XXXVIII
a Ab omnibus iniquitatibꝰꝰ meis rerue me: opprobriū īdſipiēti dediſti me. ⁊Obmuē tui ⁊ non aperūi os meum/ſ quoniam tu feciſti: amou̓e ah merplagas tuas. A fortituidine manus tuę ego defecik in rincrepationibꝰ: ⁊propteriniquitatem corripuiſti holminē. Et tabeſcere feciſti ſic̄in araneā animā eius: ve̓rū tn̄n va̓ne cōturbat̉ oīs homor̄.
osā. Exortū eſt in tenebris lumē rectis corde. Sexto/ vt ꝓrecrorē contra hoſtes. Eſa. xix. d. Mittet eis ſaluatorem ⁊nguatorē qui liberet eos. Hoc petit̉ in ſexto O: quod eſt/A rex gētiū. Et ſubiungit̉: Et deſideratꝰ eoꝝ: Quod ſumit̉de Aggei vltꝭ. b. Et in fine dicit̉: Veni ſaluare hominē ⁊cͣ.Sicut ergo antiqͥ patres dominū expectauerunt venturū in carne: ita ⁊ nos expectamus venturū ad iudicium/ vt remuneratōrem ⁊ ſaluatorē: Qd̓petimꝰ in ſeptimo OꝫQd̓ eſt O emanuelrex ⁊ legifer noſter ⁊cͣ.veni ad ſaluandū noss. ⁊cͣ. Sed quia auxilijsui/ ſanctorū indigemus/ti. in pręſenti ⁊ ī futuro:ideo de ſanctis ads. duntur duę alię antiphonę: Un̄ octauumO eſt/ O thoma didyme. In quo ſubiungit̉: Succurre nobis miſeris/ ne damnemur cū īpijs in aduētu iudicꝭ. Nonū O eſt/ O virgo virginū. Et bn̄ īmediate an̄ natiuitatē dr̄ O virgo virginū: qꝛde virgine natꝰ eſt ille deſideratꝰ dn̄s: de qͦ hic dic̄ trāſiliēs:Et nūc q̨̄ eſt expectatio mea: nōne dn̄s? Sꝫ qꝛ nō ēita expeditꝰ ad trāſiliēdū/ qͥ nō aliqͦ pctō īpediat̉: iō petit dicēs: a ¶ Ab oībꝰ iniqͥtatibꝰ meis erue me. Ab oīhuſ .i. a tribꝰ: videlicet/ a ſuꝑbia/ auaricia/ luxuria: De quibꝰEſa. xxiiij. c. Formido ⁊ fouea ⁊ laqueus ſuꝑ te/ qui habitator es terrę. Formido refert̉ ad auariciā: Un̄ dicit Senecade auaro: Uidet diuitē ⁊ ęſtimat prędonē: videt pauperē/ ⁊ſuſpicat̉ furē. Fouea ad luxuriaꝫ. Prouerb̓. xxiij. c. Foueafunda meretrix. Laqueus ſdicit̉ ſubtilis temꝑtatio ſuꝑbię.Psͣ. Abſconderūt ſuperbi laqueū mihi. b ¶ Erue me: ꝙſi cū violentia. Ioh̓. j. d. Ecce qui tollit peccata mundi. Poſtea oſtendit merita ſua. Primū eſt patientię: De quo dicit:c Opprobriū inſipienti dediſti me: qꝛ ſtulti deridētvere tranſilientē. Inſipiens autē ꝓprie eſt diues: de quo inPsͣ. Simul inſipiens ⁊ ſtultus peribunt. Et tales deridentillū qui diuitias ⁊ mundū contemnit. Iob. xij. a. Derideturiuſti ſimplicitas: lampas contempta apud cogitationes diuitū. Seneca. Nondum fęlix es niſi tota te turba deriſeritPoſt on̄dit ſcd̓o meritū māſuetudinis/ cū ſb̓iūgit: d ¶Obmutui et nō aperui os meū. Sicut em̄ dicit Glo. ſuꝑMatth̓. v. mitis ſiue manſuetus non irritat nec irritatur:Et ideo bn̄ dicit: Obmutui/ interius nō irritatꝰ. e ¶ Etnō aperui os meū: exterius nō irritans alios. Nec melius reprimit̉ aūt confundit̉ exprobrātiū inſipientia/ qͣꝫ tacēdo/ ⁊ patienter ⁊ manſuete ſuſtinendo. Un̄. j. Pet̓. ij. c. Utbn̄faciētes obmuteſcere faciatꝭ imprudentiū hominū ignorantiā. Et poſt addit: Hęc eſt em̄ gratia ſi propter dei conſcientiā ſuſtinet quis triſticias patiens iniuſte. Et quia licetpatienter ſuſtineat: tn̄ quia a ſe patientiā nō habet: ⁊ quantū ex ſe eſt/ deficere timet: ideo petit hęc a ſe amoueri: Vndeſubiungit: f Qm̄ tu feciſti/ amoue a me plagas tuas. q. d. quoniā tu: nō ego: feciſti mihi/ vt nō patienterrn̄derē aut mumurarē: ideo ne ꝑ me ferre nō valeā/ amoue⁊c̄. Ul̓ ſic Quoniā tu feciſti/ ꝑmiſſiue/ plagas: Undeaddit: tuas: Ideo g ¶ Amoue. q. d. bene potes amouere: quia tu feciſti. Omis em̄ plaga eſt a domino permittente: ⁊ ſi diabolus inferat eā: Sicut patet Iob. ij. b. ꝙ a diabolo percuſſus eſt: Et tn̄ dicit Iob. ix. d. Auferat a me virga ſua. Et. xiij. c. Manū tuā longe fac a me. Et vocat plagas ſopprobria ⁊ detractiones: ſicut Ecc̄ͣj .xxviij. c. Flagelliplaga liuorē facit: plaga autē linguę cōminuet oſſa. Et neceſſe habeo vt amoueas: Quia h A fortitudine maniuę. l. a graui flagellatione tuę potentię: i ¶ Ego defeci
in increꝑationibus .i. in flagellis/ quantū in me eſt. Iobvj. b. Quę eſt fortitudo mea vt ſuſtineam? De fortitudinedomini/ dicit Iob. ix. c. Si fortitudo quęritur robuſtiſſimꝰeſt. Et. xxiij. b. Nolo multa fortitudine contendat mecum:ne magnitudinis ſuę mole me premat: proponat ęquitatemcontrame: ⁊ perueniat ad victoriā iudiciū meum.Ad pugnādū. Psͣ. Manꝰ tua gētes diſꝑdidit. Ro..ſ. Si deus ꝓ nobis qͥs ꝯtra nos?llandū: vt hic. Et Heb̓. x. ſ. Horrendū eſtin manus dei viuentꝭ.endū. Eſa. xlix. a. In vmbra manus ſuę ꝓij. f. Nō eſt qͥ de manu meaNec rapiet eas quiſqͣꝫ deum. Eſa. xl. c. Quis menſus eſt pugillocęlos palmo ponderauit?inādū. Eſa. xl. c. Ecce dn̄s deꝰ ī fortitudinet ⁊cͣ.uandū. Eſa. xliij. b. Ego ſū: ego ſum: ⁊ nō eſtabſqꝫ me ſaluator.De increpationibus/ Iob. xxxiij. c. Increpat quoqꝫ ꝑ dolorem ī lectulo. Et vere in increꝑationibus k ¶ Propter iniquitatē corripuiſti hominē .i. humanum genus: ⁊ me inter eos. Increꝑationibus dicit pluraliter:quia eſt increpatio verboꝝ ⁊ verberū/ exemplorum ⁊ peccatorū: quibus omnibus corripit dn̄s. De prima dicit̉. ij. Timoth̓. iiij. a. Argue obſecra increpa. De ſcd̓a/ Iob. xxxiij.c. Increpat quoqꝫ per dolorē in lectulo. De tertia/ Iob. v.c. Increpationē domini ne reprobes. De quart̉a/ Hiere.ij. d. Auerſio tua īcreꝑabit te. Per hͦ qd̓ dicit: Propteriniquitatē: tangit iuſticiam: quia nō iniuſte factū eſt ſedpropter peccatū hominis. Per hoc ꝙ dicit: Corripuiſtitangit dei miſericordiam: qui verberat non ad perdendū: ſedad corrigendū: vt patet Prouerb̓. iij. b. Quē em̄ diligit dominus corripit. ¶ Corripit autē deus hominē multis modis. Primo oſtendendo opera eius eſſe inutilia. Vnde ſubiungit: l ¶ Et tabeſcere feciſti ſicut araneā aīam eiꝰſcꝫ hominis .i. tabefactā oſtendiſti/ ad modū araneę. Vel feciſti .i. permiſiſti. q. d. oſtendiſti ei .i. homini: quod tabe miſerię plenus: ⁊ ſine humore virtutum/ euiſcerauit ſe in congregatione terrenorū inutilium: ſicut aranea euiſcerat ſe intelis ſuis inutilibus. Eſa. lix. a. Telas aranearum texuerūt.Propt̓ hoc dicit Iob. viij. c. Non ei placebit vę cordia ſua:⁊ ſicut tela aranearū fiducia eius. Uęcors em̄ dicitur .i. ſinecorde: quia proiecit cor ſuum in terrenis. Unde Ecc̄j. x. b.Nihūl iniquius qͣꝫ amare pecuniam: hic em̄ ⁊ animā ſuā vęnalem habet: quoniā in vita ſua proiecit intima ſua. Secūdo corripit deus hominem/ pręſentes iocunditates amaritudinibus reſpergendo. Vnde addit: m ¶ Ueruntamē:hoc eſt/ inſuper: n ¶ Uane conturbat̉ omnis homo:id eſt pręter hoc ꝙ in huiuſmodi ſollicitudine temporali eſtvanitas eſt etiam conturbatio: quia eſt labor in acquirēdo:timor in poſſidēdo: dolor in amittendo. Et bene dicit: Omnis homo nullo excępto: propter paucitatē eorum qͥ poſſunt excipi: qui quaſi nulli ſunt in reſpectu aliorū. Hiere. vj.c. A minore vſqꝫ ad maximū omnes auaricię ſtudent. Poteſt aūt proprie de inuido exponi qd̓ dicitur: qui tabeſcit debonis aliorū: l ¶ Et tabeſcere feciſti ⁊cͣ. Seneca. Vtinā in omni ciuitate oculos haberent/ ſcꝫ inuidi: vt de bonisomnium torquerent̉. Sap̄. vj. d. Neqꝫ cū inuidia tabeſcenteiter habebo. Item de hypocritis. Vnde dicit̉. ij. Regꝭ. xiij.d. Māſit thamar tabeſcēs in domo abſalon. Thamar em̄:id ē amaritudo pęnitentię/ tabeſcit in domo abſalon: qͥ interpretat̉ pax patris: tn̄ fuit bellū patris ſui: Un̄ ſignificat hypocritam: quia vnū prętēdit in nomine: ⁊ contrariū exequit̉in operatione. Fuit etiā abſalon ſpecioſiſſimus extra in corpore/ ⁊ deformiſſimus intra in anima: ſic hypocrita. Itē ⁊de auaro: ẜm quod prędictum eſt: qui araneę comparaturpropter multas proprietates: quę notantur his verſibus:Groſſa retro-
xI.iii.
Psͣ. .43.
iul
8.
Increpatioquadruplex:
Psͣ .133.ª
Deus corripithominē multꝭmodis.
Psͣ .48.
De inuidis.
De hypocritꝭ
Auarꝰ cōꝑat̓aranee.