XII
a vt videret vana loquebat̉:cōr eiꝰ cōgre̓gauit iniquitatēeͦ ſibi. Egrediebat̉ foraſ: ⁊f lōs q̄bat̉ in idipſum. Adue̓rſuꝫh me ſuſurrabāt omnēs inimiici mei: aduerſum me cogita-
kbant mala mihi. Uerbū inin quū cōſtituer̄t aduerſū me:Inūquid qͥ dormit nō adijcietꝑ vt reſurgat? Etēni hō pacismeę in fqͣ ſꝑaui: qͥ edēbat pas nes meos magnificauit ſuꝑ
mulans: ad hoc .ſ. a ¶ Ut videret: id eſt exploraret liberta.ameā videns ſi poſſet me rep̄henſibilē inuenire: b¶ Uanaloquebat̉: cū illis qͥ dixerūt Matth̓. xxij. b. Scimus quiacerax es: ⁊ viā dei in veritate doces ⁊cͣ. Et ideo hęc eſſe vanaciſi vera cōſtat: Quia c ¶ Cor eius: id eſt ipſe in corde ſuo:o ¶ Cōgregauit iniquitate ſibi. Undein Psͣ. Mētita eſt iniquitas ſibi. Et cōgregata iniqͥtate/ intus incorde: e ¶ Egrediebat̉ foras/ ad principes: vt proditionemꝑageret. Hoc p̨̄cipueiudę cōuenit: De quodicit̉ Ioh̓. xiij. d. ꝙ cūaccepiſſet buccellā/ exiuit cōtinuo. f Et loquebat̉ in idipſum/ vanitatis: id eſt loquebat̉ vana ⁊ falſa. Vel in idipſum/ iniqͥtatis .i. iniqͥtatē quā cōcęꝑat in corde effudit in locutiōe. Unde de iuda dicit̉ Matth̓. xxvj. b. ꝙ abijt ad pͥncipesſacerdotū/ ⁊ ait illis: Quid vultis mihi dare ⁊ ego vobis eumtradā? Sꝫ ne ſoli iudę imputet̉/ Ecce qd̓ ſequit̉: g ¶ Aduerſum me ſuſurrabant: nō vnꝰ tm̄: ſed h ¶ Om̄s inimicimei iudęi. Et notant̉ hic tria eorū mala .ſ. occulta detractiocū dic̄: Suſurrabāt .ſ. vnus ī aure alteriꝰ. Maligna cogitatio/ cū addit: i. Aduerſū me cogitabāt mala. Ioh̓. xj. gͦ.Ab illa die cogitauerūt vt īterficeret eū. Mala/ dico mihiẜm opinionē eoꝝ qͥ putabāt malū mihi facere: ſꝫ ſibi potiꝰ faciebāt. Vel cogitabāt mihi .i. ad vtilitatē meā: qꝛ īde creuitfructꝰ eccl̓ię. Tertio notat̉ eoꝝ ꝯſpiratio/ cū ſeqͥt̉: k Uerbūiniquū ⁊cͣ. Matth̓ .xxvj. a. Cōſiliū fecer̄t vt ieſū dolo tenerēt ⁊ occiderēt. Uerbū/ cōtra verbū dei: Iniquū ꝯtra ipſāęquitatē: Statuerūt/ cōtra iudicē. ¶ Cōſtituerūt: qꝛ inmalo cōuenerūt: m ¶ Aduerſū me veritatē ipſi aduerſarijveritatis. Sed nūquid poterūt ꝑualere ⁊ qd̓ intēdūt ꝑagere?Nō: qꝛ licꝫ moriat̉/ qꝛ hō eſt: tn̄ nō ꝑibit nomē eiꝰ: qꝛ reſurgeteo ꝙ deus ē. Hoc ē qd̓ ſequit̉: n Nūquid qͥ dormit: id eſtchriſtꝰ qͥ morit̉: o ¶ Nō adijciet vt reſurgat. q. d. adijcietvt reſurgat. Duę em̄ negatiōes relinquūt affirmationē.Naturę. Matth̓ .xxvj. d. Inuenit eos dormientes.Gratię. Iob. xxxiij. b. Qn̄ irruit ſopor ſuꝑ hoīes.