Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmus

k Uias tuas domine demoncſtra mihi: ſēmitas tuas edo me. Dirige̓ me in veritates tua doce me: quia tu es deꝰ

ſalua̓tor meus: te ſuſtinuitota die. Reminiſcere miſerationū tuarū dn̄e: miſe̓ricordiaꝝ tuaꝝ q̨̄ a ſęculo ſūt.

a Uias tuas dn̄e ⁊cͣ. Captata beniuolentia/ facit ꝓpheta petitionem ſuam in perſona eccleſię cuiuſlibet iuſti. Dicitergo: Uias tuas: id eſt mandata per quę ad te qui es veravita reuertar: b Demonſtra mihi: dicit eccleſia qͣꝫtumad minores. Matth̓. xix. c. Si vis ad vitā īgredi/ ſerua mādata. c Et ſemitastuas edoce me: ideſt conſilia ſecreta etmyſtica legis/ qͣꝫtū adperfectos/ qui cōſiliaadimplēt. d Dirigeme: ne errem: e Inveritate tua: id eſt īfide vera vel euāgelica regula. Gal̓. ij. b. Vt veritas euangelijꝑmaneat apud vos. Quę eſt/ vt dicit Glo. quia ī chriſto neqꝫpręputiū/ neqꝫ circūciſio aliqͥd valet: ſꝫ fides q̨̄ per dilectioneoperat̉. Gal̓. v. b. f Doce me: per charitatē. j. Ioh̓. ij. d.Unctio eiꝰ docet vos de omnibꝰ. Et ideo fac̄: g. Quia tues deus: me creaſti. Saluator meꝰ: me recreaſti.Ad em̄ me feciſti/ vt ī vitā ęternā me introduceres. Ad hocme recreaſti/ vt ad illā me reduceres: Et ſic allegat chriſti bonitatē. Poſtea allegat ſuā patiētiā: EEt te ſuſtinui: flagelantē: k Tota dię: id eſt toto feruore tribulationis. VelTe ſuſtinui: pręmia differētē: tota die .i. tota pręſēti vita.Moraliter/ dicit vir iuſtus: a Uias tuas dominedemonſtra mihi: ſicut dicit̉ in hoc Psͣ. Uniuerſę vię dn̄imiſericordia veritas. In miſericordia venit ſaluare mūdū:In veritate veniet iudicare eum. Has ergo vias debet petere vir iuſtus demōſtrari ſibi: vt pͥma via moueat eum ad amorem: ſecūda ad timorē. Sap̄. x. b. Iuſtū deduxit dominꝰ pervias rectas ⁊cͣ. De prima via: Ioh̓. xvj. f. Exiui a patre veni in mundū. De ſecūda: Matth̓. xxiiij. c. Uidebunt filiū hominis venientē in nubibꝰ cęli/ cum virtute multa maieſtate.c Et ſemitas tuas edoce me. Semitę dn̄i ſunt quibusvenit ad nos ſecreto occulte. Et ſunt duę. Una qua venit inmentē ad ſanctificationē. Alia qua venit in morte ad carnis etanimę diſſolutionē. De prima/ Ioh̓. xiiij. c. Ad veniemuset manſionē apud eum faciemꝰ. De ſecūda/ Lucꝭ. xij. e. Sintlumbi veſtri p̨̄cincti: lucernę ardentes in manibus veſtris:vos ſil̓es homībus expectātibus dominū ſuū/ qn̄ reuertat̉ anuptijs: vt venerit pulſauerit/ cōfeſtim aperiāt ei. Venitem̄: vt animā quam dedit/ recipiat. Pulſat: vt per carnis moleſtiam/ mortem vicinam oſtēdat. Bene ergo primo vias vocat/ et quaſi viſui ſubiectas ſibi oſtendi poſtulat: quia vterqꝫaduentus: vnus manifeſte fuit: alius manifeſte futurus eſt/ vtdictū eſt. Iſti autē duo vltimi modi / ſemitę dicunt̉: et edoceri oſtēdi petunt̉: qꝛ vtroqꝫ modo occulte venit dominꝰ. Iobix. b. Si venerit ad me non videbo eum / ſi abierit intelligā.d Dirige me ⁊cͣ. Petierat ſupra ſibi oſtēdi vias dn̄i .ſ. miſericordia veritatem. Sed quia cum venerit in via veritatisſiue iuſticię/ etiā iuſticias iudicabit: ſicut dicit ī Psͣ. accepero tempus ego iuſticias iudicabo: petit hic vir iuſtus: vtdn̄s dirigat eum: ne tūc in eo tortuoſitas aliqua inueniat̉:dicit: Dirige me in veritate tua .i. veritatē iudicij tui inſere cordi meo: Et ſic incuruabit̉ ad īfima: ſed diriget̉ ad te.Unde dicit Abacuk. ij. a. Super cuſtodiā meā ſtabo figamgradum ſuꝑ munitionē: et ꝯtemplabor vt videam quid dicat̉mihi: quid reſpondeā ad arguentē me. Et.. in eodē capitulo: Qui incredulꝰ eſt/ erit recta aīa eiꝰ ī ſemetipſo. Qui em̄ credit iudiciū futurū: incuruat aīaꝫ ad t̓rena vana cupiēda et quęrēda. Sic petit dirigi voluntatē ſuam et affectum:Sed quia quādoqꝫ dirigit̉ affectus ad aliquid appetendum:nec tamē propter hoc illuminat̉ intellectus ad illud inueniendum: Ideo addit: Et docę me: vt .ſ. ſolū te cupiā: ſꝫetiā voluntatē facere ſciā. Psͣ. Doce me facere volūtatē tuā.g Quia tu es deus ſaluator meꝰ te ſuſtinui totadie. Hoc exponit̉ vt ſupra. Poſſet etiā exponi totū de vijspͥmi aduētꝰ/ dr̄: a Uias tuas dn̄e demōſtra mihi.Uiator em̄ ꝓprie fuit dn̄s in pͥmo aduentu: ẜm admiranshieremias dicit: Hiere. xiiij. b. Quare qͣſi colonꝰ futurꝰ es in

