XXXV
In finē ẜuo dn̄i psͣ. dauid.Ixit iniu̓ſtꝰ (XXXVIdivt delinquat in ſemetipſo: non eſt timor deiē ante oculos eius. Quoniādoloſe ęgit in ꝯſpectu eiꝰ: vtgriuēniat̉ iniqͥtas eiꝰ ad odiū.
De tribulatione. Actꝭ. v. g. Ibāt apl̓i gaudentes.De ſpe. Ro. xij. c. Spe gaudētes.De cōſcīę puritate. ij. Corꝭ. j. c. Gl̓ia nr̄a hęc eſt:teſtimoniū ꝯſciētię nr̄ę. Prouerb̓. xv. b. Securamens quaſi iuge cōuiuiū.De ꝓfectibus alioꝝ. j. Corꝭ. xiij. b. Charitas nōgaudet ſuꝑ iniqͥtate: cōgaudet autē ꝟitati vitęDe oꝑibꝰ miſcd̓ię. ij. Corꝭ. (doctrinę et iuſticię.ix. b. Hilarē datorem diligit deus.De peccatoꝝ cōuerſiōe. Phil̓. iiij. b. Gauiſus ſūin dn̄o vehemēter/ qm̄ aliqn̄ refloruiſtis.De ſpūali refectiōe euchariſtię ⁊ ſcripturę. Eccͣs.ix. b. Comede in lęticia panē tuum.De dei dilectiōe qua diligunt̉ et qͣ diligūt. Psͣ.autē adhęrere deo bonū eū.ei viſionē. Ioh̓. xvij. a. Hęc eſt vita ęternacognoſcāt te ſolum verū deū.petua ſecuritate. Eſa. xxxiij. c. Munimētan futdeſaxorū ſublimitas eius.De periculoꝝ euaſione. Eſa. lxvj. g. Erunt vſqꝫad ſatietatē viſionis omni carni.De dei iuſticia. Psͣ. Lętabit̉ iuſtꝰ cū viderit vin¶ Expoſitio Psͣ. XXXV.Ixit iniuſtus ⁊c̄. Titulꝰ. In finem ſeruo dn̄i:ꝑs dauid. Supra oſtēdit chriſtꝰ et vir iuſtus ſe habuiſſe victoriā de inimicis: Hic aūt on̄dit oīa bona eēnō a nobis/ ſed a deo: mala autē a nobis. Et agit ꝓprie ꝯͣ errorē dicentiū/ mala eſſe ex conſtellatiōe/ ex fato/ ex vitio naturę:bona aūt ex homine ⁊ libero arbitrio. Un̄ is eſt ſenſus tituli:Pſalmꝰ/ tendēs/ ī finē: aſcribit̉/ dauid .i. iuſto ſeruo dn̄i.Iuſtꝰ em̄ dicit̉ ſeruꝰ dn̄i nō dn̄s. Dn̄s aūt dici poſſet nō ſeruus/ ſi a ſe bona haberet: ſꝫ iō ſeruꝰ dn̄i dr̄: qꝛ ea bona q̨̄ habet/a dn̄o ſe recognoſcit hr̄e. Un̄ dicit beatꝰ Bern̄. Fidelis reueraſeruꝰ dn̄i ęs: ſi de gl̓ia dn̄i/ ⁊ ſi nō exeūte a te: tn̄ trāſeunte ꝑ tenihil tuis manibꝰ adhęrere ꝯtingat. Et ē pſalmꝰ iſte bipertitꝰ.In pͥma ꝑte on̄dit malū ab homīe eſſe. In ſecūda on̄dit bonaa deo eſſe: ibi: Dn̄e in cęlo. Oſtendit gͦ pͥmo pctm̄ ab hoīeeſſe/ duabꝰ rōnibꝰ. Prima ratio eſt: qꝛ nō ex ſurreptiōe ſed exdeliberatiōe facit peccatū: qd̓ notat̉ cū dic̄: Dixit iniuſtꝰ .i.deliberauit. Secūda rō eſt: qꝛ non ex ignorātia facit peccatū/qͣſi putās nō eſſe pctm̄: ſꝫ ex certa ſcientia/ ſciēs deo diſplicere:qd̓ notat̉ cū dicit: Qm̄ doloſe egit: vt poſtea dicemꝰ. Dicit ergo: a ¶ Dixit iniuſtꝰ. Iniuſtꝰ dicit̉ peccator/ ⁊ p̨̄cipueinfidelis: qui nō tribuit deo qd̓ ſuū eſt .