¶ Bona. ¶ Cōtemꝑ latiōis. Cantꝭ. v. a. Ego dormio ⁊cͣ.Mortis. Psͣ. Ego dormiui. Et Ioh̓. xj. b. Lazarꝰamicus noſter dormit.Culpę. Eph̓. v. d. Exurge qui dormis ⁊cͣ.aliTorporis vel odij. Psͣ. Dormierūt ſomnū ſuū.Adulatiōis. Prouer. xxiij. d. Eris ſicut dormiens inmedio maris ⁊cͣ.Dicit̉ autē mors chriſti dormitio ꝓpter multa. Primo: quiauit volūtaria/ ſic̄ dormitio. Eſa. liij. c. Oblatꝰ ē: qꝛ ip̄e voluit.Ioh̓. x. d. Ego poteſtatem habeo ponēdi animā meā ⁊ iterūſumēdi eā. Secūdo: qꝛ ad horā detentꝰ fuit in morte: ſicut hōad horā detinet̉ in ſomno. Psͣ. Nō derelinques animā meā īīferno: nec dabis ſāctū tuū videre corruptionē. Tertio: qꝛ ſic̄corpꝰ dormiētis deſtituū videt̉ ⁊ ſine regimīe: ſic corpꝰ chriſti myſticū qd̓ eſt eccleſia in morte chriſti deſtitutum videbat̉.Lach. xiij. c. Percute paſtorē ⁊ diſꝑgēt̉ oues gregis. Quarto: qꝛ ſicut ꝑ ſomnū meliorat̉ corpꝰ: ſic eccl̓ia ꝑ mortē chriſti.Cucl xij. ſ. Baptiſmo habeo bapticari .ſ. morte: ⁊ quō coartor vſqꝫdū ꝑficiat̉? q. d. cū ꝑficiet̉ dilatabor ī eccl̓ia. Propt̓ hͦbic̄ Augꝰ. Dormit adā vt fiat eua: morit̉ chriſtꝰ vt fiat eccl̓ia.Dormiēti adę fit eua d̓ latere: mortuo chriſto ꝑcutit̉ latꝰ lāceavt fiuat ſacramēta qͥbꝰ fiat eccl̓ia. Hoc etiā poſſet ꝑ ſe aſſignafnqͣnta rō. Qui/ gͦ ſic dormit o ¶ Adijciet vt reſurgat.Et ſignāter dicit: adijciet. q. d. mori fuit ei pͥncipale: alia aūtadiacētia. Ul̓ crucifixoribꝰ ſuiſ pͥncipalit̓ ⁊ ſolū cura fuit vt moreret: ip̄e aūt ipſis nolētibꝰ adiecit reſurrectionē. Dixit: Quidormit ⁊cͣ. Sꝫ nūqͥd chriſte dormiſti? Ita. p ¶ Etenī dicitcnelitꝰ hō pacis meę ⁊cͣ. q. d. vere mortuꝰ fui: qꝛ iudas traddit me in manꝰ q̄rentiū aīam meā. Et in hoc verſu aggrauat̉
peccatū iudę multꝭ modis. Primo: qꝛ chriſtꝰ erat ei pacificꝰ:⁊ iō nequiꝰ fuit eū tradere: qd̓ notat̉ cū dic̄: hō pacꝭ meę .i.cū qͦ ego pacē habebā: licꝫ ip̄e mihi nō ita. Psͣ. Si īimicꝰ memaledixiſſet mihi ſuſtinuiſſē vtiqꝫ ⁊cͣ. Secūdo: qꝛ familiarꝭ: qd̓notat̉ cū addit: ¶ In qͥ ſperaui .i. ſperare potui vel debui:ẜm vſū cōmunē eorūqͥ ī ſuis familiaribꝰ cōfidūt. Tertio: qꝛ bn̄ficus. Un̄ dic̄: r ¶ Quiedebat panes meog: ad litterā. Un̄ dixit Lucꝭ. xxij. c. Eccemanꝰ tradētis me mecū eſt ī mēſa. In pͥmoredarguitur iudas deinfidelitate. In ſecūdo de decęptiōis fraude. In tertio de ſeditiōe. Talis gͦ dicitchriſtꝰ: s ¶ Pagnificauit ſuꝑ me ſupplantationē .i.ꝓditionē occultā. Magna em̄ fuit ipſa ꝓditio: ſed magnificata fuit: qꝛ a tali facta eſt/ qͥ ſic videbat̉ amicꝰ ⁊ familiarꝭ eiꝰ.notandū ꝙ ꝓpter multas cauſas voluit chriſtꝰ tradi ab eoˡidebat̉ eſſe amicꝰ illiᵇ. Prima ratio eſt/ ne hō ponat ſpemſuā in homīe.lis tꝑalibus faciūt mētionē: et poſtea cōgregāt iniquitatē .i.māmonā iniqͥtatis. Abacuk. ij. c. Ue qͥ cōgregat auariciā domui ſuę. Et bn̄ dicit: c ¶ Cor eiꝰ: ex quo omne vitiū: Ideodr̄. jͣ. Diuitię ſi affluāt/ nolite cor apponere: Et ſi qn̄qꝫ liceatmanū apponere. e Egrediebat̉ foras: qͥ ingreſſꝰ ē ad explorādū/ egredit̉ ad detrahendū. Qd̓ em̄ in corde ſuo cōgrezauit d̓ malo alteriꝰ/ tacere nō pōt: qꝛ ſic̄ dicit̉ Matth̓. xij. c.Ex abūdantia cordis os loquit̉. Et ſic̄ bonꝰ hō de bono theſauro ꝓfert bona: vt ibi dicit̉: Sil̓r malus hō de malo theſauro ꝓfert mala. Ecc̄i. xix. b. A facie verbi parturit fatuꝰ: tanqͣꝫgemitꝰ partꝰ infātis: Sagitta infixa femori canis: ſic verbū incorde ſtulti. Canis em̄ nūqͣꝫ ē ī pace donec ſagittā extraxeritde femore: ſic detractor non quieſcit donec malū qd̓ in cordeſuſcępit de alio: exteriꝰ effūdēs euomat. Un̄ dicit: f Et loq̄bat̉ in idipſū .i. de hocipſo/ vl̓ iterato/ vel ſil̓ cū alijs detractoribꝰ: Qd̓ ſit p̨̄cipue in cōuiuijs diuitū. Un̄ Prouer. xxiij.c. Noli eē ī ꝯuiuijs potatoꝝ/ nec ī comeſatiōibꝰ eoꝝ qͥ carnesad veſcēdū ꝯferūt .ſ. carnes crudas/ carnalitates ⁊ vitia alioꝝ.Un̄ manifeſtiꝰ ſubiūgit: g Aduerſū me ſuſurrabāt oēſinimici mei. Propriū ē detractoꝝ ſuſurrare. Un̄ Ro. j. d.Suſurrones/ detractores/ deo odibiles. Ecc̄i. xxviij. b. Suſurro ⁊ bilinguis maledictꝰ Ecc̄i. xxj. d. Suſurro cōinqͥnabitaīaꝫ ſuā. Ꝙ aūt ſeqͥt̉: i Cogitabāt mala mihi/ p̨̄cedit ſuſurriū. Priꝰ ē em̄ cogitare ⁊ pꝰ ſuſurrare: Sꝫ p̨̄poſterādo ordinē/ dat ītelligi eorū ꝑuerſitatē. Sil̓e Exo. xix. b. Oīa q̨̄cūqꝫp̨̄ceꝑit nob̓ dn̄s faciemꝰ ⁊ audiemꝰ. Hęc gͦ dicta ſūt de detractoribꝰ. Qd̓ aūt ſeqͥt̉ d̓ adulatoribꝰ exponēdū ē. R Uerbūiniquū ꝯſtituer̄t aduerſū me: Et qd̓ ſit illd̓ v̓bū/ ſubiūgit: n Nūqͥd qͥ dormit nō adijciet vt reſurgat. Dicūtem̄ adulatores: Dn̄ adhuc ſatis pęnitētiā facietꝭ: bn̄ poteſtꝭmō bibere ⁊ comedere ⁊ cętera facere: vos eſtis adhuc iuuenis: qn̄ ſenueritꝭ tūc facietis pęnitētiā. Hoc meliꝰ expͥmit alialr̄a q̨̄ ſic habet: Uerbū diaboli infūdebāt ſibi. Verbūdiaboli fuit: Neq̄qͣꝫ moriemī: Et mō ꝑ adulatores/ qͥ ſt̉ organa eiꝰ: dicit: Nequaqͣꝫ adhuc moriemi: ſed reſtat vob̓ magnūtp̄s: Primo ad peccādū: ⁊ poſtmodū ad pęnitētiā ſaciendū.Hoc ē qd̓ dicūt: Nūqͥd qͥ dormit/ ꝑ peccatū: nō adijciet vt reſurgat/ ꝑ pęnitētiā. q. d. īmo reſurget. Et hͦ eſt/ verbū iniquū: qꝛ ita decipiūt hoīem: ⁊ ī peccato ſuo faciūt eūmori anteqͣꝫ reſurgat. Un̄ Eſa. xxiiij. d. Grauabit eā iniqͥtasſua ⁊ corruet ⁊ nō adijciet vt reſurgat. De iſto ſōno dr̄ Eph̓.v. d. Surge qͥ dormis/ ⁊ exurge a mortuis. Nec differēdū ē:quia iam eſt hora ſurgēdi: ſicut dicit apl̓us Ro. xiij. d. Horaeſt iam nos de ſomno ſurgere. Et qui ſūt qui hoc faciunt declarat/ dicens: p ¶ Eteni hō pacis mee/ vt vicini. q ¶ Inqͦ ſꝑaui: vt cōſanguinei ⁊ amici huiꝰ mūdi. r ¶ Qui ędebat panes meoſ: ad lr̄aꝫ .ſ. cōmēſales. s Magnificauitꝑ me ſu
pe
Peccatū iudefuit grauiſſimūPsͣ. 54.
jij6. ij
Al̓rdiſpoſuer̄t.50. diſ. c. pōderet et. c. ſacerdotesAl̓. ⁊quē
Quare chriſtꝰtradi voluitab eo qui ſibiamicꝰ videbat̉Moraliter.
Psͣ .61.
Il. j ꝓpter
ti
Exo. 24.
Pā. 15.
Gen̄ 3.a.
q 4