Pſalmus

.5.a Funes .i. poſſeſſio mea bene limitata: tractū ē a limitāteagꝝ. Hi inqͣꝫ Funes cecider̄t mihi ī p̨̄clarꝭ .i. ī cęleſtibꝰ:vbi nihil ē niſi p̨̄clarū .ſ. īmortalitas/ īpaſſibilitas: fruitio diuinitatis. In hͦ aūt ꝙ dic̄: b ¶Cęcider̄t: notat̉ ꝙ hęc hęreditasgratia dat̉. Eſt em̄ ſenſus: Ceciderūt .i. cōtiger̄t ſorte diuinę electiōis. Un̄ Act̉.j. d. Cecidit ſors ſuꝑmatthiā. c ¶ Eteni:ꝓbat qd̓ dixit: In p̨̄claris etenī hęreditas mea p̨̄claraeſt mihi: vt legat̉ mihi/ diſcretiue. q. d. nōomnibꝰ videt̉ p̨̄clara eſſe: Vt in Psͣ. de quibuſdā dicit̉: I20nihilo habuerūt terram deſiderabilem. Et Gregoriꝰ: Carnaliū mentes bona penſare non valēt/ niſi quę carnaliter videntk a ¶ Funes huius hęreditatis: id eſt diuiſiōes: b ¶Cęciderūt mihi in p̨̄clarꝭ .i. ī ſanctis/ qͥ ſūt p̨̄clari. ProbatioEtenī hęreditas mea: ml̓titudo .ſ. ſāctorū: p̨̄clara ē mihi: ⁊ ſi nō hominibꝰ: vt dicit̉ Heb̓. xj. g. Egentes/ anguſtiatiafflicti/ quibus dignus nō erat mūdus.X a ¶ Funes ceciderūt mihi in p̨̄clarꝭ. q. d. ego habeomeliorē portionē. Meliꝰ ē em̄ cęlū qͣꝫ t̓ra: ęt̓na qͣꝫ tēꝑalia: deqͣꝫ mūdus. Un̄ frater beati Bern̄. dixit fratribꝰ ſuis qͥ volebātreligionē intrare/ ⁊ ei hęreditatē terrenā dimittere: ꝙ non eratei bona illa partitio/ ꝙ ipſi haberēt cęlū ⁊ relinquerēt ei terrā.Lucꝭ. x. g. Maria optimā partē elegit/ quę nō auferet̉ ab ea.Sꝫ qꝛ multi ſūt qͥ hoc nō attēdūt: ⁊ ideo feſtināt ad hęreditatē p̨̄ſētē: De qͣ Prouer. xx. c. Hęreditas ad quā feſtinat̉ ī pͥncipio: bn̄dictiōe carebit: Neceſſe eſt dicere qd̓ ſeqͥt̉. c itenihęreditas mea p̨̄clara ē mihi .i. p̨̄ oībꝰ clara eſt ⁊ p̄cioſa.pꝰ Et ſunt tria generra hoīm/ quibꝰ iſta hęreditas nō eſt p̨̄clara:Et ideo nō ſūt digni hr̄e eam: ſignificati ꝑ tres .ſ. eſau hiſmaelē/ abſalonē: qͥ pͥuati ſūt paterna hęreditate. Sūt em̄ qui plusvolūt hr̄e diuitias ⁊ delitias in p̄ſenti/ qͣꝫ expectare illā hęreditatē: et ideo ſe voluptati exponūt. Hi ſignificāt̉ ꝑ eſau: Gen̄.xxv. d. qͥ vendidit pͥmogeniturā ſuā ꝓ lētis edulio: ⁊ comedit ⁊bibit ⁊ abijt: paruipēdens ꝙ pͥmogenita ſua vendidiſſet: Ecceꝙ nō erat ei p̨̄clara hęreditas ſua. Alij ſūt qͥ ceſſant a malo/ etfaciūt oꝑa de genere bonoꝝ: ſed nō amore patrię: īmo timorepęnę .