Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

XIII

a morte: nēqn̄ dicat īimicꝰ meꝰp̨̄ualui aduerſuſ. Qui trix bulāt me ēxultabūt ſi motuſſꝫ fuero: e̓go aūt ī miſcd̓ia tuah ſꝑaui. Exultabit cor meū in

f ſalutari tuo: cantabo dn̄oſ boͣna tribuit mihi et pſallaꝫnōī domini altiſſimi.id In finē psͣ. dauid.a Ixitrīſipiens XIII

obdormiā ī morte .i. ne pęnitētiā vſqꝫ ad mortē differaꝫ:ex ita dormiā morte pctī in īferno: vbi nulla ē redemptio.a iNNeqn̄ dicat īimicꝰ i. diabolꝰ. De Mat. xiij. d. Inimicꝰ fecit. b Pręualui/ tēptando: Aduerſus Inimicꝰ iſte impetit ī ſuggeſtiōe: luctat̉ in delectatiōe:ꝑcutit in ꝯſenſu: inclinat in actu: p̄cipitat īꝯſuetudine: ꝑualet inmorte/ qn̄ .ſ. morit̉ī pctō. Et bn̄ dic̄:qn̄ dicat qͣſi gaudēſet iactās ſe. Dęmōesenī iactāt ſe. Vnde. j.Regꝭ. vltꝭ. d. Philiſtei victo ſaule/ caput eiꝰ miſer̄t circūitū terrę ſuę ad iactātiā. Un̄ in ꝑſona pęnitētꝭ dic̄ Micheas. vij. b. Ne lęterꝭ īimica mea ſuper me: quia cecidi: conſurgā ⁊cͣ. Irā dn̄i portabo: penitētiā. Et lętent̉ dic̄: d Qui tribulāt me .ſ.moneſ. Gregꝰ. Quotidie nos īimicꝰ impugnat vt ſaltē tędiodeijciat. e Exultabūt ſi motꝰ fuero. Sic̄ enī gaudiūeſt ī cęlis ſuꝑ vno pctōre pęnitētiā agente: Lucꝭ. xv. b. Itagaudiū eſt dęmonibꝰ ſuꝑ vna aīa pctm̄ ꝑpetrāte. Unde illudpoeticū. Nunqͣꝫ riſus adeſt niſi quē fecere dolores. Prouer.ij. c. Lętant̉ malefecerīt: exultāt ī rebꝰ peſſimis. Un̄. ij.Regꝭ.. d. dic̄ dauid: Nolite ānūciare ī geth: ne forte exultētfilię philiſtijm .i. dęmōes: qꝛ ſolū ille dęmon qui ſuggeritpctm̄ alicui gaudet ſi ille īcidat: ſed oēs dęmones gaudent.Un̄ Ecc̄j. xviij. d. Si p̨̄ſtiterꝭ aīę tuę ꝯcupīas eiꝰ: faciet te inudiū inimicis tuis .ſ. dęmonibꝰ: vel mūdo/ carni/ diabolo.f Si motꝰ fuero/ a loco ꝓpͥo. Locꝰ ꝓpriꝰ aīę ē deꝰ. Et ſic̄ lapis qͥeſcit ſꝫ p̄mit humū tēdēs ad terrā: Sic aīa qͥeſcitniſi ī deo. Un̄ Augꝰ. ī. j. li. ꝯfeſ. Inqͥetū eſt dn̄e cor meū donec venerit ī te. Itē locꝰ aīę ē ſtabilitas ꝟtutū. Ecc̄s. x. a. Siſpūs ptātē hn̄tꝭ aſcēderit ſuꝑ te .i. ſuꝑbia diaboli: locū tuū nedimiſerꝭ. Ita illi exultabūt ſi motꝰ fuero: ſed ego ſpero īte mouebor. Et ē: g Ego aūt diſcretiue. q. d. nonimpij. Gregꝰ. Iniqͥ oēs diſtrictionē iuſticię metuūt/ incaſſum ſibi de miſcd̓ia blādiunt̉. h In miſcd̓ia tua ſperaui: quia miſcd̓ię dn̄i ē ſumꝰ ꝯſūpti: Thren̄. iij. c. Inmiſcd̓ia tua: in ptāte mea q̨̄ nulla ē ꝯͣ diabolū. Iob. xlj. d. eſt ptās ſuꝑ terram q̨̄ comꝑet̉ ei. i Exultabit cormeū ⁊cͣ. Suꝑ petierat vt illumīaret̉/ vt ſciret poſſet diabolo reſiſtere: ne diabolꝰ victoria habita de hoīe exultaret: on̄dit quō deꝰ ſuos illumīat armat ꝯͣ diabolū: Scilꝫ tria: q̨̄ ſūt arma fortia .ſ. lęticiā ſpūalē: per deuotā or̄oneꝫ:per bonaꝫ oꝑationē. De dic̄ pͥmo: Exultauit cor meū: in mūdo vel in tꝑalibꝰ vel vanitatibꝰ ſicut faciūt mūdani:De qͥbꝰ Iob .xxj. b. Gaudēt ad ſonitum organi. Oſee. ix. a.Noli lętari iſrl̓: noli exultare ſic̄ ppl̓i: k Sed in ſalutarituo .i. in chriſto ad venit vt ſaluet nos. Un̄ vocatꝰ ē ieſus. Mat. j. d. Vocab̓ nomē eiꝰ ieſū. Et ſubiūgit cām: Ipſeaūt ſaluū faciet ppl̓m ſuū a pctīs eoꝝ. Et hęc lęticia ē armatura ꝯͣ diabolū: q̨̄ ml̓tū roborat hoīeꝫ ꝯfortat. Un̄ dic̄ btūſAntoniꝰ. Una ē vincēdi īnimicū/ lęticia ſpūalis. Eſa. xxx.§. Et ī citharꝭ ī tympāis ī bellis p̨̄cipuiſ expugnabit eos.Prouer. xvij. d. Animꝰ gaudēs ętatē floridā fac̄: ſpūſ aūt triſtis exiccat oſſa. Et ſcitꝭ qn̄ oſſa exiccata ſūt: habetfortitudinē: et neceſſaria eſt lęticia ſpūal̓. Hāc lęticiā multum timēt dęmones. Un̄. j. Regꝭ. iiij. b. Cogͦuerunt philiſteidicentes: Venit deus in caſtra: ingemuerūt dicentes:nobis: Non enī fuit tāta exultatio heri nudiuſtertius: Uenobis. Secūdū eſt or̄o vel laus dei. Un̄ addit: l Cantabo dn̄o .i. laudabo. Et multū valet ad pugnandū expugnādū diabolū. Vn̄ Matth̓ .xvij. c. Hoc genꝰ dęmonijeijcit̉ niſi or̄onē ieiuniū. Et. j. Machab̓. xvj. b. d̓r cumexciamaſſent ſacris tubis: ꝯuerſus ē cendebeus in fugā exercitu ſuo. Sacrę tubę: ſūt ſacra ora pſallētiū orantiū. Adquoꝝ clamorē fugit cendebeus .i. diabolꝰ. Et qͣre laudādꝰ ſitde? ſiubdit: m Qui bona tribuit mihi .i. qꝛ bona tribuſt mihi. Iaco.. c. Omne datū optimū/ omne donū ꝑfectū:

