XXIIII
ccient cōmiſſis: ibi: Delicta iuuētutꝭ meę. Scd̓o a pctīsnorant̉ cōmiſſis: ibi: Et ignorātias meas. Dicit ergo¶¶ D elicta .i. peccata quę commiſi omittēdo ea quę debiifacere: b ¶ Iuuentutis męę .i. audacię p̨̄tum: ſicut iuuenes audaces ⁊ p̨̄cipites ſunignorātias meas .i. peccaia que vpeīrabi ſgnoaniʳ diſe mē Delicta iluētutꝭ meę: et igmineris. l. nō reſer norātias meaſ ne meminere.ues ad pęnā perpetu Scd̓m miſcd̓iam tuarmemeam. Thren̄. j. e. Uigiᵐ gto mei tu: ꝓpt̓ bonitatē tuālauit iugum iniqͥtatūmearū in manu eius.Ecech̓. xviij. e. Si impius ęgerit pęnitentiā ab oībus pctīsſuis q̄ oꝑatꝰ ē: ⁊ cuſtodierit oīa p̨̄cępta mea: ⁊ fecerit iudiciūet iuſticiā: vita viuet ⁊ nō moriet̉: Oīm iniqͥtatū eiꝰ qͣs oꝑatus eſt nō recordabor. Uel Delicta iuuētutis/ ad litterā:qꝛ in illa ętate magis ſolent hoīes derelinq̄re viam ęquitatꝭ.Un̄ Salomon dicit: viam adoleſcentꝭ ſibi penitꝰ eſe incognita. Prouer. xxx. c. Tria ſunt difficilia mihi: et quartū penitus ignoro: Uiam aqͥlę in cęlo: viam colubri ſuꝑ petrā: viamnauis ī medio marꝭ: et viā viri ī adoleſcētia. Propt̓ hͦ cōmēdat̉ tobiaſ: Tob̓. j. a. ꝙ cum eſſet iunior oībꝰ/ nihil tn̄ puerilegeſſit in opere. Thren̄. iij. c. Bonū ē viro cū portauerit iugum ab adoleſcētia ſua. Eccͣs. xij. a. Memento creatoris tuiin diebꝰ iuuētutꝭ tuę. Et habēt colorē aliquē excuſatiōis hęcduo genera peccatoꝝ .ſ. peccata iuuētutis ⁊ ignorātię. De pͥmo Ecc̄j. xxxiiij. b. Uir in multis expertꝰ cogitabit multa: etqui multa didicit enarrabit intellectū: qͥ non eſt expertꝰ pauca recognoſcit. Iob. xij. b. In antiqͥs eſt ſapiētia: ⁊ in multotemꝑe prudētia. De ſecundo. j. Timoth̓. j. c. Qui prius fuiblaſphemꝰ ⁊ ꝑſecutor ⁊ ꝯtumelioſus: ſed miſcd̓iam dei ꝯſecutus ſum: quia ignorans ſcci in inci cuulitate. ¶ Et nota ꝙ eſtAnnioꝫ fui otenim ſenui.8.Uanitatꝭ. Psͣ. In qͦ corrigit adoleſcētior viā ſuā.6 619 7410ſcō 1r10 oſt21Gratię. Nsͣ Introibo aA altaro ⁊5i a4 doi. m ꝯuiquuetlętificat iuuentutē meam.2.Glorię. Psͣ. Renouabit̉ vt aqͥle iuuentus tua.Noquitie Eſa. lxv. d P. centū annoy oriet̉.et peccat centi ꝝmaiactꝰ eritAA9c10 ⁊0 ꝯvitotI. R Fn Amā ompa Iri ꝯnorInuincibiliꝰ. ꝯͣ orci. ſat ⁊ tanto ⁊ a toto.Item eſt gͣimplex: quę excuſat a tanto ⁊ nō a toto.ignoratia/ Affectata quę nec a tanto nec a toto excuſat.Si. nNlor dicit̉ ignooꝯnt19. 