ſ. fidē/ timorē/ ⁊ amorē.Uel Iniuſtꝰ/ ſciens bonū ⁊ faciēs malū: vt theologꝰ malus:qui de ſcīa ſua non reddit deo tributū debitū/ primo: nec ſibinec ꝓximo fructū: Dixit .i. deliberauit: c ¶ In ſemetipſo:id eſt in cogitatu cordis. Un̄ alia lr̄a habet: Vixit impiꝰ: inmedio cordis ſui. Quid dixit? b ¶ Ut delinquat. q. d. ꝑiduſtriā peccauit: et ex ꝓpoſito deū dereliquit. Iob. xxxiiij. c.Quaſi de induſtria receſſer̄t ab eo. Et hͦ fecit: Quia d ¶ Noeſt timor dei ante oculos eiꝰ: Qui ſi eēt/ nō peccaret: qꝛſicut dicit̉ Ecc̄i. jͣ. c. Timor dn̄i expellit peccatū: Nā qui ſinetimore eſt nō poterit iuſtificari. Et qꝛ ſicut dr̄ in Psͣ. Initiūſapiētię timor dn̄i: Qui caret īitio/ carebit ⁊ fine. Ecc̄i. xxiij. d.Nihil meliꝰ qͣꝫ timor dei: ⁊ nihil dulcius qͣꝫ reſpicere in mādatis dn̄i. Et poſſet qͥs dicere excuſādo iniuſtū hūc: Uere licꝫ exꝓpoſito fecerit id qd̓ peccatū eſt nō tn̄ ſciebat hoc deo diſplicere nec eſſe peccatū: ⁊ ideo ignorāter peccauit. Hoc remouercū ſubiūgit: e ¶ Qm̄ ⁊c̄. q. d. ꝓbatio ꝙ dei timor nō ē anteoculos eiꝰ: et ꝙ nō ignorāter peccauit: Qm̄ doloſe ęgit incōſpectu eiꝰ .ſ. dei i. in corde/ vbi ſolus deꝰ cōſpicit: vt dicit̉.Regꝭ. xvj. b. q. d. dū deū cōſpiceret .i. noticiā eiꝰ hr̄et: ⁊ ſciret ſe cōſpici ab eo cuiꝰ oculis nuda ſunt oīa ⁊ aꝑta: Heb̓. v. d.peccare nō timuit: ⁊ hoc ē: doloſe ęgit. Qd̓ duplicit̓ exponipōt̓. Doloſe ęgit .i. dolū fecit ꝓximo. Ul̓ Doloſe ęgit .i. hͦet ip̄ſū ꝙ cogͦſcēs deū peccauit/ dolꝰ fuit. Prouerb̓. xij. c. Dolꝰ incoede cogitantiū mala. Et notādū ꝙ quidā deū vidēt ⁊ timēt:ſſe. vt boni thologi: De qͥbꝰ Psͣ. Uidebūt me ⁊ lętabunt̉. Quidā⁊l: yſdet deū ⁊ nō timēt: vt mali theologi. Psͣ. Oēs vidētes me
deriſerūt me. Quidā nō vidēt ⁊ timēt: vt boni laici. Ioh̓. xx.g. Quia vidiſti me thoma credidiſti: beati qui nō viderūt ⁊cͣ.Quidā nec vident nec timēt: vt pagani. j. Corꝭ. xiiij. g. Quiignorat ignorabit̉. Primi veracit̉ agūt: ſecūdi doloſe agunt:tertij agūt ſimplicit̓: qͣrti agūt ignorāt̉. Et ꝟe doloſe ęgitita f ¶ Ut inueniat̉iniqͥtas .i. inęqualitas/ ꝗ eſt int̓ vitā ⁊ ſciētiā. gEiꝰ ad odiūſcꝫ dei. .l. ꝙ deū oderit.Si em̄ deū quē videtdiligeret/ libentiꝰ ei qͣꝫpctō adhęreret. Un̄cū peccato adhęret/ ſequit̉ ꝙ deū odit. VelAd odium/ dei .i. ꝙdeꝰ oderit eū. Si enimdeꝰ ſimplicit̓ operātes iniqͥtatē odit: ſic̄ dr̄ in Psͣ. Odiſti oēsqͥ oꝑant̉ iniqͥtatem: multo magis odit eos qͥ ex pura maliciapeccant. Itē cōſpectꝰ dei dicit̉ ſanctuariū. Vn̄ Exo. xxiij. b.Nō apparebis in ꝯſpectu meo vacuꝰ. In hͦ cōſpectu dei doloſe agūt clerici/ ſacerdotes/ ⁊ p̨̄lati: qͥ oues ſuſcęperūt paſcēdas ⁊ cuſtodiēdas: ⁊ ipſi eas excoriāt/ auferēdo tꝑalia: ⁊ easſtrangulāt/ trahēdo ad peccata. Un̄ in Psͣ. Sicut nouaculaacuta feciſti dolū. Nouacula em̄ acuta ſubtiliter radit/ ⁊ faciliter interficit. Et ꝙ hoc faciāt p̨̄lati ⁊ clerici: dic̄ dn̄s Mich̓.iij. a. Audite pͥncipes iacob ⁊ duces domꝰ iſrl̓: nūquid veſtrūeſt ſcire iudiciū qͥ odio habetis bonū/ ⁊ diligitis malū: qͥ violēter tollitis pelles eoꝝ deſuꝑ eis/ ⁊ carnē eoꝝ deſuꝑ oſſibꝰ eorū? Et nō