deſurſum eſt deſcēdēs a pr̄e luminū ⁊cͣ. Et dicit pluralit̓ bona: qꝛ ſūt bona plura. Eſt enī bonū tꝑis/ bonū in tꝑe/ bo ſupra tp̄s. Bonū tꝑis eſt tꝑalia. De qͥbꝰ Iob. xxj. b. Ducunt ī bonis dies ſuoſ ī pūcto ad īferna deſcēdūt. Bonū intꝑe/ diuiſiōes gr̄arū ꝟtutes dona ſpūſſctī. De qͥbꝰ Iob. ij.c. Si bona ſuſcępimꝰde manu domini: mala qͣre ſuſtineamꝰ?Bona ſupͣ tp̄s/ ſūt bona glorię. De qͥbusPsͣ. Credo videre bona dn̄i ī terra viuētiū.Hęc oīa bona tribuitdn̄s: et merito laudandus ē. Ecc̄j. vlt̓. c. Danti ſapīaꝫ/ dabo gloriā. Tertiū ēbonū opꝰ. De ſubiūgit: n Et pſallā .i. oꝑabor. Pſallere enī ē manu tāgere pſalteriū. Et ē neceſſariū ad repellēdūdiabolū. Un̄ Hieroꝰ. Semꝑ aliqͥd oꝑis facito/ vt te diabolꝰīueniat occupatū. Et Mat. xij. d. cuꝫ ſpūs īmūdꝰ exieritab hoīe: ambulat loca arida q̨̄rēs requiē inueniēs: dicit: Reuertar ī domū meā pͥorē: veniēſ inuenit vacantē:ſcopis mūdatā ornatā. Licet mūdata ſit a pctīs ſcopis pluriū ꝯfeſſionū: ornata v̓tutibꝰ: tn̄ qꝛ inuenit vacantē: aſſumit audaciā poterit intrare. Un̄ ſequit̉: ibi: Et aſſumit ſeptem alios ſpūs ſecū neqͥores ſe: intrātes habitāt ibi: fiuntnouiſſima hoīs illiꝰ peiora pͥoribꝰ. Et ſubiūgit ꝓph̓a cām finalē oꝑatiōis ſuę. Un̄ dic̄: o Noī dn̄i .i. ad laudē gloriam noīs dn̄i. Mat. v. b. Sic luceat lux vr̄a corā hoībꝰ vt videant oꝑa vr̄a bona: gl̓ificēt pr̄eꝫ vr̄m in cęlis ē. Et quaread laudē ip̄iꝰ/ ſubdit: p Altiſſimi: Quia enī altiſſimꝰ ē:audari debet. Lucꝭ. j. b. Gloria in altiſſimis deo.Ixit inſipiēs. Titulus. In Expo. Psͣ. XIII.d finē pſalmꝰ dauid .i. chriſti. Vel ipſiꝰ ꝓph̓ę dauid loquit̉ ī ꝑſona ſua vel chriſti. oportet plꝰ exponi de titulo: qꝛ ſuꝑ expoſitꝰ eſt: In p̨̄cedēt. pſalmo ęgit dedeſiderio antiqͦrū patrū: In iſto pſalmo oſtendit ille tamdeſideratꝰ erat a iudęis anteqͣꝫ veniret: ꝯtemptꝰ eſt ab eis qn̄venit. De ꝯquerit̉ Eſa. j. a. Cogͣuit hos poſſeſſorē ſuum:aſinꝰ p̨̄ſepe dn̄i ſui: iſrl̓ āt cogͦuit me. Et Hiere. viij. c. Miluus ī cęlo cogͦuit tp̄s ſuū: turt̉ hirūdo/ ciconia cuſtodier̄tp̄s aduentꝰ ſui: ppl̓s aūt meꝰ cogͦuit iudiciū dn̄i .i. tp̄us in dn̄s venturꝰ erat iudicādus. Intētio ꝓph̓ę ē ꝯfutare iudęos chriſti ꝯtēptores. Modꝰ. Tres ſūt partitiōes. In primaparte increpat iudęos deſcribit eoꝝ maliciā. In ſcd̓a parteminat̉ iudiciū: ibi: Nōne cogͦſcēt. In tertia: p̨̄dicit ꝯuerſionē iudęoꝝ: ibi: Quiſ dabit. Et nota bis ē iſte pſalmꝰin pſalterio: ad ſignificādū inſipiētiā iudeoꝝ: et poſtea gentiliū. Sic enī eſt duplex excęcatio: duplex illumīatio. Inaduentu excęcati ſūt iudęi illuminati ſunt gentiles: et in finefiet ecōuerſo. Exemplū eſt de ſole: qui illumīat de die vnumhemiſpęriū: de nocte alterū. Hoc ſignificat̉ Ionę. iij. c. perhederā: quę vna nocte nata eſt: vna nocte perijt. Primoincrepās iudęos: dic̄ q Dixit inſipiens. q. d. iudęi deſiderauerant aduentum chriſti: ſed cum venit: Dixit inſiꝑiens: id eſt iudęus: Vere inſipiens. quia veram ſapientiā:id eſt chriſtum dei filiū incarnatum habēs fidē: Dixitin corde ſuo: qͣſi nonMoraliter q Dixit inſipiens: Hic reprehenditurpeccator. Primo de peccato cordis in conſenſu: ibi: Dixitinſipiens. Secundo de peccato operationis: ibi: Corrupti ſunt. Tertio/ de peccato conſuetudinis: ibi: Et abominabiles. Quarto de peccato omiſſionis: ibi: eſt quifaciat bonū ⁊cͣ. Primo igit̉ vocat peccatorē inſipientē:quia veram ſapientiā non habet: vt dicitur Sap̄. j. a. In maliuolam animā non introibit ſapientia: nec habitabit ī corpore ſubdito peccatis. Iteꝫ qꝛ non ſapiūt ei ſapida j. Corꝭ. ij.d. Animalis homo non percipit ea quę ſunt ſpirituſ dei. Itēquia eſt ſtultꝰ: qui modica delectatione ſe dānat. Un̄ Gregꝰ.Quid inſanius qͣꝫ pro momentanea delectatione ęternis ſemancipare ſupplicijs? Hic quando cōſentit peccato DicitX in corde ſuo non eſt deꝰ

Triplex bonū

Psͣ. 26.Al̓. imprudēs

Partitiopſalmi

ta tria pereꝰ ſuos armatontra dia

d 5