terra: quaſi viator declinās ad manēdū? Et habuit viatoriſte vias: et habuit ſemitas. Quę ſint vię: et q̨̄ ſint ſemite/ deſcribit Caſſiodorꝰ/ dicēs: Uię ſunt quas cōmeantiū generaliter licentia prouagat̉. Semitę q̨̄ anguſto calle dirigunt̉: necvulgo notę ſunt: ſed occultis itineribꝰ ambulant̉. Uię cōmunes omnibꝰ notę: fuerunt/ pauꝑtas/ laborvilitas: de quibꝰ dicitPsͣ. Pauper ſū ego in laboribus a iuuētute mea: exaltatꝰ aūthūiliatus ſum cōturbatus. Ego pondere .ſ. dominꝰ cęli terrę/ pauꝑ ſum/ ecce paupertas: ī laboribus ecce labor: exaltatus autē in cruce hūiliatus ſum/ eccevilitas. Has igit̉ vias debet petere vir iuſtus ſibi oſtendi: vt eas poſt dn̄m ambulet. Un̄ dicit̉.. Pet̓. ij. d. Chriſtꝰ paſſus eſt nobis/ vobis relinquēs exemplū vt ſequamī veſtigia eius. Paſſus eſt dico illa tria .ſ. paupertatē/ laborē/ vilitatem. Semitę vero quę ſolis indigenis notę ſunt: in chriſto fuerunt: charitas/ hūilitas ipſius: quę etiā priuatis diſcipulis fuerūt aliquādo minus notę. Semitā em̄ charitatis adplenū non nouerat petrus: qn̄ audito a chriſto morituruseſſet pro genere hūano/ īcrepauit/ dicens: Abſit a te dn̄eꝫnon erit tibi hoc: Matth̓. xvj. d. Vnde dn̄s increpauitſemitā iſtam ignoraret dicēs ei: Uade poſt me ſathana/ ſcandalū mihi es: qꝛ ſapis ea quę dei ſunt/ ſed hominū. q. d.neſcis ſemitā/ ſi forte ſcias viā. Itē ſemitā hūilitatis chriſtiignorabat idē petrus: qn̄ dn̄o volenti lauare pedes eius/ contradixit/ dicens: Dn̄e tu mihi lauas pedes? Et poſt: Non lauabis mihi pedes in ęternū: Ioh̓. xiij. a. Un̄ et dn̄s dixit ei:Qd̓ ego facio tu neſcis modo: ſcies aūt poſtea. q. d. tu neſcismodo ſemitā hūilitatis. Et ad qͥd ꝑetit ſibi vias on̄di ſemitas doceri/ ſubiūgit: d Dirige me/ in vias tuas ſemitastuas: Et hoc: e An v̓itate tua: ī falſitate hypocritaꝝ: vident̉ ambulare ī vias ſemitas dn̄i ẜm ꝟitatē hominū:qui non reſpiciunt niſi exteriora: ſed non ambulant in veritate dei: qui ſcrutatur corda renes. fi Et doce me. Supradixit: ſemitas tuas edoce me: et hic iterum addit: doce me.Primo