ſolū hoc malū ibi faciūt: īmo peiora ⁊ verbo indigna. Hiere. xj. c. Quid eſt ꝙ dilectꝰ meꝰ in domo mea fecitſcelera multa ⁊cͣ. Eceh̓. viij. c. Fili homīs: vides tu qͥd iſti faciūt abomīatiōes magnas qͣs domꝰ iſrl̓ facit hic: vt ꝓcul recedā a ſāctuario meo: et adhuc ꝯuerſus videb̓ abomīatiōesmaiores ⁊cͣ. Et ex hoc ſequit̉: vt cōſecutiue/ inueniat̉ iniquitas eius .i. talis p̨̄lati vel clerici: ad odiū/ dei. In ipſoem̄ reperiunt̉a ¶ Dixit iniuſtꝰ Pōt etiā hͦ breuiter exponi de illis qͥ excuſant pctā ſua: et legit̉ ſic: Dixit iniuſtꝰ/ qui nec deo nec ſibinec ꝓximo/ nec carni/ nec mūdo/ nec diabolo reddit qd̓ ſuū ē.b ¶ Ut nō delinqͣt ī ſemetipſo. Vn̄ dic̄ ſe nō delinq̄re. Etvere talit̓ dic̄ iniuſtꝰ: qꝛ iuſtꝰ dicit ꝯͣriū. Un̄ Prouer. xviij. c.Iuſtꝰ ī pͥncipio accuſator ē ſui. Uel ſic: Dixit vt delinqͣt īſemetipſo .i. dicit ꝙ ſi peccat peccatū ſuū nō nocet niſi ſibi.Sic dicūt ml̓ti: ẜm illud Iob. xix. a. Nēpe ⁊ ſi ignoraui: mecū erit ignorātia mea: At vos ꝯͣ me erigimī ⁊ arguitis me opprobijs meis. Et hͦ fac̄: Quia d̓ Nō ē timor dei an̄ oculos eiꝰ: ẜm ꝙ ſuꝑ dictū eſt: Nō ē deꝰ in ꝯſpectu eiꝰ: et ideoinqͥnatę ſūt vię illiꝰ ī oī tꝑe. q. d. nō eſt locꝰ ī fōte ꝯfeſſiōis: qꝛdeū nō habuit p̨̄ ocl̓is. Et hͦ ꝓpt̓ hͦ accidit: e ¶ Qm̄ doloſeęgit ī ꝯſpectu eiꝰ .i. in ꝯſcīa ſua/ vbi deꝰ ꝯſpicit. q. d. nō veraciter ⁊ diligēter diſcuſſit: nec exercuit ꝯſcīaꝫ ſuā: qꝛ ſi hoc feciſſet/ inueniſſet vn̄ timeret ⁊ qͥd accuſare deberet. Vn̄ dic̄ beatus Bern̄. Ad ſe hūiliandū/ nihil viuaciꝰ inuenire pōt aīa: qͣꝫſi ſeipſā ī veritate inueniat: tm̄ nō diſſimulet nec ſit in ſpū eiꝰdolꝰ. Doloſe gͦ agit: qͥ peccatū ſuū defēdit: vel ꝯſcīaꝫ ſuā negligēter inqͥrit: ⁊ cū dei ſeruꝰ debeat eē/ fit aduocatꝰ diaboli īcā diaboli ꝯͣ ſpm̄ſanctū qͥ dr̄ aduocatus ꝯͣ peccatū. Ioh̓. xvj.b. Cū venerit ſpūs ꝑacletꝰ arguet mūdū de pctō. Et hͦ facit:f ¶ Ut cōſecutiue/ inueniat̉ iniqͥtas eiꝰ ad odiū .i. ad vindictā ſempiternā: q̨̄ mō q̨̄rit̉ ad amorē .i. ad veniā: qꝛ ſi mō cōfiteretur vt deberet/ dimitteret dn̄s. Un̄ in Psͣ. Miſcd̓ia etveritas obuiauerūt ſibi .ſ. miſcd̓ia dei remittētis: ⁊ veritas cōfitētis. Sed ſi mō nō velit oſtēdere ꝟitatē q̨̄ reqͥrit̉ ī cōfeſſiōead veniā: poſtea reqͥret̉ ⁊ īueniet̉ ad odiū: qꝛ tūc defenſiōi nōerit locꝰ: Et ꝓpter accuſationē aut cōfeſſionē nō fiet gratꝰ: ſedpuniet̉ ęternalit̓. Un̄ ſupra in Psͣ. Requiret dn̄s ⁊ retribuetabūdāter faciētibꝰ ſuꝑbiā .i. ſuꝑbe excuſantibꝰ culpā ſuā. Velad odium/ eorum: quia oderunt eos qui corripiunt eos.Unde Amos. v. c. Odio habuerunt corripientem in porta.Verba oris eius.
In ſſeti5
Al̓. ⁊ īueniretniqͥtatē ſuāet odiſſetPsͣ .5.
Al̓. r īueniretiniqͥtatē ſuāet odiſſet
Psͣ. 51.
Partitiormter
Aliter
Psͣ .9.
1Psͣ .110.
Psͣ .110.
Psͣ .84.
sͣ. 1i§.
Psͣ .30.