Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

XXIII

Innocēs manibus mūdoccorde qui accępit ī vanod aīaꝫ ſua: nec iurauit in doloē ꝓxīo ſuo. Hic accipiet bn̄difictionē a dn̄o: miſcd̓iā a deos ſalutari ſuo. Hęc ē gēneratio

q̄r entiū: q̨̄rentiū fāciē deiiacob. Attollite portaſ pͥnci pe̓s vr̄as/ ele̓uamī poͣrtę ęt̄nales: et introibit rex glorię.Quis ē iſte rex gl̓ię: dn̄s forttis pōtēſ dn̄s potēs ī ſp̨̄lio.

Fanocio panihuo ⁊cͣ.pic om̄e genꝰ peccati. Om̄e em̄ pct̄m aut eſt ī oꝑe aut ī cogia tarōe/ aut ī locutiōe/ aut in omiſſiōe. Dicit tales habitahūt ī loco ſācto eiꝰ: Innocēs manibꝰ: peccauit oꝑe:cei ſi peccauit/ pęnitētiā deleuit. b Et mudo corde. Hicexcludit pctm̄ cogitatiōis. cQQui accepit in vano aīaꝫſua. Hic excludit peccatū omiſſionis. Quiem̄ facit ad qd̓ accępit aīam: in vanū. .i.fruſtra accępit animā.Iob. .v. b. natꝰ adlaborē. Et ſic accęiurauit ī dolo ꝓxīo ſuo.pit aīam vt laboraret.Hic excludit pctm̄ locuDe pͥmo .ſ. de peccato oꝑis. PsͣOdiſti oēs oꝑant̉ iniqͥtatē. De peccato cogitatiōis. Sap̄. j.a. Peruerſę cogitatiōes ſeꝑant a deo. De peccato locutionis.Ps. Perdes oēs loquūt̉ mēdaciū. De peccato omiſſiōis.Prouer. xvj. a. Abomīatio dn̄i oīs arrogans: etiā ſi manꝰ admanū fuerit erit innocēs. Et exp̄ſſiꝰ Matth̓. iij. c. Oīs arbor facit fructū bonū: excidet̉ ī ignem mittet̉. ei Hicaccipiet ⁊cͣ. Hic ponit ꝓph̓a duplex p̨̄miū eiꝰ talis fuerit.Primū ē ꝓfectꝰ de bono ī meliꝰ. Un̄ dic̄: Hic: talis fuerit/vt diximꝰ: accipiet bn̄dictionē a dn̄o .i. multiplicationēꝟtutū. Gen̄. j. d. Bn̄dixit ill̓ deꝰ: ait: Creſcite ml̓tiplicamī.Ecc̄i. xj. c. Bn̄dictio dei ī mercedē iuſti feſtinat: ī honore veloci ꝓceſſꝰ illiꝰ multiplicat. Secūdū meritū ē remiſſio pctōꝝ:de addit: f Et miſcd̓iā: ſupple accipiet/ a deo ſalutariſuo. Sꝫ qꝛ vult hāc bn̄dictionē miſcd̓iaꝫ p̨̄dicta mereri:oportet vt habeat intentionē rectā: Ideo bn̄ ſeqͥt̉: gHęc ēgeneratio: De Sap̄. iiij. a. Oqͣꝫ pulchra ē caſta generatio claritate. ē caſta q̨̄ oꝑat̉ libidine gloriādi: ſꝫ q̨̄ pureꝓpt̓ deū. Et ideo bn̄ dicit claritate h Quęrētiū deū:qͣꝫtū ad affectū. Quęrētiū faciē dei