Pſalmus

Diſſimulare. Eſa. xlij. c. Tacui/ ſemꝑ ſilui ⁊cͣ. Eſa. lvij.c. Ego tacens ⁊ quaſi non videns.Pęnitētiā differre. jͣ. Ne taceas neqꝫ cōpeſcarꝭ deus.Abacuk. j. d. Quare taces impio ꝯculcāte iuſtiorē ſeꝫNon exaudire. .s. Ne quado taceas a me. Eſa. lxiiij. d.Nunquid ſuper his continebis te?Patienter ferre. Eſa. liij. c. Quaſi agnus coram tondēte ſe obmuteſcet ⁊ non aperiet os ſuum.Doctrinam differre. Ioh̓. xvj. c. Multa habeo vobisdicere: ſed nō poteſtis portare modo.Ex obediētia. Eſa. xxxij. d. Cultus iuſticię ſilentiū. Eſa.xxx. d. In ſilentio ⁊ ſpe erit fortitudo veſtra.Ex ignorantia. Eccͣj. xx. a. Eſt tacens non habens ſenEx prouidentia. Prouerb̓. xvij. d. (ſum loquelę.Stultus ſi tacuerit/ ſapiens reputabit̉.⁊ laude. Eſa. lxij. a. Propt̓ ſion nō tacebo. Eſa. vj. b.A confeſſione. Hiere. iiij. e. Non (Uę mihi qꝛ tacui.tacebo: quoniam vocem tubę audiuit anima mea.A correctiōe. Eccͣj. xx. d. Quaſi mutꝰ ī ore auertet correctionē. j. Regꝭ. iij. c. Heli nō corripuerat filios ſuosAb or̄one. Heſter. iiij. d. Si nūc ſiluerꝭ: ꝑ aliā occaſioEx adulatiōe. Ecc̄j. xiij. d. Diueſ (nē liberabūt̉ iudęi.locutus eſt ⁊ omēs tacuerunt̉.Ex infidelitate. Amos. vj. d. Tace ⁊ nō recorderꝭ noīsEx humano timore. Hiere. xiviij. a. Suens (ōniconticeſces/ ſequeturqꝫ te gladius.Et mala conſcientia. Matth̓. xxij. b. At ille obmutuit.Ex negligentia. Prouerb̓. xj. d. Qui abſcondit frumenta maledicetur in populis.Ex deſperatione. Eſa. xlvij. a. Surge/ tace/ intra tenebras filia chaldęorum.Cautelę. Eccͣs. iij. b. Eſt tempus tacendi.Sapiētię. Gen̄. xxxvij. c. Pater vero tacitꝰ rem ꝯſiderabat.Reueretie. j. Corꝭ. xiiij. g. Mulieres taceāt ī eccleſia. Eccj.xxxij. b. Audi tacēs/ ⁊ pro reuerētia accedet tibi bona gr̄a.Contemplatiōis. Thren. iij. d. Sedebit ſolitarius ⁊ tacebit.Conſenſus. Nume. xxx. c. Si audierit vir ⁊ tacuerit nec contradixerit: reddet qd̓ promiſit.Interdicti. Ezech̓. iij. g. Eris mutus.Patientię. Eccͣj. xiij. a. Pauper lęſus tacebit.Condeſcenſionis. jͣ. Corꝭ. iij. a. Nō potui vobis loqui quaſiDaris. Marci. iiij. d. Tace: obmuteſce. (ſpiritualibꝰ.Terrę. Abacul. ij. d. Sileat a facie dn̄i.Inſulę. Eſa. xij. a. Taceant ad me inſulę.Oculorū. Thren̄. ij. f. Neqꝫ taceat pupilla oculi.Poſtea on̄dit: quō adcōfeſſionē ē inductꝰ: ⁊ꝑ q̄. Primū ē flagellū ͦ Qm̄ diē ac nocte gr auāīa ēdn̄i. a ¶ Quoniaꝫ ſuꝑ me manus tua: ꝯuci iusdie ꝓſperitatis. bAc nocte/ aduerſitaᵉ ſuᵐ ī erūna mea dumſi ꝯſig. ctis. Uel Die ac no

