XI.IIII

f Sed dextera tua ⁊ brachiū iacob. In te̓ īimicosc tuum ēt illuminatio vultus n ventilabimꝰr cornu: ⁊d tui: qm̄ ⁊complacuiſti in eis.mine tuo ſpernemusTu es ipſe rex meus ⁊ deus qͦgentes in mobiſ. Nndiſꝫ meus: qui mandas ſalutesr arcu meo ſperabo: ⁊

iacob. In te̓ īimicos noſtroq ventilabimꝰr cornu: ⁊ in no-mine tuo ſpernemus inſurq gentes in mobiſ. Nndn̄ enī inr̄ arcu meo ſperabo. ⁊ gladiꝰ

xa ¶ Sed dextera tua .i. ꝓſperitas quaꝫ eis dediſti: qꝛnccedebat eis bene. b ¶ Et brachiū tuū .i. potentia tua.¶ Et illuminatio vultus tui .i. illuminatū ⁊ ſanū conſialium tuū de tua volūtate r ꝓcedēs. Et hoc feciſti: nō ſuis meritis: ſed tua benignitate: Hoc eſt qd̓ ſequit̉: dōplacuiſti in eis .i.placuit tibi o deus vtſ illis faceres. Complacuiſti dic̄: vt pluralitas ꝑſonarū oſtendat̉: Toti enī trinitati placuit. Uel ꝑ cōplacuiſti/ notat mutuū placitū dei .ſ. ⁊ ipſorū: vt deus eis/ ⁊ ipſi deo placeant. Hic terminatur primūnentum.EEt ideo notat ꝙ nec a nobiſipſis nec ab extrinſeca oꝑatiōeadiutoriū habemus ſufficiēs ad p̨̄dicta faciēda: ſed a deo: ideſt a tota trinitate: q̨̄ notat̉ in ſequēti verſu/ cū dicit: a ſSeddextera tua: hoc ad pr̄eꝫ refert̉. b ¶ Et brachiū tuū: hͦad filiū. c¶ Et illuminatio vultus tui: hͦ ad ſpm̄ſctm̄.§. Simile habet̉ ſup: Dn̄s illuminatio mea: ⁊ ſalus mea quē timebo: dn̄s protector vitę meę. Illuminatio: hoc refertur adce ſpiritūſanctū: ſalus ad filium: protector ad patreꝫ. e ¶ Tues ipſe rex meus. Hic eſt ẜm argumentū: qd̓ ſic fit: Tudn̄e tātū dilexiſti nos ꝙ miſiſti ꝓ nob̓ filiū tuū in terris: Ergo mirū eſt ꝙ ꝑmittis nos ita male tractari. Vnde ꝯuertensſermonē ſuū ad chriſtū dicit: Tu es ipſe rex meus ⁊ deus meus. q. d. ex quo talem regem habeo: non ita deberemtractari. Oſtendit ergo ſe hr̄e fidem de humanitate chriſticū dicit: f ¶ Rex meus/ Et fidem de deitate/ cum addit:g¶ EEt deus meꝰ. Et fidē veteris teſtamēti contra manicheos/ cū dicit: h ¶ Qui mādas ſalutes iacob. Et cōmendat chriſtū mult̓iplicit̓. Primo ab excellētia eſſentię: ibi:Tu es. Exo. iij. d. Ego ſum qͥ ſum. Et poſtea dicit: Qui eſtmiſit me ad vos. Secūdo cōmēdat eū ab īmutabilitate