96 H9mZ 19H990t ſcino 97 FoCſit ſcire. Affectato dicit̉. quādo aliqͥd o īduſtri⁊ ꝯmittit ſcire.no ſciātio in eo aggrauet peccatū mne magis toneat̉. br̄ ꝯporandū. Oſee. iiij. c. Quia tu ſciētiā repuliſti: repellam te ne ſacerdotio fi. garis mihi. Petita indulgētia de hoccatio ſcient̉et ignorant̉ cōmiſſis: oſtendit cauſam efficiētē remiſſiōis peccati cum dicit: e ¶ Scd̓m miſericordia tuam. Miſericordia enī dei eſt cauſa efficiēs remiſſiōis peccatoꝝ. Un̄ dicit: f ¶ Memento mei .ſ. vt dimittas peccata: ẜm miſericordia tuam. q. d. ſicut mogno ⁊ multa eſt miſcia uo. ſi.militer magna ⁊ multa ſūt peccata. Eſt gͦ ſenſus: Scd̓m magnitudinem miſericordię tuę memento mei/ vt magnitudinempeccatoꝝ meoꝝ adnihiles. Vnde in Psͣ. Miſerere mei deꝰẜm magnam miſericordia tuam. Item: vt ẜm multitudinemmiſericordię tuę deleas multitudinē peccatoꝝ: Un̄ ſubdit inilo Psͣ. Et ẜm multitudinē miſerationū tuarū dele iniqͥtatēmeam. Poſtea oſtēdit cām finalē remiſſiōis pctōꝝ .ſ. bonitarem delicumn addit: g ¶ropter bonitate tuaꝫ dne. c.vt dicere poſſim eā bonit̉atē: de qͣ dicet Pr. R eplebim̄ in boſis domus tuę. Uel ſic: vt hęc dictio/ ẜm/ notet cauſam formalem vel modum: ſicut etiam expoſitū eſt: et hęc p̨̄poſitioꝓpter notet cauſam efficientē: vt ſit ſenſus: Propter bonitate tuam .i. quia bonꝰ es: miſerere mei/ non ꝓpt̓ meritamea. Et ſicut dicit̉ in Glo. differētia eſt int̓ miſericordiaꝫ deiet bonitatem eius: quia miſcd̓ia eſt quę fit miſeris: bonitas
dn̄e. Dulcis ⁊ rectꝰ dn̄s: pf pter hͦ lege dabit delinquētim bus ī via. Dirigētꝭ māſuetoſī iudicio: docebit⁊ mites vi-
iqent comiſſis: ibi: Deliciā iuuērui ineę. Scd̓o a pctīsnorant cōmiſſis: ibi: Et ignoratias meas. Dicit ergo:¶¶ Delicta .i. peccata quę commiſi omittēdo ea quę debuiratere: b i Iuuentutis meę .i. audacię p̨̄cipitis in peccatum: ſicut iuluenes audaces ⁊ p̨̄cipites ſunt. c ¶ Et ignorātias meas .i. peccara que ꝑpetrabi ignorant̉. d ¶Ne memineris .i. nō reſerues ad pęnā perpetuam. Thren̄. j. e. Uigilauit iugum iniqͥtatūmearū in manu eius.Ecech̓. xviij. e. Si impius ęgerit pęnitentiā ab oībus pctīsſuis q̄ oꝑatꝰ ē: ⁊ cuſtodierit oīa p̨̄cępta mea: ⁊ fecerit iudiciūet iuſticiā: vita viuet ⁊ nō moriet̉: Oīm iniqͥtatū eiꝰ qͣs oꝑatus eſt nō recordabor. Uel Delicta iuuētutis/ ad litterā:qꝛ in illa ętate magis ſolent hoīes derelinq̄re viam ęquitatꝭ.Un̄ Salomon dicit: viam adoleſcentꝭ ſibi penitꝰ eſe incognita. Prouer. xxx. c. Tria