V
gͦ dn̄e: dēdiſti lęticiā in cordecmeo. Arfructu frumēti/ vinid ⁊ olei ſui ml̓tiplicati ſūt. Inᵉpa̓ce ī idipſuꝫ: ⁊ dormiā ⁊ reqͥſꝫ eſcā. Qm̄ tu dn̄e ſingularitin ſper ꝯſtituiſti me.In finē ꝓ ea q̨̄ conſequit̉
hęreditatem.V.Erba mea rau̓ribꝰ ꝑcipe dn̄e: ītellige clanlimorē meū. Intende̓vocitoronis meę: rex meusn̄ ⁊ deꝰ meꝰ. Qm̄ ad te oraboo dn̄e: mane exaudies vocem
cifirū nō erubeſco: crucifixū p̨̄dico: crucifixū credo. Et qꝛ exhac ſignatione lętat̉ homo ſpiritualit̓: ſubdit: a¶ DDediſti .ſ. ex hoc: b ¶ Lęticiā ī corde meo: nō extra in vanis:qꝛ om̄is gloria regis ab intus. Sꝫ illi multi qͥ dicūt: Quisoſtēdit nobis bona: exteriꝰ gaudēt: ī hoc .ſ. ꝙ c ¶ A fructu frumēti/ vini⁊ olei ſui multiplcati ſūt .ſ. nūero poſſeſſionū/ ꝑſonaꝝ ⁊ malitiaꝝ/ curaꝝ ⁊ erūnarū. Exo. v. b. Diſperiſus eſt ppl̓s ꝑ oēm terrā ęgypti/ ad colligēdas paleas .i. tꝑalia.e Et dicit: A fructu⁊c̄. qꝛ in his putanteſſe fructū .i. ꝯſūmatūhonū. Ul̓ ẜm aliā lr̄aꝫ: A tꝑe frumenti ⁊cͣ .i. a tꝑali frumētovino ⁊ oleo. Nota etiā ꝙ dic̄/ Sui: qd̓ referēdū ē ad qͦdlibetilloꝝ triū: vt dicat̉: Sui vini: ad differentiā illiꝰ de qͦ dicit̉:Et calix meus inebriās qͣꝫ p̨̄clarus eſt. Et Zach̓. ix. d. Uinūgerminās virgines. Sui olei: ad differentiā illiꝰ de qͦ dicit̉:Impinguaſti ī oleo caput meū. Sui frumēti: ad differentiā illiꝰ de qͦ dicit̉: Et adip̄e frumēti ſatiat te. Ita ipſi multiplicati ſūt: ⁊ ponūt fructū ⁊ finē ſuū iſta tꝑalia. Sꝫ ego dicitiuſtꝰ aliū finē ītēdo: hūc .ſ. d In pace pectorꝭ: ſ¶Dormiā: in p̨̄ſenti: g¶ Et/ in futuro requięſcā .i. ꝑfecte quieſcā ī pace ęternitatis: Quę pax eſt e. ¶ In idipſū .i. inuariabilis ⁊ īmutabilis. Pax p̨̄ſentꝭ tꝑis nō eſt in idipſū: qꝛ ſępevariat̉ ⁊ mutat̉. Et in hoc verſu notant̉ qͣttuor q̨̄ ſūt in fructu iuſti. Primū eſt trāquillitas: ibi: In pace. Ioh̓. xiiij.d. Pacē relinquo vobis: pacē meā do vobis .i. dabo/ ſic̄ dicit ibi Glo. Psͣ. Qui poſuit fines tuoſ pacē. Secūdū eſt immutabilitas: ibi: In idipſū: Et ꝑ hoc notat̉ cōmunio ſctōrū. Tertiū eſt ꝯtēplatiōis ſuauitas: ibi: Dormiā. Cantꝭ.v. a. Ego dormio/ ⁊ cor meū vigilat. Eccͣs. v. c. Dulcis eſtſomnus operanti. Quartū eſt om̄is laborꝭ excluſio: ibi: Erequieſcā. Apocꝭ. xiiij. c. Amodo iā dicit ſpūs vt requieſcant a laboribus ſuis. Ad vltimū totū attribuit dn̄o: hQQm̄ tu dn̄e: Quaſi dormiā ⁊ reqͥeſcā: Qm̄ tu dn̄e ſingulariter in ſꝑe ꝯſtituiſti me .i. ꝯſtituiſti me ī ſpe vniusrei. Et hoc ſingularit̓/ nō multipliciter. De qua vna re Psͣ.Unā petij a dn̄o. Lucꝭ. x. g. Unū eſt neceſſariū. Ul̓ ſic puncta: Qm̄ tu dn̄e ſingulariter .i. qͥ es ſingularꝭ dn̄s: quiai. vnꝰ dn̄s/ vna fides/ vnū baptiſma: In ſꝑe ꝯſtituiſti me:Hoc nō mutat̉. Prima expoſitio melior eſt.