Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmus

a me ſupplantationē. aūtdn̄e miſe̓re̓ mei rēſuſcita me:e fretribuā eiſ. In hoc cogͦuiqm̄ voluiſti me: qm̄ gau-

debit inimicus meꝰ ſuꝑ me.Me̓ autem ꝓpter innocentiam ſuſcepiſti: confirmaſtime in ꝯſpectu tuo in ęternū.

ſuā in homīe. Hiere. xvij. a. Maledictꝰ cōfidit in homīe: etqui ponit carnē brachiū ſuum. Secūda/ ne credat ſe hoī.Ioh̓. ij. d. Ipſe aūt ieſus credebat ſemetipſū eis: eo ipſenoſſet oēs ⁊cͣ. Hiere. xij. b. Fr̄es tui domꝰ patrꝭ tui ipſi etiāpugnauerūt aduerſus te/ clamauerunt poſt te plena voce: necredas eis cum locutifuerint tibi bona. Tertia ratio ē: vt chriſtianꝰ diſcat ꝑſecutio ſuſtinere/ ſolū abinimicis: ſꝫ et a domeſticis. Ioh̓. xv. c.eſt ſeruus maior dn̄oſuo: ſi me ꝑſecuti ſūt vos ꝑſequent̉. Quarta eſt: vt homo abamicis familiaribus ſuis ſibi caueat. Ecc̄i. vj. b. Ab inimicistuis ſeꝑare/ ab amicis tuis attēde. Mich̓. vij. b. Ab ea dormit in ſinu tuo/ cuſtodi clauſtra oris tui. Et ibidē: Nolite credere amico/ nolite cōfidere in duce. Quīta eſt: vt oſtenderet domeſtici efficaciores ſunt ad nocendū. Gregoriꝰ. diabolus ſe ꝓprijs viribꝰ nihil aduerſum nos ꝓficere cōſpicit:linguas nobis adhęrentiū ſęuit. Hieroꝰ. Nulla peſtis efficacior ad nocendū/ qͣꝫ familiaris inimicus. Matth̓: x. d. Inimicihomīs domeſtici eius.X ſuꝑ me ſupplātationē .i. magꝭ qͣꝫ inimici me ſupplātat:ſic̄ iacob ſupplatauit eſau: quātū ad ſupplātatꝰ hęredita amittit: ſed qͣꝫtū ad hoc ſupplātator acqͥrit. Iſti em̄domeſtici auferūt hęreditatē ęternā: tn̄ ſibi acqͥrūt. Un̄pōt eis dici illud Matth̓. xxiij. b. vobis clauditꝭ regnūcęloꝝ ante homīes: Vos em̄ intratis/ nec introeūtes ſinitꝭintrare. Eccͣi. xx. b. Homī fatuo erit amicus: erit gr̄a ībonis illiꝰ: edūt panē illiꝰ: falſę linguę ſt̓. Et recte ſupplantāt̉qui in carnis voluptatibꝰ moriunt̉: Pes em̄ eſt affectꝰ: plantafinis eſt volūtatis: ſub planta eſt caro mortua: ipſi in carnemortua termināt ſuā volūtatē. Notandū etiā eſt panis bonus/ panis malus.Ad litterā. Eſa. lviij. b. Frāge eſuriēti panem tuum.Deūt̓. viij. a. in ſolo pane viuit homo.Ipſa trinitas. Lucꝭ. xj. a. Amice accōmoda mihitres panes. Matth̓. vj. b. Panē noſtrū ſuꝑſubſtātialē da nobis hodie.Corpus chriſti. Ioh̓. vj. e. Ego ſum panis viuus.Hiere. xj. d. Mittamꝰ lignū in panē eius.Eccleſia .j. Corꝭ. x. d. Unus panis multi ſumus.Anima. O ſee. ix. a. Panis eoꝝ anima ipſorū.Scriptura ſacra. Eſa. lv. a. Quare appenditis argētum veſtrū in panibꝰ? Thren̄. iiij. a. Paruulipetierūt panem: et eſt ⁊cͣ.Quinqꝫ libri moyſi. Ioh̓. vj. a. Eſt puer vnus hichabet quīqꝫ panes hordeaceos: quē quem ſignificat̉ moyſes.Apoſtoli. Leuitꝭ. xxiiij. a. Coques duodecim panes ſinguli habebūt duas decimas.Pęnitētia. iij. Regꝭ. xix. a. Ecce ad caput eiꝰ panis ſb̓cinericiꝰ. Et.. Quia cinerē tāqͣꝫ panē māducabā.Charitas. Lucꝭ. xj. b. Si petierit panē: nūquid lapi dabit illi? Eſa. xxxiij. c. Panis ei datꝰ ē: aq̨̄ eiusRobur p̨̄dicatiōis.. Om̄e firmamētū pa/ (fideles.nis cōtriuit. Eſa. iij. a. Auferet dn̄s om̄e robur paRefectio ꝯtēplatiōis. Eſa. xxx. e. Dabit ei (nis ⁊cͣ.dn̄s panē artum aquā breuē. Daniel̓. x. a. Panēdeſiderabil ē non comedi.Beatitudo ęterna. Gen̄. xlix. c. Aſer pinguis paniseiꝰ. Lucꝭ. xiiij. d. Beatꝰ qui māducabit panē in regno cęlorum.Hęreſis. Prouer. ix. d. Panis abſcōditꝰ ſuauior.Mendaciū. Prouer. xx. c. Suauis eſt homī panisDelectatio carnal̓. Iob. xx. b. Panis eiꝰ (mēdacij.ī vtero illiꝰ vertet̉ in fel aſpidū intrinſecus.Adiutoriū ad malū. Ioſue. ix. Panes calidos ſumHypocriſis. O ſee. vij. c. Ephraim factꝰ ē (pſimꝰ.ſb̓cinericiꝰ panis reuerſat̉. Luc̄. xij. a. Attēdite

