Pſalmus
f tis in populis. Tota die vec recūdia mea contra me eſt:ē ⁊ confuſio faciei meę cōopeſꝫ ruit me̓. A voͣce exprobranh tis ⁊ oͦbloquentis: a facie ini
mici ⁊ perſequentꝭ. Hęc omn nia ve̓nerunt ſuper nos neco obliti ſumus te: et inique̓ nōęgimus in teſtamēto tuo. Ethͦ non receſſit retro cor noſtꝝ:
a ¶ Tota die verecūdia. Oſtēſis ſupͣ oībꝰ quę martyrespatiūt̉ extra: h̓ on̄dit q̨̄ patiūt̉ ītra. Primo/ verecūdiā quandam/ quā naturali corruptione habet animꝰ hoīs quādo viliter tractat̉. Et d̓ hac tēptabant̉ martyres. Vnde dic̄: Totadie: non tm̄ vna hora. b ¶ Uerecundia mea .i. illa temptatio verecūdię a ſenſualitate mea procedens: c ¶ Contrame eſt/ temptās rationem vt ei cōſentiat.Et poſſet dici: qꝛ noneſt magna iſta confuſio: īmo eſt: vn̄ addit:d ¶ Et confuſio faciei meę .i. in facie per quendā ruborē apparens: e ¶ Cooperuit/ ex omni parte/ f ¶ Me: qꝛ nō tm̄ facies ruborēoſtēdit: ſed ⁊ totum corpus horret. Sꝫ adhuc eſt tolerabilisverecūdia/ quę ab amicꝭ ad correctionē infert̉: hęc aūt nō ſic:ſed ab īimicꝭ exercet̉ ad ꝑditionē. Diuidit aūt inimicoꝝ quattuor genera. Primū eſt aperte blaſphemantiū: qd̓ notat cūdicit: g ¶ A voce exprobrantis/ aꝑte. Secūdū genus ēocculte detrahentiū: Un̄ addit: h ¶ Et obloquētis .i. occulte mordētis ⁊ detrahentꝭ. Tertiū genus eſt malā voluntatē habentiū: Vnde ſequit̉: i ¶ A facie inimici .i. in corde odientis. Quartū genꝰ eſt oꝑe nocentiū: De quo addit:k ¶ Et ꝑſequētis. Poſt oſtēdit triplicē ꝯſolationē ſctōruꝫmartyrū ꝯtra p̨̄dicta mala. Prima ē innocētia: Scd̓a eſt bona ꝯſciētia: Tertia eſt bona cauſa. Innocētia aūt ꝯſiſtit in tribus. Primo in intelligentia .i. in fide: qd̓ notat/ cum dicit:IMęc oīa .ſ. p̨̄dicta mala: m ¶ Uenerūt ſuꝑ nos: nectn̄ obliti ſumꝰ te. Hanc memoriā facit fides vigere: qꝛ fides eſt argumentū nō apparentiū. Sed qꝛ vt dicit̉ Iaco. ij.d. Fides ſine operibꝰ mortua eſt: Ideo ad verā innocētiamſecūdo exigit̉ bona oꝑatio: Un̄ ſubdit: o ¶ Et inique nōęgimus in teſtamēto tuo .i. teſtamentū tuū nouę legisqd̓ ſeruandū accępimꝰ ſeruauimꝰ ⁊ executi ſumꝰ. Inique enīagit: qui teſtamentū qd̓ exequendū accępit mortuo teſtatoreexeqͥ nolēs deſinit perire. Sꝫ qꝛ ip̄a oꝑa niſi fiāt ex charitate meritoria nō ſunt: ideo ad innocētię ꝑfectionē/ cum fide etoꝑe: neceſſaria ē tertio bona volūtas quā fac̄ charitas: Deſubiūgit: p Et nō receſſit/ a deo: q Retro cor nr̄m: ſdeo ꝑ charitatē īſeꝑabilit̓ adhęſit. Un̄ d̓ martyribꝰ legit̉ illudRoma. viij. g. Quiſ nos ſeꝑabit a charitate chriſti? Tribulatio/ an anguſtia/ an ꝑſecutio ⁊cͣ. Innocētia gͦ in iſtis tribꝰ ꝯſiſtit: In bona fide: ī bono oꝑe: in bona volūtate. Primū ſpectat ad rōnabilē: ſecundū ad iraſcibilē: tertiū ad ꝯcupiſcibilē.M De his tribusMMoraliter poteſt legi totum