Pſalmus

1Sdelicet in eo ꝙ claudebat os qn̄ oportunū erat: Et de hͦ habitū eſt. Et ī eo ꝙ etiā aperiebat qn̄ neceſſe erat: Et de hocdicit̉ hic: Locutus ſum: nō hoībus qͥbꝰ obmutui ⁊ ſilui:ſed deo .ſ. in oratione. In lectiōe em̄ loquit̉ nobis deuſ: nosaūt loqͥmur ei ī oratiōe. Nō corde tm̄: ſꝫ: f ¶ In linguamea: ad litterā .i. voętus ſum in lingua mea: nōcali oratione. Ul̓ Inlingua mea .i. in iditū fac mihi dn̄e finē meum:omate meo: quo .ſ. lo⁊ nu̓merū dieꝝ meorū quisqui conſueui deo .ſ. ineſt: vt ſciam quid deſit mihi.deſiderio aīę ⁊ deuotione. Uel In lingua mea locutusſum: non in aliena. Propria lingua tranſilientis/ eſt linguaceleſtꝭ: Aliena eſt lingua mūdi. Tranſeuntes ⁊ peregrini lingua cognoſcunt̉: ſimiliter tranſilientes dei: Quia ſicut dicit̉Ioh̓. iij. d. Qui de terra ē/ de terra loquit̉: ſimilit̓ qͥ de cęloē de celeſtibꝰ loquit̉. Matth̓. xxvj. g. Uere ⁊ tu ex illis es. i.ex galileis: nā ⁊ loq̄la tua manifeſtū te facit. Actꝭ. ij. b. Nōne om̄es iſti qui loquunt̉ galilei ſunt .i. tranſitores. Locutꝰſū: Quid: Hoc: g ¶ Notū fac mihi dn̄e finem meum .i. chriſtū qui eſt ninis ⁊ retributio bonorum: ſicut dicitGlo ſuꝑ illud Psͣ. Om̄is ꝯſūmationis vidi finē. Glo. i. chriſtū: qui eſt retributio ⁊ beatitudo noſtra. Ro. x. a. Finis lezis chriſtus eſt ad iuſticiā omni credenti. Et ideo/ notumfac: quia noſſe illū eſt vita ęterna: vt dicit̉ Ioh̓. xvij. a. Etnoſſe illum/ eſt habere illum. Vel Finem meū: ad literā:id eſt mortem: notum fac mihi: vt eam in memoria habeam: Quod neceſſariū eſt propter multa.Facit contēni diuitias. Hieroꝰ. Facile cōtēnitp̄om̄ia/ qui ſe ſemꝑ cogitat moriturū.Facit contēni gloriā mundanā ⁊ ineptā lęticiam. Ecc̄s. xj. d. Si multis annis vixerit homo ⁊ in his omnibus lętatus fuerit: meminiſſe debet tenebroſi temporis ⁊ dierū malorum: qui cum venerint/ vanitatis arguentur pręterita.Reprimit ſuperbiā. Ecc̄j. x. b. Quid ſuperbisterra ⁊ cinis? Unde in die cinerū dicitur homini: Memento homo quia cinis es/ ⁊ in cinerem reuerteris.Timorē incutit. Dan̄. v. a. Apparuerunt digiti quaſi manus hoīs ſcribentis contra candelabrū in ſuperficie parietis aulę regię: ⁊ rexaſpiciebat articulos manus ſcribentꝭ: tūc regis facies immutata eſt: ⁊ compages renumeius ſoluebant̉: ⁊ genua eius ad ſeinuicē collidebant̉. Eccͣj. xlj. a. O mors/ qͣꝫ amara eſtmemoria tua homini iniuſto ⁊ pacem habenti in ſubſtantijs ſuis.Eſt cautela cōtra omne pctm̄. Ecc̄j. vij. d. Inom̄ibꝰ oꝑibꝰ tuis memorare nouiſſima tua:⁊ ī ęternū nō peccabis .i. nūqͣꝫ peccabis. Ecōtrario dicit̉ Thren̄. j. c. Sordes eius in pedibus eius: nec recordata eſt finis ſui ⁊cͣ.Eſt cauſa diſpoſitionis interioris domꝰ. Eſa.xxxviij. a. Diſpone domui tuę: quia morieris tu ⁊ non viues.Uel finem: id eſt diem mortis. Ecc̄ͣs. ix. c. Neſcit homofinē ſuum. Vel finem .i. exitū vitę. Iob. vj. b. Quis finismeus vt patienter agam? Ita ergo deſiderauit noticiam finis ſui. Sꝫ qꝛ nō ꝯtingit finē cōſequi niſi ꝑ mediū: ideo q̄ritmediū ſibi notū fieri/ ſubdens: h ¶ Et numerū dierummeoꝝ: Repete: Notū fac mihi. Iob. x. d. Nūqͥd n̄ paucitas dierū meorū finiet̉ breui? Et hoc peto non vt in medio ſtem/ ⁊ voluptatibus vacē: Sed i ¶ Ut ſciā qͥd deſitmihi. Quid .ſ. tꝑis: deſit mihi. i. venturū ſit. Et quidmeriti/ deſit mihi: vt .ſ. in tempore reſiduo diligentius laborem: Sicut ille qui videt diem tendere ad occaſū/ ⁊ adhucgrandē viā ſibi reſtare citra locū quo tendit/ feſtinantiꝰ ⁊ ardentius currit.

