Glo. ordi. ¶ Machabeorū Ca. XIIII Nico. de lyra
d̓ iudaico exercitu: qͥ reqͥſitꝰ cōprehēſus ē ⁊ ꝯcluſus. Iteꝝ rex aſermonē habuit ad eos qͥ erātin bethſuris: dexterā dedit: accępit: abijt: cōmiſit cū iuda: ſu 8peratus ē. Ut aūt cognouit re ꝰbellaſſe philippū antiochię quirelictus erat ſuꝑ negocia: mente cōſternatus iudęos deprecans: ſubdituſqꝫ eis iurat deoībus quibꝰ iuſtū viſum eſt: ⁊recōciliatus obtulit ſacrificiū:honorauit tēplum ⁊ munerapoſuit: machabęū amplexatꝰ:eſt: ⁊ fecit eū a ptolęmaide vſqꝫ ad gerrenos ducē et principem. Ut aūt venit ptolęmaidaꝫ grauiter ferebāt ptolęmēſes amicitię cōuētionē: qͥ indignātes ne forte fędus irrūpe hret. Tunc aſcendit lyſias tribu inal: ⁊ expoſuit rationē ⁊ populuꝫ ſedauit: regreſſuſqꝫ ē antiokchiam. Et hͦ mō regis ꝓfectio⁊ reditus ꝓceſſit. Ca. XIIIIEd poſt triennij tem l3ſpus cognouit iudas⁊ qui cū eo erant: demetriū ſeleuci cū ml̓titudīe valida ⁊ nauibus ꝑ portū tripolis aſcendiſſe ad loca oportu inna: ⁊ tenuiſſe regiones aduer nſus antiochū ⁊ eius ducem lya ſiam. Alchimus autē quidam oqui ſummꝰ ſacerdos fuerat: ſꝫ ꝑvolūtarie coinquinatus ē tē qporibus cōmixtionis: conſiderrans nullo mō ſibi eſſe ſalutē:neqꝫ acceſſū ad altare: vēit ad ͦdemetriū regē centeſimo qͥnqͣgeſimo anno offerēs ei aureācoronā ⁊ palmaꝫ: ſuꝑ hęc ⁊ ta xlos qui tēpli eſſe videbant̉. Et yip̄a quidē die ſiluit. Tempꝰ autē oportunū dementię ſuę nactus cōuocatꝰ a demetrio adꝯſiliū: ⁊ int̓rogatꝰ quibꝰ rebus⁊ cōſilijs iudęi niterent̉ rn̄dit:Ipſi qui dicunt̉ aſſidei iudęo 3rū quibꝰ p̨̄eſt iudas machabęꝰbella nutriūt: et ſeditiōes mouēt: nec patiunt̉ regnū eē quietū. Nā ⁊ ego defraudatꝰ parētū gl̓ia: dico aūt ſūmo ſacerdotio huc veni: pͥmo quidē vtilitatibꝰ regis fidē ſeruans: ſcd̓o
F
G
A
B