Glo. ordi. II Machabeorum Ca. XIIII Nico. de lyra
aūt ciuibꝰ etiā ꝯſulens. Nā illoꝝ prauitate vniuerſuꝫgenꝰ nr̄m nō minime vexat̉. Sed oro his ſingul̓ o rexcognitꝭ: ⁊ regioni ⁊ generi ẜm hūanitatē tuā ꝓmul agatā oībꝰ ꝓſpice. Nam qͣꝫdiu ſuꝑeſt iudas impoſſibileeſt pacē eſſe negocijs. Talibꝰ aūt ab hͦ dictis: ⁊ cęteri bamici hoſtilit̓ ſe hn̄tes adu̓ſuſ iudā īflāmauerūt demetriū. Qui ſtatī nicanorē p̄poſitū elephātoꝝ ducē miſitoin iudęā: datꝭ mādatꝭ vt ip̄m qͥdē iudā caꝑet viuū: eoſꝟo qͥ cū illo erāt diſꝑgeret: ⁊ ꝯſtitueret alchimū maximi tēpli ſūmū ſacerdotē. Tūc gētes q̨̄ d̓ iudęa fugerātiudā: ſegregatī ſe nicanori miſcebāt: miſerias ⁊ cladesiudeoꝝ ꝓſperitates reꝝ ſuaꝝ exiſtimātes. Audito itaqꝫ iudęi nicanorꝭ aduētu ⁊ cōuētu nationū: ꝯſperſi t̓rarogabāt eū qͥ ppl̓ꝫ ſuū ꝯſtituit ī ęt̓nū cuſtodiret: qͥqꝫ ſuā gͦportionē ſignis euidētibꝰ ꝓtegit. Imꝑante aūt duceſtatī īde mouer̄t: ꝯuener̄tqꝫ ad caſtellū deſſau. Simonvero frat̓ iudę cōmiſerat cū nicanore: ſꝫ ꝯt̓ritꝰ ē repētino aduētu adu̓ſarioꝝ: nicanor tn̄ audiēs v̓tutē comi htū iudę ⁊ anī magnitudinē quā ꝓ patrie certamībushēbāt: ſanguīe iudiciū facere metuebat. Ꝙͣobrē p̄miſit poſſidōiū ⁊ theodotiū ⁊ matthiā: ⁊ vt darēt dextraſatqꝫ acciꝑent. Et cū diu de his ꝯſiliū ageret̉ ⁊ ip̄e duxad multitudinē retuliſſet: oīm fuit vna ſnīa amicitijsānuere. Itaqꝫ diē ꝯſtituer̄t qͣ ſecreto int̓ ſe agerēt: ⁊ ſingul̓ ſellę ꝓlate ſūt ⁊ poſitę. Pręcepit āt iudas armatoeē locꝭ oportūis: ne forte ab hoſtibꝰ repēte mali aliqͥdoriret̉: ⁊ ꝯgruū colloquiū fecer̄t. Horabat̉ āt nicanorhieroſolymis nihilqꝫ iniq̨̄ agebat: gregeſqꝫ turbarū q̄ hꝯgregatę fuerāt dimiſit. Habebāt aūt iudā ſꝑ chaꝝ exaīo: ⁊ erat viro inclinatꝰ. Rogauitqꝫ eū ducere vxorēfilioſqꝫ ꝓcreare. Nuptias fecit: quiete egit: cōiterqꝫ viuebāt. Alchimꝰ aūt vidēs charitatē illoꝝ adīuicē ⁊ cō nuentiōes: venit ad demetriū: ⁊ dicebat nicanorē rebꝰalienis aſſentire: iudāqꝫ regni īſidiatorē ſucceſſorē ſibideſtinaſſe. Itaqꝫ rex exaſꝑatꝰ ⁊ peſſimis huiꝰ crimīationibꝰ irritatꝰ: ſcripſit nicaōri dicēs: grauit̓ qͥdē ſe ferrede aīcitię ꝯuētiōe: iuſſitqꝫ machabęu citiꝰ mitte̓ vinctiantiochiā. Quibꝰ cognitꝭ nicanor cōſternabat̉ ⁊ grauit̓ ferebat: ſi ea q̨̄ ꝯuenerāt irrita faceret: nihil lęſus aviro: ſed qꝛ regi reſiſtere nō poterat oportunitatē obuabat qͣ p̄ceptū ꝑficeret. At machabęꝰ vidēs auſteriꝰ aͣſecū agere nicanorē: ⁊ ꝯſuetū occurſū ferociꝰ exhihētē:intelligēs nō ex bono eē auſteritatē iſtā: paucꝭ ſuoꝝ cōgregatꝭ occultauit ſe a nicanore. Qd̓ cū ille cognouitvfortit̉ ſe a viro p̄uētū vēit ad maximū ⁊ ſctīſſimū tēplū:⁊ ſacerdotibꝰ ſolitas hoſtias offerētibꝰ: iuſſit tradi ſibi xvirū. Quibꝰ cū iuramēto dicētibꝰ neſcire ſe vbi eēt qͥq̨̄rebat̉: extēdēs manū ad tēplū iurauit dicēſ: Niſi mihi iudā vīctū tradideritꝭ: iſtd̓ dei phanū ī planiciē deducā: ⁊ altare effodiā: ⁊ tēplū hͦ libero pr̄i ꝯſecrabo. Ethis dictꝭ abijt. Sacerdotes āt ꝓtēdētes manꝰ ī cęlū īuocabāt deū qͥ ſꝑ ꝓpugnator eēt gētꝭ ip̄oꝝ: hęc dicentes: Tu dn̄e vniu̓ſoꝝ qͥ nulliꝰ īdiges voluiſti tēplū habitatiōis tuę ī nob̓ fieri. Et nūc ſctēſctōꝝ oīm dn̄e: ꝯſer aua in ęternuꝫ domū iſtā impollutā q̨̄ nuꝑ mūdata eſt. bRazias autē quidam de ſenioribus ab hieroſolymis e
l
B