XXIX
a Ego autē dixi in abundanbtia mea: nō mouebor in ęterS num. Domine in voluntaē te tua: pręſtitiſti decōri meo
ſ virtutem. Auertiſti faciemh tuā a me: ⁊ factus ſum ꝯturibatus. Ad te dn̄e clamabo:k ⁊ ad deū meū deprecabor.
aoh̓. xx. e. Gauiſi ſūt diſcipuli viſo domino .ſ. poſt reſurrexionē ſuam. Vel ſic Ad veſperum/ adę temporis ⁊ pecoris. Demorabitur fletus: quia ad litterā verſus veſperam peccauit adam ẜm qd̓ innuitur Gen̄. iij. b. Cum audiſcent vocem domini deambulantis ad auram poſt meridiē:abſcondit ſe adam etvxor eiꝰ a facie domilni. Et ſic occidit ei ſimul ⁊ ſol iuſticię illuminās oculos cordis:⁊ ſol materialis illuminans oculos corporꝭ:Et ſic ad veſpera eiusdemoratꝰ eſt fletꝰ ſuꝑ genus humanū .ſ. miſeria ⁊ culpa. Demoratus vere: quia longam morā facturus .ſ. vſqꝫ ad maturinū reſurrectionis noſtrę ꝑ gratiā: ī qua delet̉ culpa. Et reſurrectionis futurę per gloriā: in qua delebit̉ om̄is miſeria.Et hoc eſt ꝙ addit: Et ad matutinū .ſ. reſurrectionis noſtre: demorabitur lęticia: Quoniā abſterget deus oēmlachrymā ab oculis ſctoꝝ: ⁊ iā nō erit amplius neqꝫ luctꝰ neqꝫ clamor: ſed nec vllus dolor: qm̄ pͥora trāſierūt: Scd̓m ꝙcantat eccl̓ia: Et ſumit̉ de Apocl̓. xxj. a.a ¶Ego aūt dixi. Secūda pars/ in qua oſtēdit quomododedicationē iſtam reſurrectiōis meruit: Unde primo oſtendit meritum confidentię/ cū dicit: Ego autē dixi ⁊cͣ. q. d.ad veſperum demorabitur fletus: ⁊ ad matutinū lęticia: ſedego confido de matutino: non timens de veſpere. Hoc eſt ꝙdicit: Ego autē dixi/ in abundantia mea/ ſupple exiſtens .i. in abūdantia virtutū ⁊ chariſmatū: quę mea ſunt: eta me habet qͥcunqꝫ de iſtis aliquid habet. Ioh̓. j. b. De plenitudine eius om̄es accępimus. Quid dixi? Hoc: b ¶ Nōmouebor/ a deo/ in ęternū .i. nūqͣꝫ mouebor: Sicut Ioh̓.xiij. a. dixit petrꝰ: Nō lauabis mihi pedes in ęternū .i. nūqͣꝫlauabis. De abundantia virtutū ⁊ chariſmatū chriſti/ Ioh̓.j. b. De plenitudine eius nos om̄es accępimus. Col̓. ij. b.In ipſo īhabitat om̄is plenitudo diuinitatꝭ corꝑalit̓: ⁊ eſtisī illo repleti. Scd̓o on̄dit meritū hūilitatꝭ: Un̄ dic̄: cDDomine pater: d ¶ In volūtate tua .i. ẜm bn̄placitū tuū:d ¶ Preſtitiſti decori meo .i. hūilitati meę/ q̄ decorat virtutes: f ¶ Uirtute: vt aduerſa humilit̓ patiar. De hͦ decoreī Psͣ. On̄s regnauit/ decorē indutꝰ eſt. Psͣ. Specioſus forma prę filijs hominū. Cōtra. Eſa. liij. a. Non erat ei ſpeciesneqꝫ decor. Glo. De corē habuit naturalē ⁊ ſpiritualē: ⁊ turpitudinē accidentalē. quia ſputꝭ illectꝰ/ ⁊ ver beribus cęſus.Et Lucꝭ. j. e. Reſpexit humilitatē ancillę ſuę. Ibi oſtendit̉ꝙ humilitas eſt decor ſiue pulchritudo quę libēter reſpicit̉.Tertio oſtendit meritū ſuę paſſionis ſiue patientię: cū ſubiungit. g. ¶ AAuertiſti faciē tuā a me. Auertiſti .i. viſuses auertere: qn̄ me paſſioni expoſuiſti. Faciē .i. p̨̄ſentiā diuinitatis tuę. Un̄. sͣ. Uſqꝫ qͦ auertis faciē tuā a me. h ¶ Etfactus ſū conturbatus .i. infirmitas meę carnis attrita eſt. Contra. Eſa. xlij. a. Nō erit triſtis neqꝫ turbulentus.Sol̓. Turbatio duplex .