iacob .i. cognitio eiꝰ: qͣꝫtū ad intellectū.X mōtem. iij. Regꝭ. xix. b. ī cōmotiōe dn̄s. Secūdo advitandū mūdi ambitionē. Ioh̓. vj. b. cogͦuiſſet qꝛ venturieſſēt vt raꝑēt facerēt regē fugit ī montē. Tertio ad vidē pr̄iaꝫ noſtrā. Nūe. xxvij. c. Aſcēde ī montē iſtū abarim: etꝯtēplare inde terrā quā daturꝰ ſū filijs iſrl̓. Abarim interp̄tat̉mōtes trāſeūtiū. Matth̓. vlti. d. Vndecim diſcipuli abierūt īgalileā ī montē quē cōſtituit illis dn̄s: et vidētes adorauerūt. Quarto: qꝛ addiſcimꝰ ibi legē dei: ſic̄ moyſes. Exo. xxiiij.d. Eſa. ij. a. Venite aſcēdamꝰ in montē dn̄i/ docebit nos vias ſuas ambulabimꝰ ī ſemitꝭ eiꝰ: qꝛ de ſion exibit lex v̓būdn̄i de hierl̓m. Quīto: qꝛ ibi deſcēdit ros gr̄ę. Psͣ. Sicut roshermon deſcēdit ī montē ſion. Sexto: qꝛ ibi oēs errores occidūt̉: ſic̄ helias īterfecit oēs ꝓphetas baal ī mōte carmeli. iij.Regꝭ. xviij. g. Uel montē regnū cęloꝝ intelligit̉: de q̨̄rit:Quis aſcedet/ in illud? Et nota hoc dic̄/ quis: innuit̉difficultas aſcendendi paucitas aſcendentiū. Matth̓. vij. b. anguſta porta arta via quę ducit ad vitā: et pauci ſūt quiinueniūt. Innocens manibꝰ ⁊cͣ. vt ſuꝑͣ expoſitū ē.Prouer. xiij. a. Iuſticia cuſtodit īnocētis viā. Innocēs eſt/nec miſerū facit/ nec miſerū derelinqͥt. Innocēs ē manibꝰ:nec rapit aliena/ nec ſua dat indignis/ nec retinet dignis. Ecc̄i.iiij. d. ſit manꝰ tua porrecta ⁊cͣ. Eſaię. xxxiij. c. Qui excutit manꝰ ⁊cͣ. Prouer. xj. c. Manꝰ ī manu erit īnocēs malꝰ.b Et mundo corde. Matth̓. v. a. Beati mūdo corde ⁊cͣ.Prouer. xj. c. Abomīatio dn̄o cor prauū. Hiere. iiij. d. Lauaa malicia cortuū. c Qui accępit in vano aīaꝫ ſuā.Contra ocioſos negligentes. Roma. viij. d. Uanitati ſubiecia eſt creatura. Corpus nemo accipit in vanum: ſed bene curat illud: Animā ꝟo relinquit incultam/ aridam/ ieiunā/ miſeram. Iob̓ .xxiiij. d. Pauit ſterilem: id eſt carnē: et viduę: id eſtaſſimę non bene fecit. Ideo dicit̉ Eccͣs. j. a. Vanitas vanitatu. Psͣ. Uniuerſa vanitas oīs homo viuens. d Nec iurauit. Prouerb̓. xij. c. Labiū ꝟitatis firmū erit ī ꝑpetuū: Quiaut teſtꝭ ē ⁊cͣ. e ic accipiet bn̄dictionē a dn̄o: dicēte

