Pſalmus
a Quę vtilitas ī ſanguīe meo:ʰdū deſcēdo in corruptionē?d Nūqͥd cōfite̓bit̉ tibi puluis:ē aūt ānunciabit veritatē tuā?
E Audiuit dn̄s ⁊ miſertus eſthͦ mei: dn̄s fāctꝰ ē adiutor meius. Cōuertiſti plāctū meū īkgaudiū mihi ꝯſcidiſti ſaccū
a Quę vtilitas in ſanguine meo .i. in effuſiōe mei ſanguinis eſſet: b ¶ Dū deſcēdo .i. ſi deſcenderē: c ¶ Incorruptionē .i. ſi corpus meū incineraret̉ ⁊ corrūꝑet̉? q. d.nll̓a vtilitas eſſet. Hic d̓r corruptio ipſa carnis incineratio:De qͣ. sͣ. Nō dabis ſctm̄ tuū videre corruptionē. Scd̓a cauſa eſt defectꝰ fidei pervniuerſū orbē. Vn̄ dicit: d Nūqͥd ꝯfitebit̉ tibi puluis .i.hō vilis ⁊ ſuꝑbꝰ: ſi nōexauditꝰ fuero? q. d.nō. Tertia cā eſt defectus p̨̄dicatiōiſ. Vn̄ ſequit̉: e ¶ Aut anūciabit v̓itatē tuā/ p̨̄dicādo? q. d. nō.Apl̓i em̄ tacebāt dū fuit in ſepulchro: ſꝫ pꝰ reſurrectionē p̨̄dicauerūt vbiqꝫ: ſic̄ aues ſilēt in nocte/ ⁊ de die cantāt.a ¶ Que vtilitas in ſanguine meo .i. in vita mea:b ¶ Dū deſcēdo ī corruptionē pctī? q. d. nulla. Quidem̄ ꝓdeſt hoī ſi vniuerſū mundū lucret̉: aīę ꝟo ſuę detrimētū patiat̉: Matth̓. xvj. d. Per ſanguinē ꝟo bn̄ intelligit̉ vita hoīs: qꝛ ſedes aīę eſt: vt d̓r Leuitꝭ. xvij. c. Vel ſic: Quęvtilitas ī ſanguīe meo .i. in pctō: Dū deſcēdo ī corruptionē inferni? q. d. nulla. Ro. vj. d. Quē fructū habuiſtis tūc ī his in qͥbus nūc erubeſcitꝭ? Sanguis aūt d̓r pctm̄.Un̄ Oſee. iiij. a. Sāguis ſāguinē tetigit. Ul̓ In ſanguīe.i. ī nobilitate generꝭ: Nobilitas em̄ generꝭ nō ſaluat hoīemſꝫ qn̄qꝫ pęnā eiꝰ aggrauat. Un̄ Sap̄. vj. a. Potentes potent̉tormēta patient̉. Nō em̄ ſubtrahet ꝑſonā cuiuſqͣꝫ dn̄s qͥ eſtoīm dn̄ator. Et poſſet aliqͥs dicere: Immo vtil̓itas eſt aliqͣ:qꝛ poſt morte pęnitebo: Un̄ hͦ excludit ſubiungēs: d Nūqͥd cōfitebit̉ tibi puluiſ .i. hō poſtqͣꝫ in puluerē reuerſusfuerit poſt mortē? q. d. no. Un̄ Eccͣj .xvij. d. An̄ mortē ꝯfitere: a mortuo qͣſi nihil perit ꝯfeſſio: Hoc eſt de ꝯfeſſione pctī.Sil̓it̓ eſt de ꝯfeſſione laudis: qͣ nō laudabūt mali poſt mortē: Un̄ ſubdit: e ¶ Aut ānuciabit veritatē tua? q. d. nō.Eſa. xxxviij. d. Nō infernus ꝯfitebit̉ tibi/ neqꝫ mors laudabit te: nec expectabūt qͥ deſcendūt ī lacū veritatē tuā: Et ſicexcludunt̉ ab eis tria .ſ. ꝯfeſſio laudatio/ redēptio. Un̄ Eccͣj.xvij. d. auctoritati quā modo p̨̄diximꝰ adiūgit de his tribꝰ:Uiuus ⁊ ſanus ꝯfiteberis ⁊ laudabis deū/ ⁊ gloriaberis inmiſeratiōibus eiꝰ. ¶ Poſſunt etiā hi duo verſus exponi alit̓:vt dicat dn̄s ad ſacerdotes indigne ſumētes ⁊ ꝯficientes: vtſint verba chriſti: a Quę vtilitas ī ſanguine meo:ſacramentalit̓ ſūpto in altari: b QDū deſcēdo in corruptionē .i. in corruptū peccatore? q. d. nulla: immo inutilitaſmulta .j. Corꝭ. xj. g. Quicūqꝫ manducauerit panē ⁊ biberitſanguinē dn̄i indigne: reus erit corꝑis ⁊ ſanguinis dn̄i.Prima eſt roboratio fidei.Secunda/ alleuiatio pęnę.