XXXVII

a Cor meum conturbatū eſt/edereliquit me virtꝰ mea: etd lumē oculoꝝ meoꝝ/ ret ipſūᵉ nō eſt mecum. Amici mei et

ſꝫ proximi mei: adu̓erſū me appropinquauerūt ⁊ ſteterunt.F Et rqu̓i iuxta me erant de lōige ſteterunt: ⁊ vim facie̓bāt

.x a l Cor meū cōturbatū eſt in me. Et bn̄ dicit/ Inqꝫ boni viri conturbantur in exterioribus: ſed qn̄Alin ſe reuertunt̉/ pacificantur. Sed mali etiam in ſeipſis ꝯturpantur. Un̄ Eſa. lvij. d. Impij quaſi mare feruens: qd̓ quieſcere nō poteſt: ⁊ redundant fluctus eius in conculcationē ⁊lutū: Et nō ē pax impijs/ dicit dn̄s. Quartūdecimū eſt: qꝛ debilem ⁊ impotentē reddit hominē. Ande addit: b ¶ Dereliqͥtme virtus mea: q̨̄conſiſtit in bonis gramuitis ⁊ naturalibus: Sed per pctm̄ ſpoliat̉ homo gratuitiscvulnerat̉ in naturalibꝰ: ſicut dicit̉ Lucꝭ. x. e. Homo quidāpeſcendebat ab hieruſalē in hiericho: ⁊ incidit in latrones/ qͥeriā deſpoliauerūt eū: ⁊ plagis impoſitis/ abierunt ſemiuiuorelicto. Thren̄. j. b. Abierūt abſqꝫ fortitudine an̄ faciē ſubſequentis. Quintūdecimū eſt: qꝛ excęcat mentē hoīs. Un̄ ſequit̉: c¶ Et lumē oculoꝝ meorum/ ſupple reliquit me:d ¶ Et ipſū/ lumē: e ¶ Nō eſt mecū. Lumē oculoꝝ/ chriſtus eſt: qͥ eſt lumen de lumine. Ioh̓. j. a. Erat lux vera/ q̨̄ illuminat oēm hominē venientē in hūc mundū. Et hoc lumērelinquit hominē ꝓpt̓ pctm̄ eiuſdē hoīs: vn̄ homo cęcus fit.Psͣ. Suꝑcecidit ignis: ⁊ nō viderūt ſolē. Vel ſic poteſt conſtrui: vt ī hac clauſula/ nō ſit niſi vnū / et: vl̓ ſi duo ſūt/ alterūſuꝑfluat: vt dicat̉: Et ipſū .i. verū lumē oculorū meorum nō eſt mecū: Et nō mutat̉ ſenſus. Et ſic habemꝰ inhoc verſu/ ꝙ pctm̄ aufert homini velle bonū: poſſe bonū: etnoſſe bonū. Velle bonum/ cū dicit: Cor meū conturbatū eſt: qꝛ ſicut dicit̉/ Sap̄. xvij. c. Semꝑ p̨̄ſumit ſęua/ ꝑturbata ꝯſcientia. Poſſe bonū/ cū dicit: De reliquit me virtus mea. Noſſe bonū/ cum dicit: Et lumē oculoꝝ ⁊cͣ.Itē hūc verſū ſic exponit beatus Bern̄. Cor meū cōturbatū eſt: et inde dolor. Dereliqͥt me virtꝰ mea: ⁊ indepauor. Et lumē oculoꝝ meoꝝ ⁊cͣ. ⁊ inde error. Et addit: O qͣꝫ malā trinitatē: Quare triſtꝭ es anima mea ⁊ quare conturbas me? Spera in deo: qm̄ adhuc cōfitebor illi: cūerror a ratione: dolor a voluntate: pauor a memoria receſſerit: ⁊ ſucceſſerit mira ſerenitas: plena ſuauitas: ęterna ſecuritas. Primum faciet deus veritas: Secundū deus charitaſ:Tertium deus poteſtas. Quid ſimile experiuntur filij huius ſęculi in carnis illecebris: in mundi ſpectaculis: in ſathanę pomꝑis?X a Cor meū ⁊cͣ. Hic ponit tria q̨̄ ſunt in pęnitente/ cōtra tria q̄ ſūt ī peccatore. In peccatore em̄ eſt delectatio incorde: fortitudo mala in oꝑe: ꝑ̨̄ſumptio nequā in defenſiōe:Quę tria tangunt̉ Eſa. v. e. Uę qͥ dicitꝭ malū bonū/ ⁊ bonūmalū: ponētes amaꝝ ī dulce: ⁊ dulce ī amaꝝ .ſ. delectādo inpeccato ⁊ bonū abijciēdo/ Ecce primū. Uę qͥ potētes eſtisad bibendū vinū: viri fortes ad miſcendā ebrietatē/ Ecce ſecundū. Uę qͥ ſapientes eſtis in oculis vr̄is: ⁊ corā vobiſmetipſis prudētes/ Ecce tertiū. Cōtra pͥmū dicit hic: a ¶ Cormeū cōturbatū eſt .i. omnino turbatum in me nō in deoin qͦ pax habet̉. Ioh̓. xvj. g. Ut in me pacē habeatis. Psͣ.j. Ad meipſū aīa mea ꝯturbata eſt. Gregꝰ. Iuſtū eſt vt ī ſe ſꝑmęrores inueniat/ qͥ relicto vero gaudio/ ī ſe gaudia q̨̄ rebat.Cōtra ſecundū dicit: b ¶ De reliqͥt me virtꝰ mea. Bn̄dicit/ Mea: qua fortis erat ad malū/ ſicut aſinus in partepoſteriori: Et aſſumet me virtꝰ diuina/ vt ſim fortꝭ ad bonū:⁊ turbatꝰ de peccatꝭ: Nā talē turbatū nō derelinqͥt virtꝰ altiſſimi. Un̄ marię: q̨̄ interpretat̉ amaꝝ mare: ⁊ ſignificat pęnitentia: dicit angelꝰ/ Lucꝭ. j. d. Uirtus altiſſimi obumbrabit tibi. Ideo notabilit̓ dicit̉ Eſa. xl. g. Qui ſperant in dn̄omutabūt fortitudinē. Nō dicit amittēt nec ſumēt: ſꝫ mutabūt: ī qͦ vno ꝟ̓bo notat̉/ ꝙ deponēt malā/ ⁊ ſumēt bonā. Cōtra tertiū dicit: c. Et lumē oculoꝝ meoꝝ ⁊cͣ. qd̓ .ſ. meſaplentē oſtēdebat ī oculis meis: ⁊ ita defendebā pctm̄. Un̄bicit dn̄s Ioh̓. ix. g. Si cęci eſſetis pctm̄ nō haberetis: nūcaut qꝛ dicitis/ videmus: peccatū veſtrū manet. Hęc tria in-

