Aico. de lyraDanielis. Ca. XIIINico. de lyra

ti ſūt erubuerūt ſerui vehemēter: quia nunqͣꝫa I nedum factus.dictus fuerat ſermo huiuſcemodi de ſuſanna.de more.Et facta eſt dies craſtina. Cūqꝫ veniſſet ppl̓se ad virū eiꝰ ioachim: vener̄t ⁊ duo p̄ſbyteri pleni iniqͣ cogitatiōe aduerſus ſuſannā: vt interfficerēt eā. Et dixerūt coram populo: Mittitead ſuſānā filiaꝫ helchię vxorē ioachiꝫ. Et ſtatīg miſerūt. Et venit cū parētibꝰ ⁊ filijs: ⁊ vniuerſis cognatis ſuis. Porro ſuſāna erat delicataa § pulchrior moribus.hnimis ⁊ pulchra ſpecie. At iniqͥ illi iuſſerunt vta I extrema linea amare non nihil eſt.diſcooꝑiret̉: erat enī cooperta vt vel ſic ſatiā§. i. viſu.pinquirent̉ decore eiꝰ. Flebant igit̉ ſui ⁊ oēs qͥ nouein rāt eā. Cōſurgētes aūt duo p̄ſbyteri in medioppl̓i: poſuer̄t manꝰ ſuaſ ſuꝑ caput eiꝰ. Quę flēsa §quaſi diceret: Ad te leuaui oculos meos qͥ habitas in celis.ſuſpexit ad cęlū. Erat enī cor eiꝰ fiduciā habēsī dn̄o. Et dixerūt p̄ſbyteri: Cū deambularema F ne alius teſtis queratur.ī pomerio ſoͣli: īgreſſa ē hęc cū duabꝰ puellis: ⁊a I coniecturas innectunt.clauſit oſtia pomerij: ⁊ dimiſit a ſe puellaſ. Uenitqꝫ ad eā adoleſcēſ qͥ erat abſcōditꝰ: ⁊ ꝯcūbuit cū ea. Porro nos cū eſſemꝰ in angulo pomerij vidētes iniqͥtatē cucurrimꝰ ad eos: et vidi­ xa § quaſi qd̓ vidimus teſtamur.mus eos pariter cōmiſceri. Et illū qͥdē nō qui yuimus comp̄hendere: qꝛ fortior nobis erat: ⁊aꝑto oſtio exiliuit. Hanc aūt cū apprehendiſſe:mus īterrogauimꝰ quiſnā eēt adoleſcēs: ⁊ noluit indicare nobis. Huiꝰ rei teſtes ſumus. Crea I omnis populub F a natura. c 5 ab officio.didit eis multitudo qͣſi ſenibus ⁊ iudicibꝰ poa ſ quaſi ream. b F cordis affectu cōfeſſione pura cōſcientia bona:hec eſt vox magna hoībus occulta: deo audita.puli: ⁊ ꝯdēnauerūt eāꝫ ad mortē. Exclamauit ꝑaūt voce magna ſuſanna: et dixit: Deus ęternę qͥ abſcōditoꝝ es cognitor: qͥ noſti oīa anqͣꝫ§innocentē.fiant: tu ſcis qm̄ falſum tulerūt cōtra me teſtimermoniū: ⁊ ecce morior cuꝫ nihil horū fecerim§cuius aures in p̄ces iuſtoiſti malicioſe cōpoſuer̄t adu̓ſū me. Exaudiuitdaūt dn̄s vocē eiꝰ. Cūqꝫ duceret̉ ad mortē ſuſcia F nō dedit: qꝛ iā in eo erat ſed ꝓpter etatis infirmitatē quieſcebatnec oꝑa ſua demōſtrabat: ſꝫ occaſione data ſuſcitauit ꝓ ſācta femīa.tauit dn̄s ſpiritū pueri iunioris cuius nomena I ſpū ſuſcitato ⁊ ſuggerente. b5 vix in ſcripturis ſctīs vox peccatoris magna dicit̉.daniel: et exclāmauit voce magna: Mundusa § quaſi non conſentio.ego ſum a ſanguīe huiꝰ. Et cōuerſus oīs ppl̓squid ſibi vult.ad eū dixit: Quis eſt iſte ſermo quē tu locut§ indiſcretes? Qui cum ſtaret ī medio eoꝝ ait: Sic fatuifilij iſrl̓: non iudicātes neqꝫ qd̓ verū eſt cognoꝯergoſcentes: condemnaſtis filiā iſrael Reuertimiſp̄ſbyterini ad iudiciū: quia falſum teſtimonium locuti

O

E

r 2. q. 1.deus. q.ep̄s. c. cōluiſti. Dpe. di. 2.q. 6ꝯgnouimus. in fi.

2. q. 7 §.Itē cuꝫ balaam. ꝟ. daniel.

PPro. 19 e