Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

V

dn̄e: dēdiſti lęticiā in cordecmeo. Arfructu frumēti/ vinid olei ſui ml̓tiplicati ſūt. Inᵉpa̓ce ī idipſuꝫ: dormiā reqͥſꝫ eſcā. Qm̄ tu dn̄e ſingularitin ſper ꝯſtituiſti me.In finē ea q̨̄ conſequit̉

hęreditatem.V.Erba mea rau̓ribꝰcipe dn̄e: ītellige clanlimorē meū. Intende̓vocitoronis meę: rex meus deꝰ meꝰ. Qm̄ ad te oraboo dn̄e: mane exaudies vocem

cifirū erubeſco: crucifixū p̨̄dico: crucifixū credo. Et qꝛ exhac ſignatione lętat̉ homo ſpiritualit̓: ſubdit: DDediſti .ſ. ex hoc: b Lęticiā ī corde meo: extra in vanis:qꝛ om̄is gloria regis ab intus. Sꝫ illi multi dicūt: Quisoſtēdit nobis bona: exteriꝰ gaudēt: ī hoc .ſ. c A fructu frumēti/ vini olei ſui multiplcati ſūt .ſ. nūero poſſeſſionū/ ꝑſonaꝝ malitiaꝝ/ curaꝝ erūna. Exo. v. b. Diſperiſus eſt ppl̓s oēm ter ęgypti/ ad colligēdas paleas .i. tꝑalia.e Et dicit: A fructu⁊c̄. qꝛ in his putanteſſe fructū .i. ꝯſūmatūhonū. Ul̓ ẜm aliā lr̄aꝫ: A tꝑe frumenti ⁊cͣ .i. a tꝑali frumētovino oleo. Nota etiā dic̄/ Sui: qd̓ referēdū ē ad qͦdlibetilloꝝ triū: vt dicat̉: Sui vini: ad differentiā illiꝰ de dicit̉:Et calix meus inebriās qͣꝫ p̨̄clarus eſt. Et Zach̓. ix. d. Uinūgerminās virgines. Sui olei: ad differentiā illiꝰ de dicit̉:Impinguaſti ī oleo caput meū. Sui frumēti: ad differentiā illiꝰ de dicit̉: Et adip̄e frumēti ſatiat te. Ita ipſi multiplicati ſūt: ponūt fructū finē ſuū iſta tꝑalia. Sꝫ ego dicitiuſtꝰ aliū finē ītēdo: hūc .ſ. d In pace pectorꝭ: ſ¶Dormiā: in p̨̄ſenti: Et/ in futuro requięſcā .i. ꝑfecte quieſ ī pace ęternitatis: Quę pax eſt e. In idipſū .i. inuariabilis īmutabilis. Pax p̨̄ſentꝭ tꝑis eſt in idipſū: qꝛ ſępevariat̉ mutat̉. Et in hoc verſu notant̉ qͣttuor q̨̄ ſūt in fructu iuſti. Primū eſt trāquillitas: ibi: In pace. Ioh̓. xiiij.d. Pacē relinquo vobis: pacē meā do vobis .i. dabo/ ſic̄ dicit ibi Glo. Psͣ. Qui poſuit fines tuoſ pacē. Secūdū eſt immutabilitas: ibi: In idipſū: Et hoc notat̉ cōmunio ſctō. Tertiū eſt ꝯtēplatiōis ſuauitas: ibi: Dormiā. Cantꝭ.v. a. Ego