Diſſimulare. Eſa. xlij. c. Tacui/ ſemꝑ ſilui ⁊cͣ. Eſa. lvij.c. Ego tacens ⁊ quaſi non videns.Pęnitētiā differre. jͣ. Ne taceas neqꝫ cōpeſcarꝭ deus.Abacuk. j. d. Quare taces impio ꝯculcāte iuſtiorē ſeꝫNon exaudire. .s. Ne quado taceas a me. Eſa. lxiiij. d.Nunquid ſuper his continebis te?Patienter ferre. Eſa. liij. c. Quaſi agnus coram tondēte ſe obmuteſcet ⁊ non aperiet os ſuum.Doctrinam differre. Ioh̓. xvj. c. Multa habeo vobisdicere: ſed nō poteſtis portare modo.Ex obediētia. Eſa. xxxij. d. Cultus iuſticię ſilentiū. Eſa.xxx. d. In ſilentio ⁊ ſpe erit fortitudo veſtra.Ex ignorantia. Eccͣj. xx. a. Eſt tacens non habens ſeniriEx prouidentia. Prouerb̓. xvij. d. (ſum loquelę.Stultus ſi tacuerit/ ſapiens reputabit̉.⁊ laude. Eſa. lxij. a. Propt̓ ſion nō tacebo. Eſa. vj. b.A confeſſione. Hiere. iiij. e. Non (Uę mihi qꝛ tacui.tacebo: quoniam vocem tubę audiuit anima mea.A correctiōe. Eccͣj. xx. d. Quaſi mutꝰ ī ore auertet correctionē. j. Regꝭ. iij. c. Heli nō corripuerat filios ſuosAb or̄one. Heſter. iiij. d. Si nūc ſiluerꝭ: ꝑ aliā occaſioEx adulatiōe. Ecc̄j. xiij. d. Diueſ (nē liberabūt̉ iudęi.locutus eſt ⁊ omēs tacuerunt̉.Ex infidelitate. Amos. vj. d. Tace ⁊ nō recorderꝭ noīsEx humano timore. Hiere. xiviij. a. Suens (ōniconticeſces/ ſequeturqꝫ te gladius.Et mala conſcientia. Matth̓. xxij. b. At ille obmutuit.Ex negligentia. Prouerb̓. xj. d. Qui abſcondit frumenta maledicetur in populis.Ex deſperatione. Eſa. xlvij. a. Surge/ tace/ intra tenebras filia chaldęorum.Cautelę. Eccͣs. iij. b. Eſt tempus tacendi.Sapiētię. Gen̄. xxxvij. c. Pater vero tacitꝰ rem ꝯſiderabat.Reueretie. j. Corꝭ. xiiij. g. Mulieres taceāt ī eccleſia. Eccj.xxxij. b. Audi tacēs/ ⁊ pro reuerētia accedet tibi bona gr̄a.Contemplatiōis. Thren. iij. d. Sedebit ſolitarius ⁊ tacebit.Conſenſus. Nume. xxx. c. Si audierit vir ⁊ tacuerit nec contradixerit: reddet qd̓ promiſit.Interdicti. Ezech̓. iij. g. Eris mutus.Patientię. Eccͣj. xiij. a. Pauper lęſus tacebit.Condeſcenſionis. jͣ. Corꝭ. iij. a. Nō potui vobis loqui quaſiDaris. Marci. iiij. d. Tace: obmuteſce. (ſpiritualibꝰ.Terrę. Abacul. ij. d. Sileat a facie dn̄i.Inſulę. Eſa. xij. a. Taceant ad me inſulę.Oculorū. Thren̄. ij. f. Neqꝫ taceat pupilla oculi.Poſtea on̄dit: quō adcōfeſſionē ē inductꝰ: ⁊ꝑ q̄. Primū ē flageliū. io tꝗ ēdn̄i. a¶ Quoniaꝫꝯuerſusdie ꝓſperitatis. b¶ Acͣ nocte/ aduerſita1 ꝯfigit̉tis. Uel Die ac noctę .i. aſſidue: c ¶Grauata eſt ſuper me/ pęnam infligēdo. d ¶ Panus tua. Grauis eſt enim manꝰ dn̄i cū percutit. Vnde dicitur/ Exo. xvij. c. ꝙ manus moyſi erant graues. In lege enī puniebat̉ ſine miſericordia. Vnde Exo. xxj.c. Oculum pro oculo/ dentem pro dente ⁊cͣ. Leuis autem eſtmanus dn̄i: quando dat bn̄ficia temporalia. Vnde. j. Eſdręvij. a. Dedit rex eſdrę ẜm manū dn̄i dei eius bonam ſuꝑ euꝫomnem petitionem eius. Manus dn̄i iam grauis erat ſuperiob: quando a planta pedis vſqꝫ ad verticeꝫ capitis non eratin eo ſanitas: amiſſis nihilominꝰ diuitijs ⁊ filijſ ⁊ filiabꝰ ſuis:et tn̄ adhuc petebat eam aggrauari/ dicens Iob. vj. b. Soluat manū ſuam ⁊ ſuccidat me. Hanc manū dicebat hieremias aggrauari Thren̄. iij. a. In me vertit ⁊ conuertit manūſuam tota die. j. Regꝭ. v. b. Aggrauata eſt manus dn̄i ſuperacotos: qd̓ interp̄tat̉ incēdētes: ⁊ ſignificat corruptores aliorum per malum exemplum. Suꝑ bonos non aggrauatur licet aliquādo tangat. Iob. xix. c. Manus dn̄i tetigit me. Secundū eſt cognitio ꝓprię infirmitatiſ: Et hoc generat̉ a pͥmo:

