Pſalmus
In finē pſalmus dauid.¶ Udicā me ¶ XLII.¶ deus e̓t diſcerne cauſam meā de gente nō
ᵍ ſancta: ab hoīe iniquo ⁊ dōf loſo rerue me. Quia tu eſ deꝰsͦ fortitudo mea: ⁊quare me reh puliſti et quare triſtis inceido: dum affligit me inimicꝰ.
neceſſaria eſt frequēs ꝯſolatio. Similis repetitio habet̉ Ioh̓.j. c. Cōfeſſus eſt ⁊ non negauit: ⁊ cōfeſſus eſt/ quia nō ſum egochriſtꝰ. Idem em̄ ſępe rn̄dit: qꝛ ſępe fuit ei obiectū. Et nota ꝙl triſticia expellēda ē multis rōnibꝰ. Primo: qꝛ vniuerſalit̓ vulnerat. Ecc̄i. xxv. c. Oīs plaga triſticia cordis eſt. Secūdo: qꝛīterficit. Tertio: qꝛ inutilis ē. De his duobus/ Eccͣi. xxx. d. Triſticiā lōge expelle a te:Multos em̄ triſticiabonoſ mores diſſipat.Prouer .xxv. c. Sicuttinea veſtimēto: ſic triſticia cordi. Quinto: qꝛ deuotionē extinguit. Prouerb̓. xvij. d. Spūs triſtis exiccat oſſa. Sexto: quiagaudiū ſpūale exufflat. Ecc̄i. xxx. c. Nō eſt oblectamentū ſuꝑcordis gaudium. Septimo: quia inducit faſtidium ſpiritualiū. Numeri .xxj. b. Tędere cępit populū itineris ⁊ laboris: ⁊dixit: Aīa noſtra iam nauſeat ſuꝑ cibo iſto leuiſſimo. Octauo:qꝛ facit honorē ineptū bello ſpūali. Deūt̓. xx. b. Quis eſt formidoloſus ⁊ corde pauido: reuertat̉ ī domū ſuam. Ecc̄i. xxxviij. b. A triſticia feſtinat mors ⁊ cooperit virtutem: ⁊ triſticiacordis flectit ceruicem.¶ Expoſitio Psͣ. XLII.Udica me deus. Titulus. In finem pſalmusdauid. Pſalmꝰ iſte tendens in finē eſt dauid ꝓphetę: vel viri iuſti loquētis hic in ꝑſona corꝑis chriſtimyſtici: qd̓ eſt eccleſia. Materia de qͣ loquit̉ eſt de orādo deūcōtra p̄ſſuras huiꝰ ſęculi. Intentio eſt monere nos ne vacillemus ī p̄ſſuris. Modus. Bipertitꝰ eſt pſalmꝰ. Primo cōquerit̉ de ꝑmixtione maloꝝ cū bonis/ ⁊ petit ſeꝑari. Secūdo agitde lęticia in fine habēda: ibi: Et introibo. Cōtinuatio huiꝰpſalmi ad p̨̄cedentem. Ibi ęgit de charitate: Sed qͥ deū vereamat/ ſtatim mūdus eum odit ⁊ perſequit̉. Ioh̓. xv. c. Si demūdo fuiſſetis/ mūdus qd̓ ſuū erat diligeret: qꝛ ꝟo de mundonō eſtis: ꝓpter ea odit vos mūdus. Et poſt addit: Si me ꝑſecuti ſūt/ ⁊ vos ꝑſequēt̉. Tob̓. xij. c. Quia accęptus eras deo:neceſſe fuit vt tēptatio ꝓbaret te. Primo aūt pōt pſalmꝰ iſteexponi de chriſto poſito in p̄ſſura paſſiōis/ ⁊ dicēte: a ¶ Iudica me deus/ pater qui iuſte iudicas: Nā iudęi ⁊ pilatusiniuſte me iudicant. Psͣ. Exurge ⁊ intende iudicio meo. ItēDeus iudex iuſtꝰ ⁊cͣ. b ¶ Et vt meliꝰ iudices: c¶ Diſcernecauſam meā de gente non ſancta: quaſi ꝑ hoc ꝙ gensiudęoꝝ nō ſancta ſed nequā ⁊ iniqua/ me ꝑſequit̉: apparet manifeſte ꝙ cauſa mea iuſta eſt ⁊ bona. Un̄ Psͣ. Uide humilitatē meā de inimicis meis. Vel ſic: Diſcerne cām meā degente nō ſancta .i. attēde: qꝛ alia eſt cauſa paſſiōis meę