¶Tertia/ qꝛ ꝯducit eū qͣſi peregrinū in via huius mūdi vſqꝫQuarta/ augmentū virtutum.(in patriam.Quinta/ ornatus virium.Sexta/ quia delectat guſtum ſpiritualem.Septima/ quia delet venialia.Octaua/ quia vegetat membra eccleſię.Nona/ qꝛ paſcit ſibi .i. in ſe ꝯuertit māducantē: ſic̄ dic̄ Augin li. cōfeẜ. Nō tu me mutabis ī te/ ſic̄ cibū carnis tuę: ſꝫ tuDecima/ qꝛ terret ⁊ effugat dęmones. (mutaberꝭ in me.Uerſus. Robor at̄ ⁊ leuiat/ cōducit ⁊ auget ⁊ ornat: Delectat/ delet/ vegetat/ paſcit ſibi/ terret. Et poſſet aliqͥs dicere:licet ipſi in hoc deū offendāt: tn̄ in or̄onibꝰ ⁊ pſalmis ⁊ ī melodia cantꝰ ſui ⁊ p̨̄dicatiōe/ deū placāt: Hoc remouet ꝓph̓adicēs dn̄o: d ¶ Nūqͥd cōfitebit̉ tibi puluiſ .i. pctor qͥꝑ puluerē intelligit̉: vt poſtea iā dicemꝰ. q. d. nō cōfitebit̉tibi .i. ad placitū tuū: qꝛ talis hoīs tibi nō placet laudatio vl̓oro. Un̄ Amos. v. g. Aufer a me tumultū carminū tuoꝝ: ⁊cātica lyrę tuę nō exaudiā. Eſa. j. d. Cū multiplicaueritꝭ or̄onē nō exaudiā: manꝰ em̄ vr̄ę ſanguine plenę ſūt. Ul̓ Tibi. i.ad honorē tuū. q. d. nō multū cedit deo ad honorē: qꝛ ſic̄ dicit̉ vulgarit̉: Laus praui hoīs valet vituperiū. Un̄ Eccͣj
xv. c. Nō eſt ſpecioſa laus in ore pctōris. Psͣ. Nō mortullaudabūt te dn̄e: neqꝫ oēs qͥ deſcendūt in infernū. Un̄ ꝯquerit̉ dn̄s de ſacerdotibꝰ/ Eſa. lij. b. Dn̄atores eiꝰ .ſ. ppl̓i/ iniagūt: ⁊ iugit̓ tota die nomē meū blaſphemat̉. e ¶ Aut ānūciabit veritatē tuā: p̨̄dicando. q. d. talis p̨̄dicare nō debet qͥ puluis eſt .i. ſterilis ⁊ ſiccus a gr̄a dei.Un̄ Ecc̄j .xx. c. Hōacharis qͣſi fabula vana. Gregꝰ. Qua neceſſitate tenet̉ magnadicere: eadē neceſſitate compellitur ſummaſtrare. Et ideo homo habet duas manꝰ: ⁊ nō habet niſiī os: vt notet̉ ꝙ plus debet oꝑari qͣꝫ loquiᵐ. Dicunt̉ aūtali ſacerdotes: ⁊ etiam quilibet peccatores puluis/Multi. Eccͣs .j. d. Stultoꝝ infinitus eſt numerus.Aridi. ij. Regꝭ. j. d. Mōtes gelboe: nec ros nec pluuia veniāt ſuꝑ voſ. Gelboe interp̄tat̉ decurſus vl̓dū vitioꝝ/ recte vocant̉ mōtes gelbōe. Et etiā alijaceruꝰ arenaꝝ. Sacerdotes gͦ qͥ decurrūt ad ꝓfūpctōres aridi ſūt. Un̄ Eſa. v. b. Mādabo nubibꝰuluiſUileſ. Un̄ Hiere. ij. (meis ne pluāt ſuꝑ eā imbrē.ſuntg. Ꝙ vilis facta es nimis iterans vias tuas.Mobiles. Psͣ. Tanqͣꝫ puluis quem ꝓijcit ventus PCibus ſerpentis. Eſa. lxv. d.(a facie terrę.Serpenti puluis panis eius.f ¶ Audiuit dn̄s. Tertia pars: in qͣ on̄dit chriſtus quō dedicationē accęꝑit. Un̄ dicit pͥmo in generali/ Audiuit dn̄s.i. exaudiuit me donās mihi dedicationē quā ſupra petijſſeme dixi. Poſtea ſpecialit̓ determinat in qͥbus ipſa ꝯſiſtit .