ſ. timore ſeruili. Et his nō eſt p̨̄clara hęreditas: qꝛ ad eānō habēt oculū. Et iſti ſignificant̉ ꝑ hiſmaelē qͥ ꝑdidit hęreditatē. Gen̄. xxj. b. Eijce ancillā ⁊ filiū eiꝰ: Nō em̄ hęres erit filius ancillę cū filio meo iſaac. Alij ſunt qui bona faciūt amorepatrię: ſꝫ cū fecerint/ inde ſuꝑbiūt ⁊ gl̓iant̉. Hi ſignificati ſūt ꝑabſalonē: qͥ ſibi regnū ⁊ gl̓iaꝫ pr̄is ſui voluit vſurpare. ij. Regū. xv. a. Et ſuſpēſus mortuꝰ ē: ⁊ hęreditatē nō habuit. Eodēxviij. d. Hęc tria genera hoīm ꝑdunt hęreditatē: qꝛ nō eſt eisp̨̄clara. Sed ſancti nō ſic: qͥ ſignificati ꝑ naboth iecraelitē. iij.Regꝭ xxj. a. cui fuit hęreditas ſua intantū p̨̄clara ꝙ nullo mōvoluit eā vendere achab: ſꝫ dixit: Propitiꝰ ſit mihi dn̄s ne dēhęreditatē patrū meorum tibi. q. d. hęreditas mea p̨̄clara eſt mihi .i. p̨̄ omnibꝰ alijs clara ⁊ dilecta. d ¶ Bn̄dicadn̄m ⁊cͣ. Secūda ꝑs: in qͣ agit chriſtꝰ gratias pr̄i ꝓ bonis ſibi ⁊ ſuis collatis .ſ. de ꝯſtātia paſſiōis: de paſſiōe ⁊ reſurrection: de cōſeſſu ad dexterā pr̄is. Dic̄ gͦ: Bn̄dicā: qͣſi hęreditaſmea p̨̄clara ē mihi. Et iō Bn̄dicā dn̄m/ pr̄eꝫ ī me ⁊ ī meis:e ¶ Qui tribuit mihi ⁊ meis ītellectū: qͦ iſta hęreditas videri poſſit: ⁊ credi. Uideri in pr̄ia: credi ī via. Tn̄ chriſtꝰ intellectū patrię habuit in via: ſancti ꝟo habēt intellectū fidei: ⁊ infuturo habebūt intellectū rei. De qͣ Eſa. vij. b. Niſi credideritis nō intelligetis. f ¶ Inſuꝑ .i. ſuꝑ intellectū illū: h ¶ Increꝑuerūt me renes mei .i. iudęi a qͥbꝰ genitꝰ ſum ẜm carnē.Uel Renes .i. cōtribules mei: increpuerūt me vſqꝫ adnocte .i. vſqꝫ ad mortē. Ul̓ erudier̄t/ alia lr̄a/ me .ſ. d̓ morte:qꝛ cū chriſtꝰ oīa ſciret ꝑ ſciētiā: nōdū tn̄ ſciebat mortē ꝑ exꝑiētiā. Un̄ dr̄ Heb̓. v. c. Chriſtꝰ didicit ex his q̨̄ paſſꝰ ē obediētiā. Et in eadē. iiij. d. Nō habemꝰ pōtificē qͥ nō poſſit cōꝑatiinfirmitatibꝰ nr̄is: temptatū autem ꝑ omīa pro ſimilitudineabſqꝫ pctō. Et qͥ nō tēptat̉: qͣlia ſcit? Uel ſic/ Renes mei .i. ī-