ueniunt̉ in ꝯuerſione pauli: Ibi em̄ dr̄ ꝙ tremens ac ſtupēsdixit: Dn̄e/ quid me vis facere? Actꝭ. ix. a. In quo notat̉ cōturbatio cordis: qꝛ tremebat ⁊ ſtupebat. Itē ibi dicit̉: Cadens in terrā audiuit vocē ⁊cͣ. In quo notat̉ id qd̓ hic dicit̉:Dereliquit me virtus mea. Un̄ cantat̉ de ipſo: Proſtratus eſt ſęuiſſimusperſecutor: ſed erectꝰeſt fideliſſimus p̨̄dicator: Ecce mutatio fortitudinis. Itē ibi dicitur: Apertiſqꝫ oculisnihil videbat: Hoc ēqd̓ h̓ dicit̉: Et lumēoculoꝝ meoꝝ/ et ipſū nō eſt mecū.f ¶ Amici me̓i. Suꝑ hītū ē qͥd patit̉ pctōr ī ſeipſo a pctīsſuls: ⁊ ẜm aliā expoſitionē quō pęnitentiā ſuā īplet: Hic autē oſtendit pęnitens q̨̄ ⁊ quot patit̉ in ſua pęnitentia a ꝓximis. Primū eſt/ amicoꝝ impugnatio. Vn̄ dic̄. Amici meificti: g ¶ Et ꝓximi mei cognatione/ vel cohabitatione:h ¶ Aduerſū me approꝗ inquauerūt: cū me viderūtęnitentiā aſſumere volētes me retrahere. Un̄ Eccͣj. vj. a.Eſt amicus ẜm tp̄s ſuum: ⁊ nō ꝑmanebit in tꝑe tribulatiōis:Iſti em̄ ſunt amici hoīs qͣꝫdiu ſeculariter vult viuere ⁊ paſcere ⁊ potare eos: Sꝫ qn̄ tribulat̉ ſpūs eiuſ ⁊ mouet̉ ad pęnitētiā nō ꝑmanēt. Et ꝓpt̓ hͦ bn̄ ſequit̉ ibi: Ab inimicis tuisſeparare .i. a dęmonibus/ qͥbus es iunctus ꝑ peccatū: ſed ſeparare ab eis ꝑ pęnitentiā: Et nō ſolū hͦ ſed ⁊ ab amicꝭ tuisattēde/ ne .ſ. impediant pęnitentiā tuā. Secundū/ eſt impugnationis ꝯtinuatio. Un̄ addit: i ¶ Et ſteterūt. q. d. nō receſſerunt. Tertiū eſt amicorū deſtitutio qd̓ plus eſt qͣꝫ impugnatio: Aliqn̄ em̄ impugnat qͥs ⁊ manet amicꝰ: De qͦ dicit: k ¶ Et qͥ iuxta me erāt .i. mihi iuncti ꝑ amicitiam:l ¶ De loge ſteterūt: ſeparati/ rupto vinculo amorꝭ. Iob.xix. c. Fres meos longe fecit a me. Et poſt. c. Abominatiſunt me quondā ꝯſiliarij mei: ⁊ quē maxime diligebā auerſatus eſt me. Talis amicus nō erat beatus Bern̄. qui dicitad Eugeniū papā: Olim mihi inuiſceratus es: non mihi tāfacile a medullis extraheris: aſcende ī cęlū deſcende in abyſſum: nō recedes a me: ſequar te quocunqꝫ ieris. Quartū/ eſtviolenta perſecutio. Vnde addit: m ¶ Et vim faciebāt.Sic multotiens faciunt aliqui agentibus pęnitentiam: cōgunt eos infringere ieiunia ⁊ omittere orationes ⁊ hmōi.