¶ Nico. de lyraGlo. ordi.¶ Iudith Ca. X
b F audito miraculo.a §ſolusge̓ntes agnoſcāt quia tu es deus⁊ nō ē aliꝰ p̨̄ter te.¶ Ca. XActū eſt autē cū ceſſaſſet byclamare ad dn̄m: ſurrexitde loco in quo iacuerat ꝓſtrata ad dn̄m. Uocauitqꝫ abram ꝓa ſuā: ⁊ deſcēdēs ī domū ſuā abſtu 5lit a ſe ciliciū: ⁊ exuit ſe veſtimētisa F lachrymis penitētie. b §opera caruis.viduitatis ſuę. Et lauit corpꝰ ſuū sa § carnis mortificatione.§. i. diſtinxit ſolertidiſcretione ſingulas cogitatis mēti⁊ vnxit ſe myrtō optīo: ⁊ diſcrimi hnauit crinē capitis ſui: ⁊ impōſuit ia § galeā ſalutis. b Fmentem. c §operibus ſuis.mitram ſuꝑ caput ſuū: ⁊ induit ſe kſ ſpe futuroꝝ bonoꝝ: q̄ dabūt̉ ſctīs ī dextera ꝑollocādis. b 5. cōgreſſus opeꝝ euāgelicis munip̄ceptiveſtimētis iocūditatꝭ ſuę. Indu̓itqꝫ ſādalia pedibus ſuis: aſſūpſitqꝫ mya ſ caſtitatis. b§ ſignaculū fidei: de qͦ annulo ſuoſubarrauit me.dextrariola ⁊ liliā ⁊ īaures ⁊ an pya F ceterarum virtutumnulos ⁊ oībꝰ ornāmētis ſuis orna ara § a quo omne bonū. b § gratie.uit ſe. Cui etiā dominꝰ ꝯtulit ſple̓n rydorē: qm̄ oīs iſta cōpoſitio non ex sa ſ p̄ſentꝭ viteb F future vite.libidīe: ſꝫ ex virtu̓te pēdebat. Et iōdn̄s hāc in illā pulchritudinē ampliauit: vt incōꝑabili decore oīma I hoſtem aditura.oculis appareret. Impoſuit itaqꝫ trcabrę ſuę aſcopā vini ⁊ vas olei et va ſ virorē fidei. lapatē enī dicūt eſſe cibū olertbꝰ cofectū.b Ipinguedinē charitatipolētā ⁊ lāpates ⁊ panes ⁊ ca̓ſeū: v⁊ ꝓfecta eſt. Cūqꝫ vēiſſent ad por 3tas cītatꝭ: īuener̄t expectātē ociā ⁊p̄ſbyteros ciuitatꝭ. Qui cū vidiſſēteā: ſtupētes mirati ſūt nimis pulchritudinē eiꝰ. Nihil tn̄ īterrogan ates eā: dimiſer̄t trāſire. dicēteſ: Deus patrū nr̄oꝝ det tibi gr̄aꝫ ⁊ omne ꝯſiliū tui cordis ſua ꝟtute corroboret: ⁊ gloriet̉ ſuꝑ te hierl̓m: ⁊ ſitnomē tuū ī nūero ſcōꝝ ⁊ iuſtoꝝ. Etdixer̄t hi qͥ illic erāt oēs vna voce:Fiat: fiat: Iudithyo orāſ dn̄m trāſiuit ꝑ portaſ: ip̄a ⁊ abra eiꝰ. Factū bē āt cū deſcēderet mōtē circa ortūca § philoſoi gētiū .i. curioſi ꝑſecutores hūanarūdiſciplinardiei occurrerūt ei exploratores aſ da §tenuerūt eā cū eccl̓ia a iudeis ad gētes trāſeūtē dogmatibꝰ ſuis ſuꝑare cupiebāt.ſyriorū: ⁊ tenuerūt eā dicētes: Un̄venis aut quo vadis? Quę rn̄dit:Filia ſū hebręoꝝ. Iō ego fugi a fa ecie eorum: quoniam futuꝝ agnouit ꝙ dētur vobis ī deprędatiōeꝫ
