XIII
a morte: nēqn̄ dicat īimicꝰ meꝰp̨̄ualui aduerſuſ eū. Qui trix bulāt me ēxultabūt ſi motuſſꝫ fuero: e̓go aūt ī miſcd̓ia tuah ſꝑaui. Exultabit cor meū in
f ſalutari tuo: cantabo dn̄o qͥſ boͣna tribuit mihi et pſallaꝫnōī domini altiſſimi.id ¶ In finē psͣ. dauid.a ¶ Ixitrīſipiens XIII
obdormiā ī morte .i. ne pęnitētiā vſqꝫ ad mortē differaꝫ:ex ita dormiā cū morte pctī in īferno: vbi nulla ē redemptio.a iNNeqn̄ dicat īimicꝰ i. diabolꝰ. De qͦ Mat. xiij. d. Inimicꝰ hō hͦ fecit. b ¶ Pręualui/ tēptando: c¶ Aduerſuseū Inimicꝰ iſte pͦ impetit ī ſuggeſtiōe: luctat̉ in delectatiōe:ꝑcutit in ꝯſenſu: inclinat in actu: p̄cipitat īꝯſuetudine: ꝑualet inmorte/ qn̄ .ſ. hō morit̉ī pctō. Et bn̄ dic̄: Nęqn̄ dicat qͣſi gaudēſet iactās ſe. Dęmōesenī iactāt ſe. Vnde. j.Regꝭ. vltꝭ. d. Philiſtei victo ſaule/ caput eiꝰ miſer̄t ꝑ circūitū terrę ſuę ad iactātiā. Un̄ in ꝑſona pęnitētꝭ dic̄ Micheas. vij. b. Ne lęterꝭ īimica mea ſuper me: quia cecidi: conſurgā ⁊cͣ. Irā dn̄i portabo:ꝑ penitētiā. Et ꝙ lętent̉ dic̄: d ¶ Qui tribulāt me .ſ. dęmoneſ. Gregꝰ. Quotidie nos īimicꝰ impugnat vt ſaltē tędiodeijciat. e ¶ Exultabūt ſi motꝰ fuero. Sic̄ enī gaudiūeſt ī cęlis ſuꝑ vno pctōre pęnitētiā agente: Lucꝭ. xv. b. Itagaudiū eſt dęmonibꝰ ſuꝑ vna aīa pctm̄ ꝑpetrāte. Unde illudpoeticū. Nunqͣꝫ riſus adeſt niſi quē fecere dolores. Prouer.ij. c. Lętant̉ cū malefecerīt: ⁊ exultāt ī rebꝰ peſſimis. Un̄. ij.Regꝭ. jͣ. d. dic̄ dauid: Nolite ānūciare ī geth: ne forte exultētfilię philiſtijm .i. dęmōes: qꝛ nō ſolū ille dęmon qui ſuggeritpctm̄ alicui gaudet ſi ille īcidat: ſed ⁊ oēs dęmones gaudent.Un̄ Ecc̄j. xviij. d. Si p̨̄ſtiterꝭ aīę tuę ꝯcupīas eiꝰ: faciet te inudiū inimicis tuis .ſ. dęmonibꝰ: vel mūdo/ carni/ diabolo.f Si motꝰ fuero/ a loco ꝓpͥo. Locꝰ ꝓpriꝰ aīę ē deꝰ. Et ſic̄ lapis nō qͥeſcit ſꝫ p̄mit humū tēdēs ad terrā: Sic aīa nō qͥeſcitniſi ī deo. Un̄ Augꝰ. ī. j. li. ꝯfeſ. Inqͥetū eſt dn̄e cor meū donec venerit ī te. Itē locꝰ aīę ē ſtabilitas ꝟtutū. Ecc̄s. x. a. Siſpūs ptātē hn̄tꝭ aſcēderit ſuꝑ te .i. ſuꝑbia diaboli: locū tuū nedimiſerꝭ. Ita illi exultabūt ſi motꝰ fuero: ſed ego ſpero īte ꝙ nō mouebor. Et hͦ ē: g ¶ Ego aūt diſcretiue. q. d. nonimpij. Gregꝰ. Iniqͥ oēs qͥ diſtrictionē iuſticię nō metuūt/ incaſſum ſibi de miſcd̓ia blādiunt̉. h ¶ In miſcd̓ia tua ſperaui: quia miſcd̓ię dn̄i ē ꝙ nō ſumꝰ ꝯſūpti: Thren̄. iij. c. Inmiſcd̓ia tua: nō in ptāte mea q̨̄ nulla ē ꝯͣ diabolū. Iob. xlj. d.Nō eſt ptās ſuꝑ terram q̨̄ comꝑet̉ ei. i ¶ Exultabit cormeū ⁊cͣ. Suꝑ petierat vt illumīaret̉/ vt ſciret ⁊ poſſet diabolo reſiſtere: ⁊ ne diabolꝰ d̓ victoria habita de hoīe exultaret:mō h̓ on̄dit quō deꝰ ſuos illumīat ⁊ armat ꝯͣ diabolū: Scilꝫꝑ tria: q̨̄ ſūt arma fortia .ſ. ꝑ lęticiā ſpūalē: per deuotā or̄oneꝫ:per bonaꝫ oꝑationē. De pͦ dic̄ pͥmo: Exultauit cor meū:nō in mūdo vel in tꝑalibꝰ vel vanitatibꝰ ſicut faciūt mūdani:De qͥbꝰ Iob .xxj. b. Gaudēt ad ſonitum organi. Oſee. ix. a.Noli lętari iſrl̓: noli exultare ſic̄ ppl̓i: k Sed in ſalutarituo .i. in chriſto qͥ ad hͦ venit vt ſaluet nos. Un̄ ⁊ vocatꝰ ē ieſus. Mat. j. d. Vocab̓ nomē eiꝰ ieſū. Et ſubiūgit cām: Ipſeaūt ſaluū faciet ppl̓m ſuū a pctīs eoꝝ. Et hęc lęticia ē armatura ꝯͣ diabolū: q̨̄ ml̓tū roborat hoīeꝫ ⁊ ꝯfortat. Un̄ dic̄ btūſAntoniꝰ. Una ē rō vincēdi īnimicū/ lęticia ſpūalis. Eſa. xxx.§. Et ī citharꝭ ⁊ ī tympāis ⁊ ī bellis p̨̄cipuiſ expugnabit eos.Prouer. xvij. d. Animꝰ gaudēs ętatē floridā fac̄: ſpūſ aūt triſtis exiccat oſſa. Et ſcitꝭ ꝙ qn̄ oſſa exiccata ſūt: hō nō habetfortitudinē: et iō neceſſaria eſt lęticia ſpūal̓. Hāc lęticiā multum timēt dęmones. Un̄. j. Regꝭ. iiij. b. Cogͦuerunt philiſteidicentes: Venit deus in caſtra: ⁊ ingemuerūt dicentes: Uęnobis: Non enī fuit tāta exultatio heri ⁊ nudiuſtertius: Uenobis. Secūdū eſt or̄o vel laus dei. Un̄ addit: l ¶ Cantabo dn̄o .i. laudabo eū. Et multū valet hͦ ad pugnandū ⁊ expugnādū diabolū. Vn̄ Matth̓ .xvij. c. Hoc genꝰ dęmonij n̄eijcit̉ niſi ꝑ or̄onē ⁊ ieiuniū. Et. j. Machab̓. xvj. b. d̓r ꝙ cumexciamaſſent ſacris tubis: ꝯuerſus ē cendebeus in fugā cū exercitu ſuo. Sacrę tubę: ſūt ſacra ora pſallētiū ⁊ orantiū. Adquoꝝ clamorē fugit cendebeus .i. diabolꝰ. Et qͣre laudādꝰ ſitde? ſiubdit: m ¶ Qui bona tribuit mihi .i. qꝛ bona tribuſt mihi. Iaco. jͣ. c. Omne datū optimū/ ⁊ omne donū ꝑfectū:
deſurſum eſt deſcēdēs a pr̄e luminū ⁊cͣ. Et dicit pluralit̓ bona: qꝛ ſūt bona plura. Eſt enī bonū tꝑis/ ⁊ bonū in tꝑe/ ⁊ bonū ſupra tp̄s. Bonū tꝑis eſt tꝑalia. De qͥbꝰ Iob. xxj. b. Ducunt ī bonis dies ſuoſ ⁊ ī pūcto ad īferna deſcēdūt. Bonū intꝑe/ diuiſiōes gr̄arū ꝟtutes ⁊ dona ſpūſſctī. De qͥbꝰ Iob. ij.c. Si bona ſuſcępimꝰde manu domini: mala qͣre nō ſuſtineamꝰ?Bona ſupͣ tp̄s/ ſūt bona glorię. De qͥbusPsͣ. Credo videre bona dn̄i ī terra viuētiū.Hęc oīa bona tribuitdn̄s: et iō merito laudandus ē. Ecc̄j. vlt̓. c. Danti mͥ ſapīaꝫ/ dabo gloriā. Tertiū ēbonū opꝰ. De qͥ ſubiūgit: n ¶ Et pſallā .i. oꝑabor. Pſallere enī ē manu tāgere pſalteriū. Et hͦ ē neceſſariū ad repellēdūdiabolū. Un̄ Hieroꝰ. Semꝑ aliqͥd oꝑis facito/ vt te diabolꝰīueniat occupatū. Et Mat. xij. d. ꝙ cuꝫ ſpūs īmūdꝰ exieritab hoīe: ambulat ꝑ loca arida q̨̄rēs requiē ⁊ nō inueniēs: dicit: Reuertar ī domū meā pͥorē: ⁊ veniēſ inuenit eā vacantē:ſcopis mūdatā ⁊ ornatā. Licet mūdata ſit a pctīs ſcopis pluriū ꝯfeſſionū: ⁊ ornata v̓tutibꝰ: tn̄ qꝛ inuenit eā vacantē: aſſumit audaciā ꝙ poterit intrare. Un̄ ſequit̉: ibi: Et aſſumit ſeptem alios ſpūs ſecū neqͥores ſe: ⁊ intrātes habitāt ibi: ⁊ fiuntnouiſſima hoīs illiꝰ peiora pͥoribꝰ. Et