Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmus

f tis in populis. Tota die vec recūdia mea contra me eſt:ē confuſio faciei meę cōopeſꝫ ruit me̓. A voͣce exprobranh tis oͦbloquentis: a facie ini

mici perſequentꝭ. Hęc omn nia ve̓nerunt ſuper nos neco obliti ſumus te: et inique̓ęgimus in teſtamēto tuo. Et non receſſit retro cor noſtꝝ:

a Tota die verecūdia. Oſtēſis ſupͣ oībꝰ quę martyrespatiūt̉ extra: on̄dit q̨̄ patiūt̉ ītra. Primo/ verecūdiā quandam/ quā naturali corruptione habet animꝰ hoīs quādo viliter tractat̉. Et hac tēptabant̉ martyres. Vnde dic̄: Totadie: non tm̄ vna hora. b Uerecundia mea .i. illa temptatio verecūdię a ſenſualitate mea procedens: c Contrame eſt/ temptās rationem vt ei cōſentiat.Et poſſet dici: qꝛ noneſt magna iſta confuſio: īmo eſt: vn̄ addit:d Et confuſio faciei meę .i. in facie per quendā ruborē apparens: e Cooperuit/ ex omni parte/ f Me: qꝛ tm̄ facies ruborēoſtēdit: ſed totum corpus horret. Sꝫ adhuc eſt tolerabilisverecūdia/ quę ab amicꝭ ad correctionē infert̉: hęc aūt ſic:ſed ab īimicꝭ exercet̉ ad ꝑditionē. Diuidit aūt inimicoꝝ quattuor genera. Primū eſt aperte blaſphemantiū: qd̓ notatdicit: g A voce exprobrantis/ aꝑte. Secūdū genus ēocculte detrahentiū: Un̄ addit: h Et obloquētis .i. occulte mordētis detrahentꝭ. Tertiū genus eſt malā voluntatē habentiū: Vnde ſequit̉: i A facie inimici .i. in corde odientis. Quartū genꝰ eſt oꝑe nocentiū: De quo addit:k Et ꝑſequētis. Poſt oſtēdit triplicē ꝯſolationē ſctōruꝫmartyrū ꝯtra p̨̄dicta mala. Prima ē innocētia: Scd̓a eſt bona ꝯſciētia: Tertia eſt bona cauſa. Innocētia aūt ꝯſiſtit in tribus. Primo in intelligentia .i. in fide: qd̓ notat/ cum dicit:IMęc oīa .ſ. p̨̄dicta mala: m Uenerūt ſuꝑ nos: nectn̄ obliti ſumꝰ te. Hanc memoriā facit fides vigere: qꝛ fides eſt argumentū apparentiū. Sed qꝛ vt dicit̉ Iaco. ij.d. Fides ſine operibꝰ mortua eſt: Ideo ad verā innocētiamſecūdo exigit̉ bona oꝑatio: Un̄ ſubdit: o Et iniqueęgimus in teſtamēto tuo .i. teſtamentū tuū nouę legisqd̓ ſeruandū