ſ. paſſio ⁊ ꝓpaſſio. Prima non fuitturbatus: ſed ſecūda. Itē a ſe fuit turbatus nō ab alio. Ioh̓.xj. d. Infremuit ieſus/ ⁊ turbauit ſeipſū: Hic agit̉ de turbatione ꝓpaſſione: ⁊ nō dicit̉/ turbatus: id eſt ⁊cͣ. Quarto on̄ditmeritū orationis ⁊ deuotionis ſuę dicens: i ¶ Ad te domine clamabo. q. d. licet ita uerim turbatus ⁊ attritus:nō tn̄ deſperaui: ſed pręter ſupra dicta dixi iſtud: Ad te domine/ pater: clamabo/ in articulo paſſionis/ ꝓ bonis adiplſcendis. k Et ad deū meū deprecabor: pro malisalnouendis. Et on̄dit tres cauſas qͣre debeat exaudiri. Prima eſt: Quia niſi exaudiret̉: inutilis eſſet eiꝰ paſſio. Un̄ dic̄:a ¶ Ego aūt dixi ⁊cͣ. Moraliter poteſt exponi de diuiteQuę vtilitasabundāte ⁊ in diuitijs ſuis ꝯfidente: ſic: Ego dixi in abūdatia mea .ſ. diuitiaꝝ: b ¶ Nō mouebor in ęternū .i.diu viuam: videt̉ em̄ ꝙ credant ſe ſemꝑ victuros. Sic dicebat ille diues cuius ager vberes fructus attulit: Lucꝭ. xij. c.
Dicebat em̄: Anima mea habes multa bona poſita ī annosplurimos: requieſce/ comede/ bibe epulare. Eccͣj .xj. c. Eſtqͥ locupletat̉ parce agēdo: ⁊ hęc pars mercedis illius in eo ꝙdicit: inueni requiē mihi: ⁊ nūc manducabo de bonis meisſolus. Sed licet ita dicāt: tn̄ mentix iniquitas ſibi. Un̄ ibi inEccl̓iaſtico ſequit̉ ſtatim: Et neſcit ꝙ tēpuſp̨̄tereat illum ⁊ morsappropinquet: ⁊ relinquat oīa alijſ ⁊ moriat̄. Et Lucꝭ. xij. c. illidiuiti dixit deꝰ: Stulte hac nocte repetentaīam tuā a te: ⁊ q̨̄ paraſti cuiꝰ erūt? De viro aūt iuſto exponit̉ ſic: a ¶ Ego: dicit vir iuſtꝰ: dixi ī abundātia mea:virtutū ⁊ operū: b ¶ No mouebor in ęternū .i. firmit̉ꝓpoſui ꝑſeuerare in bono. q. d. illd̓ Iob. xxvij. a. Donec deficiā n̄ recedā ab īnocētia mea: iuſtificationē meā quā cępi tenere nō deſerā. Multi aūt aliter faciūt: qͥ ad quēlibet ventūtemptationis mouent̉: De qͥbus dicit̉ Eſa. j. g. Erit fortitudo vr̄a qͣſi fauilla ſtupe. Et Naū. iij. c. Omnes munitionestuę ſicut ficus cū groſſis ſuis: ſi ꝯcuſſę fuerint/ cadēt ī os comedentꝭ. Sꝫ vir iuſtus dicit: Non mouebor in eternū.Eccͣs. x. a. Si ſpūs poteſtatē habentꝭ aſcenderit ſuꝑ te/ locū tuū ne dimiſerꝭ. Prouerb̓. x. d. Iuſtus nō cōmouebit̉ inęternū. Psͣ. Qui facit hęc nō cōmouebit̉ in ęternū. Sed qꝛhoc dicere/ poſſet aſcribi iactātię ⁊ p̨̄ſumptioni: ideo ſequit̉:c ¶ Dn̄e in volūtate tua p̨̄ſtitiſti decori meo v̓tutē.q. d. hoc nō habeo a me: ſꝫ tu dn̄e p̨̄ſtitiſti v̓tutē .i. fortitudinē qͣ poſſum ſtare: e ¶ Decori meo .i. honeſtę ꝯuerſationi meę. Sap̄. iiij. a. O qͣꝫ pulchra eſt caſta generatio cū claritate. Pręſtitiſti/ dico/ nō ex meis meritꝭ: ſed in volūtate tua .