qͣrepatior/ videlicet ſalus humani generis: ⁊ alia eſt cauſa qͣre mecrucifigūt/ videlicet inuidia. d ¶ Ab homīe iniquo videlicet a pilato: qͥ fuit iniquꝰ tradēdo ieſum iudęis crucifigendū/⁊ barrabā dimittēdo. Matth̓ xxvij. c. Tūc dimiſit illis barrabā: ieſum aūt flagellatū tradidit eis vt crucifigeret̉. Sed qꝛpilatꝰ maliciā ſuā voluit palliare: ſicut ibi dicit̉: ꝙ lauit manusaqua corā ppl̓o/ dicēs: Innocēs ego ſum a ſanguīe iuſti huiꝰ:Ideo bene hic addit: e ¶ Et doloſo. Et hoc mihi facias:Quia tu es deꝰ fortitudo mea. Psͣ. Qm̄ fortitudo mea⁊ refugiū meū eſ tu. Et cū ſis fortitudo mea: g QQuare merepuliſti: vt videt̉: qꝛ ꝑſecutiōi me expoſuiſti. Psͣ. Deꝰ demeꝰ reſpice ī me: qͣre me dereliqͥſti. h ¶ Et qͣre triſtꝭ īcedo:ego hō: et hͦ ẜm ſenſualitatē tm̄. Matth̓. xxvj. d. Triſtꝭ ē aīamea vſqꝫ ad mortē. i Dū affligit me inimicus: Pilatusflagellando/ iudęi faciendo eum alapari/ conſpui/ et crucifigi.x Emitte lucēa ¶ Iudica me deus. Poteſt etiam iſte pſalmus exponide eccleſia: ſiue de quolibet fideli poteſt legi: ſicut in pͥncipiodiximꝰ. Et ſicut dictū eſt: primo agens de ꝑmixtione malorūcū bonis: petit ſeꝑari ab eis. Eſt autē duplex ſeꝑatio .ſ. plenaq̨̄ erit in futuro: ⁊ ſemiplena/ q̨̄ eſt in p̨̄ſenti. De pͥma dicit: Iudica me deus .i. ſepara me a malis in iudicio futuro: de quo
Matth̓. xxv. c. Sedebit filiꝰ hoīs ī ſede maleſtatis ſuę: et cōgregabunt̉ an̄ eū oēs gentes/ ⁊ ſeꝑabit eos ab inuicē ſicut paſtor ſegregat oues ab hędis ⁊cͣ. De ſecunda ſeꝑatione addit:b ¶ Et diſcerne cauſaꝫ meā de gente nō ſancta .i. terrena ſapiēte ⁊ quęrēte. Sanctꝰ em̄ idē eſt qd̓ agios .i. ſine terra. Et bn̄ dicit: Cauſam/ nō locū. q. d. licꝫſim cū eis loco nō tn̄cauſa: ſi numero/ non Ztn̄ merito. q. d. poneme cū agnis vl̓ ouibꝰ:⁊ ſepara me ab hędis/qͣꝫtū ad meritū qd̓ cāeſt reſpectu p̨̄mij. Sꝫquia mali non ꝑmittunt alios a ſe ſeparari/ ſubiūgit: d bhomīe iniquo ⁊ doloſo erue me: quaſi per violētiam.Eoſdem intelligere debemꝰ per gentē non ſanctā: ⁊ ꝑ hominem iniquū ⁊ doloſum: ſcꝫ malos. Et dicunt̉ gens nō ſanctaqͣꝫtum ad ſeipſos: homīes ꝟo iniqui ⁊ doloſi qͣꝫtum ad alios:quos vel aperte lędunt/ et ſic iniqui dicunt̉: vel occulte/ et ſicdoloſi vocant̉. Et nota ꝙ hic captat beniuolentiā a perſonaiudicis: ⁊ a perſona aduerſariorū: ⁊ a perſona propria. Iudicem autem cōmendat primo a dignitate iudiciaria/ cuꝫ dicit:Iudica me: ſcꝫ tu chriſte. Ioh̓. v. d. Iudicium om̄e deditfilio. Secūdo a bonitate/ dicēs: Deus. Tertio a ſapiētia etdiſcretione/ cum dicit: Et diſcerne cauſam meā. Quarto a fortitudine. Vnde ſequit̉: f ¶ Quia tu es deus fortitudo mea. Et continuat̉ ei quod dictum eſt: Erue me:quia tu es fortitudo mea: qͣſi dicat: Non ſufficio mihicum ipſi fortiter me velint tenere: ſed tu es fortitudo mea: Etideo erue me/ ab eis: qui ſolus potes. Exod̓. iij .