Glo. ordi. Machabeorū II Ca. XV Nico. de lyra

conſiliū ꝑficeret. Et nicanor quidem cū ſummaſuꝑbia erectus cogitauerat cōmune tropheumſtatuere de iuda. Machabęus aūt confidebat gͦſemꝑ cū om̄i ſpe auxiliū ſibi a deo affuturum: ethortabat̉ ſuos ne formidarēt ad aduentū nationū: ſed ī mente haberēt adiutoria ſibi de cęlo fa dcta: ⁊ nūc ſperarent ab om̄ipotēte affuturaꝫ ſibivictoriam. Et allocutꝰ eos de lege ⁊ ꝓphetis: eadmonens etiam certamina quę fecerāt prius:promptiores conſtituit eos. Et ita animis eoꝝerectis ſimul oſtendebat gentiū fallaciā: ⁊ iura­ smentorum pręuaricationem. Singulos autemeorum armauit non clypei ⁊ haſtę munitione:ſed ſermonibus optimis ⁊ exhortationibus: expoſito digno fide ſomnio: ꝑ quod vniuerſos lęa tificauit. Erat autem huiuſmodi viſus. Oniamqui fuerat ſummus ſacerdos virū bonum et benignum: verecundū viſu: modeſtum moribus: 8⁊ eloquio decorum: ⁊ qui a puero in virtutibusexercitatus ſit manꝰ protendentē: orare ꝓ oī populo iudęorum. Poſt hoc apparuiſſe ⁊ alium virum ętate ⁊ gloria mirabilē: ⁊ magni decorꝭ habitudinem circa illū: Reſpondentē vero oniam.dixiſſe: Hic eſt fratrū amator ⁊ populi iſrael: hicteſt qui multū orat ꝓ populo: et vniuerſa ſanctaciuitate hieremias propheta dei. Extendiſſe au xtem hieremiam dextera ⁊ dediſſe iudę gladiumaureum dicentem: Accipe ſanctū gladium munus a deo: in quo deijcies aduerſarios ppl̓i meiiſrael. Exhortati itaqꝫ iudę ſermōibꝰ bonis valde: de qͥbus extolli poſſet impetꝰ: ⁊ animi iuuenum confortari: ſtatuerūt dimicare et confligere fortiter: vt virtus de negocijs iudicaret: eo ꝙciuitas ſancta ⁊ templū periclitarent̉. Erat enī bpro vxoribus ⁊ filijs: itemqꝫ ꝓ fratribꝰ ⁊ cognatis mīor ſollicitudo: maximus vero ⁊ primuspro ſanctitate timor erat templi. Sed ⁊ eos qui rin ciuitate erant non minima ſollicitudo habebat pro his qͥ congreſſuri erant. Et cum iā om­ cnes ſperarent iudiciū futurū hoſteſqꝫ adeſſent:atqꝫ exercitꝰ eēt ordinatꝰ: beſtię equiteſqꝫ oportuno in loco compoſiti: conſiderans machabęus aduentum multitudinis ⁊ apparatum variūarmorum: ac ferocitatem beſtiaꝝ: extēdens ma hnus in cęlum: prodigia facientē dominuꝫ inuocauit: qui nō ẜm armorū potentiam: ſed proutipſi placet dat dignis victoriā. Dixit autem inuocās hoc modo: Tu domine qui miſiſti angelum tuuꝫ ſub ezechia rege iuda: ⁊ interfeciſti decaſtris ſennacherib centū octogintaquinqꝫ milia: ⁊ nunc dominator cęlorū mitte angelum tuum bonū ante nos in timore ⁊ tremore magnitudinis brachij tui: vt metuant qui cū blaſphemia veniūt aduerſus populū ſanctū tuū. Et hicquideꝫ ita ꝑorauit. Nicanor autē ⁊ qͥ cū eo erāt kcū tubis ⁊ canticis admouebāt. Iudas vero et

Deu .18. e

Eſaie. 1. d

a

1. Iob̓ .2.a

E

xͣ.viliacEctī. j2..