ſunt difficilia mihi: et quartū penitus ignoro: Uiam aqͥlę in cęlo: viam colubri ſuꝑ petrā: viamnauis ī medio marꝭ: et viā viri ī adoleſcētia. Propt̓ hͦ cōmēdat̉ tobiaſ: Tob̓. j. a. ꝙ cum eſſet iunior oībꝰ/ nihil tn̄ puerilegeſſit in opere. Thren̄. iij. c. Bonū ē viro cū portauerit iugum ab adoleſcētia ſua. Eccͣs. xij. a. Memento creatoris tuiin diebꝰ iuuētutꝭ tuę. Et habēt colorē aliquē excuſatiōis hęcduo genera peccatoꝝ .ſ. peccata iuuētutis ⁊ ignorātię. De pͥmo Ecc̄j. xxxiiij. b. Uir in multis expertꝰ cogitabit multa: etqui multa didicit enarrabit intellectū: qͥ non eſt expertꝰ pauca recognoſcit. Iob. xij. b. In antiqͥs eſt ſapiētia: ⁊ in multotemꝑe prudētia. De ſecundo. j. Timoth̓. j. c. Qui prius fuiblaſphemꝰ ⁊ ꝑſecutor ⁊ ꝯtumelioſus: ſed miſcd̓iam dei ꝯſecutus ſum: quiaiaꝯrono foci in incredulitate. ¶ Et ⁊eſtĘtatis. Psͣ. Iunior fui etenim ſenui.eUanitatꝭ. Psͣ. In qͦ corrigit adoleſcētior viā ſuā.Et Lucꝭ. xv. c. ꝙ filiꝰ ꝓdigꝰ adoleſcēs dictus eſt.21Gratię. Psͣ. Introibo ad altare dei ad deum quiquuetlętificat iuuentutē meam.2.Glorię. Psͣ. Renouabit̉ vt aqͥle iuuentus tua.Nęquitię. Eſa. lxv. d. Puer centū annoꝝ moriet̉:et peccator centū annoꝝ maledictꝰ erit.Audacię ⁊ temeritatꝭ: vt h̓ ẜm pͥmā expoſitioneꝫ.Inuincibilis: q̨̄ excuſat a tanto ⁊ a toto.Item eſt gͣimplex: quę excuſat a tanto ⁊ nō a toto.ignoratia/ Affectata quę nec a tanto nec a toto excuſat.Simplex dicit̉ ignorantia: qn̄ homo nō laborat ſcire qd̓ poſſit ſcire. Affectata dicit̉: quādo aliqͥs ex īduſtria omittit ſcire:ne ſciētia in eo aggrauet peccatū/ ne magis teneat̉ ad bn̄ operandū. Oſee. iiij. c. Quia tu ſciētiā repuliſti: repellam te ne ſacerdotio fungaris mihi. Petita indulgētia de peccatis ſcient̓et ignorant̉ cōmiſſis: oſtendit cauſam efficiētē remiſſiōis peccati cum dicit: e ¶ Scd̓m miſericordia tuam. Miſericordia enī dei eſt cauſa efficiēs remiſſiōis peccatoꝝ. Un̄ dicit: f ¶ Memento mei .ſ. vt dimittas peccata: ẜm miſericordiā tuam. q. d. ſicut magna ⁊ multa eſt miſcd̓ia tua: ſimiliter magna ⁊ multa ſūt peccata. Eſt gͦ ſenſus: Scd̓m magnitudinem miſericordię tuę memento mei/ vt magnitudinempeccatoꝝ meoꝝ adnihiles. Vnde in Psͣ. Miſerere mei deꝰẜm magnam miſericordia tuam. Item: vt ẜm multitudinemmiſericordię tuę deleas multitudinē peccatoꝝ: Un̄ ſubdit inilo Psͣ. Et ẜm multitudinē miſerationū tuarū dele iniqͥtatēmeam. Poſtea oſtēdit cām finalē remiſſiōis pctōꝝ .