XI. IIII
ſꝫ tatē ⁊ māſu̓etudinē ⁊ ilſticiā:et deducet te mirabilit̓ dextera tua. Sagittę tuę acutęr ę
¶ Specie tua ⁊ pulchritudīe tua. Si li/ potēaſſime ſit aduerbialit̓ poſitū: tūc ſic ꝯſtruit̉. Uere potētiſime poteſ te accīgere: qꝛ es ſpecioſus ⁊ pulcher: Sic̄ cōmurit dr. Ille vel ille bn̄ pōt eē bellator/ qꝛ formoſus ē. Hoc ē gͦgictu: potes accingere te gladio potētiſſime. Potes inquāSpecie tua/ quātuꝫad diuinitatē: b ¶ Ete tua et pulchritupulchritudīe tuaende proſꝑe ꝓqꝫtū ad humanitateꝫ:Nō enī ſolū inquātūgna. Propter verideꝰ fuit potēs: ſꝫ ⁊ inquātū hō. Un̄ Mat.vliꝭ. d. Data eſt mihi oīs poteſtas in cęlo ⁊ in terra. Si autēpotētiſſime/ ſit noīalit̓ poſitū: Idē ē ſenſus: Et ſic ꝯſtruit̉:O potentiſſime ſpecie tua ⁊ pulchritudine tua: vtſuꝑ expoſitū eſt. Hęc eſt illa duplex pulchritudo: de qua. sͣ.diximꝰ: ibi: Specioſus forma p̨̄ filijs hominū .ſ. ẜm diuinitatem. Cantꝭ. jͣ. d. Ecce tu pulcher es dilecte mi ⁊ decorus.Uel hͦ ꝙ dicit̉: Specie tua ⁊ pulchritudīe tua/ poteſtcōſtrui cum hoc qd̓ ſequit̉: ¶ Intēde: Vt ſit ſenſus: Intende .i. hominē pereuntē reſpice. Spęcię tua .i. miſericordia diuinitatꝭ/ quę ꝑ ſpeciem ſignificat̉. Et pulchritudine tua .i. humilitate humanitatis. De his duobus dicitdn̄s Exo. iij. b. Uidi afflictionē populi mei in ęgypto/ Ecceprimū: Et deſcendi vt liberarē eum de manibꝰ ęgyptioꝝ ⁊cͣ.Ecce ſecūdū. Et cōmēdat hic ſponſū a tribꝰ pręcipue: Amiſericordia/ cum dicit: Intēde/ vt dictū eſt. Ab vtilitate/ cūaddit: d ¶ Proſpere procedę .i. ꝓcede de vtero virginis. De quo ꝓceſſu Psͣ. Ipſe tanqͣꝫ ſponſus ꝓcedens dethalamo ſuo. Proſperę .i. ad ꝓſperitatē ⁊ vtilitatē nr̄am:quia oīa bona nobis contulit: ſicut dictum eſt ibi: Diffuſa ēgratia in labijs tuis: ẜm tertiam expoſitionē. Tertio cōmendat a victoria quā habuit de diabolo/ cuꝫ ſubiūgit: e ¶ Etregna/ ſuper fideles/ quos d̓ manu diaboli eripuiſti: qui tibiper fideꝫ ſubijciunt̉. Vn̄ petūt fideles: Adueniat regnū tuū:fiat volūtas tua ⁊cͣ. Matth̓. vj. b. Poſtea cōmēdat eum abalijs tribꝰ: videlicet a veritate/ a māſuetudine/ a iuſticia: quęneceſſaria ſunt regnare volenti. De quibꝰ ſequit̉: f ¶ Propter veritatē ⁊ māſuetudinē ⁊ iuſticiā. Continuatio.Dico: Procede ⁊ regna. Et hoc: propter veritatē/ implendā. g ¶ Et māſuetudinē/ exhibendā. h ¶ Et iuſticiā/ exercēdā. Veritas impleta ē in ꝓmiſſis datis; Māſuetudinē exhibuit/ ferendo malos. Un̄ cū publicanis ⁊ pctōribus māducabat: Matth̓. ix. b. Et adulterę dixit: Nec egote ꝯdemuabo: Ioh̓. viij. b. Et ꝓ inimicis orauit. Lucꝭ. xxiij.e. dicens: Pater/ dimitte illis quia neſciūt qͥd faciunt. Iuſticiam exercuit in diſperſione iudęoꝝ per titū ⁊ veſpaſianū: etin eoꝝ excęcatiōe: vt plenitudo gentiū intraret: vt dicit apl̓s/Roma. xj. c. Poſſunt etiaꝫ hęc tria reddi tribus p̨̄cedētibꝰ:ſingula ſingulis: vt ſic dicat: Intendę/ propt̓ veritatē inſerendam in nobis. Procede/ propter manſuetudinē dandam nobis. Regna/ propter iuſticiam faciendā pro nobis.Et vere facies: Unde ſequit̉: i ¶ Et deducet te mirabiliter dextera tua .