Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

XI. IIII

ſꝫ tatē māſu̓etudinē ilſticiā:et deducet te mirabilit̓ dextera tua. Sagittę tuę acutęr ę

Specie tua pulchritudīe tua. Si li/ potēaſſime ſit aduerbialit̓ poſitū: tūc ſic ꝯſtruit̉. Uere potētiſime poteſ te accīgere: qꝛ es ſpecioſus pulcher: Sic̄ cōmurit dr. Ille vel ille bn̄ pōt bellator/ qꝛ formoſus ē. Hoc ēgictu: potes accingere te gladio potētiſſime. Potes inquāSpecie tua/ quātuꝫad diuinitatē: b Ete tua et pulchritupulchritudīe tuaende proſꝑeqꝫtū ad humanitateꝫ: enī ſolū inquātūgna. Propter verideꝰ fuit potēs: ſꝫ inquātū. Un̄ Mat.vliꝭ. d. Data eſt mihi oīs poteſtas in cęlo in terra. Si autēpotētiſſime/ ſit noīalit̓ poſitū: Idē ē ſenſus: Et ſic ꝯſtruit̉:O potentiſſime ſpecie tua pulchritudine tua: vtſuꝑ expoſitū eſt. Hęc eſt illa duplex pulchritudo: de qua..diximꝰ: ibi: Specioſus forma p̨̄ filijs hominū .ſ. ẜm diuinitatem. Cantꝭ.. d. Ecce tu pulcher es dilecte mi decorus.Uel dicit̉: Specie tua pulchritudīe tua/ poteſtcōſtrui cum hoc qd̓ ſequit̉: Intēde: Vt ſit ſenſus: Intende .i. hominē pereuntē reſpice. Spęcię tua .i. miſericordia diuinitatꝭ/ quę ſpeciem ſignificat̉. Et pulchritudine tua .i. humilitate humanitatis. De his duobus dicitdn̄s Exo. iij. b. Uidi afflictionē populi mei in ęgypto/ Ecceprimū: Et deſcendi vt liberarē eum de manibꝰ ęgyptioꝝ ⁊cͣ.Ecce ſecūdū. Et cōmēdat hic ſponſū a tribꝰ pręcipue: Amiſericordia/ cum dicit: Intēde/ vt dictū eſt. Ab vtilitate/addit: d Proſpere procedę .i. ꝓcede de vtero virginis. De quo ꝓceſſu Psͣ. Ipſe tanqͣꝫ ſponſus ꝓcedens dethalamo ſuo. Proſperę .i. ad ꝓſperitatē vtilitatē nr̄am:quia oīa bona nobis contulit: ſicut dictum eſt ibi: Diffuſa ēgratia in labijs tuis: ẜm tertiam expoſitionē. Tertio cōmendat a victoria quā habuit de diabolo/ cuꝫ ſubiūgit: e Etregna/ ſuper fideles/ quos manu diaboli eripuiſti: qui tibiper fideꝫ ſubijciunt̉. Vn̄ petūt fideles: Adueniat regnū tuū:fiat volūtas tua ⁊cͣ. Matth̓. vj. b. Poſtea cōmēdat eum abalijs tribꝰ: videlicet a veritate/ a māſuetudine/ a iuſticia: quęneceſſaria ſunt regnare volenti. De quibꝰ ſequit̉: f Propter veritatē māſuetudinē iuſticiā. Continuatio.Dico: Procede regna. Et hoc: propter veritatē/ implendā. g Et māſuetudinē/ exhibendā. h Et iuſticiā/ exercēdā. Veritas impleta ē in ꝓmiſſis datis; Māſuetudinē exhibuit/ ferendo malos. Un̄ publicanis pctōribus māducabat: Matth̓. ix. b. Et adulterę dixit: Nec egote ꝯdemuabo: Ioh̓. viij. b. Et inimicis orauit. Lucꝭ. xxiij.e. dicens: Pater/ dimitte illis quia neſciūt qͥd faciunt. Iuſticiam exercuit in diſperſione iudęoꝝ per titū veſpaſianū: etin eoꝝ excęcatiōe: vt plenitudo gentiū intraret: vt dicit apl̓s/Roma. xj. c. Poſſunt etiaꝫ hęc tria reddi tribus p̨̄cedētibꝰ:ſingula ſingulis: vt ſic dicat: Intendę/ propt̓ veritatē inſerendam in nobis. Procede/ propter manſuetudinē dandam nobis. Regna/ propter iuſticiam faciendā pro nobis.Et vere facies: Unde ſequit̉: i Et deducet te mirabiliter dextera tua .ſ. vt hęc faciaſ. ¶¶ Dextera .i. potētia.ſn ¶Qua/ aliena: deducet te/ de ſinu patris in vterumvginis: inde ad p̨̄ſepiū/ inde ad crucē inde ad ſepulchꝝ/ indead cęlum. kMirabiliter: quia multi mirabunt̉. VndeLucꝭ .ij. c. Mirati ſunt omnes audierūt de his quę dictaerant a paſtoribꝰ ad ipſos. Vel Mirabiliter: quia tota illa deductio plena fuit miraculis: Ubi initiū miracl̓oꝝ fuit:factꝰ fuit deꝰ homo/ v̓bū caro/ mater virgo/ De alijs patet.Ael Deducet/ de populo ad populum: mirabiliter: vtpeius. Mirabiliter ductus fuit a dextera ſua per medium iuueorum: qui eum volebant pręcipitare: Lucꝭ. iiij. e. Underdicitur ibi: Ieſus autem tranſiens per medium illorū ibat.X a Specie tua pulchritudine tua .i. ſicut decetſpeclem pulchritudinē tuā. Spęcie/ quātū ad naturalia:pulchritudine/ quātum ad gratuita. Hęc eſt imago ſimūlituao dei ad quā factꝰ eſt homo. Eſt ergo ſenſus/ ac ſi dital:. Bebes accingi gladio tuo potentiſſime: qꝛ non decet