ferior natura mea. Increpuer̄t me vſqꝫ ad noctē .i. vſqꝫad paſſibilitatē carnis. Timebat em̄ caro paſſionē: Ego aūt īilla paſſione: k ¶ Prouidebā dominū: ſꝑ erectis oculis in cęlo nō in mūdo: ¶ In cōſpectu meo .i. in cōſciētiamea/ qͣſi nō tā oculis corꝑis qͣꝫ cordis. Et poſſet q̨̄ri qͣre dicat:Prouidebā in cōſpectu. Tale em̄ eſt/ac ſi diceret: vidi cras.Eſt em̄ ꝓuidētia p̨̄uiſio rerū gerēdaꝝ in futuro: ſꝫ viſio ſiue conſpectꝰ ē rerū p̨̄ſentiū.In hͦ notat̉ ſtatꝰ chriqͥ ī nullo alio ē. Sic̄ em̄ in angelis ē ꝯtinua fruitio/ licꝫ mittāt̉: qꝛ ſꝑ aſtāt/ ⁊ ſi mīſtrēt: ſic ⁊ ī chriſto fuit ꝯtinua fruitio. Etc fuit dominus in cōſpectu eius: et quia miſſus fuit/ ſicrouidebā .i. ꝓpe videbā. Et merito ꝓuia dextrꝭ ē mihi .ſ. dn̄s ī fauore ⁊ ꝓpitiatiōe:Ne cōmouearMoraliter. Supra dictum eſt a viro iuſto: cMęreditas mea pręclara eſt mihi. id eſt pręclaram eſſe intellexi: et ideo vt pręclaram dilexi. Et dictum eſt: quia quibusnon eſt ſic pręclara/ amittunt eam: ẜm ꝙ etiā dicitur in Iob.iiij. d. Quia nullus intelligit: in ęternum peribunt. Modointelligens vir iuſtus: quantum vtilis ſit ei ille ītellectus: conuertit ſe ad gratiarumactionem pro eo dicens: d ¶ Bęnedicam dominū qui .i. quia: tribuit mihi intellectū:vt intelligaꝫ q̨̄ ⁊ qͣꝫ p̨̄clara ſit illa ęt̓na hęreditas. ij. Corꝭ. iij.b. Nō ꝙ ſufficiētes ſimꝰ cogitare aliqͥd ex nob̓ qͣſi ex nobis:ſed ſufficiētia nr̄a ex deo ē. Et ideo regratiādꝰ ē de intellectu:qꝛ ſi nec cogitare poſſumꝰ ⁊cͣ. multo magis/ nec cognoſcerenec ītelligere: Et ideo petit Psͣ. Da mihi intellectū. f ¶ Inſuꝑ ⁊ vſqꝫ ad noctē ⁊cͣ. q. d. Bn̄dicā dn̄m: nō ſolū qꝛ tribuit mihi intellectum: ſed etiā qꝛ ne magnitudo reuelationūextollat me: datꝰ eſt mihi ſtimulꝰ carnis meę qͥ me hūiliet. ij.Corꝭ. xij. b. Hoc eſt qd̓ dicit: i ¶ Renes mei. Ad litterā inqͥbꝰ ſedē habet incētiuū luxurię: h ¶ Increpuerūt me: delectatiōibꝰ tēptādo. Uel Increpuerūt .i. rep̄hēſibilē oſtēderūt: Sic̄ qui aliū īcreꝑat/ ipſū rep̄hēſibilē eſſe on̄dit. Gal̓.v. c. Caro cōcupiſcit aduerſus ſpm̄. g. Uſqꝫ ad noctē .i.vſqꝫ ad mortē: qꝛ nō eſt hic pax vſqꝫ poſt mortē. Un̄ verſus:Pax erit hęc nobis ſꝑ dū vita manebit: Cū pecore infirmoq̨̄ ſolet eſſe lupis. Un̄ dicit Hiero. Quocūqꝫ ꝑgo mecū meūhoſtē porto. Vel ẜm aliā litterā: Emēdauerūt me renesmei. Un̄ Gregꝰ. Dū nos vitia tēptāt/ ꝓficiētes ī nobis virtutes humiliant. Deūt̓. vij. d. Nō poteris delere eas gentesparit̓: ne forte multiplicent̉ cōtra te beſtię terrę .i. motꝰ ſuꝑbięq̨̄ oē bonū vaſtat. Vel Erudier̄t: alia lr̄a. Un̄ Iudicꝭ. iij. a.Hę ſūt gētes qͣs dereliqͥt dn̄s vt in eis erudiret iſraelē ⁊cͣ. Etpter huiuſmodi ꝑicula/ ne aliquādo tēptatiōi ſuccūberem:k ¶ Prouidebā dn̄m ī ꝯſpectu meo ſꝑ. Hoc em̄ ml̓tūvalet ad repͥmēda carnis deſideria. Vnde Numeri. xxj. c. adaſpectū ſerpētis ęnei ī palo leuati .i. chriſti ī cruce affixi/ ſanabant̉ qui ꝑcuſſi erāt a ſerpentibus .i. a carnis delectationibꝰ.Et ne vincamur temptationibus: debemꝰ dominuꝫ ꝓuideretanqͣꝫ inſpectorem omnium quę facimus ⁊ cogitamꝰ vt erubeſcamus. Proner. v. d. Reſpicit dn̄s vias homīs: ⁊ omēsgreſſus illiꝰ ꝯſiderat. Et hͦ retrahit a pctō. Un̄ ꝟſus. Cū qͥdturpe facis qd̓ me ſpectāte ruberes: Cur ſpectāte deo nō magis ipſe rubes? Itē vt iudicē/ vt timeamꝰ: qꝛ nō ſolū videt qd̓facimꝰ ⁊ cogitamꝰ: ſed ⁊ diſtricte iudicabit. Sap̄. vj. a. Int̓rogabit oꝑa vr̄a/ ⁊ cogitationes ſcrutabit̉. Et hoc ſil̓r multūretrahit a pctō. Un̄ Prouer. xx. b. Rex qͥ ſedet ī ſolio iudicij.i. chriſtꝰ/ quē hō ī corde ſuo ſtatuit iudicē: ītuitu ſuo diſſipatoē malū. Iteꝫ vt remuneratorē/ vt ſꝑemꝰ. Apocꝭ̓. iij. d. Quivicerit dabo ei ſedere mecū in throno meo ⁊cͣ. Et hͦ etiā ml̓tūvalet ad repͥmēdū motꝰ peccati. Un̄ de moyſe dr̄ Heb̓. xj. e.ꝙ magꝭ elegit affligi cū ppl̓o dei qͣꝫ tꝑalis peccati hr̄e iocūditatem: Aſpiciebat em̄ in remuneratorē. Itē vt auxiliatorem:vt cōfidamus: Unde dicit: Quoniā a dextris eſt mihi:ne cōmouear

Mlegorice. X.

al̓. remēdauer-

Psͣ. 105.

Aliter

Moraliter

Moxaliter

Tribꝰ generibꝰhoīm nō eſt hereditas celeſtispreclara

¶ Ps. 11i.

Allegorice

Ecc̄i. 34. b.