Pſalmus
g Abyſſus abyſſū inuocat: invoce cataractaꝝ tuaꝝ. O īaͦt exceīſa tua ⁊ flūctus tui: ſuꝑg mertrāſier̄t. In die̓ mādauit
ͦdominus miſericordiā ſuā: ⁊noctercanticuꝫ eius. Apudn me oratio deo vite me̓ę: dicam deo ſuſce̓ptor meus es.
Va ¶ Abyſſus l. nouū teſtamentū: b ¶ Abyſſū inuocat .i.vetus teſtamentū: ſupple ad teſtimoniū. Ioh̓. v. .ſ. Scrutamīſcpͥturas: illę ſūt q̨̄ teſtimoniū perhibēt de me. Et poſt. g. Sicrederetis moyſi/ forſitan crederetis ⁊ mihi: de me enim illeſcripſit. Vel vetꝰ inuocat nouū ad ſui cōplementū. Matth̓. v.b. Nolite putare qm̄veni ſoluere legem autꝓphetas: nō veni ſoluere: ſꝫ adimplere. Etbn̄ dicit: Inuocat .i.intus vocat: Unū em̄teſtamentū eſt in alio:ſic̄ rota in medio rotę.Dicūt̉ aūt duo teſtamēta abyſſi pluribꝰ rōnibꝰ. Primo qꝛ ſt̓i inſcrutabilia. Ecc̄i. j. a. Altitudinē cęli: et latitudinē t̓rę: et profūdū abyſſi qͥs dimēſus eſt? Sapiētiā dei p̨̄cedentē oīa/ qͥs inueſtigabit? Secūdo: qꝛ exhauriri nō poſſūt. Ecc̄i. xxiiij. d. Amari em̄ abūdabit cogitatio eiꝰ: ⁊ cōſiliū eiꝰ in abyſſo magna.Cogitatio pōt referri ad vetꝰ teſtamētū: ꝯſiliū ad nouū. Tertio: qꝛ oēs riui ſciētiaꝝ ab ip̄is emanāt. Gen̄. vij. b. Rupti ſūtom̄s fontes abyſſi magnę. Quarto ꝓpt̓ obſcuritatē. Gen̄. j. a.Tenebrę erāt ſuꝑ faciē abyſſi. Psͣ. Tenebroſa aqua ī nubibꝰaeris. Quinto: qꝛ oēs alias facultates recipit ſciētia duoꝝ teſtamētoꝝ. Eccͣs. .j. b. Oīa flumīa ītrāt mare ⁊ mare nō redundat. Sic gͦ: Abyſſus abyſſum inuocat. Et hoc c ¶ Invoce cataractarū tuarū: id ē ꝑ doctrinā ꝓphetaꝝ et apoſtoloꝝ: a quibꝰ fluenta doctrinę nobis manāt: ſic̄ a cataractisflumīa aquarū. Ad litterā em̄ cataractę dicūt̉ oſtia illa/ ꝑ quęqͣſi ꝑ ſubtiles meatꝰ effluunt aquę. Scd̓m Gregꝭ. ſic exponit̉:Abyſſus dicit̉ iudiciū. Vnde in Psͣ. Iudicia tua abyſſus multa. Abyſſus ergo abyſſū īuocat: cū hō timore futuri iudicij prouocat̉ interiꝰ in corde ad iudicandū ſeipſum. Gregꝰ.Abyſſus abyſſum inuocare/ eſt de iudicio ad iudiciū ꝑuenire.Et hoc fit: In voce cataractarū tuaꝝ .i. in exhortationeſanctoꝝ p̨̄dicatoꝝ. Unde ad hoc hortat̉ apoſtolꝰ. j. Corinth̓.xj. g. Si noſmetipſos dijudicaremus/ non vtiqꝫ iudicaremur.Uel in malo ſic: Ab vſſus/ expenſarū: Abyſſū inuocatrapinarū. Eccͣs. v. c. Vbi multę ſunt opes ⁊ multi ſunt qͥ comedūt eas. Vl̓ malꝰ homo/ malū hominē. Prouerb̓. j. b. Filiſi te lactauerint peccatores/ ne acquieſcas eis: ſi dixerint veninobiſcū/ inſidient̉ ſāguini ⁊cͣ. Uel peccatū/ peccatū: ſic̄ ſuꝑbiaauariciam: gula/ luxuriā: ira/ homicidiū ⁊cͣ. Matth̓. xij. d. Afſumit ſeptem ſpiritꝰ nequiores ſe. Gregꝰ. ſuꝑ Ezech̓. iij Peccatū qd̓ ꝑ pęnitētiā nō delet̉: mox pōdere ſuo trahit ad aliud.Eſa. xxxiiij. c. Occurrēt dęmonia/ onocentaurus ⁊ piloſus clamabit ibi alter ad alterū. Et hoc/ in voce cataractaꝝ tuarū .i. teſtimonio ſanctoꝝ: ſicut oſtēdit̉ ꝑ diuerſaloca ſcripturę.Itē ab yſſus/ miſericordię chriſti/ abyſſū īuocat/ miſerięgeneris hūani. Et hͦ in voce cataractarū .i. in virtute plagarū quę clamāt miſericordiā. Heb̓. xij. ſ. Acceſſiſtis ad ſionmōtē: ⁊ iudicē oīm: ⁊ teſtamēti noui mediatorē ieſū: ⁊ ſāguiniaſperſionē meliꝰ loquētē qͣꝫ abel: videte ne recuſetis loquentē.Quīta cauſa memorię dei eſt: qꝛ ad hoc nos ſtimulāt tribulatiōes. Vn̄ ſequit̉: d. ¶ Oīa excelſa tua ⁊cͣ. Excelſa dic̄ imbres q̨̄ de excelſo deſcendūt. e ¶ Fluctus: dicit mare. Eſt gͦſenſus: Oīa excelſa tua .i. minores tribulatiōes. Et flucttui .i. maiores tribulatiōes: f ¶ Suꝑ me tranſierūt: opprimētes me. Et id̓o/ memor ero tui: qꝛ vexatio dat ītellectū:vt dicit̉ Eſa .xxviij. e. Ione. ij. d. Cū anguſtiaret̉ in me aīamea/ dn̄i recordatꝰ ſum. Et nota ꝙ dicit: Tranſierūt: nō ſteterūt. Suꝑ electos em̄ trāſit tribulatio qͣſi virga ſuꝑ dorſumpueri. ij. Corꝭ. iiij. d. Id em̄ qd̓ in p̨̄ſenti ē momētaneū ⁊ leuetribulatiōis noſtrę ⁊cͣ. Sed ſuꝑ reprobos ſtabit ī ęternū. Eſa.xxx. g. Erit trāſitus virgę fundatus quā requieſcere faciet dominꝰ ſuꝑ eū. Tribulatiōes ꝟo dicunt̉ excelſa: qꝛ ī cęlū eleuāt:fluctꝰ ꝟo/ quia hūiliādo deprimūt. De pͥmo/ Gen̄. vij. b. Inundauerūt aquę diluuij ⁊cͣ. De ſecundo Iob. vj. a. Sagittędn̄i in me ſunt ⁊cͣ. Sexta cauſa quare homo debet eſſe memordei/ eſt: qꝛ tenet̉ ad dei mādata implēda: ⁊ nō poteſt eiꝰ mādata implere qui eiꝰ obliuiſcit̉. Et ideo ſequit̉: g ¶ In die mā-
dauit dn̄s miſericordiā ſuā. q. d. ideo memor ero: quiain die/ ꝓſperitatis: mandauit .i. pręcepit: miſericordiāſuā: quę eſt/ ꝙ corrigit nos in p̨̄ſēti/ vt in ęternū parcat. Gregoriꝰ. Magna miſericordia ē ī p̨̄ſenti miſericordiā nō cōſeqͥ.Eſt ergo ſenſus: Mādauit dn̄s: vt cū ſimꝰ in p̨̄ſenti ꝓſperitate/ timeamꝰ ęternāaduerſitatem/ ⁊ paratiſimꝰ tribulationē ſuſtinere: qꝛ vt dicit Augꝰillis ad tempꝰ parcitiquos in ęternū dānabit. Secūdo mandatdn̄s vt in habita tribulatione gaudeamus. Un̄ addit: h ¶ Et nocte/ aduerſitatis:mādauit dn̄s ¶ Canticū eiꝰ .i. vt in eo gaudeamꝰ/ attēdētes ꝙ quē dn̄s diligit caſtigat/ ⁊ flagellat oēꝫ filiū quē recipit: Heb̓. xij. b. et ꝙ ꝑ iſtas tribulatiōes intrabimus in regnūcęloꝝ. De his duobꝰ mandatis: Ecc̄i. xj. c. In die bonoꝝ neīmemor ſis maloꝝ: ⁊ ī die maloꝝ ne īmemor ſis bonoꝝ. UelIn die / ꝓſperitatis: mādauit dn̄s miſericordiā ſuā. i.