a fermēto phariſęoꝝ qd̓ ē hypocriſis. a Tu aūt dn̄e ⁊c̄.Tertia ꝑs: in chriſtꝰ poſt p̨̄dictas tribulatiōes qͣſi auis adnidū recurrēs: orat patrē petit ſuā reſurrectionē. q. d. Illiita fecer̄t: Tu aūt dn̄e/ pat̓: b ¶Miſerere mei: hoīs/ inp̨̄dictis miſerijs ſum. c Et reſuſcita me/ glorioſa reſurrectiōe. Poſtea petit vl̓tionē inimicoꝝ/ dicēs:d EEt retribuā eis:ſcꝫ iudęis. Scd̓m hāclectionē: retribuā/ ēoptatiui mōi. Vel pōt īdicaui: Et tūc ēminatio: Retribuāin p̨̄ſenti/ vt diſꝑgant̉ titū veſpaſianū: in futuro/ vt damnent̉ niſi cōuerſi fuerint. Et ꝓpter hoc bn̄ dicit: retribuāqͣſi tribuā in p̨̄ſenti: ſed retribuā in futuro. Habito de vltioneqͣꝫtū ad exteriorē pęnā: ſubiūgit de cōfuſiōe eoꝝ qͣꝫtū ad interiorē dolorē. Un̄ dic̄: ę In hoc cognoui ⁊c̄. Hoc duplicit̓ pōt legi. Primo ſic: Cognoui qm̄ non gaudebitdiu: inimicꝰ meꝰ/ iudęꝰ/ ſuꝑ me. Quāto em̄ lętiores fuerūtiudęi de morte chriſti: tāto magis cōfuſi fuerūt dolētes dereſurrectiōe ipſiꝰ. Cognoui/ dico: ſꝫ qd̓ exꝑimētū? In:f Qm̄ voluiſti me .i. qꝛ cōplacui tibi intātū relīq̄resme in volūtate eoꝝ. Vel ſic: Cognoui .i. alios cogͦſcere fecihoc: Qm̄ voluiſti me .i. dilexiſti/ qd̓ te feci cogͦſcere: ī:g Qm̄ gaudebit inimicꝰ meꝰ ſuꝑ me. q. d. hoc reſuſcitaſti me eripuiſti me de manupilati/ de expectatiōe plebis iudęoꝝ/ cogͦuer̄t fideles: qꝛ tu me dilexiſti. Facta mentiōe de ſua reſurrectiōe: ponit cām illiꝰ .ſ. qꝛ innocenspaſſus ē. Un̄ ſeqͥt̉: h Me aūt ꝓpter innocentiā. q. d. īmerito ſuſcitaſti me. Aūt/ pro ſed. Sed ꝓpter inuocētiā: quā licꝫ pęnā nocentiū ſuſtinerē habui. i Suſcępiſtime de ſepulchro: ſuſcęptū cadere ꝑmiſiſti: Sed k Etcōfirmaſti me/ gl̓ia īpaſſibilitatꝭ īmortalitatꝭ. ad horam: ſed m In ęternū: id eſt in ęterna beatitudne: quę eſtin conſpectu tuo. Vel Confirmaſti me vt eſſem/ in conſpectu tuo in ęternum. Sequitur concluſio laudatiuaBn̄dictus dn̄sMoraliter/ debet dicere peccator ſupplātatꝰ: a aūtdn̄e miſerere mei: qꝛ miſer ſum. c Et reſuſcita me: qꝛmortuꝰ ſum. Reſuſcita/ dicit/ tm̄ ſuſcita. q. d. al̓s ſuſcitaſti me: morti me iterū dedi/ reuertēs ad vomitū: Un̄ iteꝝme reſuſcita: retribuā eis/ inimicis .