Ilnerꝭ vel neutri .i. ſilui a bonis hoībꝰ: ꝙ nō docui eos. Ul̓a bonis/ v̓bis: q̨̄ malis nō dixi: qꝛ ꝯtēnebant. Ezech̓. iij. gͦ.Erꝭ mutꝰ: nec qͣſi vir obiurgās: qꝛ domꝰ exaſꝑans ē. Amosv. d. Ideo prudēs ī tꝑe illo tacebit: qꝛ tp̄s malū eſt. a ¶ Etqꝛ ſic oportuit ſilere a bonis: dolor meꝰ reuouatꝰ ē. Nouus erat dolor ꝓ ꝯtēptū ⁊ obſtinatiōe maloꝝ: Renouatꝰ eſtꝓ damno bonoꝝ: quiamittunt paſtū verbidei. Nouꝰ erat cū loquebat̉: qꝛ ꝯtēnebantꝟbū dei: Renouatꝰeſt/ cū ſilet a bonis: qꝛ paruuli petūt panē: ⁊ nō eſt qͥ frangateiſ: Thren̄. iiij. a. Iob. xvj. b. Si locutꝰ fuero nō qͥeſcit dolormeꝰ: ⁊ ſi tacuero nō recedit a me. Sꝫ qꝛ dolor iſte poſſet eſſecontra malos ex indignatione/ qꝛ contēnūt eū: ⁊ erga bonosex appetitu glorię: qꝛ ſcꝫ vellet eis prędicare ꝓpt̓ inanē gloriā: ideo vtrūqꝫ remouet/ cū ſubiungit: b ¶ Cocaluit cormeū ītra me .i. ſiml̓ tā ad iſtoſ qͣꝫ ad illoſ caluit. q. d. vterqꝫdolor ex charitate cordis ꝓcedit. Ul̓ Cōcaluit .i. ſiml̓ erga deū ⁊ ꝓximū caluit. q. d. iſte dolor ex gemina dilectione:dei .ſ. ⁊ proximi ꝓcedit. Et qꝛ calorē iſtū nō poſſum pandere: vt ex bono theſauro cordis ꝓferā bona ſermonis exhortatorij: Tn̄ d ¶ In meditatiōe mea exardeſcet igniſ.q. d. ⁊ ſi nō poſſu dilectionē cordis ꝓducere ad effectū: intꝰtn̄ ſeruabo affectū. Et bn̄ dic̄: nō ardebit: ſꝫ/ exardeſcet: qd̓eſt īchoatiuū: qꝛ ſic̄ charitas nūqͣꝫ excidit: ita nō veteraſcit/ ſꝫſꝑ iuueneſcit. Vn̄ Ioh̓. xiij. d. Mandatū nouū do vobis: vtdiligatꝭ inuicē ⁊cͣ. Ro. xiij. c. Nemini qͥcqͣꝫ debeatis/ niſi vtinuicē diligatꝭ. Ibi dicit Glo. ꝙ charitas dū reddit̉ nō amitit̉: ſed reddendo multiplicat̉.X quanto magis corā hominibus me deijcit: tanto magiscorā deo me extollit. Et ꝓpter hoc bn̄ dicit talibus Eſa. xxx.d. In ſilentio ⁊ in ſpe: qua ſcꝫ in ſolo deo ſperans qd̓ ad humilitatē ꝑtinet: erit fortitudo veſtra. Sed ꝯtra multos religioſos eſt qd̓ ibi ſequit̉: Et noluiſtis ⁊ dixiſtis: nequaqͣꝫ: ſedad equos fugiemꝰ: Multi em̄ religioſi nec ī ſilentio nec ī humilitate volūt manere: ſed ad litterā