Unde primo pręmiſit coniūctionē cauſalem/ dicens: Quoniam die ac nocte grauata ē ſuꝑ me manꝰ tua: Hicautem ponit conſequēs: e ¶ Conuerſus ſum in erūnamea: id eſt ad cognoſcendū erūnam ⁊ miſeriā meā. Thren̄.iij. a. Ego vir videns paupertatē meam in virga indignationis eius. Tertium eſt compūctio/ quę ex his duobuſ generatur: Vnde dicit: f ¶ Dum configitur ſpina: id eſt dumremordente conſcientia/ compunctio pungit cor ⁊ vulneratvt ſagitta ſiue ſpina. Vnde Prouerb̓. xx. d. Liuor vulneris abſterget mala: ⁊ plagę in ſecretioribꝰ ventris: id eſt conſcientię. Uel ſic Dum configitur ſpina: id eſt dum peccatum radicatur in corde. Per ſpinam enī peccatum intelligit̉. Gen̄. iij. c. Terra tua ſpinas ⁊ tribulos germinabit tibi.Hęc ſpina ꝯfigit̉ in corde ꝑ delectationē ⁊ cōſenſum. Gregꝰ.Radices ſpinarum molles ſunt: ſed ex illa mollicie ꝓferūt vnde pungāt. Et quāto peccatum plus creſcit exterius per conſuetudinē: tanto ſolidius in corde figitur ⁊ radicatur ad modum ſpinę. Vnde peccatum conſuetudinis difficile eradicat̉.Qd̓ oſtēdit dn̄s qui quatriduanū lazarum cū difficultate magna ſuſcitauit: Ioh̓. xj. e. Unde illi qui pigri ſunt ad eradicādum ſpinas iſtas dum nouella eſt plantatio earum: in breuimulta ſpinarū copia occupantur. Prouer. xxiiij. d. Per agꝝhominis pigri trāſiui: ⁊ ecce totum repleuerant vrticę: operuerant ſuperficiē eius ſpinę. Scd̓m ergo iſtum modum legendi/ eſt ſenſus huius verſus: talis. Quoniā dię ac nocte grauata eſt ſuper me manꝰ tua: vt ſupra expoſitumeſt. Conuerſus ſum/ a peccato meo ad te per pęnitentiaꝫ:Dum configitur ſpina: id eſt dum adhuc nouū eſſet peccatum/ ſcilicet in plantatione: qd̓ notat cum dicit: Dum cōfigitur ſpina/ et non poſtqͣꝫ confixa fuiſſet. Similis cōuerſio notatur ſuꝑ in Psͣ. Multiplicatę ſunt infirmitates eorūpoſtea accelerauerūt. Vel ſic: Dum configitur ſpina .