios hoīm .i. adā ⁊ euā: qͥ fuerūt deoinobedientes. Un̄ alia lr̄a hꝫ: Filij adam. Ro. v. d. Sicutꝑ inobedientiā vniꝰ hoīs pctōres ꝯſtituti ſūt ml̓ti: ita ꝑ vniꝰobedientiā iuſti ꝯſtituent̉ multi. De qͥbus dicit̉ Eccͣj. iij. a.Filij ſapiētię eccl̓ia iuſtoꝝ: ⁊ natio illoꝝ obediētia ⁊ dilectio.Poſſet aūt aliqͥs dicere: Quare audiemus q̨̄ dicturꝰ es? Etſubiūgit cauſam/ cōmendās dicenda: Un̄ ſubdit: p ¶ Ogmeū loquet̉ ſapientiā .i. chriſtū: qͥ eſt dei ſapīa .j. Corꝭ.j. d. Nos p̨̄dicamꝰ chriſtū crucifixū: iudęis qͥdē ſcādalū: gētibꝰ aūt ſtulticiā: Ipſis aūt vocatꝭ iudęis atqꝫ gręcꝭ/ chriſtūdei virtutē ⁊ dei ſapientiā. Vel de ſapīa creata pōt intelligi.Un̄ in eadē epl̓a. ij. b. Sapientiā loqͥmur īter ꝑfectos ⁊cͣ. Etqꝛ de ſapīa etiā ſtulte ⁊ indiſcrete poſſet aliqͥs loqͥ: Ne hocei imponat̉ bn̄ ſubiūgit: q ¶ Et meditatio cordis meiprudētiā: ſupple loquet̉. Per hͦ ꝙ dicit: Meditatio cordis/ notat̉ diſcretio: vt pͥus veniat ſermo ad limā qͣꝫ ad linguā. Sapiētia ꝑtinet ad res diuinas: Prudētia ad res humanas .ſ. ad mores. Ul̓ ꝑ ſapientiā ītellige ſeptē dona: Perprudentiā ſeptē virtutes. Sed quō loquit̉ cor? Sol̓. Eccͣj.xxj. d. Os ſapientꝭ in corde eiꝰ. Itē nota ꝙ ſapiētia ꝓprie eſtin corde ⁊ ore: Prudētia ꝟo ī oꝑe. Un̄ moralit̓ rep̄hendunt̉illi qͥ cogitāt ⁊ loquunt̉ multa bona: ⁊ nihil faciunt oꝑando.Poſſet adhuc aliqͥs dicere: Tu loquerꝭ a temetipſo: a quoſapientiam vel prudentiam non habes. Non dicit: ImmoInclinabo aure
Psͣ 132
x
Psͣ .50.
sͣ. 18.Psͣ .118.
2 126Psͣ .118.
08 .118.
raliterioſis.
Psͣ .2.Psͣ .132.
De p̄latis.
Quattuor genera peccatoꝝpn̄t notari.
tiomi. j
piʳ