ſ. ẜm bn̄placitū tuū. Nota ꝙ multi habēt decorē incorꝑe/ ſine virtute aīę: vt abſalon: De qͦ. ij. Regꝭ. xiiij .ſ. Sic̄abſalon nō erat vir pulcher. Alij ī ſermone. Ecc̄j. iiij. d. Nōabſcondas ſapientiā tuā in decore ſuo. Alij ī veſte. Matth̓.vij. b. Veniēt ad vos in veſtiment ouiū. Sed ſpōſus ⁊ ſponſa ⁊ filij eoꝝ habēt ī corde. De ſponſo: Hiere. l. b. Peccauerūt dn̄o decori iuſticię. Cantꝭ. j. d. Ecce tu pulcher es dilecte mi ⁊ decorus. De ſponſa/ Cantꝭ. iiij. b. Tota pulchra esamica mea: ⁊ macula nō eſt in te. Hiere. xxxj. e. Bn̄dicat tibi dn̄s pulchritudo iuſticię. De filijs. Psͣ. Filij tui ſicut nouellę oliuarum: in circūitu menſę tuę. Zach̓. ix. d. Quid eſtpulchrū eiꝰ: niſi frumētū electoꝝ/ ⁊ vinū germinās virgineſ?Et ꝙ a te habeā hāc virtutē nō a me: patet ꝑ ꝯtrariū. Un̄ ſequit̉: g ¶ Auertiſti/ aliqn̄/ faciē tua a me .i. gr̄aꝫ tuā ſubtraxiſti peccatꝭ meis exigentibꝰ: ⁊ eā fugantibꝰ. h ¶ Et factus ſum ꝯturbatꝰ .i. a priori ſtatu motꝰ ⁊ lapſus in peccatū. Un̄ in Psͣ. Miſerere mei dn̄e qm̄ infirmꝰ ſū: ſana medn̄e qm̄ ꝯturbata ſūt oſſa mea: ⁊ aīa mea turbata eſt valde.Ul̓ legat̉ ſub hypotheſi: Auertiſti faciē tuā a me: et factus ſū cōturbatꝰ .i. ſi auerterꝭ ꝯturbabor: Et eſt idē ſenſcū priori. Simile dicit̉ alibi in Pͣsͣ. Auertente aūt te faciemturbabunt̉: auferes ſpiritū eoꝝ ⁊ deficient ⁊cͣ. Econtrario inPsͣ. alio: Adimplebis me lęticia cū vultū tuo: vel cū facietua: ẜm aliā litterā. Ideo petebat dauid: Nō auertas faciētuā a me. Ex quo ergo virtutē perſiſtendi in bono nō habeoniſi a te domine: i ¶ Ad te domine clamabo/ ore. Etk ¶ Ad deum meum deprecabor: vt .ſ. des mihi virtutem ⁊ fortitudinem/ vt poſſim perſeuerare: vel ſi forte cadāvt poſſim reſurgere. De his duobus .ſ. de clamore ⁊ deprecatione/ Eſa. xxxviij. c. Sicut pullus hirūdinis ſic clamabo:meditabor vt columba. Pullus em̄ clamat ad matrem vt afferat ei cibum: ſic nos ad deū/ vt det nobis fortitudinē. Columba habet gemitū pro cantu. Ille ergo meditatur vt cōlumba: qui in corde ſuo de ſuis viribus deſperans/ gemit: ettn̄ oculos mentis columbinos ad deū dirigens/ ſpē firmā inipſo ponit. Et neceſſe habeo dep̄cari ne cadā in pctm̄: Quiaſi cecidero ⁊ nō reſurgā: meliꝰ eſſet mihi nō eſſe. Un̄ ſubdit̉:k Que vtilitas
a
j
Moraliter deviro iuſto.
legorice.
Psͣ .144.
De inultiplicidecore.
3. 52. jPs. 44. j
Psͣ. 127.
Psͣ. .6.
Psͣ .12.¶ Cōtulo inilis
Psͣ. .103.Psͣ .15.Psͣ. 142.
itere.