XXX
tuū/ ſaluū me fac ī miſe̓ricorcdia tua domine: non confundar quoniā inuocaui tē.s Erubeſcant impij et dedu-
h cantur in infernum: mutar fikant labia doloſa. Quę loquūt̉ aduerſus iuſtū iniquitatē: in ſuperbia ⁊ abuſiōe.
r noh̓. iij. a. Nōdū apparet qͥd erimꝰ: ſcimꝰ aūt qm̄ cū appanerit/ ſimiles ei erimꝰ ⁊cͣ. Poſt petit remunerationē vitę ęterne Ande dicit: a ¶ Saluū me fac. Non dicit diuitem velccletē me fac: ſꝫ ſaluū me fac tu qui es ſaluator. Phil̓. iij. d.galuatorē expectamꝰ dominū noſtrū ieſum chriſtū. Et hocnō meis meritꝭ: Sed¶ IIn miſericordiatua domine. Titūiij. b. Non ex operibꝰiuſticię q̨̄ fecimꝰ nos:ſed ẜm ſuā miſericordiam ſaluos nos fecit.Poſt petit liberari aena ęterna/ dicens: c ¶ Non cōfundar: cōfuſione ęterna:De qua Hiere. xx. c. Cōfundent̉ vęhemēter: quoniā nō intellexerūt opprobriū ſempiternū. d ¶ Quoniam inuocauire: tanqͣꝫ ducē ⁊ tutorē. Bona ratio ē. Un̄ Iohel̓. ij. g. Omnis quicūqꝫ inuocauerit nomē domini: ſaluus erit: ſupple quiinuocauerit fideliter. Et eſt inuocare/ intus deū vocare .ſ. corde ore/ opere. Et ideo dicit: Quoniā inuocaui: id eſt invocaui: e ¶ Tę: nō aurū: nō argentū: ſicut auari ⁊ mali qͥ orātdeū vt det eis diuitias. Hi non inuocant deū: ſed diuitias velpecuniā. Vn dicit Glo. Si īuocas deū vt det tibi lucrū: lucrūinuocas non deū. ¶ Erubeſcant̉ imꝑij. Supra petijt ꝓpheta ī ꝑſoua iuſti remunerationē vitę ęternę/ ⁊ liberari a pęnis: hic autē damnationē inimicorū prędicit vel petit: non libidine vindictę: ſed celo iuſticię. Eorū autem damnationē cōprehendit in tribus: videlicet in cōfuſione/ retruſione in infernū/ ⁊ in impoſitiōe ſilentij. Dicit gͦ: Erubeſcant imꝑij: illacōfuſione/ qua ſupra petij nō cōfundi/ dicens: Non cōfundar quoniā inuocaui te. Psͣ. Cōfuſi ſunt: quoniā deusſpreuit eos. Psͣ. Erubeſcant valde velociter. Et alibi: Statuā contra faciem tuā. Naum vlti. b. Reuelabo pudenda tuain facie tua: ⁊ oſtendam gentibus nuditatem tuam. Sequit̉ deretruſione in infernum. g ¶ Et deducant̉: id eſt de hac vitaducant̉: vel deorſum ducant̉: h ¶ In iniernum. Psͣ. Intrōibunt in inferiora terrę: id eſt in infernum: tradent̉ in manusgladij: id eſt in ſubiectione pęnę acerbę: partes vulpiū erūt: ideſt dęmonū. Uel ſic: Deducant̉: id eſt de pęna in pęnā ducantur. Iob. xxiiij. c. Ad nimium calorem tranſiet ab aquisniuium: ⁊ vſqꝫ ad inferos peccatū illius. Sequit̉ de impoſitione ſilentij: i ¶ Muta fiant labia doloſa: ẜm illudMatth̓. xxij. b. At ille obmutuit. j. Regꝭ. ij. b. Impij in tenebris cōticeſcent. Propter hoc ergo dicit: Muta fiant. Cōtra: Apocꝭ. xvj. d. Blaſphemauerūt homines deū propterplagā grandinis: quoniā magna facta eſt vehemēter. Hoc exponit̉ de damnatis in inferno: Ergo labia non erūt muta. Adidem Eſa. lxv. c. Ecce ſerui mei laudabūt prę exultatione cordis: ⁊ vos clamabitis prę dolore cordis: ⁊ prę cōtritione ſpiritus vlulabitis. Ergo non erūt muti. Solutio. Labia impiorum erūt muta a verbo exultationis et iactantię et increpationis: ſed non a verbo blaſphemię ⁊ indignationis ꝯtra ſeipſos.Et interſerit hic quintuplex meritum malorum/ quare meruerunt hęc mala habere. Primū eſt meritū impietatis. Vndedicit: Erubeſcant imꝑij. Secundū eſt meritū doloſitatis.Ande dicit: Muta fiant labia doloſa. Tertiū eſt meritum detractionis: de quo dicit: Quę loquunt̉ aduerſusiuſtū iniquitatē. Quartū eſt ſuperbię. Quintū abuſionis.Ande dicit: In ſuꝑbia ⁊ in abuſione. Bene ergo dicit:Muta fiant labia doloſa. De quibus Hiere. ix. c. Sagitta vulnerans lingua eorum/ dolū locuta eſt. k ¶ Quę loquunt aduerſus iuſtū iniquitatē: id eſt aduerſus chriſtum et ſanctos viros. Et dicitur chriſtus ſingulariter iuſtus.Ande Eſa. lvij. a. Iuſtus perit ⁊ non eſt qui recogitet in corde ſuo. Et bene dicit: Iniquitatem: quia iniquum eſt detrahere ſanctis. Ęquum enim eſt vt cōmendentur ad gloriamdel. Ecci. xliiij. a. Laudemus viros glorioſos ⁊cͣ. Hoc aūt fitbpn̄ ſuꝑbia: cordis: m Et abuſione: oris. Vt enim ſetrerant alijs detrahunt eis. Detrahendo autem abutunt̉ ore:quod dedit eis dominus ad hunc vſum: vt bonum laudet̉/ et