eſſentię: ibi: Ip̄ę. Tertio ab officio doctrinę ⁊ regimīs: ibi: Rexmeꝰ: qꝛ regit: inſtruit: ꝓuidet: ꝓtegit: paſcit: punit: remunerat. Et ideo bn̄ dicit̉/ rex/ non tyrannꝰ. Eſa. xxxiij. d. Dn̄s iudex noſter/ dn̄s legifer noſter/ dn̄s rex noſter. Et bn̄/ rex: quiaſicut dicit̉ Apocꝭ. xix. c. In capite eiuſ diademata multa. Etmerito dicit̉ rex: ⁊ habet diademata: qꝛ legitime certauit. ij.Timoth̓. ij. a. Non coronabit̉ niſi qui legitime certauerit.Quarto cōmēdat eū a dignitate naturę: ibi: Et deus meꝰ.Quīto a liberalitate: ibi: Qui mādas ſalutes iacob .i.illi populo antiquo. Salutes .ſ. corporales: Mandauit enīillis dn̄s ſalutes ꝑ alios: modernos aūt ſalutat ꝑ ſeipſum: qͦsetiā ipſe oſculatꝰ eſt. Cantꝭ. j. a. O ſculet̉ me oſculo oris ſui.Heb̓ .j. a. Multifarie multiſqꝫ modis olim deus loquēs patribus in ꝓphetis: nouiſſime diebꝰ iſtis locutꝰ eſt nobis in filio. De hoc loco/ vbi dicit̉/ Mandas ſalutes: et de alio. jͣ.Qm̄ illic mādauit dn̄s bn̄dictionē: tractum eſt ꝙ dn̄s papamādat ſalutē ⁊ bn̄dictionē. e ¶ Tu es ipſe rex ⁊cͣ. Moraliter qͥ eſt verꝰ miles chriſti/ pōt vere dicere: Tu es ipſrex meꝰ. Et qͥ eſt verꝰ cultor/ pōt dicere: g ¶ Et deꝰ meꝰSi ergo es miles/ pugna: ſi cultor/ ī ſpiritu ⁊ veritate adora.ẜ QQui mādas ſaluteſ plures .ſ. tres: īteriorē/ exteriorēet ęternā ſalutē: i ¶ Iacob .i. ſimilibꝰ iacob: qꝛ talibꝰ dabitdn̄s illas tres ſalutes: qͥ videlicet fuerīt lenes ꝑ māſuetudinē/vt b̓n̄dictionē ęt̓nā accipiāt ſic̄ iacob: qͥ lenis fuit/ ⁊ bn̄dictioſe pris accępit. Itē qͥ ſicut iacob fugit fratrē ſuū eſau: carnēſua q̄ frater eſt/ fugerint. Itē qͥ ſicut iacob duas vxores fęcūuit: fęcundi fuerint in actiua ⁊ contēplatiua vita. Item quilugerint a laban .i. a mūdo: qꝛ laban interp̄tat̉ dealbatꝰ. Iteꝫqui oues .i. ſubditos ⁊ ſimplices pauerint verbo/ exēplo ⁊ tēporali ſubſidio: ſicut iacob oues pauit. Item qͥ luctātes fuerinſt ⁊ ꝑualuerint ad angelum magni ꝯſilij/ lachrymis ⁊ or̄one deuota: ſic̄ iacob luctatꝰ eſt: Gen̄. xxxij. f. Et Oſee. xij. b.Fieuit ⁊ rogauit eū: Ecce duo brachia qͥbꝰ luctari debemꝰ.Et bbi dicit̉. Inualuit ad āgelū ⁊ ꝯfortatꝰ ē. Sꝫ qꝛ pauci mo-