ita ſpecioſum pulchrū militem qui ad imaginē ſimilitudinem dei factus eſt/ gladium ſuū debiliter tenere/ vel flatu leuiproijcere. Vel coniūgat̉ cum eo qd̓ ſequit̉: c Intende:vt ſit ſenſus: Specie tua pulchritudīe tua intēde:id eſt in finem qui eſt deꝰ tende/ ſicut te docet ſpecies tua humana. enī ad factus ē vt deū ꝯtēplet̉.Un̄ illud: Os hoī ſb̓lime dedit: cęlūqꝫ videre Iuſſit: erectosad ſidera tolere vultu. Eccͣs. vij. d. Hocinueni qd̓ fecerit deꝰ hoīeꝫ rectū: et ip̄e infinitꝭ ſe miſcuit quęſtionibꝰ. b Et pulchritudīe tua .i. ſic̄ docet te gr̄a quęfacit aīam eſſe pulchrā ſpeciē illumīat. Et ne tm̄ volūtate īdeum tendas: d Proſperę procede/ proficiendo et retrocedēdo vt cancer. e Et ſic regna hic ſuꝑ teipſū:in futuro aūt in regno cęloꝝ. Qui enī in deum non tendit/ etꝓficiendo in virtutibꝰ ꝓſpere non procedit: non rex efficitur/ſed ſeruus peccati. Ioh̓. viij. d. Qui facit pctm̄: ſeruꝰ eſt peccati. Intendere pertinet ad vim rationabilē: ꝓcedere/ adcupiſcibilē: regnare ad iraſcibilem. Rationabilis enim veritatem inquirit: quid aliud facit qͣꝫ intēdit ſiue intelligit?cupiſcibilis ꝟo dum bonitatē ſiue ſuauitatē appetit: quid aliud facit qͣꝫ pedibus affectus procedit? Iraſcibilis autem duꝫin prauos motus deſęuit: quid aliud facit qͣꝫ regnat? Et ꝓpterhoc bene ſequitur: f Propter veritatē quantum ad rationabilem. g Et maſuetudine/ quātum ad ꝯcupiſcibilem. h Et iurticia/ quātum ad iraſcibilem. Uel ſic dico:Regna/ in futuro: propter veritatem oris: manſuetudinēcordis: iuſticiaꝫ operis: ne mentiamur in confeſſione: ne tepeſcamus in contritione: ne defraudemus in ſatiſfactione.Hęc eſt via trium dierū: qua dicit moyſes Exo. v. a. Ibimus viam trium dierū in ſolitudinē. Uia eſt pęnitentia: tresdietę ſūt ꝯtritio/ ꝯfeſſio ſatiſfactio. i Et/ in hac via/ deducet te mirabiliter dextera tua: id eſt opera bona: etpręcipue opera miſericordię. Unde Prouerb̓. xviij. c. Donum hominis dilatat viam eius: et ante principes ſpaciumei facit. Bona autem opera dextera vocant̉: Sicut dicit dn̄ſMatth̓. vj. a. Te autem faciēte elemoſynam: neſciat ſiniſtratua quid faciat dextera tua. Specialiter autem pręlato dicit̉:c Intēde vigilando ſuper gregem. Vnde epiſcopus idemeſt ſuꝑintendens. Actꝭ xx. f. Attendite vob̓ vniuerſo gregi in vos ſpūſſanctus poſuit epiſcopos ⁊cͣ. d Proſꝑeprocede/ diſcurrēdo. Prouerb̓. vj. a. Diſcurre feſtina/ ſuſcita amicum tuū. e Et regna hoſtes repellendo a regnotuo .ſ. ab eccleſia quā regere habes. f Propter verita in docēdo. g Et māſuetudinē ī corripiēdo. h Etiuſticiā ꝑtinaces puniēdo. n Sagitte tuę acutę. Supra cōmendauit chriſtum a potētia: ibi: Accingere gladio tuo ⁊cͣ. Sed qꝛ gladio feriunt̉ niſi iuxta poſiti: poſſet quis putare abbreuiata eſſet manꝰ dn̄i / potentia eiusaliquo termino clauderet̉: Vnde ad hunc errorem remouendum valet/ hic potentiā eius exprimit per ſagittas/ quęcul poſitos vulnerāt: et per hoc per hęc duo .ſ. per gladiūqui vulnerat prope per ſagittā quę vulnerat a longe/ potentiam dei deſignat: eandem potentiā incomp̄henſibilē eſſedemoſtrat. Dicit. Sagittę tuę/ O chriſte .i. verba tua q̨̄vulnerāt corda hominū vulnere timoris amoris. Timorisvt a malo reuocet: Amoris/ vt ad bonū prouocet. Uel Sagittę tuę .i. v̓ba tua (Iob .vj. a. Sagittę dn̄i ⁊cͣ. iiij. Regꝭ.xiij. c. Sagitta domini/ ſagitta ſalutis) ſunt o Acutę:quia non ſolum ad pruriginem aurium hęc ſunt ſicut verbaphiloſophorum: ſed habent vitę ęternę promiſſionē. Vndeacumine ſuorumn Sagittę tuę acutę ⁊cͣ. Moraliter prędicatori ꝯuenit/eodē modo de chriſto exponēdo diximꝰ. ſagittę p̨̄dicatoris/ ſūt v̓ba ſacrę ſcpͥturę: et ſagittarij ſūt p̨̄dicatores/ p̨̄lati. De quibꝰ Eſa. xiij. d. Ecce ego ſuſcitabo ſuꝑ voſ medos/argētū quęrāt nec aurū velint: ſꝫ ſagittꝭ ꝑuulos int̓ficiāt.aliū enī

Ouidius lib̓.i. metamorph̓.Al̓ ſpotētiſſime

Psͣ .18.

De prelatis

Allegorice

Al̓ r verbera

ter ʳ

Moraliter