ſ.dorſi: quę totum corpus erigit/ ꝑ qd̓ ſuperbia deſignatur: qͣfracta incuruatur homo per humilitatē: Superbia autē hominem erigit contra deuꝫ. Iob. xv. c. Cucurrit aduerſus deum erecto collo. Item ſpina/ diuitiarū opulentia. Iob. xxx.b. Eſſe ſub ſentibus delitias computabāt. Iob. xxxj. d. Profrumento oriatur mihi tribulus: ⁊ pro hordeo ſpina. Hancmaledictionē multi optant: vt ꝓ frumēto ſacrę doctrinę oriatur ſpina diuitiarum. Hiere. xij. c. Seminauerūt triticum etmeſſuerūt ſpinas. Dū hęc ſpina configit̉: homo ad deū conuertitur. Ex his autem ſequitur confeſſio: de qua ſubiungit:g ¶ Delictum meum cognitū tibi feci: id eſt per confeſſionē tibi reuelaui. Et eſt hęc ſecūda pars: in qua cōmendatur confeſſio multis modis. Primo/ quia integra. Secundo/ quia pręmeditata. Tertio/ quia vera.ſpina. Delictū meūr cogni­ Quarto/ quia accuſahͦ tū tibi feci: ⁊ iniu̓ſticiā meaꝫ toria. Quinto/ quiai nō tabſcondi. Dixi ꝯfitēborᵐ propria. Sexto/ quiaſatiſfactoria. Oſtendit autem ſuam cōfeſſionem eſſe generalem ⁊ plenariam: id eſt integram: quia lieomne genus peccati confitetur/ ſcilicet peccatū omiſſionis:De quo primo dicit: Delictum meum cognitum ribiFeci. Et peccatū cōmiſſionis: de quo ſequitur: h ¶ Et iniuſticiam meam non abſcondi. Et hic eſt Liptote. q.d. īmo reuelaui vt curarer. Gregꝰ. Si medicinam expectas:oportet vt vulnus detegas. Iob. xxxj. d. Si abſcondi quaſihomo peccatum meū: ſupple male mihi accidat. Prouerb.xxviij. b. Qui abſcondit ſcelera ſua non dirigetur: qui autem confeſſus fuerit ⁊ reliquerit ea: miſericordiā conſequet.Sꝫ qꝛ difficile ē ſubito recolere oīa pctā tam omiſſiōis qͣꝫ cōmiſſa: ideo debet eſſe confeſſio pręmeditata. Un̄de bene ſequitur: i ¶ Dixi confitebor ⁊c̄. id eſt ex p̄habita deliberatione acceſſi ad confeſſionē. Eſa. xxxviij. c. Recogitabo tibi omēs annos meos in amaritudine animę meę. Eccs. lij. a.Eſt tempus ſpargendi lapides ⁊ tempus colligendi. Lapides peccata ſignificāt: quę ſpargunt̉/ dum ante ſacerdotē reuoluuntur per confeſſionē. Colligunt̉ aūt/ dum ante in cordeſollicite recol untūr.

Psͣ. 82. 3

Chriſti.

hoispuri

Peccatū ghinam deſignat̉

Tacere-

Hoīsmali

Psͣ .15.

Silentium5

Nota conditiaſnes cōfeſſionoDe pe. diſ. i.

Nota conditiaſnes cōfeſſionoDe pe. diſ. i.c. fi.Al̓. ⁊ peccatum.al̓. cog.Al̓.

ī¶

Manꝰ dn̄i quādoqꝫ dicit̉ grauis qn̄qꝫ leuis

Iob. .2. b.Iob. 1. d.