accępimꝰ ſeruauimꝰ executi ſumꝰ. Inique enīagit: qui teſtamentū qd̓ exequendū accępit mortuo teſtatoreexeqͥ nolēs deſinit perire. Sꝫ qꝛ ip̄a oꝑa niſi fiāt ex charitate meritoria ſunt: ideo ad innocētię ꝑfectionē/ cum fide etoꝑe: neceſſaria ē tertio bona volūtas quā fac̄ charitas: Deſubiūgit: p Et receſſit/ a deo: q Retro cor nr̄m: ſdeo charitatē īſeꝑabilit̓ adhęſit. Un̄ martyribꝰ legit̉ illudRoma. viij. g. Quiſ nos ſeꝑabit a charitate chriſti? Tribulatio/ an anguſtia/ an ꝑſecutio ⁊cͣ. Innocētia in iſtis tribꝰ ꝯſiſtit: In bona fide: ī bono oꝑe: in bona volūtate. Primū ſpectat ad rōnabilē: ſecundū ad iraſcibilē: tertiū ad ꝯcupiſcibilē.M De his tribusMMoraliter poteſt legi totum ab illo loco a Tota dieverecundia mea contra me eſt. Supra enim dixit moraliter in perſona peccatoꝝ quę mala facit peccatū: Hic autem in ꝑſona pęnitentis oſtendit ꝓceſſum pęnitentię quampctm̄ deletur: Quaſi ſi quis quęreret: quo liberaberis a peccato qd̓ tot mala tibi fac̄? Ecce quō. Tota dię verecūdiamea ꝯtra me ē. Hic notat̉ ꝯfeſſio. In ꝯfeſſione enī cogͦſcit pctm̄ ſuū/ tunc verecūdat̉ apud ſe ꝓpt̓ enormitatē peccati: et illa verecūdia multū onerat homine accuſat apud ſeipſum. Hoc eſt dicit: b Uerecundia mea/ ex ꝓprijsmeis exiēs. Cōtra me ē: et hoc ad horā: ſꝫ tota die.Un̄ Psͣ. Tota die ꝯtriſtatꝰ ingrediebar. De hac verecūdiaquę ex cognitiōe pctī naſcit̉ dicit̉/ Eccͣj .xxxij. b. Ante verecūdiam p̨̄ibit gr̄a: quę .ſ. illuminat hoīem ad cognoſcendū ſuamturpitudinē. In ꝯfeſſiōe aūt confundit̉ facies hoīs/ ad lr̄am:Un̄ dicit: d Et cōfuſio faciei meę cooꝑuit me. Dehac ꝯfuſione/ Eccͣj. iiij. c. Eſt ꝯfuſio adducēs gr̄aꝫ gloriā.Gr̄a enī pręueniēs p̨̄cedit verecūdiā: vt.. dictū eſt: ſed gr̄aſubſequēſ quę ꝯſeruat hoīem/ ſubſequit̉ ꝯfeſſionē. Un̄ Eccͣj.xxxij. b. Poſt ꝟ̓ba illa p̨̄dicta: Ante verecūdiā p̨̄ibit gratia:ſtatim ſequit̉: Et reuerentia accedet tibi gr̄a bona: Pro reuerētia videlicet quā exhibet homo deo in ꝯfeſſione. Et in dicit: e Cooperuit/ notatur ꝯfeſſio debet eſſe inte-