ſ.pͥmo in amotione oīm miſeriaꝝ. Un̄ addit: g ¶ Et miſertus eſt mei: Miſereri em̄ d̓r reſpectu miſeriaꝝ. Qui tn̄ videt miſerias alteriꝰ/ ⁊ nō remouet cū poſſit: non dicit̉ miſereri illius miſeri. Un̄ idē eſt: Miſertꝰ eſt mei: qd̓ miſerias ame amouit. Scd̓o in auxilio bn̄faciendi/ ⁊ ad bona oīa ꝑueniendi: Un̄ dicit: h ¶ Dn̄s factꝰ eſt adiutor meꝰ .ſ. inreſurrectione: ⁊ in inferni ſpoliatiōe/ ⁊ in alijs. Tertio in ꝯſolatiōe apl̓oꝝ ⁊ credentiū: Un̄ dicit: i ¶ Cōuertiſti planctū meū ī gaudiū mihi ⁊cͣ .i. planctū qͦ me plangebantapl̓i ⁊ ml̓ieres ⁊ alij credētes: ꝯuertiſti ī gaudiū: ẜm ꝙ ꝓmiſerā eis Ioh̓. xvj. d. Vos aūt ꝯtriſtabimini: ſed triſticia vr̄avertet̉ in gaudiū. Et ideo bn̄ dicit/ Mihi .i. vt ego verax apparerē ī ꝓmiſſis. Quarto in īꝑaſſibilitate corꝑis: dādo ſtolā corꝑis: Un̄ dicit: k ¶ Cōſcidiſti ſaccū meū .i. mortalitatē corꝑis mei. Saccꝰ em̄ eſt pannꝰ aſꝑ: Et ſumit̉ ad duosvſus .ſ. ad domādū carnē: Un̄ Eſa. xxij. d. Vocabit dn̄s adfletū ⁊ ad planctū ⁊ ad caluitiū ⁊ ad cingulū ſacci. Itē ſumit̉ad reponendū frumentū. Caro aūt chriſti ẜm vtrūqꝫ vſumpōt dici ſaccꝰ: qꝛ in ea paſſus eſt: ⁊ in ea repoſitū eſt frumētū optimū .ſ. diuinitas: quo frumento ſatiant̉ ſctī in patria.Psͣ. Et adipe frumēti ſaciat te. Hic ſaccꝰ ſciſſus ē: qn̄ remota eſt mortalitas a carne chriſti ī reſurrectiōe: Et ſciſſo ſaccoin paſſione:f ¶ Audiuit dn̄s ⁊cͣ. Idē p̄t ⁊ debet dicere qͥlibet iuſtꝰ:Audiuit dn̄ſ me ſup̄ poſtulātē v̓tutē ⁊ fortitudinē ꝑſeuerādi in bono. Psͣ. Et clamor meꝰ in ꝯſpectu eius introiuitin aures eiꝰ. g ¶ Et miſertꝰ eſt mei: cuſtodiendo me necaderē: Nō em̄ eſt virtutꝭ nr̄ę/ ſꝫ dei miſericordię. Ro. ix. d.Nō ē volētꝭ neqꝫ currentꝭ: ſꝫ dei miſerētꝭ. Thren. iij. c. Miſericordię dn̄i ē ꝙ n̄ ſumꝰ ꝯſūpti: qꝛ nō defecer̄t miſeratiōeseiꝰ. h ¶ Dn̄s factꝰ eſt adiutor meꝰ. Et ſic notat in hocverſu ſe habere a deo duas partes iuſticię: q̨̄ ſūt declinare amalo ⁊ facere bonū. ¶ Cōuertiſti planctū meū ī gaꝝdiū mihi: qꝛ ẜm ml̓titudinē doloꝝ meoꝝ in corde meo: cſolatiōes tuę lętificauerūt aīam meā. Planctꝰ aūt erat eius:qꝛ timebat vinci a tēptationibꝰ: ⁊ ſic deſcendere in corruptionē. Sꝫ plāctꝰ iſte ꝯuertit̉ a dn̄o ī gaudiū: qn̄ in tēptationedat victoriā. Tob̓. iij. d. Poſt tēpeſtatē trāquillū faci. 2lachrymationē ⁊ fletū/ exultationē infūdis. k Cocidiſtiſaccū meū i.
Allegorice.
℟ꝫ. iij.
Psͣ .15.
16. q. 7. c. ethoc diximꝰ.
Moraliter deviro iuſto.
Allegoriar.
Alit̓ de ſumēteſacramentū eūchariſtie īdigne
Psͣ .147.
In eo qͥ digne accipit/ decem ſunt vtilitates.
Moraliterviro iuſto.Psͣ. .17.
Psͣ.53.