αK Qui quęrebantCū clamore valido ⁊ lachrymis p̄ces offerēs/ exauditꝰeſt ꝓ ſua reuerētia. Prouerb̓. xj. d. Deſideriū iuſtoꝝ oē bonū. a ¶ Cor meū ꝯturbatū eſt: triſticia naturali/ ꝓpaſſionis ⁊ cōpaſſionis. Un̄ Matth̓ .xxvj. d. Cępit ieſus ꝯtriſtari⁊ męſtus eſſe. Tūc ait illis: Triſtꝭ eſt aīa mea vſqꝫ ad mortē.Psͣ. Factū eſt cor meū tanqͣꝫ cęra liqueſcēs: ī medio vētrismei. Ioh̓. xj. d. Infremuit ieſus ſpū/ ⁊ turbauit ſemetipſū.b ¶ Dereliqͥt me virtꝰ mea: ẜm opinionē iudeoꝝ/ dicētiūMatth̓ xxvij. e. Alios ſaluos fecit: ſeipſū nō pōt ſaluū facere. c ¶ Et lumē oculoꝝ .i. apl̓oꝝ. q. d. ipſi apl̓i excęcati fuerūt: ⁊ me nō cognouerūt ꝑ verā fidē. Psͣ. O culi mei lāguerūt prę inopia. Vl̓ ſic: Oculi/ ſūt p̨̄lati ⁊ p̨̄dicatores: Horūoculoꝝ lumen/ fuerunt apoſtoli. Matth̓. v. b. Uos eſtis luxmundi. d ¶ Et ipſum lumē: e ¶ Nō eſt mecū. Zach̓.xiij. c. Percutite paſtorē: ⁊ diſꝑgent oues gregꝭ. Ioh̓. xvj.g. Venit hora: ⁊ iā nunc venit/ vt diſꝑgamini vnuſqͥſqꝫ in ꝓpria: ⁊ me ſolū relinquatꝭ. ¶¶ Amici mei et ꝓximi meiiudęi ⁊ iudas: h ¶ Aduerſū me appropinqͣuerunt.Matth̓ .xxvj. e. Ecce appropinquabit qͥ me tradet: Adhuceo loquēte/ ecce iudas vnus de duodecim venit: ⁊ turba multa cū gladijs ⁊ fuſtibꝰ ⁊cͣ. Et accedēs ad ieſū dixit: Aue rabbi: ⁊ oſculatus eſt eū. Dixitqꝫ illi ieſus: Amice ad qͥd veniſti?i ¶ Et ſteterūt: qꝛ nō ꝓpter hoc/ quia ita benigne locutꝰ eſt/⁊ ſeipſū obtulit eis/ ceſſauerunt a malicia. k Et qͥ iuxtame erāt .ſ. apl̓i/ qͥ comitabant̉ me: li De lōge ſteterūt:qꝛ reliquerūt me. Un̄ Matth̓. xxvj. f. Tūc diſcipuli om̄esrelicto eo fugerūt ⁊cͣ. petrꝰ aūt ſeq̄bat̉ a lōge. m ¶ Et vim

58

Al̓. ⁊ ꝓximimei a

De ꝯtradictionibus qͣs patiunt̉ penitētesa proximis.

Psͣ.57.

Psͣ. .41.

Allegorier

Allt̓ de penitente.

Psͣ. 21

Psͣ. 87.

Psͣ .41.