Sgra: non enī dicit tm̄ operuit ſed cooperuit. Item in notat̉ ꝯfeſſio abſcōdit hoīeꝫ ab ira dei. Unde Psͣ. Beati qͦꝝremiſſę ſunt iniqͥtates .ſ. in contritiōe: et quoꝝ tecta ſunt pctāin confeſſiōe. Quid autem moueat ad ꝯfitendū: oſtendit/ cuꝫſubiūgit: g A voce exprobrātis obloquentis .i.ab accuſatione ꝓpriędinem peccati oſtendendo: obloquit̉/ ęt̄na ſupplicia cōminando. De hac voce Roma. ij. c. Teſtimoniūreddente illis conſciētia ip̄oꝝ: et int̓ ſe īuicē cogitationū accuſantiū ⁊cͣ. Primū ergo qd̓ facit hominē ad cōfeſſionē pręparare/ eſt accuſatio p̄cedentiū peccatoꝝ. Secundū autem eſt inſtantia p̨̄ſentiū temptationū. Vnde addit: i A facie inimici .i. ab inſtantiatriplicis inimici: Mūdi/ carnis/ diaboli: qui nos habēt odio:et ideo dicunt̉ inimici. Nec ſufficit eis odiuꝫ īmo infeſtāt.Unde addit: k Et perſequentis. De his inimicisſecutoribꝰ Thren. iiij. d. Uelociores fuerūt ꝑſecutores noſtri aquilis: ſuper monteſ perſecuti ſunt nos .i. in p̨̄lationibꝰ:vbi maxime perſequunt̉ hominē: quia totum pondus pręlijvertitur in ſaul. j. Regꝭ. vltꝭ. a. Vel exiſtētes in eminenti vita dicuntur eſſe ſuper montes: quos etiam pręcipue perſequunt̉ hoſtes. Un̄ Gregꝰ. Illos pulſare negligit/ quos iamquieto iure poſſidere ſe ſentit. Sed quia ſūt qͥdaꝫ qui videntes magnitudinē enormitatē peccatoꝝ: ſentientes tantaminſtātiā temptationū/ in ſeipſis deſperāt: peccato dimittūthabenas: Ideo oſtēdit ſe ita facere: Un̄ ſequit̉: HHęcomnia .ſ. prędicta peccata/ ꝯſciētię exprobratio/ oplocitio/ temptationū inſtātia: m Uenerunt ſuper nos/quaſi opprimentes nos. n Nec tn̄ obliti ſumꝰ te/ esipſa miſericordia. Psͣ. Deus meus miſericordia mea. PsͣNunqͥd obliniſcet̉ miſereri deus aut continebit in ira ſua miſericordias ſuas? Qui obliuiſcit̉/ nunqͣꝫ deſperat: Quiavt dicit beatus Bern̄. maior eſt chriſti pietas/ qͣꝫ quęuis iniqͥtaſ. Qui ꝟo obliuiſcit̉/ cito deſperat. Vnde cātat eccleſia:Tribularer ſi neſcirem miſericordias tuas dn̄e ⁊cͣ. Sic oblitus erat cain: qui dixit/ Gen̄. iiij. b. Maior eſt iniqͥtas mea qͣꝫvt veniaꝫ merear. Sed qꝛ ſūt alij qui tantū de dei miſericordia pręſumūt/ facere penitentiam nolunt: Iſtud remouetcum ſubiūgit: o Et iniquę ęgimus in teſtamētotuo. Teſtamentū chriſti qd̓ facit ante mortem ſuam / eſt paxinter deū hominē: Scd̓m dicit Ioh̓. xiiij. d. Pacem relinquo vobis. Eccͣj .xlv. d. Statuit illi teſtamentū pacis. Adhoc autem fiat pax inter aliquos: oportet vterqꝫ in aliquo flectatur a ſuo ꝓpoſito: Similit̓ in pace faciēda inter deum hominē/ deus flectitur a ſua iuſticia per miſericordia: ethomo quaſi ei occurrit aſſurgit per pęnitentiā. Unde dicit̉in Psͣ. Miſericordia veritas obuiauerūt ſibi. Miſericordia .ſ. dei remittentis peccatū: veritas hoīs ſeipſum ꝯdemnantis. Iuſticia pax oſculatę ſunt: Iuſticia .ſ. pęnitentis ſatiſfacere curantis: et pax dei ipſum recipientis. Ęqͥtas ergoeſt: qn̄ vterqꝫ qd̓ ad eum pertinet facit. Inęqualitas aūt ſiueiniqͥtas eſt: ſi alter ſubtrahat ſe ab eo qd̓ facere debet. Et ſichomo inique: id eſt inęqualit̓ agit in teſtamento dei: quandoſe retrahit a pęnitētia faciēda. Sunt etiam qͥdam qui pęnitetiam faciunt: ſed in ea non ꝑſeuerant. Et hoc etiam remouetcum ſubiūgit: p Et non receſſit retro cor noſtrum.Receſſit a pęnitētia/ cui ſe ꝯiūxerat. Exo. xxxij. b. Cito receiſerunt de via quā oſtendiſti eis. Debet enī homo ſempercedere .i. ꝓficere in pęnitentia: non retro ire: Quia habeturLucꝭ. ix. d. Nemo mittens manū ad aratrū reſpiciēs retroaptus eſt regno dei. Dicit etiā q Cor noſtrū/ non corus: quia ſunt qͥdam qui etiam manent in aliqua pęnitentiaſemꝑ: qꝛ etiam dn̄s flagellat multos illis inuitis: ſed muſmure ſuſtinent: Hi ſignificati ſunt per latronē qui crucifixuseſt a ſiniſtris dn̄i: Et ſimonē cyreneū quē angariauerūt vttolleret crucem

Myſtice

Psͣ. .xj.

Ar tet oblinu

Al̓. vultꝰ meioperuit

Quattuor genera inimicoꝝ

Triplex conſolatio martyrum

Heb̓. 11. a.

Psͣ .51.Ps. .76.

Moraliter

Proceſſus penitentie ꝑͤ quaꝫpeccatum delet̉

Psͣ .14.

Ul̓ confuſio

Psͣ. 37.

Al̓ ⁊confuſionē

Lucl̓ .25..

X l