ſ. vt hęc faciaſ. ¶¶ Dextera .i. potētia.ſn ¶Qua/ nō aliena: deducet te/ de ſinu patris in vterumvginis: inde ad p̨̄ſepiū/ inde ad crucē inde ad ſepulchꝝ/ indead cęlum. kMirabiliter: quia multi mirabunt̉. VndeLucꝭ .ij. c. Mirati ſunt omnes qͥ audierūt de his quę dictaerant a paſtoribꝰ ad ipſos. Vel Mirabiliter: quia tota illa deductio plena fuit miraculis: Ubi initiū miracl̓oꝝ fuit: ꝙfactꝰ fuit deꝰ homo/ v̓bū caro/ mater virgo/ De alijs patet.Ael Deducet/ de populo ad populum: mirabiliter: vtpeius. Mirabiliter ductus fuit a dextera ſua per medium iuueorum: qui eum volebant pręcipitare: Lucꝭ. iiij. e. Underdicitur ibi: Ieſus autem tranſiens per medium illorū ibat.X a Specie tua ⁊ pulchritudine tua .i. ſicut decetſpeclem ⁊ pulchritudinē tuā. Spęcie/ quātū ad naturalia:pulchritudine/ quātum ad gratuita. Hęc eſt imago ⁊ ſimūlituao dei ad quā factꝰ eſt homo. Eſt ergo ſenſus/ ac ſi dital:. Bebes accingi gladio tuo potentiſſime: qꝛ non decet
ita ſpecioſum ⁊ pulchrū militem qui ad imaginē ⁊ ſimilitudinem dei factus eſt/ gladium ſuū debiliter tenere/ vel flatu leuiproijcere. Vel coniūgat̉ cum eo qd̓ ſequit̉: c ¶ Intende:vt ſit ſenſus: Specie tua ⁊ pulchritudīe tua intēde:id eſt in finem qui eſt deꝰ tende/ ſicut te docet ſpecies tua humana. Hō enī ad hͦ factus ē vt deū ꝯtēplet̉.Un̄ illud: Os hoī ſb̓lime dedit: cęlūqꝫ videre Iuſſit: ⁊ erectosad ſidera tolere vultu. Eccͣs. vij. d. Hocinueni qd̓ fecerit deꝰ hoīeꝫ rectū: et ip̄e infinitꝭ ſe miſcuit quęſtionibꝰ. b ¶ Et pulchritudīe tua .i. ſic̄ docet te gr̄a quęfacit aīam eſſe pulchrā ⁊ ſpeciē illumīat. Et ne tm̄ volūtate īdeum tendas: d ¶ Proſperę procede/ proficiendo etnō retrocedēdo vt cancer. e ¶ Et ſic regna hic ſuꝑ teipſū:in futuro aūt in regno cęloꝝ. Qui enī in deum non tendit/ etꝓficiendo in virtutibꝰ ꝓſpere non procedit: non rex efficitur/ſed ſeruus peccati. Ioh̓. viij. d. Qui facit pctm̄: ſeruꝰ eſt peccati. Intendere pertinet ad vim rationabilē: ꝓcedere/ ad cōcupiſcibilē: regnare ad iraſcibilem. Rationabilis enim dū veritatem inquirit: quid aliud facit qͣꝫ intēdit ſiue intelligit? Cōcupiſcibilis ꝟo dum bonitatē ſiue ſuauitatē appetit: quid aliud facit qͣꝫ pedibus affectus procedit? Iraſcibilis autem duꝫin prauos motus deſęuit: quid aliud facit qͣꝫ regnat? Et ꝓpterhoc bene ſequitur: f ¶ Propter veritatē quantum ad rationabilem. g ¶ Et maſuetudine/ quātum ad ꝯcupiſcibilem. h ¶ Et iurticia/ quātum ad iraſcibilem. Uel ſic dico:Regna/ in futuro: propter veritatem oris: ⁊ manſuetudinēcordis: ⁊ iuſticiaꝫ operis: ne mentiamur in confeſſione: ne tepeſcamus in contritione: ne defraudemus in ſatiſfactione.Hęc eſt via trium dierū: d̓ qua dicit moyſes Exo. v. a. Ibimus viam trium dierū in ſolitudinē. Uia eſt pęnitentia: tresdietę ſūt ꝯtritio/ ꝯfeſſio ⁊ ſatiſfactio. i ¶ Et/ in hac via/ deducet te mirabiliter dextera tua: id eſt opera bona: etpręcipue opera miſericordię. Unde Prouerb̓. xviij. c. Donum hominis dilatat viam eius: et ante principes ſpaciumei facit. Bona autem opera dextera vocant̉: Sicut dicit dn̄ſMatth̓. vj. a. Te autem faciēte elemoſynam: neſciat ſiniſtratua quid faciat dextera tua. Specialiter autem pręlato dicit̉:c ¶ Intēde vigilando ſuper gregem. Vnde epiſcopus idemeſt ꝙ ſuꝑintendens. Actꝭ xx. f. Attendite vob̓ ⁊ vniuerſo gregi in qͦ vos ſpūſſanctus poſuit epiſcopos ⁊cͣ. d ¶ Proſꝑeprocede/ diſcurrēdo. Prouerb̓. vj. a. Diſcurre feſtina/ ſuſcita amicum tuū. e ¶ Et regna hoſtes repellendo a regnotuo .ſ. ab eccleſia quā regere habes. f ¶ Propter veritatē in docēdo. g ¶ Et māſuetudinē ī corripiēdo. h Etiuſticiā ꝑtinaces puniēdo. n ¶ Sagitte tuę acutę. Supra cōmendauit chriſtum a potētia: ibi: Accingere gladio tuo ⁊cͣ. Sed qꝛ gladio nō feriunt̉ niſi iuxta poſiti: poſſet quis putare ꝙ abbreuiata eſſet manꝰ dn̄i / ⁊ potentia eiusaliquo termino clauderet̉: Vnde ad hunc errorem remouendum valet/ ꝙ hic potentiā eius exprimit per ſagittas/ quę ꝓcul poſitos vulnerāt: et per hoc ꝙ per hęc duo .ſ. per gladiūqui vulnerat d̓ prope ⁊ per ſagittā quę vulnerat a longe/ potentiam dei deſignat: eandem potentiā incomp̄henſibilē eſſedemoſtrat. Dicit gͦ. Sagittę tuę/ O chriſte .i. verba tua q̨̄vulnerāt corda hominū vulnere timoris ⁊ amoris. Timorisvt a malo reuocet: Amoris/ vt ad bonū prouocet. Uel Sagittę tuę .i. ⁊ v̓ba tua (Iob .vj. a. Sagittę dn̄i ⁊cͣ. iiij. Regꝭ.xiij. c. Sagitta domini/ ſagitta ſalutis) ſunt o ¶ Acutę:quia non ſolum ad pruriginem aurium hęc ſunt ſicut verbaphiloſophorum: ſed habent vitę ęternę promiſſionē. Vndeacumine ſuorumn ¶ Sagittę tuę acutę ⁊cͣ. Moraliter prędicatori ꝯuenit/eodē modo qͦ de chriſto exponēdo diximꝰ. Nā ſagittę p̨̄dicatoris/ ſūt v̓ba ſacrę ſcpͥturę: et ſagittarij ſūt p̨̄dicatores/ ⁊ p̨̄lati. De quibꝰ Eſa. xiij. d. Ecce ego ſuſcitabo ſuꝑ voſ medos/ qͥargētū nō quęrāt nec aurū velint: ſꝫ ſagittꝭ ꝑuulos int̓ficiāt.aliū enī p̄
Ouidius lib̓.i. metamorph̓.Al̓ ſpotētiſſime
Psͣ .18.
De prelatis
Allegorice
Al̓ r verbera
ter ʳ
Moraliter