ab illo loco a ¶ Tota dieverecundia mea contra me eſt. Supra enim dixit moraliter in perſona peccatoꝝ quę mala facit peccatū: Hic autem in ꝑſona pęnitentis oſtendit ꝓceſſum pęnitentię ꝑ quampctm̄ deletur: Quaſi ſi quis quęreret: quo liberaberis a peccato qd̓ tot mala tibi fac̄? Ecce quō. Tota dię verecūdiamea ꝯtra me ē. Hic notat̉ ꝯfeſſio. In ꝯfeſſione enī cogͦſcithō pctm̄ ſuū/ ⁊ tunc verecūdat̉ apud ſe ꝓpt̓ enormitatē peccati: et illa verecūdia multū onerat homine ⁊ accuſat apud ſeipſum. Hoc eſt ꝙ dicit: b ¶ Uerecundia mea/ ex ꝓprijsmeis exiēs. c¶ Cōtra me ē: et hoc nō ad horā: ſꝫ tota die.Un̄ Psͣ. Tota die ꝯtriſtatꝰ ingrediebar. De hac verecūdiaquę ex cognitiōe pctī naſcit̉ dicit̉/ Eccͣj .xxxij. b. Ante verecūdiam p̨̄ibit gr̄a: quę .ſ. illuminat hoīem ad cognoſcendū ſuamturpitudinē. In ꝯfeſſiōe aūt confundit̉ facies hoīs/ ad lr̄am:Un̄ dicit: d ¶ Et cōfuſio faciei meę cooꝑuit me. Dehac ꝯfuſione/ Eccͣj. iiij. c. Eſt ꝯfuſio adducēs gr̄aꝫ ⁊ gloriā.Gr̄a enī pręueniēs p̨̄cedit verecūdiā: vt. sͣ. dictū eſt: ſed gr̄aſubſequēſ quę ꝯſeruat hoīem/ ſubſequit̉ ꝯfeſſionē. Un̄ Eccͣj.xxxij. b. Poſt ꝟ̓ba illa p̨̄dicta: Ante verecūdiā p̨̄ibit gratia:ſtatim ſequit̉: Et ꝓ reuerentia accedet tibi gr̄a bona: Pro reuerētia videlicet quā exhibet homo deo in ꝯfeſſione. Et in hͦꝙ dicit: e ¶ Cooperuit/ notatur ꝙ ꝯfeſſio debet eſſe inte-
Sgra: non enī dicit tm̄ operuit ſed cooperuit. Item in hͦ notat̉ ꝙ ꝯfeſſio abſcōdit hoīeꝫ ab ira dei. Unde Psͣ. Beati qͦꝝremiſſę ſunt iniqͥtates .ſ. in contritiōe: et quoꝝ tecta ſunt pctāin confeſſiōe. Quid autem moueat ad ꝯfitendū: oſtendit/ cuꝫſubiūgit: g ¶ A voce exprobrātis ⁊ obloquentis .i.ab accuſatione ꝓpriędinem peccati oſtendendo: ⁊ obloquit̉/ ęt̄na ſupplicia cōminando. De hac voce Roma. ij. c. Teſtimoniūreddente illis conſciētia ip̄oꝝ: et int̓ ſe īuicē cogitationū accuſantiū ⁊cͣ. Primū ergo qd̓ facit hominē ad cōfeſſionē pręparare/ eſt accuſatio p̄cedentiū peccatoꝝ. Secundū autem eſt inſtantia p̨̄ſentiū temptationū. Vnde addit: i ¶ A facie inimici .i. ab inſtantiatriplicis inimici: Mūdi/ carnis/ diaboli: qui nos habēt odio:et ideo dicunt̉ inimici. Nec ſufficit eis odiuꝫ īmo ⁊ infeſtāt.Unde addit: k ¶ Et perſequentis. De his inimicis ⁊ ꝑſecutoribꝰ Thren. iiij. d. Uelociores fuerūt ꝑſecutores noſtri aquilis: ſuper monteſ perſecuti ſunt nos .i. in p̨̄lationibꝰ:vbi maxime perſequunt̉ hominē: quia totum pondus pręlijvertitur in ſaul. j. Regꝭ. vltꝭ. a. Vel exiſtētes in eminenti vita dicuntur eſſe ſuper montes: quos etiam pręcipue perſequunt̉ hoſtes. Un̄ Gregꝰ. Illos pulſare negligit/ quos iamquieto iure poſſidere ſe ſentit. Sed quia ſūt qͥdaꝫ qui videntes magnitudinē ⁊ enormitatē peccatoꝝ: ⁊ ſentientes tantaminſtātiā temptationū/ in ſeipſis deſperāt: ⁊ peccato dimittūthabenas: Ideo oſtēdit ſe nō ita facere: Un̄ ſequit̉: HHęcomnia .