Cā. X.ctū ē.IAbſtulit a ſe c. Quiaſctā eccl̓ia aliio peccatꝭſuiſ pēitētierit affectū: ſedtn̄ ſpe remiſſionis ⁊ futuri p̄mij exhilaratanimū. b Utincōꝑabili deQuia iuſtuꝫ ēvt qͥ dei feruetamore: oībꝰ habet̉ dignꝰ honore. Un̄: Aſtitit regīa a de.tuis in veſ. de.c. v. c Abree. Carnaliqͥ ſi fidelit̓ in p̄ſēti ẜuier̄t: ꝑ̄terūt ad veraꝫlibertatē ꝑuenire: ſicut abrain finē huiꝰ libri memorat̉ libertateꝫ a dn̄ſua ꝓmeruiſſe.Sepe em̄ cōtīgit vt ſciētia ēmoribus minperfecti preſentiū reruꝫ amore allecti ſacramentis cōmunicent eccleſiaſticis et ſpiritualibus magiſtris: corporalibus ſeruient ſolacijs adrenuncianduꝫque poſſidennon ſunt idonei. Un̄ in eugelio diuesprecepta dei ſecuſtodiſſe reſpōdit: ontamen vendere et dare paugͦ nō cōēſit.rtatsra: id eſt carlium turbaim vincum ſacramēta: id eſt cordomini et ſanguinē: et chriſmatis vnctionem venerabiliter ſeruat.d Et panes⁊ caſeum. Hecomnia abra ꝓdiſpenſationedomine ſue obſeruat. Iuſtuꝫeſt enim vt quinon nouit moderamina viteſue tenere: nōſubito fiat rector alieneR Pixerunt
gnoſcantt quia tu es deus. per factuꝫ ſic mirabile:qd̓ nō pōt fieri niſi tua virtute.Ca. IX.F Quibus aſcēdētibꝰ ⁊cͣ. Per hocMO2AlILCFoſtēdit̉ ꝙ eccl̓ia tribulatiōis tꝑe debet deū deuotiꝰ exorare et ieiunijs ⁊ aſperitatibꝰ penitentieſe magis ſolito corā deo humiliare vt eiꝰ auxiliū īpetret̉.Actū ē aūt. Poſtqͣꝫ Iudith ſe muniuit ar/ Ca. X.mis oratiōis: hic ꝯn̄r offert ſe periculo mortis. ⁊ priimo ſe preparat ornamento. ſecūdo ſibi ꝓuidet de alimento. ihi: Impoſuit itaqꝫ. tertio ſe tradit hoſtiū cuneo. ibi:Factū eſt aūt. Circa primū dicit̉: Factū eſt aūt cum ceſſaſſetclamare ad dn̄m: orōne ſua ꝑfecta. c Surrexit de dei adiutorio confiſa. d Uocauitqꝫ abrā ſuā .i. ancillā libertā: etd̓r ab hac p̄poſitiōe ab ⁊ ara are. nā antiquitꝰ iuxta aram libertas ſeruis donabat̉. e Et deſcēdēs in domū ſuā. de loco orōnis ſue qͥ erat in ſuꝑioribꝰ domꝰ ſue: vt dictū ē. sͣ. viij.ca. f Abſtulit a ſe ciliciū ⁊cͣ. .i. veſtimēta lugubria. g Etlauit corpꝰ ſuū. vt meliꝰ reciperet vnguētum. ideo ſubdit̉:h Et vnxit ſe myrto .i. vnguento ex myrtha. ꝓ magna ꝑtecōpoſito. i Et impoſuit mitrā .i. cūcuſā ad ſui capitis ornamentū. k Et īduit ſe veſti. iocūditatꝭ ſue .i. qͥbꝰ vtebatur ad iocūditatē viro ſuo viuēte. l Induitqꝫ ſanda. pe.ſuis .i. calciamēta eſtiualia coriū deſuꝑ nō habētia. m Aſſumpſitqꝫ dextrariola .i. ornamēta dextre ꝑtis. n Et liliaornamenta ſunt a capite depēdentia ad modū lilij facta.o Et in aures .i. ornamenta auriū qͥbus vtūt̉ mulieres orientales maxime. p Et annulos qui ſunt ornamenta digiptorū. q Et omnibꝰ ornamentis ſuis ornauit ſe. hͦ dicit̉ adoſtendendū ꝙ nihil omiſit de cōtingentibꝰ ad decentē ornatum. r Cui etiā dn̄s cōtulit ſplēdorē. augēdo eiꝰ pulchritudinem. s Quoniā oīs ⁊cͣ. ꝑ modū p̄ce. ca. dictum.t Impoſuit itaqꝫ. Hic ꝯn̄r ſibi ꝓuidet de alimēto. dicens:Impoſuit itaqꝫ ⁊cͣ. i. vtrem: ⁊ eſt nomē grecū. aſcopa em̄ grece vter eſt latine. v Et vas olei. ꝓ condimēto potagij.x Et polentā .i. cibū de farina factū. y Et lapates .i. ficꝰſiccas ẜm Hug. de talibꝰ eniꝫ cibis ſibi ꝓuidit: qꝛ nolebatvti cibis gentiliū lege moſaica ꝓhibitis. z Cunqꝫ veniſſent ⁊cͣ. ſicut dixerat eis Iudith. sͣ. in fine ca. viij. a Nihil tamē interrogātes eā. dixerat enī eis ꝙ nō ſcrutarent̉ ſuum conſiliū. Cetera patēt. b Factū eſt aūt. Hic ꝯn̄r ſe tradit manibus hoſtiū. cum dicit̉: Factū erat autē cū deſcenderet montē .ſ. bethulie. c Circa ortum diei. vt videreturfugere populo ciuitatis ignorante. nam illa hora vigiles vadunt ad dormiendum: et ſic fugientes habent tempus magis oportunū. d Occurrerunt ei exploratores aſſyriorūqui erant in circumitu ciuitatis: ne aliquis exiens poſſet effugere manus eorum. e Ideo ego fugi a facie eorū quonia futuruꝫ agnoui ⁊cͣ. Hec autē verba Iudith et ſequentianituntur aliqui verificare duplici via. Una eſt per conditionalem ſubintellectā: vt ſit ſenſus: ꝙ hebrei ſint in tali diſpoſitione poſiti ꝙ tradantur holoferni ⁊ eius exercitui: niſi cito veniat eis auxilium a deo. Alia eſt vt eius verba myſticeſeu prophetice intelligantur de ſpoliatione et deſtructiōe iudeorū que futura erāt tempore Tyti per exercitum romanorum: ſed prima via non videtur conueniens. nam ſequentica. Iudith affirmat diuinū auxilium ab hebreis ſublatū: ⁊per diuinam prouidentiam miſſa erat ad hoc nunciandum.Similiter nec ſecunda. nam Iudith non videtur loqui prophetice de tempore tam lōginquo: ſed magis hiſtorice loquide caſu hebreorum imminenti de propinquo. Item quia preter ſenſum myſticum et figuratiuum oportet habere aliqueꝫſenſum litteralem verum: quia quod nihil eſt non poteſt aliquid figurare: nec holofernes turpiter deiectus ab hebreispoteſt conuenienter dici figura tyti victorioſe iudeos debellantis et captiuantis. nam figura et figuratum inqͣꝫtum huiuſmodi correſpondent: propter quod ſaluo meliori iudiciovidetur mihi ꝙ hec verba iudith et ſequentia ſaltē in pluribus ſunt mendacia conficta ad liberationem populi deumcolentis: et ad deiectionem ſuperbi cultum diuinuꝫ deſtrueintendentis: ⁊ tale mendacium eſt officioſum: et per conſequens nō eſt mortale peccatum: ſed veniale tm̄: a quo nonoportet excuſare Iudith: quia nec apoſtoli longe perfectiores: et maxime poſt receptionem ſpirituſſancti: non dicuntur immunes a peccato veniali. j. Iohannis .j. ca. Si dixerimus: quia peccatum non habemus: noſipſos ſeducimus etveritas in nobis non eſt. ⁊ Galath̓. ij. dicit Paulus de Petro: ꝙ erat vere reprehenſibilis: ſcilicet in modo obſeruandi legalia.Et oſtendam
A
B
D