Glo. ordi. Danielis Ca.XIII Nico. de lyra

a I nō regebāt ſꝫ regere videbāt̉ qꝛ male p̄erant.debant̉ regere populum. Iſti frequētabāt domū ioachin: ⁊ veniebant ad eos oēs qͥ habebāt iudicia. Cū auteꝫ populꝰ reuertiſſet ꝑ aa meridiē ingrediebat̉ ſuſāna: ⁊ dea I hīc oſtēdit̉ ꝙ recte qͥs ad vegetandū corpꝰ deambulabat ī pomerio viri ſui. Etambulet. a ¶ Auerte oculos meos ne videāt vab Fal̓s ſeniore:nitatesvidebāt eā ſene̓s qͦtidie ingrediēb tem ⁊ deambulātē: ⁊ exarſerūt incōcupiſcētia eiꝰ. Et euerterūt ſen§a recto.ſū ſuū: ⁊ declinauerūt ocl̓os ſuosſceleſtia nō cogitarēt. bſſiue dei ſiue honeſtaſiue nature q̄ oībꝰ ad bonū inſita ſunt. qͣꝫuisdicesvt nō viderēt cęlū: neqꝫ recordarētur iudicioꝝ iuſtorū. Erāt enī ambo vulnerati amore eiꝰ: nec indicauerūt ſibi viciſſim dolorē ſuū. Erubeſcebāt enindicare ſibi cōcupiſcentiam ſuam volētes cōcubere cuꝫ ea. Et obſeruabant quotidie ſollicitiusvidere eam. Dixitqꝫ alter ad alteruꝫ: Eamus domum: quia hora prādij eſt. Et egreſſi receſſerunta ſe. Cunqꝫ reuertiſſent: venerunt in vnum et ſciſcitantes ab inuicem cauſam confeſſi ſunt concupiſcentiam ſuā. Et tunc in cōmune ſtatuerunt tēpus quando eam poſſint inuenire ſolā. Factumeſt auteꝫ cum obſeruarent diem aptum: ingreſſaeſt aliquādo ſicut heri ⁊ nudiuſtertius cum duabus ſolis puellis: voluitqꝫ lauari ī pomerio. Ęſtꝰquippe erat: et non erat ibi quiſqͣꝫ pręter duosſenes abſconditos: et contemplantes eaꝫ. Dixitergo puellis: Afferte mihi oleum et ſmigmata:et oſtia pomerij claudite vt lauer. Et fecerunt ſicut p̨̄ceperat. Clauſeruntqꝫ oſtia pomerij: ⁊ egreſſę ſunt per poſticum vt afferrent quę iuſſerat. Neſciebatqꝫ ſenes intus eſſe abſconditos. Cum autem eſſent egreſſę puellę: ſurrexerunt duo ſenes:et accurrerunt ad eam et dixerunt: Ecce oſtia pomerij clauſa ſunt: ⁊ nemo nos videt ⁊ in concupiſcētia tui ſumus. Ꝙobrem aſſentire nobis ⁊ cōmiſcere nobiſcum. Qd̓ ſi nolueris: dicemus teſtimonium contra te ꝙ fuerit tecum iuuenis: et oba F timore mortis: humanū quippe eſt mortē timere vel opprobrij vel ignominie quā ille minabantur.hāc cauſā emiſeris puellas a te. Ingēmuit ſuſanmna et ait. Anguſtię ſunt mihi vndiqꝫ. Si enī hoc.a ſ pctm̄ quotiēs peccamꝰ morimur: qͦtiēs benefacimus viuimus.egero mors mihi ē: ſi āt nō egero n̄ effugiā manꝰa ſin greco nō habet̉ melius ſed bonū eligāter ne ex comparatione peccatum videatur dicere bovr̄as. Sed meliꝰ eſt mihi abſqꝫ oꝑe incidere ī ma­ r7F cui oīa nuda.nus vr̄as qͣꝫ peccare ī ꝯſpēctu dn̄i. Et exclamauitsa I nō aeris ꝑcuſſiōe ſꝫ pudicicie magnitudīe. b §ſꝫ nō voce magnavoce magͣ ſuſāna exclamauer̄t āt ⁊ ſenes adu̓ſusteā. Et cucurrit vnꝰ ⁊ aꝑuit oſtiū pomerij. Cū gͦ au vdiſſēt clamorē famuli domꝰ ī pomerio: irruerūt ꝑpoſticū vt viderēt qͥdnā eēt. Poſtqͣꝫ āt ſenes locu x

S