ſ. bonitarem delicumn addit: g ¶ropter bonitate tuaꝫ dne. c.f. vt dicere poſſim eā bonitatē: de qͣ dicit Pͣsͣ. Replebim in boſis domus tuę. Uel ſic: vt hęc dictio/ ẜm/ notet cauſam formalem vel modum: ſicut etiam expoſitū eſt: et hęc p̨̄poſitioꝓpter notet cauſam efficientē: vt ſit ſenſus: Propter bonnitate tuam .i. quia honꝰ es: miſerere mei/ non vter merita⁊ mnea. Et ſicut dicit̉ in Glo. differētia eſt int̓ miſericordiaꝫ deiet bonitatem eius: quia miſcd̓ia eſt que fit miſeris: bonitas
ꝟo quę ſit cōmuniter omnibus. h ¶ Dulcis ⁊ rectꝰ dominus. Suꝑ petierat eccleſia vel vir iuſtus oſtendi ſibi vias dn̄i ⁊ ſe dirigi in eis: Hic autem quaſi magiſter effectꝰ incipit docere alios vias illaſ. Et primo determinat qualis eſtdn̄s: vt ex hͦ viaꝝ eius qͣlitas poſtmoduꝫ on̄dat̉. Qualis enīdn̄s: tales ⁊ vię eius:Sic̄ d̓r Prouer. iij. c.Uię eiꝰ vię pulchrę:et ſemitę eiꝰ pacificę:quia ip̄e pulcher ⁊ pacificus. Propt̓ hͦ pͦ dicit: Dulcꝭ .i. liberal̓:pius ⁊ miſericors eſtdn̄s qͥ pctā libent̓ dimittit ⁊ gr̄aꝫ ſuā gratꝭ infūdit. Psͣ. Guſtate ⁊ videte qm̄ ſuauis ē dn̄ſ. Sꝫ qꝛ miſcd̓ia ſine iuſticia remiſſio ē: ⁊ dare ſine diſcretiōe/ ꝓdigalitaſ: Iō addit: i ¶ Etrectꝰ/ qͥ .ſ. ꝓpt̓ pctā flagellat in ꝑ̄ſenti: ⁊ d̓ collatꝭ rōnē ⁊ vſurāquęrit. Un̄ ſequit̉: k ¶ Propter hoc .ſ. qꝛ dulcꝭ ⁊ rectuſeſt: ¶ Legē dabit delinquētibꝰ ī via: ẜm quā .ſ. puniāt̉ſi male faciant: aut remunerēt̉ ſi bn̄: Quia vt dic̄ apl̓us Gal̓.iij. c. Propt̓ trāſgreſſiones lex poſita ē. Quę ſit autē illa lex:p̄e ꝓmulgat: Apocꝭ. iij. d. Ego qͦs amo: arguo ⁊ caſtigo. Etī hͦ ſimul apparet dulcedo ſiue miſcd̓ia dei ⁊ iuſticia. Dulcedo: qꝛ h̓ v̓berat/ ne ęt̓no ſupplicio reſeruet̉. Iuſticia: qꝛ malūnō relinqͥt īpunitū. Itē Legē dabit/ amorꝭ nō timorꝭ. Eſa.xxxiij. d. Dn̄s legifer nr̄: dn̄s rex nr̄. Prouer. vj. c. Mādatūlucerna ē ⁊ lex lux. Ip̄e dedit legē amorꝭ ⁊ amouit legē timoris. j. Timoth̓. j. b. Iuſto nō ē lex poſita/ timorꝭ .ſ. Gal̓. v. d.Si ſpū ducimini nō eſtꝭ ſb̓ lege. Psͣ. Tu legē poſuiſti mͥ ⁊cͣ.Gal̓. vj. a. Alt̓ alteriꝰ onera portate: ⁊ ſic adīplebitꝭ legē chriſti. Itē ſicut dictū eſt: Dulcis ē/ gratꝭ dādo: Rectus rationē dati reqͥrēdo: Scd̓m ꝙ declarat̉ in illa ꝑabola: Mat.xxv. b. Hō qͥdā ꝑegre ꝓficiſcēs vocauit ſeruos ſuos ⁊ tradidit illis bona ſua ⁊cͣ. Et poſt addit: Poſt multū ꝟo tꝑis venit dn̄s ſeruoꝝ illoꝝ: ⁊ poſuit rōnē cū illis. Itē Dulcis eſt/qꝛ perire nō patit̉: Rectus/ quia punire nō obliuiſcit̉. IteꝫDulcis/ qꝛ mater. Eſa. xlix. d. Nunqͥd pōt mater obliuiſciinfantē ⁊cͣ. Verſus. Ubera mr̄is habes: verbera pr̄is habe.Itē Dulcis/ quia ſponſus: Rectus/ quia dn̄s. Ioh̓. xiij.b. Vos vocatꝭ me mgr̄ ⁊ dn̄e ⁊cͣ. Itē Dulcis/ eſt affectui:Rectꝰ/ ē intellectui. Itē Dulcꝭ/ qꝛ vita: Rectus/ qꝛ via.Ioh̓. xiiij. a. Ego ſū via ꝟitaſ ⁊ vita. Sꝫ qꝛ ꝟitaſ ē/ iō rector:Un̄ ſubdit: m ¶ Diriget māſuetos ī iudicio. Māſuetos vocat qͣſi manu aſſuetos illos qͥbꝰ dat dona ſua. Hos dirigit in iudicio: qn̄ iudiciū futurū oculis mētis ſuę oſtendit: etper hoc quoddā iudiciū quaſi p̨̄ſens in corde iuſti ſtatuit: qd̓timens/ talentū dn̄i non abſcōdit: ſꝫ lucrat̉ in illo qͣꝫtū poteſt:ne audiat illam ſnīam iudicꝭ/ Matth̓. xxv. c. Tollite talentūab eo: ⁊ inutilem ſeruū eijcite ī tenebras exteriores. De qͦ iudicio dicit Augꝰ. Aſcēdat hō tribunal mētis ⁊cͣ. j. Corꝭ. xj.g. Si noſmetipſos dijudicaremꝰ non vtiqꝫ iudicarem ⁊cͣ. Ul̓iudiciū vocat p̨̄ſentē tribulationē in qͣ māſueti dirigunt̉: ſicutequus virga/ ne declinēt a recta via. De qͦ iudicio. j. Pet̓. iiij.d. Tp̄s eſt vt incipiat iudiciū a domo dn̄i. Bene ergo dicit:Diriget māſuetos in iudicio: qꝛ illi qͥ nō ſunt māſuetireꝑcutiūt deū ꝑ murmurationē ⁊ ingratitudinē: et qn̄qꝫ perblaſphemiā: ⁊ ſic nō dirigunt̉: ſed potius offendūt ⁊ cadunt.De talibꝰ dicit̉ Hiere. v. a. Percuſſiſti eos ⁊ nō doluerūt: attriuiſti eos ⁊ renuerūt acciꝑe diſciplinā: indurauer̄t facies ſuas ſuꝑ petrā ⁊ noluerūt reuerti. Sꝫ boni inde inſtruunt̉ ⁊ meliorant̉: ẜm ꝙ d̓r Hiere. vj. b. ẜm aliā tranſlationē: Per omne flagellū erudieris hieruſalē. Et hͦ eſt qd̓ ſequit̉: n ¶ Docebit mites vias ſuas. Iaco. j. d. In māſuetudīe ſuſcipite inſitum verbū. Ezech̓. xj. d. Auferam cor lapideū d̓ carne eoꝝ: ⁊ dabo eis cor carneū/ vt ī p̨̄ceptꝭ meiſ ambulēt/ ⁊ iudicia mea cuſtodiāt. Eſt autē hęc differētia inter māſuetos ⁊mites. Manſuetꝰ eſt qui etſi mouet̉/ non deducit̉. Mitꝭ autēqui nec mouet̉ nec deducit̉. Item Diriget dn̄s manſuetos in iudicio futuro: vbi magnū opuſ erit directiōe: quiamagnus tumultꝰ ⁊ magna preſſura erit ibi. Ibi dirigi/ eſt indexterā collocari
ſto
ſto
isheth
TethAl̓. rmitesIoth16. q. 1. c.vos aūtAl̓. ymāſuetoPsͣ. 33.
P 6. 116
j. 36.Psͣ. 118.
Ps. 50.
Psͣ. 64.
Differentia int̓māſuetū ⁊ mitē
a ē inlitatē