ſ. prędicta peccata/ ⁊ ꝯſciētię exprobratio/ ⁊ oplocitio/ ⁊ temptationū inſtātia: m ¶ Uenerunt ſuper nos/quaſi opprimentes nos. n ¶ Nec tn̄ obliti ſumꝰ te/ qͥ esipſa miſericordia. Psͣ. Deus meus miſericordia mea. PsͣNunqͥd obliniſcet̉ miſereri deus aut continebit in ira ſua miſericordias ſuas? Qui hͦ nō obliuiſcit̉/ nunqͣꝫ deſperat: Quiavt dicit beatus Bern̄. maior eſt chriſti pietas/ qͣꝫ quęuis iniqͥtaſ. Qui ꝟo hͦ obliuiſcit̉/ cito deſperat. Vnde cātat eccleſia:Tribularer ſi neſcirem miſericordias tuas dn̄e ⁊cͣ. Sic oblitus erat cain: qui dixit/ Gen̄. iiij. b. Maior eſt iniqͥtas mea qͣꝫvt veniaꝫ merear. Sed qꝛ ſūt alij qui tantū de dei miſericordia pręſumūt/ ꝙ facere penitentiam nolunt: Iſtud remouetcum ſubiūgit: o ¶ Et iniquę nō ęgimus in teſtamētotuo. Teſtamentū chriſti qd̓ facit ante mortem ſuam / eſt paxinter deū ⁊ hominē: Scd̓m ꝙ dicit Ioh̓. xiiij. d. Pacem relinquo vobis. Eccͣj .xlv. d. Statuit illi teſtamentū pacis. Adhoc autem ꝙ fiat pax inter aliquos: oportet ꝙ vterqꝫ in aliquo flectatur a ſuo ꝓpoſito: Similit̓ in pace faciēda inter deum ⁊ hominē/ deus flectitur a ſua iuſticia per miſericordia: ethomo quaſi ei occurrit ⁊ aſſurgit per pęnitentiā. Unde dicit̉in Psͣ. Miſericordia ⁊ veritas obuiauerūt ſibi. Miſericordia .ſ. dei remittentis peccatū: ⁊ veritas hoīs ſeipſum ꝯdemnantis. Iuſticia ⁊ pax oſculatę ſunt: Iuſticia .ſ. pęnitentis ſatiſfacere curantis: et pax dei ipſum recipientis. Ęqͥtas ergoeſt: qn̄ vterqꝫ qd̓ ad eum pertinet facit. Inęqualitas aūt ſiueiniqͥtas eſt: ſi alter ſubtrahat ſe ab eo qd̓ facere debet. Et ſichomo inique: id eſt inęqualit̓ agit in teſtamento dei: quandoſe retrahit a pęnitētia faciēda. Sunt etiam qͥdam qui pęnitetiam faciunt: ſed in ea non ꝑſeuerant. Et hoc etiam remouetcum ſubiūgit: p ¶ Et non receſſit retro cor noſtrum.Receſſit a pęnitētia/ cui ſe ꝯiūxerat. Exo. xxxij. b. Cito receiſerunt de via quā oſtendiſti eis. Debet enī homo ſemper ꝓcedere .i. ꝓficere in pęnitentia: ⁊ non retro ire: Quia habeturLucꝭ. ix. d. Nemo mittens manū ad aratrū ⁊ reſpiciēs retroaptus eſt regno dei. Dicit etiā q ¶ Cor noſtrū/ non corus: quia ſunt qͥdam qui etiam manent in aliqua pęnitentiaſemꝑ: qꝛ etiam dn̄s flagellat multos illis inuitis: ſed cū muſmure ſuſtinent: Hi ſignificati ſunt per latronē qui crucifixuseſt a ſiniſtris dn̄i: Et ꝑ ſimonē cyreneū quē angariauerūt vttolleret crucem
Myſtice
Psͣ. .xj.
Ar tet oblinu
Al̓. ⁊ vultꝰ meioperuit
Quattuor genera inimicoꝝ
Triplex conſolatio martyrum
Heb̓. 11. a.
Psͣ .51.Ps. .76.
Moraliter
Proceſſus penitentie ꝑͤ quaꝫpeccatum delet̉
Psͣ .14.
Ul̓ ⁊ confuſio
Psͣ. 37.
Al̓ ⁊confuſionē
Lucl̓ .25..
X l