ſubiūgit ꝓph̓a cām finalē oꝑatiōis ſuę. Un̄ dic̄: o ¶ Noī dn̄i .i. ad laudē ⁊ gloriam noīs dn̄i. Mat. v. b. Sic luceat lux vr̄a corā hoībꝰ vt videant oꝑa vr̄a bona: ⁊ gl̓ificēt pr̄eꝫ vr̄m qͥ in cęlis ē. Et quaread laudē ip̄iꝰ/ ſubdit: p ¶ Altiſſimi: Quia enī altiſſimꝰ ē: iōaudari debet. Lucꝭ. j. b. Gloria in altiſſimis deo.Ixit inſipiēs. Titulus. In ¶ Expo. Psͣ. XIII.d finē pſalmꝰ dauid .i. chriſti. Vel ipſiꝰ ꝓph̓ę dauidqͥ loquit̉ h̓ ī ꝑſona ſua vel chriſti. Nō oportet plꝰ exponi de titulo: qꝛ ſuꝑ expoſitꝰ eſt: In p̨̄cedēt. pſalmo ęgit dedeſiderio antiqͦrū patrū: In iſto pſalmo oſtendit ꝙ ille qͥ tamdeſideratꝰ erat a iudęis anteqͣꝫ veniret: ꝯtemptꝰ eſt ab eis qn̄venit. De qͦ ꝯquerit̉ Eſa. j. a. Cogͣuit hos poſſeſſorē ſuum: ⁊aſinꝰ p̨̄ſepe dn̄i ſui: iſrl̓ āt n̄ cogͦuit me. Et Hiere. viij. c. Miluus ī cęlo cogͦuit tp̄s ſuū: turt̉ ⁊ hirūdo/ ⁊ ciconia cuſtodier̄tp̄s aduentꝰ ſui: ppl̓s aūt meꝰ nō cogͦuit iudiciū dn̄i .i. tp̄us inqͦ dn̄s venturꝰ erat iudicādus. Intētio ꝓph̓ę ē ꝯfutare iudęos chriſti ꝯtēptores. Modꝰ. Tres ſūt partitiōes. In primaparte increpat iudęos ⁊ deſcribit eoꝝ maliciā. In ſcd̓a parteminat̉ iudiciū: ibi: Nōne cogͦſcēt. In tertia: p̨̄dicit ꝯuerſionē iudęoꝝ: ibi: Quiſ dabit. Et nota ꝙ bis ē iſte pſalmꝰin pſalterio: ad ſignificādū pͦ inſipiētiā iudeoꝝ: et poſtea gentiliū. Sic enī eſt duplex excęcatio: ⁊ duplex illumīatio. In pͦaduentu excęcati ſūt iudęi ⁊ illuminati ſunt gentiles: et in finefiet ecōuerſo. Exemplū eſt de ſole: qui illumīat de die vnumhemiſpęriū: de nocte alterū. Hoc ſignificat̉ Ionę. iij. c. perhederā: quę vna nocte nata eſt: ⁊ vna nocte perijt. Primo gͦincrepās iudęos: dic̄ q ¶ Dixit inſipiens. q. d. iudęi deſiderauerant aduentum chriſti: ſed cum venit: Dixit inſiꝑiens: id eſt iudęus: Vere inſipiens. quia veram ſapientiā:id eſt chriſtum dei filiū incarnatum nō habēs ꝑ fidē: Dixitin corde ſuo: qͣſi nonMoraliter q ¶ Dixit inſipiens: Hic reprehenditurpeccator. Primo de peccato cordis in conſenſu: ibi: Dixitinſipiens. Secundo de peccato operationis: ibi: Corrupti ſunt. Tertio/ de peccato conſuetudinis: ibi: Et abominabiles. Quarto de peccato omiſſionis: ibi: Nō eſt quifaciat bonū ⁊cͣ. Primo igit̉ vocat peccatorē inſipientē:quia veram ſapientiā non habet: vt dicitur Sap̄. j. a. In maliuolam animā non introibit ſapientia: nec habitabit ī corpore ſubdito peccatis. Iteꝫ qꝛ non ſapiūt ei ſapida j. Corꝭ. ij.d. Animalis homo non percipit ea quę ſunt ſpirituſ dei. Itēquia eſt ſtultꝰ: qui modica delectatione ſe dānat. Un̄ Gregꝰ.Quid inſanius qͣꝫ pro momentanea delectatione ęternis ſemancipare ſupplicijs? Hic quando cōſentit peccato DicitX in corde ſuo non eſt deꝰ
Triplex bonū
Psͣ. 26.Al̓. ⁊ imprudēs
Partitiopſalmi
ta tria per q̄eꝰ ſuos armatontra dia
d 5