equitare: ⁊ mundi pompis intendere. a ¶ Et dolor meꝰ renouatꝰ eſt. Dolorreligioſi vetus eſt de peccatis q̨̄ fecit: ſed quotidie nouat̉ ꝓincolatū huiꝰ miſerię. Psͣ. Heu mihi qꝛ incolatus meus ꝓlongatꝰ eſt. Renouat̉ aūt ꝓ dilatiōe patrię. Ro. vij. d. Infęlix ego homo: qͥs me liberabit de corꝑe mortꝭ huiꝰ: vt .ſ.aīa libere poſſit euolare ad patriā? b ¶ Cocaluit cor meum .i. ſimul caluit: quaſi nulla pars frigida/ vl̓ tepida remāſit. Apocꝭ. iij. c. Vtinā calidus eſſes aut frigidus: ſed qꝛ tepidus es/ incipiā te euomere ex ore meo. Sed nō prętermittendū eſt qd̓ dicit: c ¶ Intra me: Multi em̄ ſunt qui nōhabent cor intra ſe: ſed extra ad tēporalia ad mundana quęcūqꝫ. Psͣ. Cor meū dereliqͥt me. Et his flat frigidꝰ vētꝰ aqͥlo: nec pn̄t calefieri: Et inde eſt ꝙ refrigeſcit charitas multorū. Sed boni religioſi qui omnia exteriora contemnūt ⁊obliuiſcunt̉: cor habent intra ſe: ⁊ ideo calefiunt. Hiere. xx.c. Factus eſt in corde meo quaſi ignis ęſtuans/ clauſuſqꝫ inoſſibus meis. Thren̄. j. e. De excelſo miſit ignē in oſſibusmeis. Hęc eſt bona gutta inoſſata vel artetica: Talis em̄ dicitur incurabilis: Sic eſt de amore dei qn̄ ſic cordi infigit̉.Cantꝭ. viij. c. Aquę multę nō potuerunt extinguere charitatē. Et Cantꝭ. v. c. Amore langueo. Boni autē religioſi qͥſemꝑ meditant̉ de bonitate dei hunc ignē nutriūt. Un̄ addit: d ¶ Et ī meditatione mea exardeſcet ignis: idē meditatio mea faciet eū exardeſcere inchoatiue: ita ꝙ nūqͣꝫ ceſſabit ardere. Leuitꝭ. vj. b. Ignis in altari meo ſemꝑ ardebit quē nutriet ſacerdos ſubijciens ligna ⁊cͣ. Altare/ coreſt: Sacerdos religioſus vir. Ligna/ chriſti beneficia ⁊ ſanctorum exempla. Ul̓ ſacerdos eſt chriſtus/ ẜm ordinē melchiſedech: Ligna/ ſunt inſpirationes.e ¶ Locutꝰ ſū ⁊cͣ. Supͣ diximus ꝙ ī duobus oſtēdebat iſtetranſiliens id qd̓ p̨̄dixit: Poſui ori meo cuſtodiā: vi-

A

Psͣ .11ii.

Matth̓. 12. c.

1. Corꝭ. 13. c.

In ꝓlogobiblie. ca. j.

Moraliterde religioſis.

Ps. 119.

Memoriamortꝭ neceſſaria eſt: qꝛ

Psͣ. 39.Matth̓. 24. b.1

Psͣ. .109.