ſibi fieri/ dādo elemoſynas: ẜm qd̓ dicit̉ Tob̓. iiij. b. Si multū tibi fuerit/ abundanter tribue. In antecedente notat̉ ꝓſperitas/ cū dicit̉: Si multū ⁊cͣ. In ꝯſequēte miſericordia/ cū dicit̉: Abūdāter tribue. Et nocte: vt ſupra expoſitū eſt. VelIn die/ ad litterā: mandauit dn̄s miſericordiā ſuā. i.vt de die operibus miſericordię inſiſtatur. Et nocte canticum eius .i. vt de nocte eius laudibꝰ/ ⁊ ei vacet̉. Sic dominus faciebat de die p̨̄dicans: ⁊ de nocte orationibus vacans.Unde dicit̉ Lucꝭ. vj. c. Exijt ī montē orare/ et erat ꝑnoctāsin oratione. Et cū dies factꝰ eſſet/ vocauit diſcipulos ſuos: etdeſcendens de monte cū illis/ ſtetit in loco campeſtri: Et tūcfecit ſermonē illum magnū incipiēs ſic: Beati pauperes ſpiritu ⁊cͣ. Poſt ſermonem ſanauit ęgros. Et ſic impleuit priusquod mādaturus erat. Cępit enim primo facere: ⁊ poſtea docere: Act̉. j. a. k ¶ Apud me ⁊cͣ. Supra quęſiuit ſyndere/ſis a ſenſualitate: ſeu ſpiritus ab anima: vel ratio a voluntatequare triſtaret̉ a tribulatiōibus: ibi: Quare triſtis es anima mea ⁊cͣ. Et poſtea poſuit vnum remediū contra triſticiam: ſcꝫ memoriā dei: ibi: Propterea memor ero tui:Hic autē ponitur ſecūdum remedium: ſcꝫ oratio. Unde dicit: Apud me oratio: quaſi dicat: propter triſticiā animęmeę memor ero dei: et etiam eſt et erit apud me oratio:quaſi dicat: non oportet me multū laborare exterius quęrendo oblationes: ſicut iudęi faciebant. Vnde Hieremię. vj. e.Ut quid mihi thus de ſaba affertis: et calamū ſuaue olenteꝫde terra longinqua? Sed ego in me habeo quid deo gratumofferam: ſcꝫ orationē. Et hoc eſt quod dicit: Apud me eſtoratio: ſupple exhibēda deo: Item/ Apud me id eſt in ſecreto conſcientię/ non apud homines per iactantiā: eſt/ oratio/ exhibenda: ¶ Deo: non regi terreno. De his duobus:Matth̓. vj. a. Tu autē cum oraueris: intra cubiculū tuum/ etclauſo oſtio ora patrem tuū. Deo dico: m ¶ Uitę meę: ſeſt qui eſt vita mea. Deut̓. xxx. d. Ipſe eſt enim vita tua. UtDeo vitę meę/ triplicis: ſcꝫ vitę naturę/ vitę gratię/ vitęglorię: ſupple datori ⁊ cōſeruatori ⁊ defenſori. Psͣ. Dominilluminatio mea/ et ſalus mea quē timebo: dominꝰ protectorvitę meę ⁊cͣ. Et quid oret ſubiungit: n ¶ Dicam deo sdendo ⁊ gratias referēdo: o Suſceptor meus es: idſuſceptor meę naturę. Psͣ. Et cū gloria ſuſcępiſti me. Et perhoc cōfitet̉ in chriſto vtrāqꝫ naturā .ſ. ſuſcipientē ⁊ ſuſcępta:ſcꝫ diuinā ⁊ hūanā. Et hoc cōfiteri/ eſt orare ⁊ allegare ꝙ debeat nos cuſtodire/ qͥ noſtrā naturā ſuſcępit. Ul̓ ſic: Suſcęptor meus es .i. me ad pęnitentiā/ nō tm̄ ſuſcipis: ſꝫ etiamaſſuetꝰ es ſuſcipere. Suſcęptor em̄ notat vſū ⁊ ꝯſuetudine/ ſicſcriptor: ⁊ huiuſmodi verbalia nomina. De hac ſuſcęptioneHiere. iij. a. Fornicata es cum amatoribꝰ multis: tamē reuertere ad me ⁊ ego ſuſcipiā te. Hūc duplicē modū ſuſcęptidiset in primo/ duplicē chriſti naturam innuit Lucꝭ. xviij. gͦ. vbidixit cęcꝰ: Ieſu fili dauid/ miſerere mei. Ieſu fili dauid Eccepͥma ſuſceptio. In ieſu notat̉ diuinitas: in filio dauid hūanttas quā ſuſcępit
Al. Peclim
Al̓. POēs ſuſpenſiones tueAl̓. rīgreſſi ſūt
Duo teſtamētadicuntur ab yſſi
Psͣ .17.
Psͣ .35.
Lucl̓ .7.
Aliter
Aliter
Psͣ .26.
Ps. 71.