dormio/ cor meū vigilat. Eccͣs. v. c. Dulcis eſtſomnus operanti. Quartū eſt om̄is laborꝭ excluſio: ibi: Erequieſcā. Apocꝭ. xiiij. c. Amodo dicit ſpūs vt requieſcant a laboribus ſuis. Ad vltimū totū attribuit dn̄o: hQQm̄ tu dn̄e: Quaſi dormiā reqͥeſcā: Qm̄ tu dn̄e ſingulariter in ſꝑe ꝯſtituiſti me .i. ꝯſtituiſti me ī ſpe vniusrei. Et hoc ſingularit̓/ multipliciter. De qua vna re Psͣ.Unā petij a dn̄o. Lucꝭ. x. g. Unū eſt neceſſariū. Ul̓ ſic puncta: Qm̄ tu dn̄e ſingulariter .i. es ſingularꝭ dn̄s: quiai. vnꝰ dn̄s/ vna fides/ vnū baptiſma: In ſꝑe ꝯſtituiſti me:Hoc mutat̉. Prima expoſitio melior eſt. Expoſitio Psͣ. V.Erba mea ⁊cͣ.Titulus: In finē ea q̨̄ ꝯſequit̉ hęreditatē.a. Legit̉ Gen̄. xxj. a. abraa habuit filiū iſaac/ de libera ſara: Habuit hiſmael/ de ancilla agar. Filiꝰ ancillęſequebat̉ filiū liberę. In ꝑſecutiōe ſara ītellexit ſpūalē ꝑſecutionē: dixit: Eijce ancillā filiū eiꝰ: em̄ hęres erit filiancillę filio meo iſaac. Per ancillā filiū ſuū intelligit̉ ſyagoga: q̨̄ eccl̓iaꝫ ꝑſequit̉: q̨̄ eſt ꝯſecuta hęreditatē ſacręſcpͥturę. Matth̓. xxj. d. Auferet̉ a vobis regnū dei. Necreditatē ęternā: Un̄ in perſona iudeoꝝ ꝯquerit̉ Hieremias/Chren̄. v. a. Hęreditas nr̄a verſa ē ad alienos. Per liberāfiliū eiꝰ intelligit̉ eccl̓ia: q̨̄ plures filios gignit gr̄am qͣꝫ pernaturam. Et eiecto filio ancillę .i. ſynagogę: filiꝰ liberę .i. eccieſię / manebit ī domo in ęternū: Ioh̓. viij. e. Eſt ſenſus tituli. Psͣ iſte dirigens nos in finē .i. in chriſtū eſt ſcpͥtus eahonorāda q̨̄ ꝯſequit̉ hęreditatē ęternā: hęc eſt eccl̓ia. Psͣlſte triꝑtitus eſt ẜm Caſſiodoꝝ. In pͥma parte oſtendit q̨̄acquirit̉ hęc hęreditas: ibi: Uerba mea. In ſcd̓a petit auxiliū ꝯtra impedimēta q̨̄ ei ęmula īgerit: ibi: Dn̄e deduc.In tertia on̄dit q̨̄ ſit hęreditaſ: ibi: Et lętent̉. Primū eſtę qd̓ acquirit̉ hęc hęreditas .ſ. or̄o. Un̄ docet nos orare eccieſia exemplo ſuo/ dicēs: Uerba mea ⁊cͣ. Nota pͥmoon̄dit or̄onē ſuā eſſe multiplicē: ibi: Uerba mea. Scd̓o intenta: ibi: Intellige clamorē meū. Tertio deuotā: ibi:

Intēde voci or̄onis meę. Quarto ꝑſeuerātē: ibi: Qm̄ad te orabo dn̄e. Quinto efficacē: ibi: Exaudies vo meā. Hęc ergo ſingillatim videamꝰ. i Uerba mea⁊cͣ. Oſtendit orationē ſuam eſſe multiplicē hoc dicit inplurali: v̓ba. Et hoc neceſſariū ē multas habeat infirmitateſ. Quia vt dicit Hieroꝰ: ſanatoculū qd̓ ſanat calcaneū. Dic̄: O Dn̄everba mea .i. orispſalmodiā: k Auribꝰ ꝑcipe .i. p̨̄ſentiatuę maieſtatꝭ. Et eſtāthropoſpathos: Aures em̄ ſunt in deoẜm deus. Et dicitAuribꝰ pluralit̓: qꝛdeus duas habet aures .ſ. interiorē d̓r audire qn̄ dat bonaſpūalia: Et exteriorē d̓r audire qn̄ dat bona tꝑalia. Et qꝛverba oris ꝓſunt/ niſi aſſit clamor intētio cordis: addit:l Intellige clamorē meū .ſ. cordis potius qͣꝫ oris: Sic̄clamabat moyſes tacens: Exo. xiiij. d. Et ſuſanna/ Dan̄.xiij. e. Et hoc habet̉ ex vi verboꝝ q̨̄ ponit. Dicit em̄: Auribꝰ ꝑciꝑe v̓ba: intellige clamorē meū. Vocalis em̄clamor aure ꝑcipit̉: ſpūalis ītelligit̉. Nec ſolū ītellige vel audi: ſed etiā m Intende: qd̓ plus eſt voci orationismeę. Hic oſtendit orationē ſuā eſſe deuotā. Et nota hictria notant̉ q̨̄ ꝯcurrunt in vera oratione .ſ. ipſa vocalis pſalmodia. Sed hęc eſt oratio ſed potius carmen vel narratio/ niſi qd̓ ꝓfert̉ in ore: verſet̉ in corde. Un̄ dicit̉ Amos. v.g. Auferat a me tumultū carminū ſuoꝝ. Et ideo ſecundo neceſſaria eſt cordis applicatio. Itē ſi ſit vocalis pſalmodiain ore/ etiā verſet̉ in corde quātū ad intellectū ſolū: pōtrecte dici or̄o/ ſed potiꝰ lectio. Un̄ tertio neceſſaria eſt ibiintellectu/ affectuſ deuotio. Quātū ad primū dicit: Uerbamea ⁊cͣ. Quātū ad ſecūdū: Intellige ⁊c̄. Quātū ad tertiū: Intende ⁊c̄. Et eſt oro pius affectus mentꝭ/ in deūtendēs: plęrūqꝫ ne pigritet̉/ in vocē ꝓrūpēs. In hac diffinitiōe notant̉ illa tria/ ſꝫ retrogrado ordine: ẜm .ſ. magꝭ deoplacēt: Plꝰ em̄ deo placet affectꝰ deuotio/ q̨̄ notat̉ ibi/ Piusaffectꝰ ⁊cͣ. qͣꝫ ītellectꝰ applicatio: q̨̄ notat̉ ibi/ In deū tendēs.Et plus placet deo cordis applicatio qͣꝫ vocū ꝓlatio: q̨̄ notat̉ ibi/ Plęrūqꝫ in vocē ꝓrūpens. Et ponit hic tria alia verba .ſ. Dn̄e/ rex/ et deꝰ. Dn̄o debet̉ timor: regi/ honor: deoamor. Ad timorē dn̄i ꝑtinet vocal̓ laudatio. Psͣ. Qui timetꝭdn̄m laudate. Ad honorē regis/ ſpectat ītellectus applicatio. Prouerb̓. xiiij. d. Acceptꝰ eſt regi miniſter intelligens.Ad amorē dei/ ꝑtinet affectio. Itē hoc eſt hic trina oratio .ſ. Perciꝑe ⁊cͣ. Intellige ⁊cͣ/ Intēde ⁊cͣ. notat̉ īfide trinitatis ē orandū. Iacob̓. j. a. Poſtulet ī fide nihilſitans. Quę trinitas notat̉ in illis tribus verbis: Dn̄e/ rexdeus. Per dn̄m/ intelligimꝰ ſpm̄ ſctm̄: Per regē/ filiū: Perdeū/ patrē. Ad dn̄m regē deū dirigit or̄onē ſuā: qͣſi ad to trinitatē dirigendā. Et licet dicat/ dn̄e/ rex/ deꝰ: q̨̄ plura noīa ſunt: tn̄ dicit: percipite/ vel intelligite ⁊cͣ. ſed percipe ⁊cͣ. In notat̉ vnitas eſſentię/ pluralitas ꝑſonaꝝ. Etideo recte ter ponit̉/ ſingulariter ponit̉: ſicut ibi: Bn̄dicatnos deus/ deus noſter/ bn̄dicat nos deus. Un̄ Ioh̓. x. f. dicit chriſtus: Ego pater vnū ſumꝰ. Per hoc dicit/ ſumꝰ:elidit errorē ſabellij. Per hoc dicit/ vnū: elidit errorē arrij.n Qm̄ ad te orabo dn̄ę. Hic on̄dit orationē ſuāſeuerantē. Cōtinuatio. Bn̄ dico: Intēde voci oratiōismeę: qm̄ ad te/ vnū habendū/ tēporalia/ orabo: perſeueranter etiā ſi ſemel vel pluries repulſus fuero. Col̓. iiij.b. Orationi inſtāte. Lucꝭ. xj. a. Si perſeuerauerit pulſans.Et poſt: Petite dabit̉ vobis: q̨̄rite inuenietꝭ: pulſate .ſ.ſeuerant̉/ aperiet̉ vobis. Iob. xiij. c. Etiā ſi occiderit mein ipſo ſperabo. Et ideo ſequit̉: o Mane exaudiesvocē meā. Hic oſtendit orationē eſſe efficacē: Et notabiliter dicit mane ad litterā: tunc em̄ p̨̄cipue eſt tp̄s or̄onis.Iugꝰ.

Ps. .44.

reor meū.tempore. li

Al̓. rexaudidomine.

apdormiā ſiſomnū capiā. r

Al̓. ⁊obſecrationis.

habitarefeciſti. 7

Deꝰ d̓r habereduas aures.

.21.

Psͣ. 22.Psͣ. 147.

Tria ꝯcurruntin vera or̄one.

uctus iuſtiquadruplex.

Psͣ. 147.

Quid ſit or̄o.

Psͣ. .26.Eph̓. 4. a.

Psͣ .21.

pͥen̄. 21. b.bal̓. 4. d.

Psͣ.66.

tioi.

b 4 Un̄ -