pręcipue deus. Ecc̄i. vlti. d. Dn̄s dedit mihi linguā mercedēmeā: id eſt/ vt ꝑ eā mererer: et ī ipſa laudabo dominū: Qui gͦdetrahēdo demeret̉ abutit̉ ea. f Erubeſcant impij ⁊cͣ.Proprie pōt exponi ꝟſus iſte ꝯͣ eos qͥ de miſcd̓ia dei nimisp̨̄ſumētes/ nolūt dimittere pctā: ⁊ p̨̄ cōfuſiōe dimittūt ꝯfiteri:ſic: Erubeſcāt impij ⁊cͣ. Ipſi em̄ ſt̓ impij: quia ſibijpſis nonmiſerēt̉. Ecc̄i. xiiij. a.Qui ſibi nequā ē: cuialij bonus erit? Eccͣi.xxx. d. Miſerere animę tuę placens deo.Prouer. xj. c. Benefacit animę ſuę vir miſericors. Iſti ergoqui erubeſcunt cōfiteri ⁊ ſuſtinere modicā cōfuſionem coramſacerdote: quę adducit gloriaꝫ: Ecc̄i. iiij. c. erubeſcant in ęternum: vt dictū eſt: cōfuſione adducente ignominiā. Psͣ. Erubeſcant ⁊ conturbent̉ in ſęculū ſęculi: ⁊ confundant̉ et pereāt.Et bene notatur hic ordo damnatiōis contra ordinem ſaluationis/ quę eſt per pęnitentiā: vbi homo cōſiderans peccatūſuum/ in ſemetipſo erubeſcit: ⁊ poſtea conturbat̉ in cōtritiōe:deinde confundit̉ in cōfeſſione: poſtmodū ſanatur ⁊ roborat̉in ſatiſfactione. Et hęc omnia quaſi momētanea ſunt. Vndequi nolunt hęc facere: erubeſcant ⁊ conturbent̉ in ſęculum ſęculi: id eſt in ęternū/ cōſcientia accuſante pariter ⁊ remordente: ⁊ confundant̉ in aſpectu omniū qui tunc videbunt nuditatē eoꝝ/ ⁊ pereāt in pęna ęterna: Hoc eſt: Deducant̉ in infernū. i¶ Puta fiant labia doloſa: quę hic muta ſūta cōfeſſione pctōꝝ. k ¶ Quę loquunt̉ aduerſus iuſtūiniquitatē: id eſt dicunt deum qui iuſtus eſt/ et iniquū ⁊ iniuſtū eſſe: dicentes eum ita eſſe miſericordē ꝙ non damnabitpeccatores. Vnde dicit dominus in Psͣ. Exiſtimaſti iniqueꝙ ero tui ſimilis: arguam te et ſtatuam contra faciem tuam.Hoc aūt faciūt/ ¶In ſuperbia ⁊ abuſione. Magna ēenim ſuperbia ꝙ creatura quę creatorem offēdit veniam poſtulare ⁊ ei ſatiſfacere contemnit. Et abutitur etiam temporequod ei concedit̉ ad pęnitendū: ⁊ dei miſericordia quę ipſumexpectat ad pęnitentiā. Vnde Iob. xxiiij. d. Dedit ei deuslocum penitentię: et ipſe abutitur eo in ſuperbiā .ſ. quia nonpęnitet: ſed adhuc peccata peccatis accūmulare nō ceſſat.Sodomia. Thren̄. vlti. c. Adoleſcentibus impudice abuſi ſunt.Pręuaricatio cōiugij. Gen̄. xix. b. AdCorporaducam eas ad vos ⁊ abutimini eis.Inordinatio menſę: ſicut eſt appoſitiocarniū crudarū. Marci. vj. d. Attulitcaput iohannis in diſco.Legis dei: cum pręponitur auctoritasphiloſophi/ auctoritati pauli. ij. Mauſio 5chab̓. iiij. c. Patrios quidem honoresnihil habentes: gręcas glorias optimas arbitrabantur.Temporiſ. Iob. xxiiij. d. Dedit ei locumpęnitentię/ ⁊ ipſe abutit̉ eo in ſuꝑbia.Dignitatis. Baruch. v. c. Hoſtias vendunt ſacerdotes ⁊ abutunt̉.Poteſtatis .j. Corinth̓. ix. c. Vt non abutar poteſtate mea in euāgelio.Beneficij ſeu priuilegij. Heſter. xvj. a.Multi bonitate principum ⁊ honore qͥin eos collatꝰ eſt abuſi ſunt.Ultionis. Hiere. xviij. d. In tēpore vindictę et furoris tui abutere eis.Subtractiōis officij. iiij. Regū. j. a. Pręuaricatus eſt moab ⁊cͣ.Clauſtri: q̨̄ ſunt. xij. Beatus Bern̄. Pręlatus negligens: diſcipulus inobediens: ſenex obſtinatus: iuuenis ocioſus: monachus cauſidicus: monachus curialis: habitus precioſus: cibus exquiſitus: rumor in clauſtro: lis in capitulo: diſſolutio in choro: irreuerentia circa alta
Al̓. refficiant̉
Al̓. ⁊cōtemptu
Psͣ. 82.
liter
.52.Psͣ. 6.Psͣ .49.
Psͣ .49.
Psͣ.52.
uplex
Abuſionesclauſtri
Ꝙ magna