¶ Expoſitio Psͣ. V.Erba mea ⁊cͣ.Titulus: In finē ꝓ ea q̨̄ ꝯſequit̉ hęreditatē.a. ¶ Legit̉ Gen̄. xxj. a. ꝙ abraa habuit filiū iſaac/ de libera ſara: Habuit ⁊ hiſmael/ de ancilla agar. Filiꝰ ancillę ꝑſequebat̉ filiū liberę. In qͣ ꝑſecutiōe ſara ītellexit ſpūalē ꝑſecutionē: ⁊ dixit: Eijce ancillā ⁊ filiū eiꝰ: nō em̄ hęres erit filiancillę cū filio meo iſaac. Per ancillā ⁊ filiū ſuū intelligit̉ ſyagoga: q̨̄ eccl̓iaꝫ ꝑſequit̉: q̨̄ nō eſt ꝯſecuta hęreditatē ſacręſcpͥturę. Matth̓. xxj. d. Auferet̉ a vobis regnū dei. Nec hęreditatē ęternā: Un̄ in perſona iudeoꝝ ꝯquerit̉ Hieremias/Chren̄. v. a. Hęreditas nr̄a verſa ē ad alienos. Per liberā ⁊filiū eiꝰ intelligit̉ eccl̓ia: q̨̄ plures filios gignit ꝑ gr̄am qͣꝫ pernaturam. Et eiecto filio ancillę .i. ſynagogę: filiꝰ liberę .i. eccieſię / manebit ī domo in ęternū: Ioh̓. viij. e. Eſt gͦ ſenſus tituli. Psͣ iſte dirigens nos in finē .i. in chriſtū eſt ſcpͥtus ꝓ eahonorāda q̨̄ ꝯſequit̉ hęreditatē ęternā: hęc eſt eccl̓ia. ¶ Psͣlſte triꝑtitus eſt ẜm Caſſiodoꝝ. In pͥma parte oſtendit ꝑ q̨̄acquirit̉ hęc hęreditas: ibi: Uerba mea. In ſcd̓a petit auxiliū ꝯtra impedimēta q̨̄ ei ęmula īgerit: ibi: Dn̄e deduc.In tertia on̄dit q̨̄ ſit hęreditaſ: ibi: Et lętent̉. Primū gͦ eſtę qd̓ acquirit̉ hęc hęreditas .ſ. or̄o. Un̄ docet nos orare eccieſia exemplo ſuo/ dicēs: Uerba mea ⁊cͣ. Nota ꝙ pͥmoon̄dit or̄onē ſuā eſſe multiplicē: ibi: Uerba mea. Scd̓o intenta: ibi: Intellige clamorē meū. Tertio deuotā: ibi:
Intēde voci or̄onis meę. Quarto ꝑſeuerātē: ibi: Qm̄ad te orabo dn̄e. Quinto efficacē: ibi: Exaudies vocē meā. Hęc ergo ſingillatim videamꝰ. i ¶ Uerba mea⁊cͣ. Oſtendit orationē ſuam eſſe multiplicē ꝑ hoc ꝙ dicit inplurali: v̓ba. Et hoc neceſſariū ē cū hō multas habeat infirmitateſ. Quia vt dicit Hieroꝰ: Nō ſanatoculū qd̓ ſanat calcaneū. Dic̄ gͦ: O Dn̄everba mea .i. orispſalmodiā: k Auribꝰ ꝑcipe .i. p̨̄ſentiatuę maieſtatꝭ. Et eſtāthropoſpathos: Aures em̄ nō ſunt in deoẜm ꝙ deus. Et dicitAuribꝰ pluralit̓: qꝛdeus duas habet aures .ſ. interiorē qͣ d̓r audire qn̄ dat bonaſpūalia: Et exteriorē qͣ d̓r audire qn̄ dat bona tꝑalia. Et qꝛverba oris nō ꝓſunt/ niſi aſſit clamor ⁊ intētio cordis: addit:l ¶ Intellige clamorē meū .ſ. cordis potius qͣꝫ oris: Sic̄clamabat moyſes tacens: Exo. xiiij. d. Et ſuſanna/ Dan̄.xiij. e. Et hoc habet̉ ex vi verboꝝ q̨̄ ponit. Dicit em̄: Auribꝰ ꝑciꝑe v̓ba: intellige clamorē meū. Vocalis em̄clamor aure ꝑcipit̉: ſpūalis ītelligit̉. Nec ſolū ītellige vel audi: ſed etiā m ¶ Intende: qd̓ plus eſt voci orationismeę. Hic oſtendit orationē ſuā eſſe deuotā. Et nota ꝙ hictria notant̉ q̨̄ ꝯcurrunt in vera oratione .