petijt vt ſciret ſemitas: hic petit vt ſciat ire per eas.Primū em̄ docere/ dic̄ doctrinā ſciētię. Secūdū dic̄ doctri exꝑientię. Et allegat dn̄s debet facere: g QQuia tues deꝰ ſaluator meꝰ ⁊cͣ. vt ſupra. l Reminiſcere ⁊c̄.Secūda pars in qua petit eccleſia ſuis mēbris: vl̓ quilibetiuſtus peccata ſibi dimitti. In pͥma em̄ parte petijt ſibi viamoſtendi/ ſe in illa dirigi. Sed qꝛ in illa via pōt bene dirigioneratꝰ peccatis: Ideo petit hic exonerari. Et vt exoneret̉:primo captat beniuolentiā dei ab actu miſerendi: ibi: Reminiſcere miſerationū tuaꝝ. Secūdo ab inſita natura miſerēdi: ibi: Et miſericordiaꝝ tuaꝝ. Tertio a ꝑſeuerantia:ibi: Quę a ſęculo ſūt. Dicit ergo: Reminiſcere .i. memorē te eſſe iterū oſtēde: m Miſerationū tuaꝝ .i. opeꝝmiſericordię q̨̄ patribꝰ exhibuiſti. n Et miſericordiarūtuaꝝ: q̨̄ tibi naturalit̓ inſitę ſūt. Hiere. xiiij. d. Solij gl̓ię tuęrecordare: ne irritū facias fędꝰ tuū nobiſcū. Soliū glorię eiꝰeſt miſericordia: ẜm dicit̉ in collecta: Deus omnipotētiatuam parcēdo maxime miſerēdo manifeſtas. Psͣ. Suauisdn̄s vniuerſis miſeratiōes eius ſuꝑ oīa oꝑa eius/ Ecce ſoliū. o Quę a ſęculo ſunt .i. ab initio ſęculi. Statim em̄in adā apparuer̄t miſeratiōes eiꝰ: quē peccato dānauit:ſed ei pęnitētiā miſericordit̉ iniūxit/ dicēs: In labore vultustui veſceris pane tuo ⁊cͣ. Gen̄. iij. d. Et ab adam vſqꝫ ad nosdeſcenderūt: qꝛ nunqͣꝫ defuit alicui dei miſcd̓ia. Thren̄. iij. c.Miſericordię dn̄i ml̓tę: qꝛ ſumꝰ cōſumpti: ꝓpt̓ pctm̄adę: ꝓpt̓ ꝓpria q̨̄ qͦtidie cōmittimꝰ. Et addit ibi: Etdefecerūt miſeratiōes eiꝰ. Item miſcd̓ię dn̄i/ ſunt a ſęculo. l.ante ſęculū .ſ. ab ęterno: qꝛ miſcd̓ia dei eſt ipſe deꝰ. Psͣ. Hiſericordia dn̄i ab ęterno: Miſerationes eius ſunt a ſęculo. l.ab initio ſęculi: vt expoſitū ē: qꝛ tūc pͥmo habuit cui miſeret̉. Captata beniuolentia petit exonerari a pctīs: Et pͥmo aſciēter cōmiſſis

Differētiviā et ſemuā

Al̓. rotas fac

Al̓. rſalutarisPsͣ. 83

MoraliterPsͣ .24.

Semite duequibꝰ ad nosvenit dn̄s

Psͣ. 74.

Psͣ. 144

Psͣ. 142.

Psͣ .101.

Aliter