ſ. Scio ꝙnō dimittet vos pharao rex ęgypti vt eatis/ niſi per manumvalidam: Extendam enim manū meā ⁊ percutiam ęgyptumin cunctis mirabilibus meis/ quę facturus ſum in medio eorum: poſt hęc dimittet vos. Secundo captat beniuolentiama perſona aduerſariorum/ oſtendendo eos peccare in deum:ibi: De gente: quia gentes ignorāt deum. Et in ſe: ibi: Nōſancta. Et in proximū: dupliciter. Aperte: ibi: Ab homine iniquo. Et occulte: ibi: Et doloſo. Tertio captat beniuolentiam iudicis a perſona propria: oſtendens primo ſuāhūilitatē/ cū dicit: Quia tu es deꝰ fortitudo mea/ vt ſuſtineam. Psͣ. Dominus fortitudo plębis ſuę. Secūdo oſtendit ſuā miſeriam: Quę triplex eſt. Prima eſt abiectio quampatitur a deo: Vnde addit: g ¶ Quare me repuliſti.Hoc etiā bene ſequit̉ ad illud quod pręmiſſū eſt: quia tu esdeus fortitudo mea: Et: Dn̄s fortitudo plębis ſuę: Etalibi dicit: Quia non repellet dominꝰ plębem ſuam: Quareergo me repuliſti? Solutio. Cum exponit hominē tribulationi: videt̉ eum repellere: ſed in veritate non repellit: īmo potius ſuſcipit. Vnde dicit in Psͣ. Cum ipſo ſum in tribulatio/ Rne. Secunda miſeria quam patitur/ eſt a ſeipſo. Vn̄ ſequit̉:h ¶ Et quare triſtis incedo. Hoc ſupra expoſitum eſt.Tertia miſeria quam patitur eſt ab inimicis. Vnde addit:i¶ Dum affligit me inimicus. Item hic notant̉ quinqꝫquę exiguntur in iudicio. Primum eſt auctoritas iudicandi:quę notatur cum dicit: Deus. Psͣ. Deus iudex. Secundūeſt diſcretio: ibi: Diſcernę. Tertium eſt ſententię prolatio:ibi: Iudica me. Quartū eſt ſentētię executio: ibi: Ab homine iniquo ⁊ doloſo erue me. Quintū eſt fortitudo:ibi: Quia tu es fortitudo mea. Ecc̄i. vij. a. Noli quęrere fieri iudex/ niſi valeas virtute irrūpere iniquitates. Itē nota ꝙ illi quęſtiōi: Quare me repuliſti: pōt dari multiplexreſpōſio: quia dominus etiā iuſtos repellit .i. repellere videt̉eos tribulatiōibus exponendo. Sunt aūt multę ratiōes quare dominꝰ iuſtos exponat tribulatiōibꝰ/ ⁊ auferat eis temporalia. Prima eſt ne temporalibꝰ adhęreāt ⁊ deū derelinquat: ml̓ſicut coruꝰ nō redijt ad noe in arcā: Gen̄. viij. a. Et dicit̉ ꝙ cadauere aliquo illectus fuit. Gregoriꝰ. Qui in p̨̄ſenti felicitatequęſitā inuenit: auctorē qui eam tribuit nō requirit. Secūdaeſt: vt homo ſe exerceat. Ro. v. a. Tribulatio patientia oꝑat.¶ Gregꝰ. Tēptano
Triſticia expellenda ē multisrationibus
1 Al. jgtieal ix.jvjAl. pi. pjo p
Partitiopſalmi
Alle goricePsͣ. 34.Psͣ. 7.
Psͣ. 27.
Psͣ. .9.
Psͣ .27.Psͣ. 54.
Notant̉ quīq.piiiin iudiPs 7.
Psͣ .30.
M 2Psͣ .21.
js xptſſtos ſlationiml̓tas rauo
Moraliter
Duplex ſeꝑatio