ſ. ipſa vocalis pſalmodia. Sed hęc nō eſt oratio ſed potius carmen vel narratio/ niſi qd̓ ꝓfert̉ in ore: verſet̉ in corde. Un̄ dicit̉ Amos. v.g. Auferat a me tumultū carminū ſuoꝝ. Et ideo ſecundo neceſſaria eſt cordis applicatio. Itē ⁊ ſi ſit vocalis pſalmodiain ore/ ⁊ etiā verſet̉ in corde quātū ad intellectū ſolū: nō pōtrecte dici or̄o/ ſed potiꝰ lectio. Un̄ tertio neceſſaria eſt ibi cūintellectu/ affectuſ deuotio. Quātū ad primū dicit: Uerbamea ⁊cͣ. Quātū ad ſecūdū: Intellige ⁊c̄. Quātū ad tertiū: Intende ⁊c̄. Et eſt oro pius affectus mentꝭ/ in deūtendēs: plęrūqꝫ ne pigritet̉/ in vocē ꝓrūpēs. In hac diffinitiōe notant̉ illa tria/ ſꝫ retrogrado ordine: ẜm .ſ. ꝙ magꝭ deoplacēt: Plꝰ em̄ deo placet affectꝰ deuotio/ q̨̄ notat̉ ibi/ Piusaffectꝰ ⁊cͣ. qͣꝫ ītellectꝰ applicatio: q̨̄ notat̉ ibi/ In deū tendēs.Et plus placet deo cordis applicatio qͣꝫ vocū ꝓlatio: q̨̄ notat̉ ibi/ Plęrūqꝫ in vocē ꝓrūpens. Et ponit hic tria alia verba .ſ. Dn̄e/ rex/ et deꝰ. Dn̄o debet̉ timor: regi/ honor: deoamor. Ad timorē dn̄i ꝑtinet vocal̓ laudatio. Psͣ. Qui timetꝭdn̄m laudate eū. Ad honorē regis/ ſpectat ītellectus applicatio. Prouerb̓. xiiij. d. Acceptꝰ eſt regi miniſter intelligens.Ad amorē dei/ ꝑtinet affectio. Itē ꝑ hoc ꝙ eſt hic trina oratio .ſ. Perciꝑe ⁊cͣ. Intellige ⁊cͣ/ Intēde ⁊cͣ. notat̉ ꝙ īfide trinitatis ē orandū. Iacob̓. j. a. Poſtulet ī fide nihil hęſitans. Quę trinitas notat̉ in illis tribus verbis: Dn̄e/ rexdeus. Per dn̄m/ intelligimꝰ ſpm̄ ſctm̄: Per regē/ filiū: Perdeū/ patrē. Ad dn̄m ⁊ regē ⁊ deū dirigit or̄onē ſuā: qͣſi ad totā trinitatē dirigendā. Et licet dicat/ ⁊ dn̄e/ ⁊ rex/ ⁊ deꝰ: q̨̄ plura noīa ſunt: nō tn̄ dicit: percipite/ vel intelligite ⁊cͣ. ſed percipe ⁊cͣ. In qͦ notat̉ vnitas eſſentię/ ⁊ pluralitas ꝑſonaꝝ. Etideo recte ter ponit̉/ ⁊ ſingulariter ponit̉: ſicut ibi: Bn̄dicatnos deus/ deus noſter/ bn̄dicat nos deus. Un̄ Ioh̓. x. f. dicit chriſtus: Ego ⁊ pater vnū ſumꝰ. Per hoc ꝙ dicit/ ſumꝰ:elidit errorē ſabellij. Per hoc ꝙ dicit/ vnū: elidit errorē arrij.n ¶ Qm̄ ad te orabo dn̄ę. Hic on̄dit orationē ſuā eē ꝑſeuerantē. Cōtinuatio. Bn̄ dico: Intēde voci oratiōismeę: qm̄ ad te/ vnū habendū/ nō tēporalia/ orabo: perſeueranter etiā ſi ſemel vel pluries repulſus fuero. Col̓. iiij.b. Orationi inſtāte. Lucꝭ. xj. a. Si perſeuerauerit pulſans.Et poſt: Petite ⁊ dabit̉ vobis: q̨̄rite ⁊ inuenietꝭ: pulſate .ſ. ꝑſeuerant̉/ ⁊ aperiet̉ vobis. Iob. xiij. c. Etiā ſi occiderit mein ipſo ſperabo. Et ideo ſequit̉: o ¶ Mane exaudiesvocē meā. Hic oſtendit orationē eſſe efficacē: Et notabiliter dicit mane ad litterā: tunc em̄ p̨̄cipue eſt tp̄s or̄onis.Iugꝰ.
Ps. .44.
reor meū.tempore. li
Al̓. rexaudidomine.
apdormiā ſiſomnū capiā. r
Al̓. ⁊obſecrationis.
habitarefeciſti mē. 7
Deꝰ d̓r habereduas aures.
Pō.21.
Psͣ. 22.Psͣ. 147.
Tria ꝯcurruntin vera or̄one.
uctus iuſtiquadruplex.
Psͣ. 147.
Quid ſit or̄o.
Psͣ. .26.Eph̓. 4. a.
Psͣ .21.
pͥen̄. 21. b.bal̓. 4. d.
Psͣ.66.
tioi.
b 4 Un̄ -