do in hmōi inueniunt̉ ſimiles iacob: et ſalutes qͣs mādat dn̄snon accęptāt: Ideo pōt dici illud Thren̄. j. f. Mādauit dn̄saduerſū iacob ī circūitu eiꝰ hoſteſ eiꝰ. Quare? Sequit̉ ratio.Facta eſt hieruſalē quaſi polluta mēſtruis inter eos. Sequit̉Tertiū cū dic̄: k ¶ In te īimicos nr̄os ventilabimꝰcornu. Et ſic eliciturtertiū argumētū. Exqͦ dn̄s tot bona facietin futuro ſctīs/ ꝙ etiā.alios iudicabūt: ſicutd̓r Mat. xix. d. Vosqͥ ſecuti eſtis me ſedebitis ſuꝑ ſedes duodecim/ iudicātes duodecim tribꝰ iſrl̓: Ergo mirū videt̉ quō ꝑmittit eos dn̄s h̓ tantꝭtribulatiōibꝰ affici. Et on̄dit duplicē ptātē quā in futuro habebūt. Prima ē ptās iudiciaria. Un̄ dicit: In te. i. in virtute nobis a te data: m ¶ Uentilabimꝰ .i. iudicabimꝰ/ ſeꝑando granū a paleis. l ¶ Inimicos nr̄os .i. pctōres reprobos: qͥ odio habēt bonos ⁊ inquātū mali odiunt̉ ab ipſis: ſic̄in Psͣ. dicit̉: Perfecto odio oderā illos. Et alibi: Iniquosodio habui. De ventilatiōe dicit̉ Matth̓. iij. c. Cuiꝰ ventilabrū in manu ſua ⁊cͣ. n ¶ Cornu. Hoc nomē pōt eē ablatiui caſus vel vocatiui. Ablatiui/ vt ſit ſenſus: Uentilabimus cornu .i. fortitudine. Uel vocatiui/ vt ſit ſenſus: Inte o cornu .i. o tu chriſte qͥ es cornu .i. fortitudo noſtra etoīm ſctōꝝ. Lucl̓. j. g. Bn̄dictꝰ dn̄s deꝰ iſrael: qꝛ viſitauit ⁊fecit redēptionē plebis ſuę: Et erexit cornu ſalutꝭ nobis. Secunda ptās eſt: qꝛ ꝯculcabūt malos ⁊ ipſos dęmones. Undeaddit: o ¶ Et in noīe tuo: id eſt in ꝟtute tua nominabili:p ¶ Spernem inſurgētes in nobis .ſ. malos hoīes etdęmones. Alia lr̄a expreſſius dicit: quę ſic habet: In noīetuo cōculcabimꝰ aduerſarios. Eſa. xxxvij. d. Deſpexit te ſubſānauit te ꝟgo filia ſion. Loquit̉ ad ſennacherib: ideſt ad malos ⁊ dęmōes. Uirgo filia ſion eſt ꝯgregatio bonorum. Malach̓. vltꝭ. a. Salietis ſicit vitulus de armēto: ⁊ calcabitis impios cū fuerint cinis ſub planta pedū vr̄oꝝ. Poſtoſtendit ꝙ ſancti habebunt has dignitates merito humilitatis. Et diuidit humilitatē ſctōꝝ in qͣttuor parteſ. Prima eſt:qn̄ hō bona ſua ſibi nō attribuit: De quo dicit: q ¶ Nonenī in arcu meo ſperabo. Alia lr̄a: Cōfidā in arcu .i.ī oꝑibꝰ meis bonis/ qͥbꝰ diabolū ſagitto. Scd̓a ē: qn̄ ſalutē ſuāſibi nō attribuit. Un̄ dicit: r ¶ Et gladiꝰ meꝰ nō ſaluabit me: id eſt fortitudo mea qua reſiſtere ſufficiaꝫ. Tertia ē:quando attribuit deo ſaluationē ſuā. Et hoc fac̄ cū ſubiūgit:X Saluaſti enī nos ⁊cͣX k ¶ In te īimicos nr̄os ⁊cͣ. Pōt etiā exponi eodemmō moralit̓ ſic: In te vētilabimꝰ .i. qͣſi puluerē aūt paleādeijciemus. l ¶ Inimicos .ſ. mūdū/ carnē/ diabolū. Psͣ.Qm̄ in te eripiar a tēptatiōe: ⁊ ī deo meo trāſgrediar murū.Uētilatio fit cū māibꝰ: Et fit ibi duplex motꝰ .ſ. ſurſū ⁊ deorſū: ꝑ qd̓ ſignificat̉ bona oꝑatio facta ī dilectiōe dei ⁊ ꝓximi.In te. i. tibi adhęrēdo. Iob. xvij. a. Pone me iuxta te ⁊ cuiuſuis manꝰ pugnet ꝯͣ me. n ¶ Cornu .i. fortitudine chriſtiīcarnati. Sic enī exponit Beda: Quia cornu ē ⁊ duriꝰ carne⁊ molliꝰ oſſe: ſic chriſtꝰ nec videbat̉ penitꝰ ī ſua maieſtate/ necpenitus in humanitate. o ¶ Et in noīe tuo ſpernemusinſurgētes ī nobis .i. motꝰ oīs pctī intus ī corde ſurgēteſ:Quos illi ſpernūt/ qͥ eos cū indignatione repellūt: ſꝫ nō ſpernūt qͥ eos recipiūt ⁊ qͣſi cū eis colloquētes ī ipſis delectant̉.Prouer. xvj. b. Indignatio regꝭ/ nūcij mortꝭ. Nūcij mortisſūt ſuggeſtiōes diaboli ⁊ motꝰ pctī. Diabolꝰ enī ⁊ pctm̄ dicit̉mors: qꝛ aīaꝫ interficiūt. Quos nūcios indignat̉ rex .i. ille q̄bn̄ ſe regit. De qͦ Prouer. xx. b. Rex qͥ ſedet ī ſolio iudicij/ diſſipat omne malū intuitu ſuo. Spernemꝰ gͦ eos/ non p̨̄ſumentes de nobis: ſed de tuo auxilio confidentes. q Nō enimin arcu meo ſperabo: et gladius meus non ſaluahit me. q. d. non in minore virtute mea/ nec in maiore ſperabo. Vel Arcus dicitur ſciētia ſacrę ſcpͥturę. Un̄ Iob. xxix.d. Arcus meꝰ in manu mea inſtaurabit̉. Gladius eſt p̨̄dicatio. Eph̓. vj. c.

111.5

pa

Myſtice

t Al̓ non habetP cornu

Al̓. mos

rt

Psͣ. 26.

Psͣ. 138.Psͣ. .118.

Myſtice

1nltiplex

Moxalit

Psͣ. 17.

1

en. 27. b.en. 28.vef. 30.

Sen̄. 31. I

del. j9.

r X