Matth̓. xxv. c. Uenite bn̄dicti pr̄is mei poſſidete regnū ⁊cͣ.Hic: non aliꝰ. Iob. xix. d. Quē viſurꝰ ſū ego ipſe alius.Accipiet: non a ſe habebit. j. Corꝭ. iiij. b. Quid habes qd̓ accepiſti? ⁊cͣ. A dn̄o: a mundo: ab homīe aliqͦ. EtNūeri. vj. d. Ipſi inuocabūt nomē meū: ego benedicā eis. Et miſericordiā.quaſi dicat: ex meritis meis. Roma. iij.c. ex operibus legis iuſtificabit̉ omniscaro corā illo. Titū.iij. b. Non ex operibꝰiuſticię quę fecimusnos: ſed ẜm miſericordiā ſuā ⁊cͣ. Daniel̓. ix.e. ī iuſtificatiōibꝰ nr̄is ꝓſternimꝰ p̄ces. Et miſcd̓iaꝫ adeo ſalutari ſuo .i. ſalutē quā miſericordit̉ nob̓ chriſtꝰ ſuoſanguīe acquiſiuit. g Hec eſt generatio q̨̄rētiū deū.Lucꝭ. xj. b. Oīs q̨̄rit īuenit. Psͣ. Quęrite dn̄m viuet aīavr̄a. k Facie dei. Iob. xxxiij. d. Uidebit faciē eiꝰ ī iubilo.Eſt aūt duplex generatio. Bonoꝝ/ bn̄dicet̉. Psͣ. Generatio rectoꝝ bn̄dicet̉. Generatio maloꝝ maledicet̉. Matth̓. xij.c. Generatio praua ꝑuerſa ſignū q̨̄rit ⁊cͣ.k Attollite portas ⁊cͣ. Tertia ꝑs vbi ſuꝑſticioſos a prauitate reuocat. Cōtinuatio. Exquo intrat niſi innocens:Ergo o princiꝑes .ſ. mali hypocriſiarchę/ vel hęreſiarchę:Attollite: vel tollite .i. auferte de cordibꝰ veſtris: ortas vr̄as .i. vitia intrat diabolꝰ. o Et o portę ęternales .i. v̓tutes/ qͣſ ītrat̉ ī ęt̓naꝫ beatitudinē: n Eleuamīid ē exaltamini ī cordibꝰ fideliū. p Et vos introibit: indomū cōſciētię: q Rex gl̓ię .i. dator glorię. r Quis eſtiſte rex gl̓ię? Hic quęrit ꝓpheta vt ſoluat: ſoluēdo magischriſtū comēdet. Un̄ ſoluēs: Primo oſtēdit eiꝰ generale dominiū: dicēs s Dn̄s. Secūdo on̄dit eiꝰ fortitudinē/ dicēs:t Fortis. Tertio eius potentiā ſuper alios: ibi: v Potens. Qd̓ explanat addit: x Dn̄s potes in p̨̄lio.Attollite portas Poraliter/ k Attollite portas ⁊cͣ. dr̄ cuilibet hoīdebet pͥnceps: iudicio rōnis pͥncipari dn̄ari ſuꝑ brutales motꝰ. Eccͣs. x. d. Btā t̓ra cuiꝰ pͥncipes comedūt tꝑe ſuo.Sic dixit dn̄s noe filijs eiꝰ: Gen̄. ix. a. Creſcite ml̓tiplicamini: terror vr̄ tremor ſit ſuꝑ cūcta aīalia terrę. Sil̓r etiādixit adę: Gen̄. j. d. Illi aūt brutales motꝰ voluptates qͥnqꝫſenſuū merito dicunt̉ portę: qꝛ eas ingredit̉ inimicꝰ ad corpctōris. Un̄ Hiere. ix. f. Mors aſcēdit feneſtras vr̄as: ingreſſa ē domos vr̄as: Et ipſe claudūt ītroitū ne dn̄s ītret adviſitandū cor reficiendū: Qui dic̄ Apocꝭ. iij. d. Ego ſto adoſtiū et pulſo: ſi qͥs aꝑuerit mihi: introibo ad/ cęnaboillo ipſe mecū. Quia portę iſtę obfirmatę ſūt ī pctōribꝰ ꝯͣdeū: ipſis manētibꝰ intrat dn̄s ad cor hoīs: ſic̄ dr̄ Sap̄.j. a. In maliuolā aīaꝫ introibit ſapīa dei ⁊cͣ. dic̄ monet ꝓph̓a. m Principes apl̓i: Psͣ. Duces eoꝝ/ pͥncipeszabulō/ pͥncipes neptalim. Portę/ p̨̄lati. Eſa. lx. d. Occupabit muros tuos ſalꝰ/ et portas tuas laudatio/ litigatio.Et qꝛ iſtę portę defixę ſūt ī t̓ra. Thren̄. ij. c. Defixę ſūt in t̓raportę eiꝰ: dic̄ ꝓph̓a: k Attollite portas pͥncipesvr̄as .i. p̨̄lati: o pͥncipes: qͦrū ē officiū talibꝰ motibꝰ dn̄ari:Attollitę .i. remouete: Portas vr̄as/ quas diabolꝰ ꝯͣdn̄m firmauit .ſ. voluptates carnales. Et illis portis remotisoOO portę eternales .ſ. v̓tuteſ oꝑa bona. Eleuamīcreſcēdo in altū ml̓tiplicationē: recedēdo a t̓renis purā intentionē alijs apparēdo ꝓximi ędificationē: Et ſic introibit rex gl̓ię. r QQuis ē iſte rex gl̓ię. Hęc eſt vox ml̓toꝝqui ſtupefiūt/ qn̄ dicit̉ eis pctā dimittant/ et dn̄o aperiant.Un̄ dicūt: Iob. xxj. b. Quis eſt omnipotēs vt ſeruamus ei?Et qͥd nob̓ ꝓdeſt ſi adorauerimꝰ? Et rn̄det ꝓph̓a: Ipſe ē Dn̄s: ideo debetis ei aꝑire. t Fortis: cui poteſtisreſiſtere: nec manꝰ eiꝰ effugere. v Et potēs: vos pōt remunerare. x Dn̄s potēs in p̨̄lio: vos pōt defendere.Oſtenſis ergo his quattuor ratiōibus: quare aperiendū eſtei: iterū monet vt aperiant. Et repetit quod ſupra dixerat:Attollite portas

1jm lodisiōmlutut I

Al̓. Tollite

Al̓. Pbello

Psͣ. 5. ſ

Psͣ. 68.

ab. ē.

Psͣ. 68.Psͣ. 111.

Myſtice

liter:

Moraliter

Psͣ. 132.

Psͣ. 67.

Ps. 38. 1