ſ. illis tribꝰ: mūdocarni/ diabolo. Quibꝰ retribuit pęnitēs: de illis in pęnitentia vindictā ſumit. De carne ieiuniū: de mūdo per elemoſynas mundi cōtemptū: de diabolo orationem fraternumamorē. Tob̓. xij. b. Bona ē or̄o ieiunio elemoſyna: magis qͣꝫ theſauros auri recōdere. Matth̓. xvij. c. Hoc genꝰ demonioꝝ eijcit̉ niſi or̄onē ieiuniū. Ul̓ ſic: b Piſereremei .i. libera me de ſtatu miſerię. c Et reſuſcita me. i. damihi ſtatū gr̄ę. d Et retribuā eis .i. deſ mihi ſtatū gl̓ię/ vteos iudicē tecū. Facta petitiōe: ꝯuertit ſe ad gratiarūactionede bn̄ficijs an̄ collatis. Un̄ dic̄ e In hoc qm̄ voluiſtime cogͦui qm̄ gaudebit inimicꝰ meꝰ finalit̓/ ſuꝑme: qͣſi ſecurꝰ peto tua miſcd̓iā: licꝫ reuerſꝰ fuerim poſt pęnitētiā iterū ad pctm̄: qꝛ ex al̓s dignatꝰ es me ſuſciꝑe adpęnitētiā: ꝑpēdo etiā adhuc me ſuſcipieſ: ita gaudebit inimicꝰ meꝰ/ diabolꝰ: ſuꝑ me: me recęꝑis ad pęnitetiā. Mich̓. vij. b. Ne lęterꝭ inimica mea ſuꝑ me qꝛ cecidi: ſur: irā dn̄i portabo: qm̄ peccaui ei. Et ſic in verſu gr̄as reſerēdo de ante collatis bn̄ficijs: hoc inducit munificū largitotorē ad danda ampliora: Un̄ iaꝫ qͣſi ſuſcępto eo qd̓ poſtulat.ſubiūgit: h Pe aūt ꝓpter innocentiā recuꝑanda. 1Suſcępiſti/ manu miſcd̓ię ad pęnitētiā: volēs me ꝑducead illū mōtē tuū ad quē nullꝰ aſcēdet niſi īnocēs. Psͣ. Quisaſcēdet ī montē dn̄i/ aut qͥs ſtabit ī loco ſancto eiꝰ; Innocesmanibꝰ ⁊cͣ. Iob. xxij. d. Saluabit̉ īnocēs: ſaluabit̉ aūt mūdicia manuū ſuaꝝ. kt ꝯfirmaſti me: vt decętero nont feincidā in pctm̄: Vt ſim. In cōſpectu tuo in ęternū i.oībꝰ diebꝰ vitę meę tibi placeā: Scd̓m iſtā huiꝰ verſus expotionem habet̉ quędā collecta in quadrageſima quę eſt talis: Deꝰ inuocētię

Allegorice 3

Aqu

al̓. freddā illis

Moxaliter

Moralita.

Bonꝰ.

Psͣ. 15.

Mall